Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Ανάρτηση 79/2013* [έκτακτη, πολιτική, Αριστερή, ΕΡΑΣ-ίτικη, κριτική] - Σχόλια πάνω σ’ ένα «συλλογικό κείμενο μελών της ΕΡΑΣ»…


{*  - αυτή η ανάρτηση ετοιμάστηκε προχτές το βράδυ – δηλ. την Πέμπτη 25 του μηνός}…  

*********************
Προλογικά:

Στο Blog της Ε.Ρ.Α.Σ. δημοσιεύτηκε στις 20 του Απρίλη ένα «συλλογικό κείμενο μελών της ΕΡΑΣ» με τίτλο “Χτίζοντας τη Ριζοσπαστική Αριστερά – Η στρατηγική ης ΕΡΑΣ”. Σ’ αυτό το κείμενο ο συγγραφέας [ή οι συγγραφείς] καταθέτει [καταθέτουν] τις απόψεις του [τους] για το πώς πρέπει η Ριζοσπαστική Αριστερά [στην Κύπρο] να λειτουργήσει μέσα «στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης» για να αποτελέσει μια «αυτόνομη φωνή», χωρίς «οργανικές σχέσεις με την  ηγεσία του ΑΚΕΛ». Παράλληλα τίθεται ο προβληματισμός για το πώς  θα καθιερωθεί ως «πολιτική στέγη […] ριζοσπαστικότερη του ΑΚΕΛ» σε μια «προσπάθεια για την κατάκτηση αυτόνομου και οργανωμένου πολιτικού σχεδίου» για να βάλει «ένα λιθαράκι στον αγώνα να φτιάξουμε μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο»

Αρκετά ενδιαφέρον το κείμενο από τη άποψη του θέματος των συζητήσεων και ζυμώσεων που γίνονται στον ευρύτερο Αριστερό χώρο, γι’ αυτό και θα το παραθέσω ολόκληρο πιο κάτω [εξ άλλου είναι και πάγια τακτική μου να παραθέτω ολόκληρα τα κείμενα που σχολιάζω] κι ακολούθως να κάνω κάποια σχόλια.

Προσωπικά εντοπίζω στο κείμενο αντιφάσεις, αλλά και τοποθετήσεις που τορπιλίζουν τις όποιες προσπάθειες για ενότητα δράσης των Αριστερών πολιτικών δυνάμεων, κάτι που νομίζω ότι αποτελεί και προγραμματική θέση της ΕΡΑΣ.  Πέραν τούτο όμως, έχω και άποψη [αν και δεν μου πέφτει λόγος] ότι συνεχίζουν να βγαίνουν προς τα έξω διαφωνίες και διχογνωμίες που ενυπάρχουν μέσα στην ΕΡΑΣ, κάτι που νομίζω ότι δεν προοιωνίζει θετικά το μέλλον της…

************************
ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - H ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΑΣ
[από το Blog της ΕΡΑΣ - http://erascy.blogspot.com/2013/04/h.html]

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου}…

Οι καταιγιστικές  εξελίξεις του τελευταίου μήνα, ήρθαν να επιβεβαιώσουν με δραματικό τρόπο τις εκτιμήσεις  όσων βλέπαμε την εμπλοκή της Κύπρου στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης, ως εξέλιξη που θα αναδιαμορφώσει βίαια το κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό.

Η   κυπριακή οικονομία «προσαρμόζεται» βίαια στις απαιτήσεις της τρόικας που επιβάλλουν σκληρές θυσίες στην εργατική τάξη. Ταυτόχρονα οι πάγιες ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις, που στην περίπτωση της Κύπρου, πήραν τη μορφή κουρέματος  καταθέσεων των δύο  τραπεζών, σπρώχνουν τμήμα της αστικής τάξης σε διερεύνηση σεναρίων και σχεδίων που λίγους μήνες πριν ήταν ταμπού (έξοδος από το ευρώ, αναζήτηση εναλλακτικών συμμαχιών με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις).

