Ανάρτηση 6/2010 [κυπριακή, ανατολίτικη, του παζαρκού και μικελλίδεια] – Έναν άρθρο του Γιάγκου Μικελλίδη για τα ανατολίτικα παζάρια στα κατεχόμενα...

{Ξεκινώ το κείμενο μου αυτό με μιαν ... απλήρωτη διαφήμιση}...

Ο γνωστός ψυχίατρος [μακριά από ΕΜΑΣ] και κοινωνικοπολιτικός και ψυχογραφικός αναλυτής [επί παντός επιστητού αναφορικά με τα κυπριακά ψυχο-κοινωνικοπολιτικά δρώμενα] Γιάγκος Μικελλίδης εδώ και χρόνια αρθρογραφεί πάνω σε μόνιμη βάση στον κυριακάτικο “Πολίτη”. Διατηρεί τη στήλη “De Profundis”, όπου συνήθως μ’ ένα έντονα ακραίο, μηδενιστικό αλλά και γραφικό τρόπο [αλλά και με ύφος χιλίων καρδιολόγων και 500 καρδιναλίων], γράφει και ξιφουλκεί [με ιδιαίτερο πάθος] κατα των οικονομικών, πολιτικών, κομματικών και εκκλησιαστικών κατεστημένων [όπως ο ίδιος τα αντιλαμβάνεται] της Κύπρου. Θεωρεί, ας πούμεν, ότι ΟΛΟΙ οι πολιτικοί [από την Αριστερά μέχρι και τη Δεξιά], είναι διεφθαρμένοι και λαδώνονται [δηλ. τα παίρνουν και τα τρωνε], ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ υπάρχει σωστό, για όρθιο σ’ αυτό τον έρμο τον τόπο ... [Λέτε να χρήζουμε όλοι ψυχιατρικής κούρας; - Μάλλον ξούρας, μου φαίνεται!]. Τα έχει έντονα με τον Μακάριο, [ίσως λόγω παιδικών τραυμάτων] και τα βάζει με ιδιαίτερο πάθος με τη Δεξιά γενικότερα και τη Γιωρκατζιήτικη συνοπαρτζιά ειδικότερα, αλλά ΔΕΝ χαρίζεται ΟΥΤΕ τζιαι στην Αριστερά και δη στην παλιά ΑΚΕΛική ηγεσία.

Τα γραφόμενα του Μικελλίδη τα παρακολουθώ τακτικά εδώ και χρόνια – κάποτε τον διαβάζω εξ ολοκλήρου, άλλες φορές τον μισοδιαβάζω και ενίοτε και καθόλου! Οφείλω μάλιστα να πω ότι πάνω σε κάποια ζητήματα [συνήθως κοινωνικού περιεχομένου], συμφωνώ μαζί ΤΟΥ, στο τέλος όμως τα χαλά όταν αρχίσει να ανακατώνεις τις κουβέντες του και τους πολιτικούς [βγάζοντας ίσως έτσι προς τα έξω τα απωθημένα και τις έμμονες του ... Σίγουρα θα έχει κι αυτός την ανάγκη να τα πει σε κάποιον!]
{Ένα εξαιρετικό κείμενο έγραψε - ο Μικελλίδης – το καλοκαίρι με αφορμή την λεγόμενη φυγοστρατία, που στην ουσία είναι η επιβεβλημένη απαλλαγή των νέων με ψυχολογικά προβλήματα από τον στρατό. Θα το βρείτε στο blog του Αντιφωνητή στο link: http://antiphonist.blogspot.com/2009/08/blog-post_12.html
Επίσης να αναφέρω ότι πολλά από τα πιο παλιά άρθρα του τα έχει εκδώσει και σε βιβλία}.

Θα ήθελα ακόμα να σημειώσω ότι παλαιότερα ο Μικελλίδης ήταν υπέρμαχος και ένθερμος θιασώτης της επαναπροσέγγισης και της σύστασης ενός κοινού [ομόσπονδου] κράτους με τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Τους τελευταίους μήνες όμως παρατηρώ [μέσα από την ορθογραφία του στον “Πολίτη”], να έχει κάμει στροφή 180 μοιρών και φαίνεται να προτιμά πλέον τη διχοτόμηση. Μιλά απαξιωτικά για τόση τουρκοκυπρίους, κάτι που ΔΕΝ έκανε προηγουμένως ... Τότε μάλιστα έδειχνε να απολαμβάνει και τες εξορμήσεις και επισκέψεις του στη βόρεια [κατεχόμενη] Κύπρο. Λέτε να τον έχει καταβάλει [κι αυτόν] κανένα σύνδρομο απαισιοδοξίας [και εθν9ικιστικού παροξυσμού] και να χρειάζεται ψυχολογική στήριξη;
Στον “Πολίτη” της Κυριακής 10 του Γενάρη υπήρχε ένα πολύ ωραίο κείμενο του [ανθρωπογεωγραφικό και με λαογραφική και πολιτισμική υφή], γραμμένο φαίνεται σε στιγμές ηρεμίας και ευφορίας … Στο κείμενο του ο Μικελλίδης περιγράφει τα “ανατολίτικου” στυλ παζάρια [αγορές] που υπάρχουν και λειτουργούν σε κάποια μέρη στα κατεχόμενα [και τα οποία έχει να επισκεφτεί] καθώς και τους ανθρώπους που συχνάζουν εκεί, είτε ως πραματευτές είτε ως πελάτες [συνήθως τούτοι είναι ανατολίτες έποικοι] ... Ίσως σκοπός του να ήταν η ανάδειξη του ασυμβίβαστου [όπως ο ίδιος πλέον το θεωρεί] της επανένωσης ΜΑΣ [δηλ. Ημών των ελληνοκυπρίων] με τους “γύφτους” [ή τους “κουρούπεττους” – όπως τους είπε κάπου τζι’ ο παρέας ο Kyproleon], τους εποίκους [αν και κατα βάθος υποβάλλει ότι τούτο ΔΕΝ είναι εφικτό ούτε και με τους τουρκοκύπριους]!
Όμως το [υπό αναφορά μικελλίδειον] κείμενο έχει [όπως ανάφερα ήδη και πιο πάνω] και μια λαογραφική και ανθρωπογεωγραφική χροιά ... Τούτο μου θύμισε μάλιστα μια δική μου περσινή επίσκεψη [αυγουστιάτικη] στην Καρπασία και πιο συγκεκριμένα στο Ριζοκάρπασο [όπου είχαμε την ευκαιρία και την τύχη να δοκιμάσουμε και το καρπασίτικο οφτό της τερατσιάς [χαρουπιάς]. Η περιδιάβαση στο χωριό και στην γύρω περιοχή [(ψευδο)κολυμπήσαμε και στην πανέμορφη αμμώδη παραλία κάτω από τον Απόστολο Αντρέα] και οι εικόνες και θεάσεις που αποτυπώθηκαν στο μυαλό μου [όπως, ας πούμεν, τα κακοντυμένα παιδιά ή οι γυναίκες με τα σαλβάρια και τα κακοσυντηρημένα σπίτια] μου θύμισαν τη δεκαετία του '60 [κάτι για το οποίο κάμνει μνεία κι ο Μικελλίδης στο δικό του κείμενο, όταν λέει ότι “… πουλιούνται και τρώγονται προϊόντα τα οποία τρωγόντουσαν απ’ εδώ πριν τριάντα χρόνια …”!

Παραθέτω λοιπόν πιο κάτω το κείμενο του Μικελλίδη ...

"ΑΝΑΤΟΛΗ ΑΝΑΤΟΛΩΝ"
[του Γιάγκου Μικελλίδη, εφημ. “Πολίτης” - 03/01/2010, σελ. 9 – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=920280&-V=archivearticles&-p]

“Στα κατεχόμενα γίνονται τρεις λαϊκές αγορές: μια στου Μόρφου, μια στο Βαρώσι και μια κάπου αλλού, δεν θυμάμαι πού. Αυτές τις λαϊκές αγορές τις νέμονται τσιγγάνοι. Δεν ξέρω αν είναι τσιγγάνοι ή Αλουήτες, δηλαδή Τούρκοι της Συρίας. Υπάρχουν πάρα πολλοί Τούρκοι της Συρίας στα κατεχόμενα. Έρχονται συνήθως από την Αλεξαντρέττα. Δεν ξέρω αν έχουν μόνιμη κατοικία ή ζουν μεταναστευτικά από πανήγυρη σε πανήγυρη. Πωλούν κυρίως προϊόντα από την Τουρκία, φρούτα, ωραία φρούτα, μεγάλα αχλάδια, μεγάλα κυδώνια, ωραία μήλα. Με αυτούς ενώνονται έποικοι πωλητές τοπικών προϊόντων, πατάτες, καρότα και υπάρχουν και ορισμένοι Τουρκοκύπριοι, πολύ λίγοι νομίζω, που πουλούν εντελώς τοπικά προϊόντα, μολόχες, χωστές, λαψάνες. Γενικώς, οι λαϊκές αγορές μονοπωλούνται από ξένους και έχουν και βασικά ξένους πελάτες, έποικους. Εκτός από γεωργικά προϊόντα πουλούν ρούχα, ποτήρια, τα πάντα. Δεν έχουν σχέση με τις δικές μας λαϊκές αγορές, ούτε με τις ευρωπαϊκές. Είναι πιο πολύ ένα πολύβουο παζάρι της Ανατολής. Ο κόσμος, σκούρος, πολύχρωμος, μη ευρωπαϊκά ντυμένος, τονίζει ότι εδώ δεν είναι Ευρώπη, είναι Ανατολή. Φαντάζομαι, αυτά τα παζάρια, από την Κωνσταντινούπολη μέχρι το Ουζμπεκιστάν, θα είναι περίπου τα ίδια, με τα ίδια φρούτα, τα ίδια χόρτα, τους ίδιους μαύρους πωλητές. Ένας άλλος κόσμος. Να μου πεις και η αγορά του “ΟΧΙ” και του δημοτικού παντοπουλίου κι αυτές άρχισαν να μονοπωλούνται από ξένους, Πακιστανούς, Κινέζους, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Συνεχίζουν να διατηρούν το τοπικό τους χρώμα και την τοπικότητα των προϊόντων τους. Η αγορά του Παλιού Δημαρχείου δεν μοιάζει με τις αγορές της Σαμαρκάντης, ενώ η αγορά του Μόρφου είναι ακριβώς η ίδια.
Ο Ανδρόνικος Πασχάλης* [σημ. Ιστολόγου: Έχω την εντύπωση ότι το πρόσωπο αυτό είναι φανταστικό], περιπλανήθηκε με τις ώρες μέσα στο τεράστιο αυτό παζάρι, πρόσεξε ότι τα προϊόντα που πουλιούνται και τρώγονται απ’ εκεί δεν έχουν μεγάλη διαφορά από τα προϊόντα που πουλιούνται και τρώγονται απ’ εδώ. Η μόνη διαφορά είναι ότι πουλιούνται και τρώγονται προϊόντα τα οποία τρωγόντουσαν απ’ εδώ πριν τριάντα χρόνια. Καμία σχέση δεν έχει η αγορά του Μόρφου με το σουπερμάρκετ του Καρφούρ ή του Χαραλαμπίδη, ούτε στο είδος, ούτε στην ποιότητα των προϊόντων, ούτε στους κανόνες υγιεινής, ούτε στο πολύβουο πλήθος, σε τίποτε. Ενώ, η αγορά του παλιού Δημαρχείου, έχει κάποια σχέση με τον Ορφανίδη.
Ο Ανδρόνικος Πασχάλης, ένοιωθε το κύλισμα της βόρειας Κύπρου προς την Ανατολή. Σκέφτηκε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν εξοντωθεί, εξαφανιστεί και επικρατεί το ανατολικό στοιχείο. Κούρδοι, Μαυροθαλασσίτες, Αλουήτες, Τσερκέζοι, Τσετσένοι, Τουρκοβούλγαροι και ορισμένοι Τούρκοι αποτελούσαν τη μαγιά αυτής της αγοράς που γίνεται στου Μόρφου, εκατό μέτρα από την πρώην Μητρόπολη και την εκκλησιά του Αγίου Μάμα και ένοιωσε ότι απ'εκεί τα πράγματα κύλισαν τριάντα χρόνια πίσω. Κατάλαβε, επίσης, ότι τα κατεχόμενα έχουν γίνει όπως όλη η Ανατολή. Μία χώρα δύο ταχυτήτων, με μια μειονότητα που ψωνίζει στα σουπερμάρκετ, που δεν διαφέρουν σε τίποτε από τα ευρωπαϊκά και μια άλλη πλειονότητα που ψωνίζει στην αγορά του Μόρφου. Αυτοί που ψωνίζουν στα μοντέρνα σουπερμάρκετ φορούν παπούτσια reebok, φόρμες reebok, φανελούδες lacoste, έχουν καλοξυρισμένα μουστάκια, βαστούν λεφτά, είναι κοινωνικά ανεπτυγμένοι, τρων prefab και χάμπουρκερς όλων των ειδών, ακόμα και burger king, οδηγούν BMW και άλλα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα και όταν δεν βρίσκουν τα κορνφλέικς τους απ'εκεί έρχονται απ’ εδώ και ψωνίζουν στα δικά μας σουπερμάρκετ και στο Jumbo. Χτυπούν και κανένα Μακντόναλτνς. Οι άλλοι ζουν όπως εζούσαν στη Γιαλούσα το εξήντα και γοράζουν τραχανάδες, αναράδες, χωστές, home made ελιόπιτες, είναι ντυμένοι με σαρβάρια. Αυτοί είναι πολλοί και υπάρχουν και άλλοι πάρα πολλοί, εκατομμύρια, εις την Τουρκία, έτοιμοι να έρθουν να τους ενισχύσουν, διότι εκεί δεν υπάρχουν όβολα, ενώ εδώ ψευτοζούν. Ανατολή Ανατολών, σκέφτηκε ο Ανδρόνικος Πασχάλης και αγόρασε μια τσάντα χωστές, πέντε μάτσες μολόχες και μια ελιόπιτα, φοβερά νόστιμη, την οποία έφαγε επιτόπου, εγκατέλειψε με λύπη το πολύβουο πλήθος και επέστρεψε εις την Ευρώπη των Μακντόναλντς.”

