Ανάρτηση 67/2009 [έκτακτη, επίκαιρη κι αντιφασιστική] – Κι όμως και φασίστες είναι και χυδαίοι και αισχροί ...

Παρεμβαίνω κι ΕΓΩ έστω και την υστάτη [μ’ αυτή μου την ανάρτηση - πέραν από κάποια σχόλια που κατάθεσα σ’ αλλά blogs], στη μεγάλη και έντονη συζήτηση που ξεκίνησε εδώ και μερικές μέρες σε διάφορα blogs με αφορμή τη διαγραφή από τον Lexi_Penitas 4 [εθνικιστικών] blogs από τον συναθροιστή “Κυπριακά μπλοκς” [link: http://kypriakablogs.blogspot.com/] που ο ίδιος [με πολύ κόπο] δημιούργησε και διαχειρίζεται ... Θα ‘θελα ως έμμεσα εμπλεκόμενος στις συζητήσεις [μια και αναφέρεται τ’ όνομα ΜΟΥ] αλλά και ως άμεσα επηρεαζόμενος, καθώς έχω πλειστάκις καθυβριστεί, [όχι σκιωδώς ή σκιερώς, αλλά σκαιωδώς] από τους Επιτροπάριους του “Christofias Watch”, τους αυτο-ανακηρυχθέντες Απο(κατα)στάτες της Δημοκρατίας, να πω λίγα λόγια ...

Ήδη με το θέμα έχουν ασχοληθεί:

1. Πρώτα, οι ίδιοι οι Επίτροποι στο Blog τους, που όταν εντόπισαν τη διαγραφή τους από τον Συναθροιστή “Κυπριακά μπλοκς”, έγραψαν μικρό post στην αριστερή στήλη του blog τους υπό τον τίτλο “ΛΕΟΝΤΑΡΙΣΜΟΙ - LEXIPENITARISMOI, ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΟΙ PINALEONTISMOI!” αλλά και ειδική ανάρτηση με τίτλο “LEXI_PENITAS Ή ΜΗΠΩΣ NAZI_PENITAS;” [link: http://christofias-watch.blogspot.com/2009/11/lexipenitas-nazipenitas.html] – Δεν έχω χρόνο ν’ ασχοληθώ τώρα με την πατάτα που εκστόμισαν, δηλ. τη φράση τους «Nazi_Penitas”. Απλώς να πω ότι το «Penitas» [«Πένητας»] είναι παράγωγο της λέξης «πενία» που σημαίνει φτώχεια ... Δηλ. «Nazi_Penitas” είναι ο φτωχός από ναζισμό δηλ. ο μη ναζιστής! Να ζήσετε λεξηπλάστες Επιτρόποι!
2. Ο Lexi_Penitas έγραψε κι ο ίδιος σχόλιο απάντηση στην αριστερή στήλη του συναθροιστή υπό τον τίτλο “Εδώ δεν έχουν θέση οι φασίστες”, ενώ συζήτηση έγινε και στο post “Η Δρακούνα σέρνει το χορό!” [link: http://kypriakablogs.blogspot.com/2009/11/blog-post.html] καθώς και στο post του “Από ποιους χρειάζεται προστασία η Δημοκρατία” του άλλου blog του, του “Πού σου νέφκω, πού πάεις;” [link: http://pousounefkopoupaeis.blogspot.com/2009/11/blog-post_09.html].
3. Ο Μαρίνος στο “ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ” [“Εμφύλιος των κυπριακών blogs!” – link: http://marinoskleanthous.blogspot.com/2009/11/blogs.html]
4. Ο Αντιφωνητής στο blog του [“Για την διαγραφή τεσσάρων μπλογκ από τα «Κυπριακά Μπλογκ»” link: http://antiphonist.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html]
5. Η Rose στο δικό της blog [“στον Λεξιπένητα” – link: http://bluerose-rose.blogspot.com/2009/11/blog-post.html]
6. Ο PolitisPittas στο “Στήλη Άλατος” [“Κυπριακά μπλογκς” – link: http://politispittas.blogspot.com/2009/11/blog-post_09.html ]
7. Ο μοναχικός καβαλάρης [και έτερος εκ των 4 διαγραφέντων – που όπως πάμε θα τους ηρωποιήσουμε κιόλας] Βυζαντινός στο “Έλληνες Αντεπίθεση” [“Ένας συμπλεγματικός το παίζει συναθροιστής!” – link: http://ellines-antepithesi.blogspot.com/2009/11/blog-post_1993.html] .