Η συνομολογούμενη απαίτηση της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού για «επανεκκίνηση» της οικονομίας και «ελαχιστοποίηση των συνεπειών της κρίσης», σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα  για τους ίδιους και τους εργαζόμενους. Είναι σαφές, ότι σε οποιαδήποτε του μορφή, το σχέδιο της κυπριακής αστικής τάξης (που αυτή τη στιγμή είναι η παραμονή στο ευρώ και η εφαρμογή του μνημόνιο) έχει ως βασική προϋπόθεση υλοποίησης τη δραματική μείωση του εργατικού κόστους μέσα από: μαζικές απολύσεις, περικοπές στους μισθούς, διάλυση του κράτους πρόνοιας, περιορισμό του δημόσιου τομέα και υπηρεσιών (το παράδειγμα των Κυπριακών Αερογραμμών είναι ενδεικτικό αυτής της καταστροφικής πολιτικής). Οι δε ραγδαίες εξελίξεις με φόντο την Ε.Ε. που βυθίζεται στη κρίση, αναγκάζουν τους κυβερνώντες σε άμεση και εφ’ όλης της ύλης επίθεση. Γρήγορα, κάθε επικοινωνιακό τρυκ θα εγκαταλειφθεί και οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και των πολιτικών λιτότητας θα φέρουν τη κοινωνία σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ήδη έχουμε αρχίσει να τις ζούμε.

Μέσα σε μία τέτοια περίοδο, κάθε εργαζόμενος/εργαζόμενη βλέπει τη ζωή του να αλλάζει δραματικά προς το χειρότερο και ανακαλύπτει ξανά την ανάγκη συλλογικής δράσης. Ήδη, ο αναβρασμός σε πολλούς εργασιακούς χώρους  είναι έντονος και αναμένεται να αυξηθεί εκ των πραγμάτων. Η υπεράσπιση των κεκτημένων μας, προβάλει ως φυσιολογικό αίτημα του κόσμου της δουλειάς, που αναζητά και σε πολιτικό επίπεδο τρόπους και προοπτικές διεξόδου από αυτή την κατάσταση. Αναπόφευκτα, το «παζάρι» των ιδεών που εξηγούν τα όσα πρωτόγνωρα συμβαίνουν καθώς και η συζήτηση γύρω από τις μεθόδους αντιμετώπισης τους, έχει ξανανοίξει. Τα ιδεολογήματα περί κοινωνικής ειρήνης και ταξικού συμβιβασμού καθώς και οι διαχειριστικές πολιτικές που προβάλλει και εφάρμοσε η ηγεσία του ΑΚΕΛ έχουν χρεοκοπήσει. Οι συγκεκριμένες πολιτικές, όχι μόνο δοκιμάστηκαν και απέτυχαν να σταματήσουν την εξάπλωση της κρίσης και τη λήψη επώδυνων μέτρων αλλά εμποδίζουν και την προετοιμασία του μοναδικού αποτελεσματικού όπλου που διαθέτουν οι εργαζόμενοι: της καθημερινής αλληλεγγύης και της οργάνωσης των αγώνων που πρέπει να δώσουμε για να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση των καπιταλιστών.

Η πραγματικότητα αυτή έχει αφήσει ένα τρομακτικό πολιτικό κενό το οποίο είναι απόλυτα αναγκαίο να καλυφθεί από τη Ριζοσπαστική Αριστερά. Η επιλογή οικοδόμησης ενός αριστερού σχήματος όπου οι ιδέες της ρήξης και της ανατροπής θα βρίσκουν το χώρο τους σε ευρύτερα ακροατήρια είναι ζωτικής σημασίας για τη κάλυψη του πολιτικού κενού. Η αξία της όποιας συμβολής της ΕΡΑΣ θα κριθεί αναγκαστικά από το κατά πόσο μπορεί να κατοχυρωθεί ως εκείνο το ζωντανό και μαχητικό σχήμα της αριστεράς που, τόσο στο επίπεδο των ιδεών όσο και στο επίπεδο της δράσης, αποδεικνύει καθημερινά ότι αποτελεί χρήσιμο παράδειγμα αλλά και εργαλείο πολιτικής έκφρασης των εργαζόμενων, ντόπιων και μεταναστών αλλά και όλων των καταπιεσμένων. Για την επίτευξη αυτού του στόχου υπάρχουν κάποιες βασικές προϋποθέσεις:

Στρατηγική
Η επιλογή της ΕΡΑΣ να μην χρησιμοποιήσει αυστηρό ιδεολογικό λόγο στη προσπάθειά της να αποκτήσει δεσμούς και ρίζες στην κοινωνία είναι σωστή. Σήμερα, που οι καταστάσεις οδηγούν στη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού, με πολύ διαφορετικές ιδέες και εμπειρίες, μια προσπάθεια απεύθυνσης στη βάση σκληρών ιδεολογικών συμφωνιών θα περιόριζε πολύ την εμβέλεια του σχήματος μόνο στους όποιους «πεισμένους» αγωνιστές υπάρχουν τριγύρω. Η συνδιαμόρφωση πολιτικών πλαισίων για της ανάγκες της κοινής δράσης, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη σε επίπεδο συμπερασμάτων για το κίνημα και τη ριζοσπαστική αριστερά. Με αυτό τον τρόπο η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να επηρεάζει ευρύτερα τμήματα κόσμου, μέσα από τους  κοινούς αγώνες της καθημερινότητας.

Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι απαραίτητη για την οικοδόμηση πλατιάς ριζοσπαστικής αριστεράς και η απεύθυνση/κοινή δράση με τον κόσμο της βάσης μεγάλων ρεφορμιστικών κομμάτων. Ταυτόχρονα, όμως, οι ηγεσίες των μεγάλων ρεφορμιστικών κομμάτων (βλ. ΑΚΕΛ) δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν τις ιδέες τους, τον προσανατολισμό τους και κυρίως τους μηχανισμούς ελέγχου της βάσης τους. Για αυτό το λόγο απαιτείται η μέγιστη συσπείρωση, οργανωτικότητα και αυτονομία των ριζοσπαστικών/αντικαπιταλιστικών σχημάτων. Και μάλιστα όχι απλά για να επιβιώσουν, αλλά πολύ περισσότερο για να εκθέτουν τις ρεφορμιστικές ηγεσίες και να τις αναγκάζουν μέσα από τη κοινή δράση και την συνδιαμόρφωση με τη βάση τους, να συναινούν σε χρήσιμες δράσεις για το κίνημα.

Αυτό ακριβώς το τελευταίο ζήτημα, είναι και το βασικότερο πρόβλημα φυσιογνωμίας  της ΕΡΑΣ. Στα κείμενα αναφοράς μας  υποστηρίζουμε ότι “το ΑΚΕΛ δεν έχει ούτε τη διάθεση ούτε την ικανότητα να συγκρουστεί με την επικρατούσα ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού και της εθνικής προσέγγισης στο κυπριακό με αποτέλεσμα να προσπαθεί να εφαρμόσει τις πολιτικές που επιβάλλει το γενικότερο κλίμα σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης”[1]. Αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που μπήκαμε όλοι μαζί στην προσπάθεια να χτίσουμε μια διακριτή συλλογικότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς.  Για πολλούς συντρόφους/συντρόφισσες που πλησίασαν και εντάχθηκαν σε αυτή, η τακτική ενός κομματιού της να διατηρεί οργανικές σχέσεις με την  ηγεσία του ΑΚΕΛ, στις σημερινές συνθήκες, έρχεται σε αντιπαράθεση με την προσπάθεια για την κατάκτηση αυτόνομου και οργανωμένου πολιτικού σχεδίου από την πλευρά μας.