Σχόλια Ιστολόγου:

Τα πιο πολλά που είχα να πω τα κατάθεσα στην εισαγωγή ΜΟΥ. Εδώ θα συμπληρώσω όμως ακόμα μερικά πράγματα [κυρίως εικόνες και περιγραφες από την καλοκαιρινή επίσκεψη μου στην Καρπασία]:

1. Κατ’ αρχάς κάτι σχετικό με το κείμενο του Μικελλίδη: Να πω ότι ΔΕΝ ξέρω τους λόγους που ΤΟΝ ώθησαν να γράψει το συγκεκριμένο άρθρο, όμως πολύ πιθανόν τούτο να ήταν αλληγορικό. Πιο συγκεκριμένα ίσως να ήθελε να συσχετίσει να «ανατολίτικα παζάρια», με τα παζάρια για το κυπριακό που υποτίθεται θα ξεκινούσαν εκείνες τις μέρες με την έναρξη των «εντατικών συνομιλιών» μεταξύ Χριστόφια – Ταλάτ ...

2. Για τα «ανατολίτικα παζάρια» [με άμεσες και χωρίς περιστροφές αναφορές στις «εντατικές συνομιλίες» και στο κυπριακό] έγραψε μερικές μέρες μετά [στις 12/01/2010] και ο Σενέρ Λεβέντ σε άρθρο του στην καθημερινή του στήλη “Ημερολόγιο”, στον “Πολίτης”, [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=922328&-V=archivecolumns].
Παραθέτω δύο μικρά αποσπάσματα:
i. “Οι πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εδώ σε εμάς μοιάζουν με τους πωλητές στην αγορά μεταχειρισμένων ειδών στην Κωνσταντινούπολη, στην Αλεξανδρούπολη ή στην Ινδία που αρχίζουν να παζαρεύουν από τις εκατό λίρες για ένα προϊόν που αξίζει τρία γρόσια. Πρώτα ζητούν το αδύνατο. Αρχίζουν με τα πολλά. Υποβάλλουν εισηγήσεις που ποτέ δεν είναι δυνατόν να γίνουν αποδεχτές. Αρχίζουν ένα σκληρό παζάρι με τον αγοραστή που έχουν απέναντί τους. Ύστερα, μόλις πέσει στις δέκα λίρες το παζάρεμα που άρχισε από τις εκατό λίρες, αρχίζει και ο αγοραστής να αμφιβάλλει. Σκέφτεται ότι κάποιος δόλος υπάρχει στο προϊόν. Μετανιώνει και δεν το αγοράζει.Ένα τέτοιο παζάρεμα μου ήρθε στο μυαλό, μόλις είδα τις προτάσεις που υπέβαλε η τουρκική πλευρά στην ελληνική. Θυμήθηκα ότι είμαστε σε ένα ανατολίτικο παζάρι.”
ii. "Μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που ενοχλήθηκαν μαζί σου, επειδή δεν απέρριψες ασυζητητί τις προτάσεις αυτές. [σημ. Ιστολόγου: Μιλά για τον Πρόεδρο Χριστόφια που ΔΕΝ απόρριψε ασυζητητί τες απαράδεχτες τουρκικές προτάσεις που υποβλήθηκαν εκείνες τες μέρες]. Μην δίνεις σημασία. Αυτά δεν κάνουν να χαθεί η γεύση ενός γεμιστού κοτόπουλου με σαλάτα. Εσύ, να κοιτάς τη δουλειά σου. Όσοι σαστίζουν με την ψυχραιμία σου, αν θέλουν να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους, ας έρθουν να ρωτήσουν εμένα. Μήπως υπάρχει κανείς που σε καταλαβαίνει καλύτερα από εμένα; Εκείνοι νομίζουν ότι βρίσκονται στην αγορά των Βρυξελλών. Ή σε αυτήν του Άμστερνταμ. Πού να ξέρουν ότι όλοι είμαστε σε ένα ανατολίτικο παζάρι; Και ότι έχουμε απέναντί μας έναν πονηρό έμπορο αυτής της αγοράς; Εσύ, όμως, ξέρεις. Διότι γύρισες πολύ σε εκείνα τα λιμάνια. Ίσως να μην τα συνάντησες αυτά μόνο στην Αβάνα και στην παλιά Οδησσό. Ζητούν το ανέφικτο από εσένα. Ζητούν πολλά. Περνούν πολύ κακά πράγματα από το μυαλό σου, έτσι δεν είναι; Νιώθεις ότι έχει γίνει αναφορά στην τιμή σου. Όμως, δεν φεύγεις από το τραπέζι. Περιμένεις. Να λογικευτεί. Να μειώσει ο άνθρωπος τις απαιτήσεις του. Διότι αυτό είναι ένα ανατολίτικο παζάρι. Ποτέ δεν ισχύει η πρώτη πρόταση του πωλητή. Αν αυτός αρχίζει από πολύ ψηλά, μήπως εσύ δεν μπορείς να αρχίσεις από πολύ χαμηλά;"

3. Εξαιρετική είναι η Φύση στην Καρπασία. Παρ’ όλο που ήταν καλοκαίρι και ξεραΐλα, γενικά στην περιοχή [κυρίως μετά τη Γιαλούσα και καθ’ οδό προς το Ριζοκάρπασο και μετά προς το Μοναστήρι του Αποστόλου Αντρέα] κυριαρχεί το πράσινο, βασικά λόγω της σχετικά πυκνής χαμηλής βλάστησης [που επεκτείνεται μέχρι και την παράλια] ... Οφείλω να πω ότι η περιοχή μου θύμιζε έντονα Ακάμα ...

4. Εκατέρωθεν του δρόμου υπάρχουν αυτοσχέδια πρόχειρα υποστατικά [“καλύφες”] όπου τουρκοκύπριοι [ή και έποικοι] πουλούσαν διάφορα προϊόντα [πεπόνια, καρπούζια, ντομάτες κι άλλα] ...

5. Ήταν η τρίτη φορά που πήγαινα εκεί, από τότε που άνοιξαν τα οδοφράγματα. Την πρώτη φορά – τέλος του Απρίλη του 2003, παιδιά πουλούσαν πασχαλιές – αγριομενεξέδες.

6. Πολλοί ελληνοκύπριοι πάνε για (ψευδο)ψάρεμα στην περιοχή της Καρπασίας και (ψευδο)ψαρεύουν [τους καλοκαιρινούς μήνες] κυρίως κουρκούνες και οι σάρπες.

7. Ελληνοκύπριος εγκλωβισμένος με το οποίο έπιασα κουβέντα στη ρύμη του λόγου ΔΕΝ μιλούσε για ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους [ή για Έλληνες και Τούρκους] αλλά για "Γριστιανούς τζιαι Τούρκους". Φυσικά διατηρούσε στο λόγο του και λέξεις από την καρπασίτικη διάλεκτο όπως “κοπελλούριν” ...

Υστερόγραφο:
Δεν θα ασχοληθώ καθόλου με τες διαδόσεις και τους ψιθύρους [και τις λεγόμενες δημοσιογραφικές πληροφορίες] και τες τυχόν επιβεβαιώσεις και διαψεύσεις για αποχώρηση των κομμάτων ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ από την Κυβέρνηση!
Στο καλόν τζιαι να ΜΑΣ γράφουν [ας είναι τζιαι κανένα sms, για email]!!!

Anef_Oriwn
Παρασκευή 5/2/2010

Ανάρτηση 5/2010 [ελληνική, κυπριακή, τραγουδιστική κι αντι-φοβική] – Λίγα λόγια για τα φοβικά σύνδρομα από τον Διονύση Τσακνή ...

Στην [ελληνική] εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” στην στήλη “Εν-στάσεις”, πιο παλιά κάθε Πέμπτη [νομίζω], τους τελευταίους μήνες κάθε δεύτερη ή τρίτη Πέμπτη, δημοσιεύεται ένα άρθρο, γραμμένο από τον Έλληνα τραγουδοποιό Διονύση Τσακνή, έναν βαθιά πολιτικοποιημένο και στρατευμένο με την Αριστερά [βασικά με το ΚΚΕ] καλλιτέχνη ...

“Κι αυτοί που μας προδώσανε,
Ανέραστοι να μείνουν ...
Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε ...”
[link: http://www.youtube.com/watch?v=AUP1VoJ9y4A ]

Στα κείμενα του ο Τσακνής πραγματεύεται με απλή και κατανοητή γλώσσα και μακριά από πολιτικούρες, θεωρητικούρες και ακαδημαϊκούς όρους και ελληνικούρες, θέματα από την [ελληνική κυρίως] καθημερινότητα, θέματα που απασχολούν τον μέσο Έλληνα. Πολλές φορές είπα να αναδημοσιεύσω εδώ στο Blog μου κάποιο κείμενο του, αλλά πάντοτε κάτι άλλο προέκυπτε, κάποιο θέμα από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα [κυρίως την κυπριακή], με αποτέλεσμα το άρθρο του Τσακνή να παραπέμπεται στες ελληνικές καλένδες.

Χτες Πέμπτη [28 του μηνός] υπήρχε στην εφημερίδα ένα κείμενο του για το ζήτημα της καλλιέργειας φοβικών συνδρόμων στον κόσμο [από τα ΜουΜουΕ και άλλες καταστάσεις] με στόχο τη χειραγώγηση του. Φυσικά αναφερόταν σε περιστατικά και συμπεριφορές που απαντιόνται στην Ελλάδα, αλλά διαβάζοντας το κείμενο βρήκα πολλές ομοιότητες με καταστάσεις που ζούμε ΚΙ εδώ στην Κύπρο ... Γι’ αυτό και επέλεξα να το μεταφέρω εδώ αυτούσιο [δια της αγαπημένης μεθόδου του copy-paste] ...

Απλώς να αναφέρω τα εντός των αγκύλων [...] γραφόμενα με κόκκινο χρώμα αποτελούν δικά ΜΟΥ σχόλια...

"Ας φαγωθούμε μεταξύ μας"
[του Διονύση Τσακνή – “Ελευθεροτυπία” 28/1/2009, link: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=28/01/2010&s=en-staseis]

“Έγραφα στο προηγούμενο σημείωμά μου για τον φόβο ως αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου με στόχο τη χειραγώγηση των λαϊκών στρωμάτων. [link: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=14/01/2010&s=en-staseis].

Δύσκολα μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει πως ο φοβισμένος πολίτης είναι έρμαιο στα χέρια της εξουσίας και των συν αυτή συμμάχων, [σ’ αυτό ποντάρουν και οι δικοί μας, οι απορριπτικοί και οι αντιομοσπονδιακοί] που στην παρούσα φάση δεν είναι παρά η τηλεόραση (πρωτίστως) και τα Μέσα γενικώς [σε ‘μας, ας πούμεν(τε), ο ΑΝΤΕΝΑ, η “Μάχη”, η “Σημερινή”, το “Ράδιο Πρώτο” και λοιποί αυτού του σιναφιού].
Ένα «πέρασμα» από τα δελτία των 8 [ή και των οκτώμισι] είναι αρκετό για να πειστεί ακόμα και ο πιο δύσπιστος. Το αν αυτό αποτελεί κατεύθυνση ή όχι, είμαι ανοιχτός για συζήτηση, αν και προκαταβολικώς δηλώνω την άποψή μου πως ναι! [Λέτε να ‘χε δίκιο ο Άντρος Κυπριανού όταν μιλούσε για «συντονιστικό κέντρο»;]
Το θέμα τελικά δεν βρίσκεται εκεί - στο αν είναι κατεύθυνση - αλλά στο αποτέλεσμα [αν δηλ. ο κόσμος, θα τρομοκρατηθεί, ας πούμεντε, από μιαν εκ των πρότερων, προφητικά και αρχιεπισκοπικά αποκαλυφθείσα σκευωρία για νεο Σχέδιο Ανάν] και αυτό ακριβώς είναι που μετράει. Η φοβική, λοιπόν, συμπεριφορά, που τείνει να πάρει μορφή υστερίας («η Ελλάδα στην εντατική», «χρεοκοπήσαμε», «θα μας πετάξουν έξω από τη ζώνη του ευρώ» και τα ρέστα) εκφράζεται εκτός των άλλων και με μια δήθεν ορθολογική προσέγγιση των πραγμάτων που καλλιεργείται από τα Μέσα (επαναλαμβάνω) που ως βασική επωδό έχει την παραλλαγή του προεκλογικού συνθήματος «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». [Στην Κύπρο Νικόλες, Κουλίες, Κολοκασίδηες, Πατατάρηες, Αρχιεπίσκοποι, Λάζαροι, Κυκλάμινοι, Μαύροι, Κίτρινοι, Λυσσαρίδηες, Γιαννάκηδες, Περδίκηες, Λαγουδάρηες, Ιακωβίδηες, Χριστόδουλοι, Συλλούρηες κι άλλοι τέτοιοι, προσπαθούν μετά κόπου, μόχθου και ίδρωτα αλλά και εναγωνίως και αγχωδώς να ΜΑΣ πείσουν ότι «ο Χριστόφιας θα ξεπουλήσει την Κύπρο στην Τουρκία», ότι «ο Χριστόφιας εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αγγλοαμερικάνων», ότι «με την ομοσπονδία θα αφανιστεί ο ελληνισμός από την Κύπρο», ότι «με την ομοσπονδία εν να παττίσει η οικονομία μας» τζιαι ότι «εμείς εν ννα ταΐζουμεν τζιαι τους αχαμάκκηες τους τούρκους», ή ότι «ότι η Τουρκία εν ννα ελέγχει τζιαι την νότια Κύπρο όπου ΕΜΕΙΣ οι ελληνοκύπριοι ευδαιμονούμε τώρα» - τελικά νυν υπέρ της πούγκας μας ο αγών – και παει λέγοντας το (εκ)φοβι(στι)κό τροπάρι] ...