Αρχική μου πρόθεση ήταν στην ανάρτηση μου να εκφράσω κατ’ αρχάς τες απόψεις μου για το όλο θέμα κι ακολούθως να παρουσιάσω μέσα από σχετικές περικοπές από κείμενα του “Christofias Watch” [κι έχω φτιάξει ολόκληρη συλλογή με τα υβριστικά τους μαργαριτάρια], την χυδαιότητα, την αισχρότητα και την ανεντιμότητα του λόγου και της γραφίδας των “κυρίων” Επιτρόπων και δήθεν Απο(κατα)στατών ... Αυτή η κατάσταση χρονολογείται από συστάσεως [και καταβολής] του blog τους, κάπου από τον Απρίλη που μας πέρασε. Είχα σκοπό να παραθέσω συγκεκριμένα αποσπάσματα από τον λόγο τους που να αποδεικνύουν πως οι τύποι αυτοί που δήθεν αγωνίζονται για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας [που χάθηκε φαίνεται με την αποτυχία του Τάσσου Παπαδόπουλου να επανεκλεγεί Πρόεδρος] ΚΑΙ Φασίστες ΕΊΝΑΙ και Χυδαίοι και Αισχροί και Εμετικοί ...
Και είναι τοιούτοι τύποι γιατί βρίζουν σκαιωδώς, χυδαιολογούν, διασύρουν άτομα και υπολήψεις, δολοφονούν λεκτικά χαρακτήρες, λειτουργούν ως τραμπούκοι στην Blogόσφαιρα, δεν επιτρέπουν τον αντίλογο, δεν σέβονται ούτε ανέχονται την άλλη τη διαφορετική άποψη, θεωρούν ως προδότη, μειοδότη και πράκτορα των τούρκων όποιο διαφωνεί μαζί τους, δεν επιτρέπουν σ’ όσους οι ίδιοι βρίζουν να υπερασπιστεί τον εαυτό του, διαγράφουν τα τυχόν σχόλια του... Αν όλ’ αυτά ΔΕΝ είναι φασισμός, τότε μπορεί κάποιος ειδήμονας να μου πει τι εστί ΦΑΣΙΣΜΟΣ;
Πιο συγκεκριμένα,
1. τον Μιχάλη Μιχαήλ, τον λενε σοβαροφανή μανιακό Κόκκινο Ιαβέρη,
2. Τον Anef_Oriwn, Ηλικιακό Ρατσιστή, Διαστροφικό Πορνοσάτυρο, Ahmet_Oriwn, «τσούλα» και πολλά και διάφορα άλλα, ενώ έχουν χρησιμοποιήσει και προβοκατόρικα το nick μου για να γράψουν δικά τους σχόλια ...
3. τον Strovolioti [ή Γιάννο Ιωάννου], Έποικ-Lover,
4. τον Lexi_Penitas, Pinaleo Ιωαννίδη,
5. τον Aslan, ομοφοβικό, [δημοσίευσαν και φωτογραφία του με αισχρό περιεχόμενο, την οποία όμως αναγκάστηκαν τελικά να αποσύρουν]
6. τον Γιώργο Ιορδανούς Έποικ-Lover-Lover ή και Έποικ-Lover Β΄ [http://christofias-watch.blogspot.com/2009/11/blog-post_04.html]
7. τον δημοσιογράφο και μελετητή Μακάριο Δρουσιώτη, Μαγάριο [link: http://christofias-watch.blogspot.com/2009/09/blog-post_23.html]
8. τον δημοσιογράφο του “Πολίτη” και συγγραφέα της στήλης “Κατά Βαρβάρων”, Κώστα Κωνσταντίνου, Κωστακόμπλεξ Κωσταρλούμπας [link: http://christofias-watch.blogspot.com/2009/09/blog-post_27.html].