Στο πλαίσιο της ΕΡΑΣ η  αντίφαση αυτή είναι προφανής. Και αυτό γιατί  το βασικό κοινό της, η μαγιά της, η κρίσιμη μάζα της, αποτελείται από άτομα που αναζητούν πολιτική στέγη αυτόνομη και  σίγουρα  ριζοσπαστικότερη του ΑΚΕΛ. Και όμως, την ίδια στιγμή, αυτοί ακριβώς οι σύντροφοι/συντρόφισσες, ζωντανή απόδειξη του εύρους του κόσμου που ριζοσπαστικοποιείται, καλούνται να βρουν κοινό τόπο με μία τακτική που στηρίζεται στη πεποίθηση ότι η σημαντικότερη μήτρα  ριζοσπαστικοποίησης της εποχής, βρίσκεται βασικά και κύρια εντός του ΑΚΕΛ.

Η παραπάνω παρατήρηση δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχει κόσμος στο ΑΚΕΛ ο οποίος μπορεί να βρεθεί πιο κοντά στις απόψεις μας παρά στην ηγεσία του το επόμενο διάστημα. Κάθε άλλο. Εμείς όμως, που πασχίζουμε να παίξουμε σημαντικό ρόλο στο συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι χωρίς αυτόνομη φωνή, χωρίς καθαρή, ειλικρινή και τίμια κριτική στις στάσεις που δυσχεραίνουν την ανάπτυξη μαχητικού κινήματος, και κυρίως χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο τακτικής και παρέμβασης στη βάση του ρεφορμισμού, δεν θα έχουμε καμία πιθανότητα να τον κερδίσουμε, όσες επιτελικές θέσεις και αν μας παραχωρηθούν σε όργανα ή επιτροπές, ή σε όσες αντιφάσεις και αν υποπέσει η ηγεσία του.

Όπως αναφέρουμε στις προγραμματικές μας θέσεις (Μάιος 2012“Όραμα και στόχος της ΕΡΑΣ είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας”. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι ο δρόμος που διαλέξαμε να βαδίσουμε όλοι μαζί είναι ο δύσκολος δρόμος. Αλλά η αριστερά είναι φτιαγμένη για τα δύσκολα και όλοι εμείς, που αποτελούμε ένα μικρό κομμάτι της, μπορούμε να βάλουμε ένα λιθαράκι στον αγώνα να φτιάξουμε μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Συλλογικό κείμενο μελών της ΕΡΑΣ
-----------------------------------------------------------
[1] Ο δρόμος για τη συσπείρωση της ριζοσπαστικής αριστεράς (Νοέμβρης 2011)

*********************************
Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

1.  Κατ’ αρχάς να σημειώσω ότι οι αναφορές [άκαιρες κι εκτός τόπου και χρόνου κατά τη γνώμη μου] σε «ρεφορμισμό», μού θυμίζουν έντονα ΚουΚουΕ-δικη ρητορική. Αν και δεν έχει και τόση σημασία η παραπομπή στο ΚΚΕ, εν τούτοις αυτή η ρητορική καθορίζει στόχους μαξιμαλιστικούς. Οι επικριτικές αναφορές στο «ρεφορμιστικό ΑΚΕΛ» προκαλεί αντιπαραθέσεις κι αντιπαλότητες και δημιουργεί προ-αποκλεισμούς εντός του ευρύτερου Αριστερού χώρου, σε μια εποχή που το ζητούμενο είναι ενότητα δράσης των Αριστερών δυνάμεων…

2.  Ιδιαίτερα οι αναφορές σε «τακτική ενός κομματιού της [σημ. δική μου: τής ΕΡΑΣ] να διατηρεί οργανικές σχέσεις με την ηγεσία του ΑΚΕΛ», πλήττουν τέτοιες προσπάθειες για κοινές δράσεις. Και προφανώς οι μπηχτές εδώ να ήταν για τη συμμετοχή μελών της ΕΡΑΣ στην προεκλογική υπέρ τού Μαλά, ή/και για τη συμμετοχή στην “Κίνηση ενάντια στις Ιδιωτικοποιήσεις και τη Λιτότητα”... 