Ο ύποπτος αυτός τάχα ορθολογισμός μεταφέρει το πρόβλημα σε άλλο γήπεδο, αφήνοντας έτσι, αφ' ενός μεν τους υπευθύνους για την κρίση στο απυρόβλητο [αφού πουλάνε ή/και σερβίρουν πατριωτικές λουβάνες] και αφ' ετέρου επικεντρώνει το θέμα σε μια πλασματική διαμάχη μεταξύ μιας νεφελώδους ηθικής συμπεριφοράς κάποιων, έναντι μιας αλόγιστης ή ανήθικης στάσης των υπολοίπων [πας φιλο-ομοσπονδιακός βάρβαρος εστί και προδότης και καταδότης κι ανθέλληνας και «οσφυοκάμπτης» και «βουτυροσπόνδυλος» και «πουρκουάς» - για τα δύο τελευταία πάσα επεξηγηματική βοήθεια ευπρόσδεκτη].

Έτσι, έχουμε περίπου μεταβληθεί σε εισαγγελείς και τιμωρούς του τάδε μικροφοροφυγά και των εύκολων στόχων, που δεν είναι παρά ο υδραυλικός, ο ταξιτζής, ο ηλεκτρολόγος ή ο γιατρός. [Στο πυρ το εξώτερον και σε νέα “ayto da fe” όλοι όσοι υποστηρίζουν την Ομοσπονδία ως λύση για το κυπριακό ή ως τον τρόπο για αποφυγή της διχοτόμησης]. Παράλληλα, και ως κάκιστοι οικονομολογούντες, [έχουν και στην Ελλάδα φαίνεται τους Χριστόδουλους τους που έκαμαν τζιαι Διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας] «λύνουμε» τα προβλήματα των κοινωνικών ανισοτήτων με τη λογική τής προς τα κάτω εξομοίωσης [ισότητα στην φτώχεια]. Έχω βαρεθεί να ακούω για τα ρετιρέ και τα υπόγεια, τους υπερβολικά αμειβόμενους κλάδους και τις ανισότητες που διευρύνονται τάχα από τις μισθολογικές διαφορές των εργαζομένων.

Έτσι, ο εργαζόμενος των 1.000 ευρώ στρέφεται ή τουλάχιστον οδηγείται να στραφεί εναντίον του αντίστοιχου συναδέλφου του, έστω σε άλλον τομέα της οικονομίας, που κατάφερε να παίρνει το «αστρονομικό» ποσό των 2.000 ευρώ μηνιαίως. Τα εκατομμύρια που σφυρίζουν γύρω του από αλόγιστες δαπάνες, καθώς και τα χαριστικά δισ. προς τις τράπεζες, μοιάζουν να τον αφήνουν αδιάφορο. [Ο Φούλης την Παρασκευή το πρωί στον “ΑΣΤΡΑ” κατηγορούσε τον Συνεργατισμό για τα ψηλά επιτόκια ενώ ποιούσε την πάπια – κοινώς τη νήσσα- για τες Τράπεζες].
Η εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας, η κατάργηση θεμελιωδών δικαιωμάτων μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, μια και προηγείται η λογική της πάση θυσίας, διατήρησης μιας θέσης εργασίας, έστω και με όρους προηγούμενων αιώνων.
Και μέσα σ' όλα αυτά, καλλιεργείται και μια αντιπαλότητα ανάμεσα στα μικρά και μεσαία στρώματα [ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους], με κάποιες κατηγορίες εργαζομένων ή, όπως γίνεται τελευταία, με τους αγρότες και τις πρόσφατες κινητοποιήσεις τους.

Διαβάζοντας κάποιες συζητήσεις στο Διαδίκτυο, διαπιστώνω μια οργανωμένη επιχειρηματολογία εναντίον των «πλούσιων» τάχα αγροτών, που απολαμβάνουν προνόμια σε σχέση με τις υπόλοιπες πληθυσμιακές κατηγορίες. Και αυτοί που τα γράφουν, δεν είναι οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι που πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν, αλλά, δυστυχώς, ο υπάλληλος της «διπλανής πόρτας» που ανάμεσα στη δουλειά του γραφείου, «συμμετέχει» και στον... κοινωνικό διάλογο, με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, που του παρέχει η επιστολογραφία στα blogs του Διαδικτύου. [Λαλείτε να θκιεβάζει τζιαι το W.C. – το “Watching Christofias”, μην πάει ο νους ΣΑΣ αλλού – τζιαι για τους Επιτρόπους που αρέσκονται “τους ήρωες να κάνουν πίσω απ’ τα γραφεία” τζιαι τα pcs;]

Είναι σίγουρο, αν φαγωθούμε μεταξύ μας, κάτι θα περισσέψει γι' αυτούς που καραδοκούν, αγοράζοντας χρόνο για τη διαιώνιση της ισχύος τους.”

**************
Συμπληρωματικά σχόλια, επεξηγήσεις και σημειώσεις ΕΜΟΥ του Ιστολόγου:

Επιτρέψτε μου να σημειώσω ακόμα 2-3 πράγματα που θυμάμαι από άλλα κείμενα του Τσακνή καθώς και ένα – δυο άλλα συμβάντα:

1. Κάποτε σε μια συνέντευξη που διάβασα, τού κολλητού τού Τσακνή, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο τελευταίος αστεϊζόμενος “παραπονιόταν” ότι από τότε που έμπλεξε με τον Τσακνή όλο σε απεργίες έξω από εργοστάσια και σε εργατικές κι άλλες κινητοποιήσεις τον τραβολογούσε για να κάνουν συναυλίες!

2. Στο πρώτο του κείμενο μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα [αρχές του περασμένου Οκτώβρη] και μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Γεώργιο Παπαντρέου [και με αντιπρόεδρο τον Πάγκαλο – ευχήθηκε μάλιστα του πρωθυπουργού “να τον χαίρεται”] έγραφε για την ανθρώπινη πλευρά των [εμπλεκομένων στις εκλογές] ανθρώπων της Αριστεράς περιγράφοντας κάποιες συναντήσεις μετά άρτου και οίνου:
“Σάββατο μεσημέρι πριν από τις εκλογές. Συντρώγω με την Αλέκα, τον Σπύρο, τους Κωστήδες (Καζάκο και Βουτσά), τον Σταμάτη, την Μπέτυ, τον Παντελή, τον Βασίλη, τη Σοφία και άλλους συντρόφους απ' το παρελθόν. Ωραίες φάτσες, αισιόδοξες, καθαρές και στην πλειονότητά τους ταπεινές. Έτσι, καθώς ταιριάζει σε ανθρώπους που ο μόνος πλούτος τους είναι τα αγωνιστικά τους παράσημα.”
Δεν είναι κοζανίτικο το τσίπουρο, αλλά το πίνουμε με τον Σπύρο και τα λέμε κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια. Σεβασμός και αγάπη. Μεγάλα ζητούμενα σήμερα.”

3. Ακόμα σ’ ένα άλλο του κείμενο πέρσι τον Σεπτέμβρη έγραφε: “Θυμάμαι τον Λένιν που, δύο χρόνια μετά την επανάσταση, αναρωτιόταν πόσο να είχε άραγε αλλάξει η ζωή του τσαγκάρη που επιδιόρθωνε μέσα στο κρύο παπούτσια. Επισκέφθηκε τον δρόμο που ήταν το στέκι-μαγαζί του. Τον βρήκε ακόμα εκεί...”

Anef_Oriwn
Παρασκευή 29/1/2010

Ανάρτηση 4/2010 [κυπριακή, ιστορική, τραγική, επαναπροσεγγιστική και αντιφασιστική] – Δυο λόγια για τη δολοφονία των τουρκοκυπρίων της Τόχνης ...

Σε σχόλιο μου σε παλαιότερη ανάρτηση μου είχα πει ότι στις σκέψεις και προθέσεις μου είναι να ετοιμάσω κι ένα κείμενο για τες δολοφονίες από ακροδεξιά [εθνικιστικά και σοβινιστικά] στοιχεία [κυρίως από ομάδες Εοκαβητατζιήδων], τουρκοκυπρίων αμάχων τον Ιούλη και Αύγουστο του 1974 στην Αλαμινό, την Τόχνη και στο τρίγωνο των χωριών της Μεσαρκάς, Αλόα, Σανταλάρι και Μάραθα ...

Στο μικτό χωριό Αλαμινός στήσανε σ’ ένα τοίχο μια ντουζίνα Αλαμινιώτες τουρκοκύπριους [άντρες – που είχαν παραδοθεί μετά από μάχη που έγινε εκεί και στην οποία είχαν σκοτωθεί 2 ελληνοκύπριοι έφεδροι στρατιώτες] και τους εκτελέσανε – τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ [στες 20 του Ιούλη, αν δεν κάνω λάθος] ...
Τους 80 τόσους τουρκοκύπριους άντρες από την Τόχνη [κυρίως] τους πήρανε στες 15 Αυγούστου [κατα τη διάρκεια της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής] σε απόμερο μέρος και τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ ...
ΕΟΚΑΒητατζιήδες σφάγιασαν [και πάλι τον Αύγουστο του 1974] και 120 γυναίκες, παιδιά, βρέφη και γέρους από τα χωριά Αλόα, Σανταλάρη και Μάραθα και τους έθαψαν σε ομαδικό τάφο ...
Ε, ρε παλλικαρκές τα φασιστούθκια!

Χτες διάβασα σε δυο εφημερίδες [στην “Χαραυγή” και τον “Πολίτη”] μια σύντομη είδηση που αναφερόταν στον μοναδικό επιζήσαντα της σφαγής τουρκοκύπριων από την Τόχνη και είπα να την μεταφέρω εδώ προς γνώση και ενημέρωση και για τες παλικαριές των “δικών” μας εθνικιστών και φασιστών [και όχι μόνο των τούρκων ή/και των τουρκοκυπρίων].
All dogs, One generation!!!

[Θα ήθελα να ΣΑΣ παραπέμψω και σε μια άλλη σχετική ανάρτηση μου που αφορά ελληνοκύπριους που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από σοβινιστές τουρκοκύπριους: Ανάρτηση 20/2009, link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/05/202009.html].