Αυτά ήταν οι αρχικές προθέσεις μου ... Στην πορεία της συζήτησης όμως, κάποιες αντιδράσεις [και μη αντιδράσεις] και τοποθετήσεις [και μη τοποθετήσεις] ΜΕ απογοητεύσαν – πλην 2-3 φωτεινών εξαιρέσεων!
Γι’ αυτό και για την ώρα θα περιοριστώ στην έκφραση της δυσφορίας και της ενόχλησης μου [έστω κι αν τούτο δεν αρέσει ίσως σε κάποιους φίλους και συμπαθούντες - προς το άτομο μου - bloggers] για την επιλεκτική ευαισθησία και τη σπουδή με την οποία κάποιοι έτρεξαν να κρίνουν, να δικάσουν και να καταδικάσουν στο πυρ το εξώτερο [ένα σύγχρονο “auto da fe”], τον Lexi_Penitas για την ενέργεια του να διαγράψει τα 4 blogs [έστω κι αν η ενέργεια του κριθεί λανθασμένη ή αντιδημοκρατική] ... Κι όλ’ αυτά [οι κρίσεις και οι επικρίσεις κατα του Lexi_Penitas], αλλά και η τήρηση ίσων αποστάσεων από τες δύο αντιμαχόμενες πλευρές [λες και η έκφραση φασιστικών κι αντιφασιστικών απόψεων πρέπει να κρίνονται το ίδιο], στ’ όνομα των αρχών της δημοκρατίας και της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης ... Μήπως όμως τα έχουμε παρεξηγήσει [ή συγχύσει] αυτά με την φασιστική δράση και επιθετικότητα που στην προκείμενη περίπτωση εκφράζεται μέσα από ένα λεκτικό τραμπουκισμό [που δεν είναι απλώς υβριστικός αλλά είναι και επιθετικός και έχει ως στόχο και σκοπό να πλήξει και να διασύρει προσωπικότητες και χαρακτήρες;]. Ή τέλος πάντως αν η ενέργεια του Lexi_Penitas να διαγράψει συγκεκριμένα blogs [ή και η δική μου, αν θέλετε, να ανταποδίδω τα ίσα – δεν κάμνω βερεσιέ βλέπετε - σ’ όσους με βρίζουν, όπως στους φασίστες του “Christofias Watch”] είναι τόσο αντιδημοκρατικές και κολάσιμες και πρέπει να επικριθούν [και αν θέλετε καλώς γίνεται], ΔΙΕΡΩΤΟΥΜΑΙ, που ήσαν ΟΛΟΙ αυτοί να πάρουν θέση όταν οι “κύριοι” Επίτροποι [και οι Ανώνυμοι και ψευδεπώνυμοι υποτακτικοί και κολαούζοι τους] καθύβριζαν και χυδαιολογούσαν όσους διαφωνούσαν μαζί τους; Ήταν δημοκρατικό αυτό που έκαναν οι Επίτροποι; Γιατί δεν θίχτηκαν και τότε οι δημοκρατικές ευαισθησίες των αγαπητών συν-Bloggers; Η μήπως είναι τόσο ελιτιστές που ΔΕΝ μπορούν να ασχολούνται με τα “σκατά” που λένε αλλά είναι τόσο ευαίσθητοι που νοιώθουν ότι ΠΡΕΠΕΙ να υπερασπίζονται το δικαίωμα τους να τα λενε;

Μα πόσος επιτέλους ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ σ’ αυτήν την κοινωνία! Να ΜΑΣ καθυβρίζουν, να ΜΑΣ προπηλακίζουν, να ΜΑΣ λοιδορούν, κι ΕΜΕΙΣ ως νέοι πρωτομάρτυρες χριστιανοί να χαμογελάμε ηλιθίως και να φοβόμαστε μην θίξουμε τα δημοκρατικά δικαιώματα των υβριστών μας και έτσι τους κακοφανίσουμε!

Anef_Oriwn
Δευτέρα 9/11/2009

Ανάρτηση 66/2009 [επετειακή, επαναστατική, σοσιαλιστική και σκεπτικιστική] – Για την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση και τον σταλινισμό ...