3. Οι επικριτικές αναφορές σε «μεγάλα ρεφορμιστικά κόμματα» μπορεί μεν να συνάδουν με την άποψη των συγγραφέων του κειμένου όπως οι ΕΡΑΣίτες «χτίσουν μια διακριτή συλλογικότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς» η οποία να αποτελέσει «πολιτική στέγη […] ριζοσπαστικότερη του ΑΚΕΛ», αλλά από την άλλη αντιφάσκει με την τοποθέτηση τους για την ορθότητα της «επιλογής θέσης της ΕΡΑΣ να μην χρησιμοποιήσει αυστηρό ιδεολογικό λόγο στη προσπάθειά της να αποκτήσει δεσμούς και ρίζες στην κοινωνία…»

4.  Και στην πιο πάνω τοποθέτηση εντοπίζω και τη βασική [κατά την γνώμη μου] αντίφαση που υπάρχει στο κείμενο. Δεν γίνεται από τη μια να αναγνωρίζεται ότι επειδή «οι καταστάσεις [σήμερα] οδηγούν στη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού, με πολύ διαφορετικές ιδέες και εμπειρίες, μια προσπάθεια απεύθυνσης στη βάση σκληρών ιδεολογικών συμφωνιών θα περιόριζε πολύ την εμβέλεια του σχήματος μόνο στους όποιους “πεισμένους” αγωνιστές υπάρχουν τριγύρω» και να σημειώνεται ότι «η σημαντικότερη μήτρα ριζοσπαστικοποίησης της εποχής, βρίσκεται βασικά και κύρια εντός του ΑΚΕΛ» κι από την άλλη να μιλούν για «ρεφορμιστικά κόμματα» και να «απαιτείται η μέγιστη συσπείρωση, οργανωτικότητα και αυτονομία των ριζοσπαστικών/αντικαπιταλιστικών σχημάτων»… Πώς γίνεται να συστήνεται «να μην χρησιμοποιήσει [η ΕΡΑΣ] αυστηρό ιδεολογικό λόγο […] να αποκτήσει δεσμούς και ρίζες στην κοινωνία…» κι από την άλλη να κυριαρχεί στην γραφίδα των συγγραφέων του κειμένου η πολεμική κατά του «ρεφορμιστικού ΑΚΕΛ»;

5. Νομίζω ότι οι συγγραφείς του κειμένου παραγνωρίζουν σαφώς ότι μέσα στο ίδιο το ΑΚΕΛ υπάρχουν σήμερα και σαφείς αντικαπιταλιστικές ρητορικές και ανάλογοι σοσιαλιστικοί προσανατολισμοί.

6. Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία ίδρυση μιας φιλο-ΚΚΕ πολιτικής κατάστασης στην Κύπρο νομίζω εν άλλοι που θα την αναλάβουν και έχω την ισχυρά άποψη και πεποίθηση ότι ούτε και με την ΕΡΑΣ θα θέλουν να έχουν σχέσεις και συνεργασίες!

Anef_Oriwn
[υπέρ της ενότητας δράσης της Αριστεράς]
Πέμπτη 25/4/2013 

7 σχόλια:

arxiepiskopos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Anef_Oriwn είπε...

Ας δείξουμε ΟΛΟΙ κατανόηση κι αλληλεγγύη προς τον Αρχι-Μαλάκα τον Arxiepiskopo Μαϊμού-να, κι ας συγχωρήσουμε τις όποιες σπασμωδικές, παρορμητικές και ακατανόητες πράξεις και ενέργειες του! Δεν είναι και λίγο πράμα να αποκαλύπτεται δημοσίως ότι είναι «μεγαλωμένος στο καμπαρέ του θείου του» - link: http://aneforiwn.blogspot.com/2013/04/782013.html?showComment=1367004378188#c2395253454336057529 … Τελικά τώρα [εκ των υστέρων] γίνεται κατανοητή και την αλλοπρόσαλλη στάση και συμπεριφορά του… Και, gamoto, το ‘χαμε παρεξηγήσει το πιδί και λέγαμε πως είναι μαλάκας [κυπριαστί μουτσιοπαίχτης]…

arxiepiskopos είπε...