***************
"Μαρτυρία του μοναδικού επιζήσαντα της Τόχνης"
[εφημερίδα “Πολίτης” 27/1/2010 – σελ. 6, link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=925376&-V=archivearticles&-p]

Για τη φρίκη και τις δραματικές στιγμές που έζησε στις 15 Αυγούστου 1974 σε κάποια απόμερη περιοχή της Λεμεσού μίλησε στον συγγραφέα Πανίκκο Νεοκλέους, ο Σουάτ Καφατάρ, που είναι και ο μοναδικός επιζήσας της ομαδικής εκτέλεσης των 84 Τ/Κ της Τόχνης. Με αφοπλιστικό τρόπο, ο Σουάτ απαντώντας για το ποια είναι τα συναισθήματά του σήμερα έναντι των Ε/Κ, χωρίς περιστροφές είπε πως νιώθει μόνο «αγάπη», εξηγώντας πως θεωρεί ότι δεν «φταίνε όλοι οι Έλληνες για το κακό που έγινε».
Ο Σουάτ μεταφέρθηκε μαζί με τους 84 συγχωριανούς του σε περιοχή της Λεμεσού και όταν ξεκίνησε το κροτάλισμα των όπλων, είδε τα αγαπημένα του πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και τον πατέρα του που στεκόταν ακριβώς δίπλα του, να σωριάζονται ο ένας μετά τον άλλον στο χώμα. Εκεί έμεινε ακίνητος, όπως περιέγραψε στον συγγραφέα, προσποιούμενος τον νεκρό, έχοντας στο πρόσωπό του το αίμα του πατέρα του που είχε χτυπηθεί στο κεφάλι. Οι Ε/Κ εκτελεστές εγκατέλειψαν τη σκηνή αναμένοντας εκσκαφείς για να κρύψουν το αποτρόπαιο έγκλημα. Τότε ήταν που λαβωμένος από τις τρεις σφαίρες που δέχθηκε στο χέρι και το πλευρό του απομακρύνθηκε και κρύφτηκε για μια ολόκληρη νύχτα πάνω σε ένα δέντρο. Προηγουμένως, όντας στο έδαφος και προσποιούμενος τον νεκρό, άκουγε τους εκτελεστές να δίνουν τη χαριστική βολή σε όσους Τ/Κ κείτονταν βαριά τραυματισμένοι.
Ο κ. Νεοκλέους, συγγραφέας του βιβλίου “Αγνοηθέντες 1974”, συγκεντρώνει για το νέο του βιβλίο μαρτυρίες και από τις δυο πλευρές για τις φρικαλεότητες του 1974. «Ο Σουάτ, για πρώτη φορά μίλησε σε συγγραφέα ή δημοσιογράφο για την τρομερή σφαγή από “ανθρώπους” [σημ. ιστολόγου: μάλλον υπάνθρωπους θέλει να πει] της ΕΟΚΑ Β΄» μας είπε ο κ. Νεοκλέους, εξηγώντας πως ο Σουάτ έδωσε σε αυτή τη συνέντευξή του ονόματα και στοιχεία για τους Ε/Κ που τους συνέλεξαν στις 14 Αυγούστου και τους έστησαν στη γραμμή προς εκτέλεση την επομένη.

Anef_Oriwn
Πέμπτη 28/1/2010

Ανάρτηση 3/2010 [επίκαιρη, τραγική κι αϊτινή] – Τα όσα τραγικά συμβαίνουν στους μακρινούς πάνω μαχαλάδες: Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί στην Αϊτή...

{Αρχική μου πρόθεση – είχα κάμει σκέψεις από την περασμένη Πέμπτη – ήταν σ’ αυτήν την ανάρτηση μου ν’ ασχοληθώ με κάποιες πτυχές της ιστορίας της δολοφονίας του Άντη Χατζιηκωστή:

1. Πρώτα και κύρια με τον λόγο μερικών θλιβερών και γελοίων πολιτικών και δημοσιογράφων [όνομα και μη χωριό] που προσπάθησαν να πολιτικοποιήσουν [ή/και να εκμεταλλευτούν πολιτικά] την τραγική αυτή ιστορία – προεξάρχοντος του ΛαζΜα(ρή), αλλά και μερικών εξ Ελλάδος διαπρεπών “Αριστερών” κονδυλοφόρων … Θα παράθετα αποσπάσματα από δηλώσεις και άρθρα τους [εχω μαζέψει και σχετικό υλικό] που δείχνουν πόσο χαμηλά έχουν πέσει αυτοί οι άνθρωποι – πόσο εμπαθείς, κολλημένοι, διχαστικοί και μισαλλόδοξοι είναι ... ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!!
2. Και δεύτερον με τη διάβρωση και σήψη που χαρακτηρίζει πλέον την αγγελικά πλασμένη κυπριακή κοινωνία.

Όμως ήδη αρκετοί συν-bloggers έχουν γράψει για το θέμα , γι’ αυτό και έκρινα ότι ΔΕΝ υπάρχει λόγος να τα επαναλάβω – αν και σίγουρα κάτι συμπληρωματικό θα κατάθετα ...

Μερικά τέτοια κείμενα θα βρείτε τα πιο κάτω Blogs [ανεξαρτήτως του πόσο εγώ συμφωνώ ή διαφωνώ με το περιεχόμενο τους ή με τες προσεγγίσεις των συγγραφέων τους]:

1. στου Μιχάλη: http://mihalismihail.blogspot.com/2010/01/blog-post_15.html
2. στου Lexi_Penitas: http://pousounefkopoupaeis.blogspot.com/2010/01/blog-post_16.html
3. στου PolitisPittas: http://politispittas.blogspot.com/2010/01/blog-post_12.html
4. στου Αντιφωνητή: http://antiphonist.blogspot.com/2010/01/blog-post_17.html}

Επειδή όμως αυτές τες ημέρες πολύ ήθελα να γράψω κι ένα κείμενο για τη ΜΕΓΙΣΤΗ τραγωδία που έτυχε [στις 12 του Γενάρη, με τον σεισμό των 7.3 Ρίχτερ] στην μακρινή χώρα της Καραϊβικής, την πάμπτωχη Αϊτή [οι ειδικοί λένε ότι το κατα κεφαλή εισόδημα είναι μόλις δύο δολάρια την ημέρα!!!], είπα να αφήσω όλα τα υπόλοιπα κατα μέρος και να καταπιαστώ μ’ αυτό το ζήτημα. Ευκαιρία να ξεφύγουμε και λίγο από τον μικρόκοσμο μας [δεν είμαστε δα και το αρφάλιν – ο ομφαλός - της γης] και να δούμε και τι συμβαίνει και σ’ άλλα μέρη του κόσμου. Υπάρχουν κι αλλού προβλήματα και μάλιστα τεραστία ... Σε διακόσιες χιλιάδες λέγεται ότι θα ανέλθουν οι νεκροί [να “χαρούμε” γιατί είναι πιο λίγοι από τις 500 χιλιάδες που ήταν οι αρχικές εκτιμήσεις;] Πέραν από τις χιλιάδες τους νεκρούς ο σεισμός προκάλεσε και βιβλικές [δηλ. θεϊκές; - λετε να ‘ταν θέλημα Θεού ο σεισμός;] καταστροφές. Ο σεισμός ήταν μεν αρκετά δυνατός [όπως είπαμε 7.3 Ρίχτερ, με το επίκεντρο του λίγο έξω από την πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς - είναι μεγαλύτερος σεισμός στην χώρα τα τελευταία 200 χρόνια], αλλά φαίνεται ότι και οι οικοδομές είχαν τα χάλια τους, κι από άποψη σχεδιασμού αλλά και κατασκευής ...

Πιο κάτω θα παραθέσω κάποια στοιχεία [κυρίως ιστορικά] για την Αϊτή, τα οποία περισυνέλεξα και σταχυολόγησα από τον Τύπο [κυρίως τον ελληνικό] και το internet…

Η Αϊτή βρίσκεται στη Θάλασσα της Καραϊβικής, νοτιοανατολικά της Κούβας - πιο συγκεκριμένα μεταξύ της Κούβας και του Πουέρτο Ρίκο. Η Αϊτή καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα του νησιού Ισπανιόλα. Το ανατολικό μέρος του αποτελεί τμήμα της Δομινικανής Δημοκρατίας. Τα σύνορα ανάμεσα στις δύο χώρες δημιουργήθηκαν έπειτα από μία σειρά συμφωνιών.
Έχει έκταση 27,750 τετρ. χιλιόμετρα [περίπου 3 φορές μεγαλύτερη από την Κύπρο] και πληθυσμό περίπου 9 εκατομμύρια [πλην φυσικά των προσφάτων, ένεκα του σεισμού, απωλειών]
Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Αφροαμερικανοί, απόγονοι των δούλων που εισήχθησαν από τους λευκούς και προέρχονταν από χώρες της Αφρικής [κυρίως από τη Γουινέα]. Αυτοί αποτελούν και τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα στη νησιωτική χώρα. Το 30% του πληθυσμού είναι μιγάδες, δηλ. απόγονοι των Γάλλων αποίκων (οι οποίοι εξόντωσαν τους ιθαγενείς Ίντιος και εκδιώχθηκαν αργότερα) και το 10% είναι λευκοί. Η «ελίτ» των κατοίκων είναι οι μιγάδες, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την αριστοκρατία της χώρας, σε αντίθεση με τους «μελαψούς» (bruns) όπως κατ’ ευφημισμόν ονομάζονται οι φτωχοί Αφροαμερικανοί.

Η Αϊτή ήταν πρώτη δημοκρατία μαύρων του κόσμου - και σήμερα το 90% των κατοίκων είναι μαύροι. Δημιουργήθηκε το 1804, έπειτα από μια επιτυχή εξέγερση σκλάβων εναντίον των Γάλλων αποίκων, ήταν μάλιστα και η πρώτη χώρα του κόσμου που αναγνώρισε την Ελλάδα, μετά την επανάσταση του 1821.
Είναι η μόνη χώρα που γεννήθηκε από εξέγερση σκλάβων. Ο αρχηγός τους, ο Ντεσαλίν, κυβέρνησε δεσποτικά και εξολόθρευσε όλους τους λευκούς. Η μοίρα της χώρας όμως ήταν να ζήσει, από τότε, βουτηγμένη στο αίμα εμφύλιων συγκρούσεων και στη φτώχεια. Η εσωτερική αστάθεια, οι αιμοσταγείς δικτάτορες και οι φυσικές καταστροφές είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των 204 ετών που υπάρχει η Αϊτή.

Οι τυφώνες και οι σεισμοί χτυπάνε αλύπητα τη χώρα. Το ρήγμα που έδωσε τον πρόσφατο σεισμό θεωρείται υπεύθυνο για επτά μεγάλους σεισμούς, από το 1618 ως το 1860. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ο σεισμός του 1860, που σάρωσε το Πορτ – ο - Πρενς προκάλεσε και τσουνάμι. Ο μεγαλύτερος σεισμός που έχει καταγραφεί στην περιοχή, τη σύγχρονη εποχή, ήταν το 1946. Είχε μέγεθος 8,1 Ρίχτερ και προκάλεσε τσουνάμι. Οι νεκροί ήταν τότε 1,790. Το επίκεντρο ήταν στη γειτονική Δομινικανή Δημοκρατία.
Η χώρα έμελλε να ζήσει και υπό αμερικανική κατοχή από το 1915 ως το 1934. Όταν αποχώρησαν οι πεζοναύτες, ήρθαν πάλι δικτατορίες. Υπό από τις διαταγές του δικτάτορα Τροχίλο, το 1937, τουλάχιστον 18,000 Αϊτινοί σφαγιάστηκαν στα σύνορα με τη Δομινικανή Δημοκρατία. Από το 1957 ως το 1986 κυβέρνησε τη χώρα η οικογένεια Ντιβαλιέ. Πρώτα από τον γιατρό Φρανσουά Ντιβαλιέ, τον περιβόητο “Πάπα - Ντοκ”, ο οποίος εγκατέστησε ένα προσωποπαγές καθεστώς που στηρίχθηκε στη βία και στη διαφθορά. Με τη χρήση παραστρατιωτικών οργανώσεων και επικαλούμενος τον κομμουνιστικό κίνδυνο [η προσφιλής τακτική όλων των δικτατόρων], εξαπέλυσε διώξεις εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων. Ο δικτάτορας “Πάπα- Ντοκ” πέθανε τον Απρίλη του 1971 και τον διαδέχθηκε στην εξουσία ο γιός του, Ζαν Κλοντ Ντιβαλιέ, ο καλούμενος και «Μπεμπέ Ντοκ»! Επί Προεδρίας του Ζαν Ντιβαλιέ, η χώρα έφτασε στο χειρότερο σημείο της οικονομικής κρίσης και θεωρούνταν η φτωχότερη του Δυτικού Ημισφαιρίου. Το 1985 ο υιός Ντιβαλιέ αναγκάστηκε να προβεί σε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Το Φεβρουάριο του 1986 ο Ντιβαλιέ ανατράπηκε έπειτα από εξέγερση του λαού ...
Ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της Αϊτής ήταν ο ιερέας Ζαν Μπερτράν Αριστίντ, ο οποίος εξελέγη το 1990, με την ψήφο των φτωχών. Το 1991 ανατράπηκε. Ακολούθησε χάος και οι Αϊτινοί στράφηκαν στη θάλασσα, σε μια ομαδική έξοδο προς τη Φλόριντα. Το 1994, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον έστειλε 20.000 στρατιώτες για να αποκαταστήσουν τον Αριστίντ στην εξουσία. Την επόμενη χρονιά όμως αποχώρησε και επανεξελέγη το 2000. Η δεύτερη θητεία του σημαδεύτηκε από καταγγελίες για διαφθορά. Το 2004 ο Αριστίντ ανατράπηκε από νέο πραξικόπημα παραστρατιωτικών μονάδων. Ο Μπονιφάς Αλεξάντρ κυβέρνησε προσωρινά έως ότου, τον Φεβρουάριο του 2006, πρόεδρος εξελέγη, για δεύτερη φορά, ο Ρενέ Πρεβάλ, που πρόσκειται στον Αριστίντ και ο οποίος είχε διατελέσει πρώτη φορά πρόεδρος στο διάστημα 1995-2000.