92η επέτειος της Ρωσσικής Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης αύριο, 7 του Νοέμβρη [στην ουσία η Επανάστασης έγινε στες 25 του Οκτώβρη, αλλά με το παλιό ημερολόγιο].

Εν πρώτοις θα ήθελα να ΣΑΣ παραπέμψω στην περσινή μου [40η στον αριθμό] σχετική ανάρτηση [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2008/11/40.html ], όπου έκαμα μια [ιστορική] αναδρομή στα τότε γεγονότα, και

Δεύτερον, αντί άλλου επετειακού [φετινού] δικού μου κειμένου, θα παραθέσω [δια της μεθόδου του scanαρίσματος], ένα σχετικό κείμενο [και πάλι] του Βασίλη Ραφαηλίδη, τούτη τη φορά παρμένο από το βιβλίο του “Η Μεγάλη Περιπέτεια του Μαρξισμού” [εκδόσεις “του Εικοστού Πρώτου”, β΄ έκδοση, 1999]. Όσοι αριστερίζουμε πιστεύω ότι έστω και κριτικά πρέπει να τιμούμε αυτή την επέτειο ...
Πέραν τούτου, να πούμεν, ότι αυτό εδώ το κείμενο μου λειτουργεί και δίκην αντι-εορτασμού στα παναΰρκα που θα γίνουν αυτές τες μέρες για την κατεδάφιση του τείχους του Βερολίνου, αλλά και ως μια απάντηση προς όσους αντιμετωπίζουν την ιστορία με συναισθηματισμούς και μελοδραματισμούς!

Στο κείμενο του ο συγγραφέας πραγματεύεται,
- πρώτον, την πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια ΜΟΝΟ χώρα [τη Ρωσσία] μετά την αναπάντεχη κι ανέλπιστη επιτυχή έκβαση της Οκτωβριανής Επανάστασης και
- δεύτερον, τις αναπόφευκτες [όπως τις χαρακτηρίζει] παρεκκλίσεις και παρεκτροπές [αλλά και τα λάθη και τα εγκλήματα] που επισυνέβησαν ή/και διαπράχθηκαν κατα την τεθλασμένη εκείνη πορεία οικοδομής του σοσιαλισμού [και κυρίως κατα τη σταλινική περίοδο διακυβέρνησης της Σοβιετικής Ένωσης] ...

Ο Ραφαηλίδης, [που ΔΕΝ ήταν καθόλου φιλο-σταλινικός, αντίθετα πολλοί λένε ότι ήταν φιλο-τροτσκιστής, ίσως και λόγω των καλών σχέσεων του με τον Μιχάλη Ράπτη – Πάμπλο], κάνει [στο κείμενο που θα αναρτήσω] μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση/παρουσίαση του φαινομένου που οι “ειδικοί” ονομάζουν σταλινισμό!

Ο σταλινισμός ήταν ιστορικά αναγκαίος;
(του Βασίλη Ραφαηλίδη)
[Οι επιχρωματισμοί και οι υπογραμμίσεις είναι του blogοδεσπότη ...]

“Αποσταλινοποίηση δεν σημαίνει, έτσι απλά, καταδίκη τον Στάλιν και των μεθόδων τον. Άλλωστε, ο σταλινισμός μάλλον συμβατικά συνδέεται με το όνομα και την προσωπικότητα τον Στάλιν. Συνεπώς, δεν ξοφλάει κανείς με το σταλινισμό αν περιοριστεί στο να καταδικάσει άκριτα και επιπόλαία τον Στάλιν. Γιατί ο Στάλιν υπήρξε αναμφισβήτητα μια οργανωτική ιδιοφυία, κι αυτό του το αναγνωρίζουν ακόμα και κάποιοι από τους αντιπάλους τον. Άλλωστε, χωρίς τον Στάλιν και τις βάρβαρες μεθόδους τον είναι αμφίβολο αν Θα υπήρχε και μετά το 1945 Σοβιετική Ένωση. Δεν είναι Καθόλου βέβαιο πως οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τον εκείνους τους πολύ δύσκολους καιρούς θα ενεργούσε διαφορετικά.