Καλά,το καπαρέ μπορεί να παράξει κάποτε αήθειαν,η βλακεία όμως;

Anef_Oriwn είπε...


Επήρεν φώκον πάλαι [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2013/04/642013-3-0.html]: “Ομόνοια” – “Ανόρθωση” 4-0!!!

Aceras Anthropophorum είπε...

δεν εκατάλαβα γιατί πρέπει να διά κάποιος τόσην σημασίαν σε έναν κείμενον που ξαπολά έναν σύνηθημαν "ανατροπή του καπιταλισμού, σοσιαλιστικός μετασχηματισμός μπλα μπλά μπλά" τζιαι μετά αντίς να μας πεί πως θα το πετύχει τζιαι τί θα βάλει στην θέσην αυτού που θα ανατρέψει (μαν πίσει τζιαι καμιάν μάζαν να το ακολουθήσει για να κάμει την ανατροπήν), πιάννει τα 2/3 του κειμένου για να μας πεί πόσον κακόν είναι το ρεφορμιστικόν ακέλ.

Ας προτείνουν κάτι το εκλιστικόν, τζιαι ο λαός εν να τους ακολουθήσει. Δεν πείθουν ούτε την μάναν τους τζιαι τον τζιύρην τους τζιαι φταίει τους ο ρεφορμισμός του ακέλ...

stelios papalangi είπε...

stelios papalangi

Έχει δίκαιο ο άνευ ότι δεν θα έπρεπε να φκαίνουν προς τα έξω οι διαφωνίες εντός της ΕΡΑΣ. Είναι μια κατάσταση υπό διαμόρφωση - θα δούμε που θα καταλήξει...
Που την άλλη όμως, άμαν είσαι το μεγάλο κόμμα της αριστεράς, εκυβέρνησες 5 χρόνια , εψήφισες ένα σωρό μνημονιακά νομοσχέδια τζαι (όσο θετικά τζαι να θέλεις να ερμηνεύσεις το αποτέλεσμα των εκλογών) έχασες μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφους - τζαι ως τωρά δεν είδαμε ένα πλάσμα που μες τζίηντο κόμμα να εκφράσει μιαν υπόνοια : "ρε παιθκιά άμπα τζαι εκάμαμε κατιτις λάθος; " ....
Ενεν τζαι απαραίτητα καλύτερο.
Προφανώς διαφυλάτει "την ενότητα" ... αλλά καλύτερο δεν το λέεις.

@ ασέρας

Προσωπικά δεν είμαι και καλός γνώστης των αριστερών βρισιών (ξέρεις...τις βρισίες που λέει ο ένας αριστερός στον άλλο για να του δείξει ότι εν πιο αριστερός.) όποταν
εν θα μπω στη διαμάχη του τι είναι "ρεφορμισμός".

Πρακτικά όμως, εψηφίσαν ένα σωρό τροικανά νομοσχέδια. Δηλαδή τούτο που πάει ; Εκατεβήκαν εκλογές με μνημονιακό υποψήφιο - όποτε τους το ελάλες η απάντηση ήταν "άν έχεις λύση καλύτερη πρότεινε μας την" - και ξαφνικά τωρά που είναι στην ευκολη θέση της αντιπολίτευσης "ήβραν τζαι τη λύση" !!! έχουην την μα πιστέφκεις το ; !!! Έξω που το ευρώ , έξω που τη τρόικα !!! Ας μας το λαλούσαν πριν ένα μήνα εμπόρεν να εσκεφτούμαστεν τζαι μεις να τους εψηφίζαμε !!

Ως τζαι εχτές που εφκήκαν οι "χρηματοδότες του προέδρου"... Προφανώς άλλον μερικές χιλιάδες τζαι άλλο τα δις των τραπεζιτών... Αλλά είναι γνωστό ότι ο ένας που τους "χρηματοδόται" δεν δέχεται οι υπαλλήλοι του να συνδικαλίζονται, τους έκοψεν τους μισθούς, τους έκοψεν τα ταμεία προνείας τζαι πληρώνει τους σε κουπόνια !!! Ε, ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΤΑ ΠΙΑΝΕΙΣ ΤΑ ΡΥΑΛΙΑ ΤΟΥ! Λαλείς του μεν μου τα δώκεις τζαι συμπεριφέρτου καλύττερα στους υπαλλήλους σου - αφού σκοπό δεν έσσιεις να συγκρουστείς μαζί του.