Η Αϊτή είναι η πιο φτωχή χώρα της αμερικανικής ηπείρου [βόρειας και νότιας] . Πάνω από το 50% του πληθυσμού ζει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα, ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα. Ο αναλφαβητισμό είναι πάνω από 40%, το προσδόκιμο ζωής 61 χρόνια [ενώ 73,4 είναι ο μέσος όρος στη Λατινική Αμερική και 79 στον ΟΟΣΑ - Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία & Ανάπτυξη].
Συνοπτικά και χωρίς υπερβολή η Αϊτή ζει μια διαρκή τραγωδία. Γνώρισε πολλές επεμβάσεις, κυρίως από τον βορειοαμερικανό “μεγάλο αδελφό”, ξενοκίνητες δικτατορίες, αφαιμάξεις του εθνικού της πλούτου, αλλά και αιματηρές εθνικές συγκρούσεις.
Σ’ όλ’ αυτά προστέθηκε και η τελευταία τραγωδία με τον σεισμό 12ης του μηνός με τες τεράστιες καταστροφές και τις εκατόμβες των νεκρών.
Οι εικόνες της ολικής καταστροφής, των πτωμάτων στους δρόμους, των ομαδικών ταφών, των ορφανών παιδιών θα μπορούσαν να είχαν εξαλειφθεί στην Αϊτή στον 21ο αιώνα, με βάση την τεράστια ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, ώστε να αντιμετωπιστούν τα φυσικά φαινόμενα με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται να βρεθεί ο άνθρωπος στο επίκεντρο, με ένα σχεδιασμένο και οργανωμένο τρόπο. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση της Αϊτής καθώς αυτό είναι ενάντια στα συμφέροντα του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου.

Εδώ να σημειώσω [για καθαρά ενημερωτικούς λόγους – για να προλάβω κάποιους που πιθανόν να πουν ότι κάμω προπαγάνδα] ότι στην γειτονική Κούβα, μια χώρα που αντιμετωπίζει κυκλώνες και τυφώνες και παράλληλα υπόκειται εδώ και χρόνια σ’ ένα βάρβαρο οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ με όλες τις συνέπειες που απορρέουν απ' αυτόν, είναι εντελώς διαφορετικό. Δεκαετίες τώρα η Κούβα έχει ένα καλά οργανωμένο μηχανισμό για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών με προληπτικά μέτρα και μέριμνα, στην οποία παίρνουν μέρος όλοι οι τομείς της κοινωνικής ζωής και εκπαιδεύεται ο πληθυσμός.
Έτσι αμέσως μόλις έγινε γνωστός ο σεισμός στην γειτονική Αϊτή και ανακοινώθηκε προειδοποίηση για τσουνάμι, μια ολόκληρη περιοχή της ανατολικής Κούβας - 30.000 άνθρωποι - εκκενώθηκε γρήγορα, συντονισμένα και αποφασιστικά. Παρόμοιες αντιδράσεις έχουν υπάρξει και στο παρελθόν με τα κατά καιρούς περάσματα καταστροφικών κυκλώνων που στις γειτονικές χώρες άφηναν πίσω τους εκατοντάδες νεκρούς.

Σίγουρα μέσα απ’ αυτή την τραγωδία που αναδεικνύει πιο ξεκάθαρα και εύγλωττα την φτώχεια και την ανέχεια ενός ακόμα δοκιμαζόμενου λαού [των Αϊτινών] μπορούμε να εκτιμήσουμε καλύτερα τη σημασία των ελπιδοφόρων αλλαγών προς τα Αριστερά που πραγματοποιούνται σε σειρά χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Anef_Oriwn
Τρίτη 19/1/2010

Ανάρτηση 2/2010 [επίκαιρη, πολιτική και διαπραγματευτική] – Για τις τελευταίες προτάσεις του Ταλάτ (βλέπε της Τουρκίας) ...

{Το πιο κάτω κείμενο ξεκίνησα να το γράφω ψες αλλά για διάφορους λόγους ΔΕΝ κατάφερα να το ολοκληρώσω, (λέτε φταιει και η νέα ήττα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ;), γι’ αυτό και η ανάρτηση του γίνεται σήμερα ... Κάποιες σημερινές εξελίξεις ίσως να έχουν διαφοροποιήσει κάπως τα πράματα ή/και να έχουν προσθέσει κι άλλα πολλά και διάφορα στο μυαλό και στις σκέψεις μου, αλλά εγώ διατηρήσω και θα αναρτήσω το κείμενο μου όπως αρχικά το είχα συλλάβει και ξεκινήσει να το γράφω ...}

*****************
Το νεο καυτό θέμα από την πολιτική επικαιρότητα, σε σχέση πάντοτε με το κυπριακό, που θα απασχολήσει [τζιαι θα κρούσει εγκέφαλους] τις επόμενες τζιαι για κάμποσες μέρες [τόσο στα ΜουΜουΕ, τα πολιτικά στέκκια και τα καφενεία όσο και στα blogκια] είναι οι ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ που κατάθεσε η τουρκική πλευρά [στην ουσία η Τουρκία μέσω του Ταλάτ] ως προζύμι για τις επικείμενες εντατικοποιημένες [εννοείται ότι μπαίνουν στην εντατική;] συνομιλίες [μεταξύ Χριστόφια – Ταλάτ] ...
Εν όψει μάλιστα της αυριανής Άτυπης [όπως την είπαν] συνεδρίας του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, το θέμα γίνεται πιο ενδιαφέρον, συναρπαστικό και ... τρομακτικό! [Τι πάει να πει όμως “άτυπη”; Χωρίς τύπους και τυπικότητες; Λόγου χάριν να πούμεν, να κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού, ο Συλλούρης για (ή) η άλλη, η Παναγιώτου, αντί ο Πρόεδρος Χριστόφιας];

Αύριο Κυριακή τα φύλλα θα ΜΑΣ τα πρήξουν [τα μυαλά – μην παει ο νους ΣΑΣ αλλού] με αναλύσεις και κόντρα αναλύσεις για τους στόχους και σκοπούς των Προτάσεων Ταλάτ/Τουρκίας και για το πως πρέπει να αντιδράσουμε ή τι πρέπει να κάνουμε... Ήδη η γνωστή ορχήστρα των αλαλλαζόντων [απορριπτικών] κυμβάλων ξεκίνησε τα γνωστά τροπάρια για “λανθασμένες ευέλικτες κι απαράδεχτες τακτικές” ή/και τα γνωστά “σας τα λέγαμε εμείς για τους τούρκους” [ο Πρόεδρος είπε ότι η στάση των τούρκων ΔΕΝ ήταν έκπληξη] ... Ο εκ των στρατηγών του απορριπτικού μετώπου ΛαζΜα(ρής) ζήτησε με ύφος χιλίων καρδιολόγων [αλλά μπορεί και καρδιναλίων] την παραίτηση Χριστόφια. Ακόμα να χωνέψει ότι ο πρόεδρος [στην Κυπριακή Δημοκρατία] εκλέγεται για ΠΕΝΤΕ χρόνια! Όμως όλοι αυτοί οι απορριπτικοί ή/και αντιομοσπονδιακοί γιατί χαμογελάνε, χαχανίζουν και χαίρονται; Γιατί βλέπουν το όνειρο του για αποτυχία των συνομιλιών [που θα μας οδηγήσει ολοταχώς πλέον στην εδραίωση της διχοτόμησης] να πραγματοποιείται;

Ομολογώ ότι κι ΕΓΩ νοιώθω μουδιασμένος τζιαι κρύος με τες τελευταίες τουρκικές προτάσεις που κατάθεσε ο Ταλάτ. Όχι τόσο γιατί περιέχουν καθαρά στοιχεία [αλλά τζιαι στιshά, ξωτικά τζιαι φαντάσματα] συνομοσπονδιακά [όπως δικαίωμα στα συνιστώντα κρατίδια να συνάπτουν διεθνείς συμφωνίες μ’ άλλα κράτη και διεθνείς οργανισμούς, δικαίωμα βέτο στον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο, δικαίωμα στα κρατίδια να ασκούν διοικητικά δικαιώματα στο FIR τζιαι πουπανωπροίτζιην δικαιώματα ευρωπαίων πολιτών για τους τούρκους υπηκόους]... Τούτο λίγο πολύ ήταν αναμενόμενο καθώς η λύση συνομοσπονδίας ήταν/είναι στόχος και επιδίωξη της τουρκικής πλευράς εδώ και χρόνια [εξ ου και η άκρως διαφορετική ερμηνεία του όρου “διζωνικότητα”, από τους τούρκους] ... Εκείνο που με ενοχλεί πιο πολύ είναι η αδυναμία, ή/και η απροθυμία και διστακτικότητα του Ταλάτ να στήσει πόιν [πόδι] στα κελεύσματα και τες επιδιώξεις της Τουρκίας και να προβάλει επιτέλους τζιαι κάποιες κυπριακές θέσεις!

Η υποβολή και προβολή μαξιμαλιστικών [συνομοσπονδιακών] θέσεων σ’ αυτό το στάδιο [των “εντατικών”, ας πούμεν] συνομιλιών, όσο κι αν κάποιοι λενε και θέλουν να τες παρουσιάζουν ως μέρους του παιχνιδιού [του “πάρε-δώσε”], πιστεύω ότι καθόλου δεν βοηθούν τη διαδικασία των συνομιλιών. Αντίθετα τέτοιες προτάσεις ναρκοθετούν την όλη διαδικασία, αυξάνουν τες εθνικιστικές εξάρσεις στην ελληνοκυπριακή πλευρά και περιορίζουν τις πιθανότητες για επίτευξης [λειτουργικής] ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ λύσης, καθώς δεν αφήνουν περιθώρια συγκλήσεων ... Και σύγκλιση δεν σημαίνει απαραίτητα συνάντηση των δύο πλευρών κάπου στο μέσο ... [Να τονίσω μάλιστα ότι αυτές οι προτάσεις δείχνουν καθαρά την προτίμηση των τουρκοκυπρίων προς τη συνομοσπονδία - σίγουρα και με την υπόδειξη της Άγκυρας - ή/και και την έλλειψη εμπιστοσύνης που εξακολουθεί να διακατέχει τους τουρκοκύπριους για τους ελληνοκύπριους] ...

Με το παρόν μου κείμενο ΔΕΝ θα κάνω ανάλυση των προτάσεων Ταλάτ. Άλλοι, επαΐοντες και μη [ειδικοί τζι’ ανειδίκευτοι] θα το κάνουν τις επόμενες μέρες πιο διεξοδικά τζιαι λαφαζανίστικα [άλλοι με σκεπτικισμό κι άλλοι με πίκκαν] από ραδιοφώνου και τηλεοράσεις και με άρθρα και πονήματα στις εφημερίδες. Αύριο Κυριακή αναμένεται πληθώρα τέτοιων στον τύπο ...
Θέλω να σημειώσω όμως ότι πάντοτε είχα τες επιφυλάξεις, τους ενδοιασμούς και τους προβληματισμούς μου για τη διαδικασία των συνομιλιών ... Τούτες τις [“προβληματικές”] σκέψεις κι απόψεις μου τις είχα καταθέσει κι αναλυτικά στο τελευταίο [όπως κατέληξε] post μου για την περσινή χρονιά [Ανάρτηση 77/2009 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/12/772009.html
Σταχυολογώ για χάρη της συζήτησης μερικά μόνο σημεία [από εκείνο το κείμενο], έστω κι αν ο παρέας ο the Idiot Mouflon το αποκάλεσε επιτιμητικά "Μανιφέστο":

“O σκεπτικισμός κι ο προβληματισμός μου για τες διαδικασίες λύσης του κυπριακού, αλλά και οι ενστάσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις μου, για τες συνομιλίες [που κατα καιρούς γίνονται για εξεύρεση λύσης στο κυπριακό – όπως μας λαλούν], προκύπτουν από το γεγονός [ή/και έχουν να κάνουν με το γεγονός] ότι τούτες (οι συνομιλίες) διεξάγονται στη βάση:

1. Πρώτον, της επίτευξης ενός δήθεν εθνοτικού συμβιβασμού μεταξύ ΟΛΩΝ των ελληνοκυπρίων [από τη μια] και ΟΛΩΝ των τουρκοκυπρίων [από την άλλη] λες και οι δύο εθνοτικές κοινότητες της Κύπρου αποτελούνται από ομοιογενείς (από άποψη κοινωνικοοικονομική κυρίως) ομάδες πληθυσμού, και
2. Δεύτερον, διατήρησης του υφιστάμενου κοινωνικοοικονομικού (καπιταλιστικού) συστήματος.

Και λέω “δήθεν εθνοτικού συμβιβασμού” γιατί τούτο είναι φαινομενικά ορθό, καθώς οι συνομιλίες διεξάγονται μεν για την επίτευξη ενός συμβιβασμού μεταξύ των δύο εθνικών κοινοτήτων ως συνόλων, όμως στην ουσία ΔΕΝ είναι έτσι τα πράματα. [Εμείς οι ελληνοκύπριοι ονομάζουμε μάλιστα τον συμβιβασμό αυτό “οδυνηρό” καθώς θεωρούμε - ως ελληνοκυπριακή κοινότητα - την αποδοχή της ομοσπονδιακής λύσης ως οδυνηρή παραχώρηση].
Στην ουσία όμως η αντιπαλότητα (ο “καβκάς”) αποτελεί μια ενδοκυπριακή πάλη αναμεταξύ των κυρίαρχων οικονομικά (και κατ’ επέκταση και πολιτικά) κύκλων των δύο κοινοτήτων για το ποιοι θα επικρατήσουν σ’ ένα επανενωμένο κράτος. Πως δηλ. οι επιχειρηματικές τάξεις (ή αν προτιμάτε οι οικονομικά δυνατές κοινωνικές ομάδες) που κυριαρχούν (οικονομικά και πολιτικά) στα δύο χωρισμένα (σήμερα) κομμάτια του de facto διχοτομημένου νησιού μας, και που δραστηριοποιούνται (αυτή την στιγμή) ανεξάρτητα και αυτόνομα (οι μεν από τους δε), αλλά και σε εξάρτηση ή/και σύμπλευση, (οι μεν τουρκοκύπριοι από/με την Τουρκία, οι δε ελληνοκύπριοι από/με τη Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα – κυρίως πολιτικά με την Μητέρα - Πατρίδα) θα καταφέρουν να πετύχουν και να έχουν (η κάθε εθνοτική επιχειρηματική τάξη για τον εαυτό της) το πάνω χέρι σε περίπτωση λύσης. Αυτό στην ουσία προσπαθούν να διασφαλίσουν μέσα από τις συνομιλίες αυτοί οι κύκλοι – τα δικά τους οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα κι όχι ολόκληρου του κυπριακού λαού όπως επαίρονται (ανεξάρτητα αν η λύση θα ωφελήσει στο παρόν στάδιο και πολύ άλλο κόσμο).”
……………………..
“Από τη στιγμή, λοιπόν, που οι συνομιλίες γίνονται στη βάση όχι μόνο της διατήρησης αλλά και της περαιτέρω ενίσχυσης των ατομικο-ιδιοκτησιακών σχέσεων, τα αδιέξοδα ή έστω οι δυσκολίες για συμβιβασμούς στο περιουσιακό και εδαφικό αλλά και στο διαμοιρασμό της εξουσίας, είναι αναπόφευκτες.”

****************
Αυτά αγαπητοί φίλοι-επισκέπτες για τες “Προτάσεις Ταλάτ” ... Επιφυλάσσομαι να επανέλθω ...

****************
Υστερογράφημα [άσχετο] 10/1/2010:
Ο Λεμονής εν στην ΟΜΟΝΟΙΑ ακόμα, οξά έφυεν;

Anef_Oriwn
Σάββατο 9/1/2010

Ανάρτηση 1/2010 [γιορταστική, ευχετήρια bloggerική και φιλο-επανενωτική] – Ευχές Πολλές για Καλή ΣΑΣ Χρονιά ... Καλωσόρισμα στο Blog “Επανένωση 2010”!

Δεύτερη μέρα [καλύτερα νύχτα] του 2010 σήμερα και πρώτη δικιά μου ανάρτηση για τη Νέα Χρονιά! Μη φοβάστε, δεν θα κάνω κανένα απολογισμό κι ούτε θα γράψω τις εκτιμήσεις μου για τη δραστηριότητα του Blog και την κίνηση που είχε κατα τον χρόνο που πέρασε ... Ούτε όμως και γενικότερα για τα διάφορα πολιτικά και κοινωνικά συμβάντα τόσο στο τόπο μας όσο κι αλλού [διεθνώς], γι’ αυτό και το κείμενο μου [όλως παραδόξως] θα είναι σύντομο. Θα περιοριστώ [για την ώρα] ΜΟΝΟ σε ευχές! Για όλα τ’ αλλά για να οποία έκαμα μνεία επιφυλάσσομαι για αργότερα ...

{Να αναφέρω μόνο ότι κατα τα τέλη του Νοέμβρη βλέποντας τον αριθμό των μέχρι τότε αναρτήσεων μου για το 2009 (ήταν πέραν το 70!), είχα βάλει ως στόχο να φτάσω τις 80! Ο στόχος “τούτος” (για να χρησιμοποιήσω και μια λέξη της πολιτικής επικαιρότητας) ήταν εφικτός και θα μπορούσε να υλοποιηθεί αν δεν χαλάρωνα τις τελευταίες 10 μέρες ... Λίγο το κλίμα των γιορτών, λίγο κάποιες άλλες υποχρεώσεις και προτεραιότητες μ’ έβγαλαν εκτός “πλάνου” – άλλος ένας πολιτικός όρος αλλά παλαιο-κομμουνιστικός αυτός ... Δεν πειράζει όμως υγεία και όρεξη να έχουμε να γράφουμε και κατά τη Νέα Χρονιά, κι ΕΔΩ, αλλά και στο ΝΕΟΝ BLOG για την ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ που έσκασε μύτη στο διαδίκτυο πριν μόλις 10 μέρες – θα αναφερθώ πιο κάτω!} ...

Λοιπόν, πρώτα και πάνω απ’ όλα:
“Ο Νέος Χρόνος που ‘ρθε, πολλές χαρές να δώσει ...
Κι αν ήταν λίγες του παλιού, να ΣΑΣ τις συμπληρώσει ...
Να δώσει Χαρά, Αγάπη κ’ Ευτυχία ...
Μα πάνω απ’ όλα, πιο πολύ να δώσει Υγεία ...”

****************
Και δυο λόγια [έστω και κάπως καθυστερημένα σε σύγκριση μ’ άλλους συν-bloggers] για το Νέον Blog “Επανένωση 2010” [link: http://www.epanenosi.com/] :
35 τόσοι bloggers, διαφορετικών ιδεολογικοπολιτικών προσεγγίσεων αλλά με κοινή συνιστάμενη την έννοια και αγάπη ΜΑΣ για τον τόπο ΜΑΣ και την επιθυμία για ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ του Τόπου και των Ανθρώπων ΤΟΥ [μέσω της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας], ξεκινήσαμε [μόλις πριν 10 μέρες] μια αξιέπαινη και σημαντική προσπάθεια για συνδρομή προς αυτή την κατεύθυνση, ενώνοντας τις μεμονωμένες [διαδικτυακές] φωνές ΜΑΣ σ’ ένα [νεο] συλλογικό όμως Blog, το “Επανένωση 2010”!

Μερικές μόλις μέρες πριν είχα πει/γράψει [εκφράζοντας μια παλιότερη σκέψη ΜΟΥ] σε “συνέντευξη” ΜΟΥ στον συναθροιστή κυπριακών ιστολογίων “Κυπριακά μπλογκς”, η οποία αναρτήθηκε στες 19 του Δεκέμβρη του 2008 [link: http://kypriakablogs.blogspot.com/2009/12/blogging.html]:
“… αν το blogging δεν συνδυάζεται και με κοινωνική παρέμβαση και δράση ή δεν λειτουργεί βοηθητικά για την κοινωνική αφύπνιση και δραστηριοποίηση τότε “βάρτου ρίγανη” ... Θα παραμείνει απλώς ένα διαδικτυακό παίγνιο μοναχικών και περιθωριακών τύπων ...
Πέραν τούτου νομίζω ότι τα μεμονωμένα προσωπικά blogs λίγα μπορούν να πετύχουν από την άποψη κινητοποίησης του κόσμου και για συμμετοχή του σε συγκεκριμένες εκδηλώσεις και δράσεις ή/και για τη πρόκληση δυναμικών για κοινωνικές παρεμβάσεις. Επιβάλλεται πλέον η δημιουργία ομαδικών blogs [με ένα συντονιστικό πυρήνα από max. 4-5 άτομα – για περισσότερη ευελιξία και καλύτερο συντονισμό] με συγκεκριμένους στόχους και θεματικές [ας πούμε ενάντια στον εθνικισμό και τον σοβινισμό, υπέρ της λύσης και της επανένωσης, για το περιβάλλον, ενάντια στην αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας ...]”

Κι οφείλω να πω [χωρίς καθόλου στοιχεία έπαρσης] ότι αυτή η προσπάθεια έχει ήδη δώσει τα πρώτα της, θετικότατα μάλιστα, αποτελέσματα! Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι ήδη επιτελείται αξιόλογο έργο τόσο μέσα από τις αναρτήσεις όσο και στις συζητήσεις που γίνονται ... Να τονίσω ιδιαίτερα το ψηλό επίπεδο των συζητήσεων, όπου κατατίθενται θέσεις με επιχειρήματα και αντιεπιχειρήματα, μακράν μάλιστα από χαρακτηρισμούς κι αφορισμούς [γνωρίσματα άλλων καταστάσεων και προσώπων]... Όλ’ αυτά πιστεύω πως σταδιακά θα δημιουργήσουν μια νέα δυναμική υπέρ της λύσης και στον χώρο της blogόσφαιρας ...

Θα ‘θελα όμως να παραθέσω και λίγα λόγια από το [εισαγωγικό] κείμενο της πρώτης ανάρτησης του Blog [το “Καλωσόρισμα” - link: http://www.epanenosi.com/index.php/archives/63] που αναρτήθηκε στες 22 του Δεκέμβρη του 2009:

“Καλώς ορίσατε στο μπλογκ «Επανένωση 2010». Το μπλογκ που προσδοκία των συντελεστών του είναι να καταστεί σημείο αναφοράς για όλους όσους υποστηρίζουν τις προσπάθειες για επανένωση της χώρας. Προσδοκούμε να γίνουμε ο ιστοχώρος όπου οι άνθρωποι που νοιάζονται και προβληματίζονται για το μέλλον το τόπου μας θα μπορούν να συζητήσουν και να διαλογιστούν με τους μπλόγκερς πάνω σε όλα τα επί μέρους θέματα που αφορούν τόσο τον δρόμο προς τη λύση όσο και τη ζωή μετά από αυτή. Κοινός παρονομαστής που ενώνει τη δράση μας, είναι η πίστη ότι το ειρηνικό και δημιουργικό μέλλον της Κύπρου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού προβλήματος. Θεωρούμε δε, ότι μια τέτοια λύση είναι εφικτή μέσα στο 2010.

Μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία, στηρίζουμε τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων για την εξεύρεση δίκαιης και βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό. Απορρίπτουμε με επιχειρήματα τις θέσεις και τα προσκόμματα των απορριπτικών. Η ανάπτυξη του υγιούς διαλόγου πάνω σε όλες τις πτυχές που αφορούν τη συμφωνημένη λύση, τα δημοψηφίσματα και τη μελλοντική συμβίωση με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους είναι από τα κύρια θέματα που θα απασχολήσουν το μπλογκ…”

Θα ήταν παράλειψη αν δεν εκφράζαμε και τις ιδιαίτερες ευχαριστίες ΜΑΣ σε μερικούς από τους συμμετέχοντες, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στη δημιουργία του Blog και αφιέρωσαν χρόνο μπόλικο για το στήσιμο του, όπως οι Lexi_Penitas, Gregoris, Joshoua, Eva …

Τέλος καλό γράψιμο και καλή διάθεση για κουβέντα αγαπητοί συν-bloggers!!!

****************
Μια ΘΕΤΙΚΗ κουβέντα θέλω να πω [ως πρώτη δόση] ΚΑΙ για τη νέα [εβδομαδιαία] εφημερίδα “ΓΝΩΜΗ”, την οποία περιλαμβάνω [κι αυτήν] στις κινήσεις που αναλαμβάνονται προς την κατεύθυνση της λύσης. Κάθε επιτυχία λοιπόν και σ’ αυτήν την προσπάθεια...
[Το πρώτο τεύχος της εφημερίδας κυκλοφόρησε την Πέμπτη 31 του Δεκέμβρη, όμως θα τη βρίσκετε στα περίπτερα κάθε Παρασκευή ...]

Anef_Oriwn
Σάββατο 2/1/2010

Ανάρτηση 77/2009 [σκεπτικιστική, φιλο-ομοσπονδιακή και εξ αριστερών] – Μερικές αιρετικές και περιθωριακές σκέψεις για τη διαδικασία των συνομιλιών ...

[19/12/2009 - Το πιο κάτω κείμενο το ‘γραψα κατά τα τέλη του Νοέμβρη με αφορμή κάποια συζήτηση σ’ άλλο post του Blog, όμως λόγω άλλων ζητημάτων που προέκυψαν δεν το ανάρτησα νωρίτερα. Το κάνω τώρα και ΔΕΝ νομίζω να ‘χει χάσει από την επικαιρότητα του …
Κάτι για την ΟΜΟΝΟΙΑ, που είχα κατά νουν να γράψω θα τ' αφήσω για μετά τα Χριστούγεννα - να μην φανώ κακός από τώρα ...]

Έγραφα τότε [τέλος Νοεμβρίου]:
{Πιο κάτω θα παραθέσω δύο παλιότερα κείμενα μου με σκέψεις και απόψεις μου για τη διαδικασία των συνομιλιών για επίτευξη [ομοσπονδιακής] λύσης στο κυπριακό. Τα κείμενα αυτά τα είχα γράψει κι αναρτήσει εδώ στο Blog μου προ μερικών μηνών - πιο συγκεκριμένα στις αναρτήσεις με αριθμούς 32/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/06/322009.html] και 49/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/09/492009-momentum.html] …
Στην κίνηση αυτή [δηλ. στην επαναδημοσίευση των ήδη διατυπωμένων απόψεων μου για τη διαδικασία των συνομιλιών] προχωρώ εξ αφορμής μιας συζήτησης μου για το νόημα και το περιεχόμενο της επιδιωκόμενης λύσης για Διζωνική Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με τον Ανώνυμο σχολιογράφο μιστερ μαξ καθώς και με τον φίλτατο Π., στο post με αρ. 69/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/11/692009.html]...