Η ΕΡΑΣ έχει ένα σχέδιο κοινωνικής αντίστασης με κάποιες προτάσεις (μπορείς να το έβρεις στο μπλογκ της)... Προφανώς δεν είναι ολοκληρωμένο... Πε τζαι συ καμιάν ιδέα για να ολοκληρωθεί


Τέλος η ΕΡΑΣ διοργανώνει απόψε προβολή στη Λεμεσό με θέμα τις απεργείες των μεταλλορύχων. Πιθανών να παρευρεθούν κύπριοι και μετανάστες που απεργουν στο βασιλικο αφού είναι απλήρωτοι εδώ και κάποους μήνες. Κοπιάστε να συνεισφέρετε στο απεργειακό ταμείο.

Anef_Oriwn είπε...

Steliε Papalangi,

Εγώ συγκεκριμένα είπα, «…συνεχίζουν να βγαίνουν προς τα έξω διαφωνίες και διχογνωμίες που ενυπάρχουν μέσα στην ΕΡΑΣ, κάτι που νομίζω ότι δεν προοιωνίζει θετικά το μέλλον της…», κι όχι ότι «… δεν θα έπρεπε να φκαίνουν προς τα έξω οι διαφωνίες εντός της ΕΡΑΣ»… Είναι βασικά θέμα δικό των ιδίων των ΕΡΑΣιτών πώς θα λειτουργούν ως πολυσυλλεκτικό χώρος κι αν θα καταφέρουν να συνυπάρξουν ως ένας ενιαίος χώρος με κάθε συνιστώσα να έχει, ή/και να διατηρεί και τη δικιά της φωνή… Κι αν τελικά είναι ορθό το ότι «… δεν θα έπρεπε να φκαίνουν προς τα έξω οι διαφωνίες εντός της ΕΡΑΣ», τότε γιατί υπάρχει το παράπονο [κι από τον συγκεκριμένο σχολιογράφο Stelio Papalangi] ότι «δεν είδαμε ένα πλάσμα που μες τζίηντο κόμμα [σημ.: το ΑΚΕΛ] να εκφράσει μιαν υπόνοια : “ρε παιθκιά άμπα τζαι εκάμαμε κατιτις λάθος;”....»

Πάντως αν τελικά ΕΜΕΝΑ με θεωρεί «τζιείν’ του κόμματος», θα ‘θελα να το παραπέμψω στην ανάρτηση μου με αρ. 39/2013 - link: http://aneforiwn.blogspot.com/2013/03/392013.html

Τζιαι μιαν κουβέντα για τον ρεφορμισμό, μια λέξη αγγλικής προέλευσης που αν και σημαίνει «μεταρρύθμιση», εν τούτοις στην αριστερή πολιτική ορολογία συνοδεύεται συνήθως με αρνητικούς συνειρμούς και επικριτικούς σχολιασμούς. Κι αυτό προφανώς γιατί οι «ρεφορμιστές» δεν αποδέχονται πλέον την επαναστατική αλλαγή της καπιταλιστικής κοινωνίας, γιατί έχουν αποδεχτεί μια μεταρρυθμιστική διαδικασία αντί της Επανάστασης, ή και γιατί κάμνουν συμβιβασμούς με το κεφάλαιο… Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, δεν είναι να διερωτηθούμε, [κάποιοι από τους “αππ’ έξω του χορού”, δηλ. της ΕΡΑΣ], αν και οι προτάσεις του ακαδημαϊκού Σταύρου Τομπάζου [στελέχους της ΕΡΑΣ] για έξοδο από το ευρώ είναι ρεφορμιστικές;