Σημείωση: 19/12/2009:
Το κείμενο αυτό μπορεί να θεωρηθεί και ως συνέχεια της συζήτησης που αναπτύχθηκε [κυρίως με τον Νίκο Τριμικλινιώτη – nicostrim] στην ανάρτηση μου με αρ. 74/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/12/742009-sh.html - θα παραθέσω το σχετικό σχόλιο του Ν.Κ., ως Υστερογράφημα στο τέλος του κειμένου μου] ...

Να αναφέρω [επίσης] ότι στα αρχικά κείμενα μου έχω επιφέρει κάποιες μικρές [ίσως όμως και μεγάλες] διορθώσεις, βελτιώσεις [κυρίως συνταχτικές και λεκτικές] καθώς και συμπληρώσεις.}

************
Για διευκόλυνση της συζήτησης θα παραθέσω αμέσως πιο κάτω και σύντομα αποσπάσματα από τις παρεμβάσεις των δύο σχολιογράφων που ήδη ανάφερα:

1. Ο Ανώνυμος μίστερ μαξ είπε (25/11/2009 1:45 π.μ. - http://aneforiwn.blogspot.com/2009/11/692009.html):
“… Η αριστερα* δεν πρεπει να υποστηριζει Διζωνικη Δικοινοτικη.
Διοτι ειναι ενα αστικο μορφωμα, συντηρει το κεφαλαιο, και ειναι μια διαχειριστικη λυση.H αριστερα πρεπει να συνεχισει για καταλυση των εθνικων διαχωρισμων, οχι να τους νομιμοποιει με συμβιβαστικες λυσεις. Πρεπει να ξαναθυμηθει την αντιπαραθεση στον φιλελευθερισμο.
Δεν πρεπει να ανεχεται τις λυσεις απο πανω, η λευτερια δεν χαριζεται, κερδιζεται.

* Αριστερα, δεν μπορει να ειναι κοινοβουλευτικη, γιατι το κοινοβουλιο ειναι οργανο των αστων. Για αυτο και ειπα οτι δεν υπαρχει κοινοβουλευτικη αριστερα. Επισης, η προσωποποιηση της αριστερας που κανω εχει μια προβληματικη, εννοω τους αριστερους. Τι πρεπει να θελουμε ολοι οσοι επιθυμουμε μια αταξικη κοινωνια(αλλο αταξικη και αλλο διζωνικη)”

2. Ο Ανώνυμος Π. είπε (24/11/2009 10:26 μ.μ.-http://aneforiwn.blogspot.com/2009/11/692009.html):
“... η λυση εμπερειχει μεσα της τζαι τες προοπτικες της κοινωνικης αλλαγης νομιζω..σε ενα νεο πλαισιο..”

3. Τάδε έφη διαλογιζόμενος [τζιαι δκιαολιζόμενος] ο Anef_Oriwn:
O σκεπτικισμός κι ο προβληματισμός μου για τες διαδικασίες λύσης του κυπριακού, αλλά και οι ενστάσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις μου, για τες συνομιλίες [που κατα καιρούς γίνονται για εξεύρεση λύσης στο κυπριακό – όπως μας λαλούν], προκύπτουν από το γεγονός [ή/και έχουν να κάνουν με το γεγονός] ότι τούτες (οι συνομιλίες) διεξάγονται στη βάση:

1. Πρώτον, της επίτευξης ενός δήθεν εθνοτικού συμβιβασμού μεταξύ ΟΛΩΝ των ελληνοκυπρίων [από τη μια] και ΟΛΩΝ των τουρκοκυπρίων [από την άλλη] λες και οι δύο εθνοτικές κοινότητες της Κύπρου αποτελούνται από ομοιογενείς (από άποψη κοινωνικοοικονομική κυρίως) ομάδες πληθυσμού, και
2. Δεύτερον, διατήρησης του υφιστάμενου κοινωνικοοικονομικού (καπιταλιστικού) συστήματος.

Και λέω “δήθεν εθνοτικού συμβιβασμού” γιατί τούτο είναι φαινομενικά ορθό, καθώς οι συνομιλίες διεξάγονται μεν για την επίτευξη ενός συμβιβασμού μεταξύ των δύο εθνικών κοινοτήτων ως συνόλων, όμως στην ουσία ΔΕΝ είναι έτσι τα πράματα. [Εμείς οι ελληνοκύπριοι ονομάζουμε μάλιστα τον συμβιβασμό αυτό “οδυνηρό” καθώς θεωρούμε - ως ελληνοκυπριακή κοινότητα - την αποδοχή της ομοσπονδιακής λύσης ως οδυνηρή παραχώρηση].
Στην ουσία όμως η αντιπαλότητα (ο “καβκάς”) αποτελεί μια ενδοκυπριακή πάλη αναμεταξύ των κυρίαρχων οικονομικά (και κατ’ επέκταση και πολιτικά) κύκλων των δύο κοινοτήτων για το ποιοι θα επικρατήσουν σ’ ένα επανενωμένο κράτος. Πως δηλ. οι επιχειρηματικές τάξεις (ή αν προτιμάτε οι οικονομικά δυνατές κοινωνικές ομάδες) που κυριαρχούν (οικονομικά και πολιτικά) στα δύο χωρισμένα (σήμερα) κομμάτια του de facto διχοτομημένου νησιού μας, και που δραστηριοποιούνται (αυτή την στιγμή) ανεξάρτητα και αυτόνομα (οι μεν από τους δε), αλλά και σε εξάρτηση ή/και σύμπλευση, (οι μεν τουρκοκύπριοι από/με την Τουρκία, οι δε ελληνοκύπριοι από/με τη Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα – κυρίως πολιτικά με την Μητέρα - Πατρίδα) θα καταφέρουν να πετύχουν και να έχουν (η κάθε εθνοτική επιχειρηματική τάξη για τον εαυτό της) το πάνω χέρι σε περίπτωση λύσης. Αυτό στην ουσία προσπαθούν να διασφαλίσουν μέσα από τις συνομιλίες αυτοί οι κύκλοι – τα δικά τους οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα κι όχι ολόκληρου του κυπριακού λαού όπως επαίρονται (ανεξάρτητα αν η λύση θα ωφελήσει στο παρόν στάδιο και πολύ άλλο κόσμο).

Σήμερα οι Χριστόφιας και Ταλάτ, παρ’ ότι και οι δύο [δηλώνουν] αριστεροί ή αριστερίζοντες έχουν εμπλακεί (κι αυτοί όπως παλαιοτέρα οι αστοί κύπριοι πολιτικοί) σε τέτοιου του είδους και περιεχομένου τις συνομιλίες ... Έτσι στην πράξη καθίστανται άτυποι πληρεξούσιοι των κυρίαρχων οικονομικά κύκλων στις δύο κοινότητες – ο καθένας για την κοινότητα του. Στην ουσία (μέσα από τις συνομιλίες) στοχεύουν στην επίτευξη μιας συμφωνίας ή ενός συμβιβασμού μεταξύ αυτών των ελίτ κοινωνικών ομάδων (όπου η κάθε μια προσπαθεί να κατοχυρώσει πιο πολύ τα δικά της συμφέροντα ή να τύχει προνομιακής μεταχείρισης, είτε δικαίως είτε αδίκως.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της τακτικής [για την επίτευξη ωφελημάτων για τις εθνοτικές ελίτ] είναι,
- από τη μια η επιμονή των τουρκοκυπρίων στη διζωνικότητα - όπως οι ίδιοι την ερμηνεύουν [δεν αναφέρω την πολιτική ισότητα γιατί τούτη αποτελεί εκ των ων ουκ anef_ στοιχείο κάθε ομοσπονδιακού κράτους]
- κι από την άλλη η επιμονή των ελληνοκυπρίων για κατοχύρωση των τριών ελευθερίων (εγκατάστασης, διακίνησης και περιουσίας), αν και τούτο είναι αυτονόητο για ένα [αστικό] κράτος.

Ακόμα η τοποθέτηση της ελληνοκυπριακής πλευράς για “οδυνηρό συμβιβασμό” (που έγινε με την επίσημη αποδοχή της λύσης της Ομοσπονδίας) αποτελεί στην ουσία συμβιβασμό της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης (συμβιβασμό γιατί ένεκα του γεγονότος που η ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι πολυπληθέστερη, η ελληνοκυπριακή αστική τάξη θα ήταν και κυρίαρχη σ’ ένα ενιαίο κράτος) για διαμοιρασμό της πολιτικής εξουσίας με τη μειοψηφούσα τουρκοκυπριακή αστική τάξη/κοινότητα – εξ ου και οι ενστάσεις για την εκ περιτροπής προεδρία και τη σταθμισμένη ψήφο. Προσωπικά ΠΟΤΕ δεν κατάλαβα γιατί η Ομοσπονδία να θεωρείται ως οδυνηρός συμβιβασμός, για ένα ελληνοκύπριο προλετάριο/εργαζόμενο ...

Από τη στιγμή που οι συνομιλίες γίνονται στη βάση όχι μόνο της διατήρησης αλλά και της περαιτέρω ενίσχυσης των ατομικο-ιδιοκτησιακών σχέσεων, τα αδιέξοδα ή έστω οι δυσκολίες για συμβιβασμούς στο περιουσιακό και εδαφικό αλλά και στο διαμοιρασμό της εξουσίας, είναι αναπόφευκτες. Σίγουρα η επανένωση του τόπου δημιουργεί τις προϋποθέσεις για περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη του τόπου και οφέλη για τους οικονομικά δυνατούς [εξ ου και η μερική στήριξη των κινήσεων και πρωτοβουλιών Χριστόφια για επίτευξη λύσης από μερίδα της ηγεσίας του “Συναγερμού”. Τούτη η υποστήριξη υπαγορεύεται βασικά από την ανάγκη για τη δημιουργία μιας μεγαλύτερης και ενιαίας πλέον καπιταλιστικής οικονομίας και αγοράς].

Παράλληλα όμως έχουμε και τις ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις (και μέσα στις ίδιες τις ξεχωριστές “εθνικές” οικονομικές ελίτ), λόγω του ότι τα συμφέροντα κάποιων (οικονομικών) κύκλων (λίγων ή πολλών δεν έχει σημασία) εξυπηρετούνται από τη “μη λύση”, δηλ. τη συνέχιση του σημερινού status quo. Και συνήθως αυτοί οι κύκλοι (για να τραβήξουν και οπαδούς που θα στηρίξουν τις θέσεις τους) καταφεύγουν στον ακραίο εθνικισμό και επικαλύπτουν τις απορριπτικές τους τοποθετήσεις με μεγαλόστομες κι ανέξοδες φανφάρες και εθνικιστικές κινδυνολογίες και συνομοσιολογίες.

Την ίδια ώρα οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ των οικονομικών ελίτ των δύο εθνοτικών κοινοτήτων (που δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν εφ’ όσο ο καπιταλισμός θα ζει και θα βασιλεύει – έστω και αν για κάποια χρονικά διαστήματα τα βρίσκουν μεταξύ τους στο διαμοιρασμό της πίττας) εγκυμονούν κινδύνους για την ανάπτυξη διασπαστικών εθνικιστικών ή αυτονομιστικών κινημάτων (όταν με το καλό επανενωθεί ο τόπος μας).

Καταλήγω, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι αν οι προσπάθειες για εξεύρεση λύσης στη βάση των διατήρησης των υφισταμένων ατομικο-ιδιοκτησιακών ανταγωνιστικών σχέσεων (δηλ. διαχωρίζοντας το εθνικοαπελευθερωτικό στάδιο το αγώνα μας από το κοινωνικό), οδηγήσουν τελικά στην επίτευξη κάποιας συμβιβαστικής λύσης, τούτη η λύση θα εξυπηρετεί πρώτα και κύρια τα συμφέροντα των κυρίαρχων οικονομικά κοινωνικών ομάδων και στις δύο κοινότητες.

Κι εδώ προκύπτει το βασικό ερώτημα για το ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της Αριστεράς υπό αυτά τα δεδομένα ή γιατί η κυβερνώσα σήμερα Αριστερά (το ΑΚΕΛ) να συμμετέχει σε τέτοιες διαδικασίες που στο τέλος της ημέρας (δηλ. σε περίπτωση λύσης) εκείνοι που θα την κάνουν (δηλ. θα πετύχουν να έχουν οικονομικά κι άλλα οφέλη και θα τους εξυπηρετεί η λύση) θα είναι οι οικονομικά δυνατοί;

Και απαντώ:

1. Πρώτον, η επανένωση του τόπου θα οδηγήσει και στην ουσιαστική πλέον επανένωση και των ανθρώπων (ελληνοκύπριων και τουρκοκυπρίων). Τούτο σημαίνει περιορισμό του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους, κάτι που δημιουργεί τεράστιες προοπτικές για την περαιτέρω ανάπτυξη του εργατικού κινήματος πάνω σε ενιαία πλέον κυπριακή [ελληνοτουρκική] βάση. Το ενιαίο [και ενωμένο] πλέον κυπριακό εργατικό κίνημα θα είναι και πιο δυνατό και πιο αποτελεσματικό στη διεκδίκηση ριζοσπαστικών πλέον κοινωνικών αλλαγών.
Μέσα σ’ αυτό το πνεύμα [της πάλης για κοινωνικές αλλαγές και σαν μια μικρή πρόβα] πρέπει να εντάξουμε και τις τελευταίες κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις των τουρκοκυπρίων εργαζόμενων έξω από τη Βουλή τους [με ή χωρίς εισαγωγικά δεν χει και τόση σημασία] στη βόρεια Κύπρο – σχετικά έγραψε ο Gregoris στο Blog του [links: http://nekatomata.blogspot.com/2009/11/blog-post_24.html και http://nekatomata.blogspot.com/2009/11/16.html].

Εδώ θέλω να κάμω και μια παρένθεση για να σημειώσω την χαρακτηριστική έντονη και πικκαρισμένη αντίδραση κάποιων συντηρητικών [πολιτικών] κύκλων της Δεξιάς [όπως ο Αβέρωφ Νεοφύτου] απέναντι σε κινήσεις και ενέργειες του Προέδρου και της Κυβέρνησης του ... Ενέργειες και πράξεις που έθεταν [και θέτουν] υπό αμφισβήτηση [σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό] την καπιταλιστική φυσιογνωμία του σημερινού [και του μελλοντικού] κυπριακού κράτους και τη σύνδεση/πρόσδεση/εξάρτηση μας από/στο ευρωπαϊκό καπιταλιστικό καράβι. Τέτοιες “επικίνδυνες” για το καπιταλιστικό μας σύστημα ενέργειες είναι οι διάφορες κοινωνικές παροχές [που δόθηκαν έστω και διαρκούσης της οικονομικής κρίσης], το άνοιγμα πρεσβείας στην Κούβα, οι επισκέψεις του Προέδρου σε Κούβα, Ρωσσία, Συρία, η μη υποβολή αίτησης για ένταξη στον λεγόμενο “Συνεταιρισμό για την Ειρήνη” ...
Την ίδια όμως στιγμή όμως [και μέσα στα πλαίσια των προσπαθειών του Προέδρου να καθησυχάσει τους φόβους και να διασκεδάσει της αντιδράσεις της Δεξιάς – γιατί χρειάζεται τη στήριξη - για το κυπριακό - τουλάχιστόν της Φιλελεύθερης Δεξιάς, δηλ. μερίδας του “Συναγερμού” κι άλλων πολιτικών δυνάμεων και καταστάσεων] προβαίνει, είτε ο ίδιος είτε ο περίγυρος του σ’ άτσαλες ενέργειες ... Π.χ. η υπαναχώρηση του στο ζήτημα της αποδοχής της πρόσκλησης της Μέρκελ για συμμετοχή στα πανηγύρια για το χάλασμα του Τείχους του Βερολίνου [αρχικά δήλωσε κώλυμα – καθορισμένες συνομιλίες με τον Ταλάτ – για να (ΜΗΝ) παει], η δημοσίευση [πρωτοσέλιδα μάλιστα] από την “Χαραυγή”, της [ανούσιας] επιστολής Brown [του πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας] ...
Στην κατηγορία αυτών των κινήσεων Χριστόφια [για διαφύλαξη της στήριξης της συναγερμικής φιλελεύθερης Δεξιάς] ΕΓΩ περιλαμβάνω και την απόσυρση της δικής του πρότασης [στις συνομιλίες με τον Ταλάτ] για ενιαίο ψηφοδέλτιο στις εκλογές για Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο στο μελλοντικό ομόσπονδο κράτος [μετά που κατηγορήθηκε ότι μ’ αυτόν τον τρόπο διασφάλιζε την εκλογική επιτυχία της Αριστεράς και την παραμονή της στην εξουσία...]
Σχετικά μ’ αυτό το θέμα παραθέτω πιο κάτω κι ένα σύντομο άρθρο του Μάριου Ιγνατίου [μέλους της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Πάφου] παρμένο από τον “Πολίτη” της Δευτέρας 23 του Νοέμβρη [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=910791&-V=archivecolumns]:

Το ενιαίο ψηφοδέλτιο και ο νέος Uri Geller
“Η εισήγηση για ενιαίο ψηφοδέλτιο, στο οποίο θα περιλαμβανόταν υποψήφιος Ε/Κ και Τ/Κ, δημιουργούσε περαιτέρω προϋποθέσεις ενίσχυσης της κεντρικής κυβέρνησης και κατ' επέκταση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αφού διασφάλιζε κάτι πολύ σημαντικό. Διασφάλιζε ένα κοινό πρόγραμμα θέσεων, προτάσεων, και πολιτικών επιδιώξεων διαφόρων ομάδων, στρωμάτων και οργανωμένων συνόλων του λαού μας και από τις δύο κοινότητες.
Μια τέτοια προοπτική έδενε καλύτερα και ισχυροποιούσε την Ομοσπονδία και έθετε ενώπιον του λαού άλλους διαχωρισμούς και διλήμματα πέραν του εθνοτικού. Μια τέτοια εξέλιξη ενίσχυε, από τη βάση του λαού μέχρι την πολιτική ή πολιτειακή ηγεσία, τη φιλοσοφία που διέπει την επιδιωκόμενη λύση, αφήνοντας κατά μέρος όποια τεχνητή αντιπαράθεση ή διαχωρισμούς.
Ο διαχωρισμός και οι διαφορές θα περνούσαν σε μια άλλη διάσταση. Ο λαός της Κύπρου, Ε/Κ και Τ/Κ, θα είχαν να επιλέξουν μεταξύ θέσεων της Αριστεράς, της Δεξιάς του Κέντρου ή της Σοσιαλδημοκρατίας.
Επιδιώκει ο Πρόεδρος Χριστόφιας να είναι πάντα αριστερός ο Πρόεδρος, είπαν οι ειδήμονες του είδους, γιατί μόνο η αριστερά μπορεί να παρουσιάσει κοινό ψηφοδέλτιο. Εδώ είναι και η ουσία του Κυπριακού. Αν η αριστερά στις δύο κοινότητες μπορεί να τα βρει και να συνεργαστεί σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο ενώ η δεξιά όχι, τότε ίσως εντοπίσαμε μια σημαντική τροχοπέδη για την επίτευξη λύσης του κυπριακού προβλήματος. Αν η Δεξιά στις δύο κοινότητες δεν μπορεί να συνεργαστεί κάτω από κοινές θέσεις και ιδεολογία, τότε τα δεδομένα όχι μόνο μιλούν από μόνα τους, αλλά βοούν.
Το 1960 δημιουργήσαμε με τις συνθήκες Ζυρίχης Λονδίνου ένα μοντέλο κράτους όπου οι Ε/Κ αποφάσιζαν μόνοι τους για τον πρόεδρο και οι Τ/Κ το ίδιο για τον αντιπρόεδρο, με αποτέλεσμα στο τέλος το επίπεδο συνεργασίας και επικοινωνίας να χρειάζεται τις ικανότητες όχι του διαδόχου του Uri Geller, αλλά τον ίδιο τον μενταλίστα για να συνεργαστούν με τα γνωστά επακόλουθα και ως αποτέλεσμα τρία χρόνια αργότερα να τα κάνουμε και επίσημα μαντάρα.
Σήμερα, βρισκόμενοι μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση, απορρίπτουμε την προοπτική ενός κοινού ψηφοδελτίου, ελαφρά τη καρδία, γιατί θεωρούμε ότι αυτή πηγάζει από τη σοφία μας να έχουμε πάντα αριστερό πρόεδρο.
Η ευρηματικότητα κάποιων δυστυχώς περιορίζεται πίσω από μικροπολιτικές σκοπιμότητες και ιδιοτελή συμφέροντα και όχι σε οράματα και επιδιώξεις που θα αποβούν προς όφελος της Κύπρου και του λαού της.”


2. Δεύτερον, αν ακόμα και σήμερα υπήρχε (μέσα από μαζικές κοινές κοινωνικές εκδηλώσεις) μια δυνατή κοινωνική στήριξη που θα είχε και τη μορφή της πίεσης προς τους δύο συνομιλούντες ηγέτες (Χριστόφια και Ταλάτ) για εξεύρεση λύσης, πιστεύω πως τούτο θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τα πράγματα προς το προοδευτικότερο. Γι’ αυτό και επιβάλλεται η συνεχής διοργάνωση τέτοιων κοινών εκδηλώσεων μέσω των οποίων μπορούν να μεταφέρονται [στους δύο συνομιλούντες] ηγέτες και τα επανενωτικά μηνύματα της κοινωνίας, αλλά και η απαίτηση για κοινωνικές αλλαγές. Γι’ αυτό και χαιρετίζουμε τη δημιουργία της “Διακοινοτικής Κίνησης Πολιτών για Λύση – Επανένωση – Ειρήνη” [links: http://thetrim1.blogspot.com/2009/11/blog-post.html και http://nekatomata.blogspot.com/2009/11/blog-post_28.html].
Τέτοιες πρωτοβουλίες και κινήσεις θα συμβάλουν στο να δημιουργηθούν εκείνες οι δυναμικές που με τη σειρά τους θα φέρουν και πιο μαζικές κοινωνικές παρεμβάσεις υπέρ των προσπαθειών για λύση και επανένωση, από εκείνες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις [την Αριστερά και τη φιλελεύθερη Δεξιά] και στις δύο κοινότητες] που φύσει και θέσει στηρίζουν την ομοσπονδιακή λύση ...

Τέτοιες δυναμικές λύσης [ή και για μη λύση] δημιουργήθηκαν και με το Σχέδιο Ανάν αλλά και με την εκλογή Χριστόφια στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Στις δύο αυτές τελευταίες περιπτώσεις η δυναμική για λύση και επανένωση καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό κύρια και από την ανάγκη για εδραίωση της ειρήνης και για τη δημιουργία μιας ενιαίας οικονομίας και αγοράς στο νησί, που αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την περαιτέρω [καπιταλιστική] ανάπτυξη του τόπου.

Όμως από τη μια η [παγκόσμια] οικονομική κρίση που περιόρισε την επιχειρηματική δραστηριότητα και τις επενδύσεις, κι από την άλλη η αδυναμία της τουρκοκυπριακής ηγεσίας να απεγκλωβιστεί [πολιτικά και οικονομικά] από την Άγκυρα, σε συνδυασμό μάλιστα και με την έξαρση του εθνικισμού και των αντιομοσπονδιακών φωνών [καμουφλαρισμένων και μη, αλλά και των λεγομένων “αριστερο-πατριωτικών”] στη δική ΜΑΣ [την ελληνοκυπριακή] πλευρά, περιχαρακώνουν την κάθε πλευρά στις θέσεις της και οδηγούν τα πράματα σε τελμάτωση!

Παράλληλα όμως διερωτούμαι κατά πόσο ο εγκλωβισμός ή έστω η μακροχρόνια προσήλωση του ΑΚΕΛ [και γενικότερα της κυπριακής Αριστεράς] σε τακτικές που υποβάθμιζαν το κοινωνικό και το ταξικό περιεχόμενο του κυπριακού [για χάριν του εθνικού θέματος και της λεγόμενης εθνικής ενότητας] βοηθούν στην ανάπτυξη δυναμικών για λύση;

Anef_Oriwn
25-26/11/2009

Υστερογράφημα 19/12/2009 – Σχόλιο Νίκου Τριμικλινιώτη (11/12/2009 12:06 π.μ. - link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/12/742009-sh.html)

“Η κριτική προσέγγιση για τις υποθέσεις της διαδικασίας λύσης είναι έγκυρη και έχει βάσεις. Έχεις απόλυτο δίκαιο ότι "οι δύο εθνοτικές κοινότητες [δεν] αποτελούνται από ομοιογενείς (από άποψη κοινωνικοοικονομική κυρίως) ομάδες πληθυσμού". Κι όμως, όπως επέμενε ο Πουλαντζάς ότι το κράτος αποτελεί υλική συμπύκνωση των κοινωνικών/ταξικών δυνάμεων κι έχει αποτυπωμένους του (ιστορικούς) κοινωνικούς αγώνες. Τώρα ξέρουμε ποιες οι δυνάμεις που ηγεμονεύουν: η λύση θα είναι καπιταλιστική, υπογραμμένο από τους δύο Κυπρίους Αριστερούς ηγέτες. Το σημαντικό είναι να ξεπεράσουμε την τον εθνοτικό διαχωρισμό, να σπάσει και ανοίξει το εθνικό ζήτημα σε κοινωνικό ζήτημα – να φύγει το καρκίνωμα της στρατικοποίησης (είμαστε η πιο στρατιωτικοποιημένη ζώνη του κόσμου). Αυτή δεν είναι «θεωρία σταδίων» είναι μια διαδικασία που επιτρέπει να περάσουμε σε άλλη κοινωνική πραγματικότητα.
Τώρα ποιων τα συμφέροντα θα εξυπηρετηθούν; (α) Το τμήμα του κεφαλαίου που θα κερδίσει από την λύση, σε βάρος του τμήματος που μπορεί να αισθάνεται ότι απειλείται. (β) οι μάζες των εργαζομένων που δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από τη διχοτόμηση. Σε πιο βαθμό; Αυτό είναι προϊόν πάλης…
Η επανένωση θα ανοίξει προοπτικές που δεν μπορούμε να φανταστούμε τώρα σ’ αυτόν τον μίζερο τόπο.”

Anef_
20/12/2009