Ο Χρουστσόφ, που εγκαινιάζει την αποσταλινοποίηση, στρέφει εξαρχής την προσοχή τον σε μια εντελώς λανθασμένη κατεύθυνση: αντιλαμβάνεται το σταλινισμό σαν μια ενδοκομματική υπόθεση, σαν κάτι που αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις μεθόδους που μετήλθε ο Στάλιν για να καθυποτάξει τους κομματικούς του αντιπάλους και να κυριαρχήσει, ως απόλυτος δικτάτορας, αρχικά όχι στο κράτος που λεγόταν Σοβιετική Ένωση, αλλά στο Κομουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης. M’ άλλα λόγια, δεν ήταν σε θέση ο Χρουστσόφ να αντιληφθεί πως ο σταλινισμός δεν είναι ένα ενδοκομματικό «γεγονός», αλλά ένα κοινωνικό φαινόμενο απόλυτα συναρτημένο με τη γραφειοκρατία.

Δεν είναι δυνατό ένας μαρξιστής, ένας διαλεκτικός, να καταδικάσει το σταλινισμό άκριτα και επιπόλαια. Κάτι τέτοιο θα ήταν σταλινισμός απ’ την ανάποδη. Ο σταλινισμός είναι, βέβαια, συνδεδεμένος με την προσωπικότητα τον Στάλιν και τις μεθόδους τον, αλλά εκείνος που ίσως ευθύνεται λιγότερο απ’ όλους για τούτες τις μεθόδους είναι ο ίδιος ο Στάλιν. Άλλωστε, ο Στάλιν, για κάμποσα χρόνια μετά το θάνατο του Λένιν, καθοδηγούσε το κόμμα και το κράτος συλλογικά, με το κλασικό πλέον διοικητικό σχήμα της τριανδρίας (τρόικα). Δεν ήταν εξαρχής δικτάτορας, και κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε εξαρχής την πρόθεση να γίνει δικτάτορας. Έγινε κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, που πρέπει να ερευνηθούν προσεκτικά. Αν πει κανείς πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν πολύ διαφορετικά στην ΕΣΣΔ αν δεν υπήρχε ο Στάλιν, αν στη θέση τον βρισκόταν π.χ., ο Τρότσκι, είναι σαν να αποδέχεται σαν πρώτο και κυρίαρχο το ρόλο της προσωπικότητας και της βούλησης στην ιστορία. Αλλά μια τέτοια άκρατη ιστορική βουλησιαρχία απέχει έτη φωτός απ’ το μαρξισμό. Παρά το σημαίνοντα ρόλο της, δεν είναι η προσωπικότητα που δημιουργεί την ιστορία, είναι η ιστορία που σε μια συγκεκριμένή ιστορική στιγμή βρίσκει την κατάλληλη για κείνη τη στιγμή προσωπικότητά. Αν η προσωπικότητα υπήρχε και η ιστορική ανάγκη δεν επεσήμανε την ύπαρξή της, σημαίνει πως οι αντικειμενικές συνθήκες δεν την χρειάζονταν.

Ο Στάλιν, λοιπόν, στην αρχή ήταν και μαρξιστής και λενινιστής. Ασφαλώς κάποτε παρεξέκλινε και απ’ το μαρξισμό και απ’ το λενινισμό. Όμως, τι σημαίνει τελικά «παρέκκλιση;» Ποιος μπορεί να εγγυηθεί το «σταθερό σημείο αναφοράς», ώστε να ορίσει την παρέκκλιση σαν απομάκρυνση απ’ αυτό;
Αν το σταθερό σημείο αναφοράς είναι τα κείμενα του Μαρξ, η απαίτηση για μη παρέκκλιση σημαίνει τελικά σχολαστική εφαρμογή στην πράξη τον μαρξισμού. Αλλά αυτό ακριβώς είναι ο δογματισμός. Συνεπώς, ο άκριτος αντισταλινισμός είναι μια ακόμα μορφή δογματισμού και αυτοί που κατηγορούν τους σταλινικούς για δογματισμό είναι απλούστατα αντιδιαλεκτικοί, στην περίπτωση που δεν είναι ανιστόρητοι και δογματικοί στο έπακρο. Η σταλινική βαρβαρότητα, σε συνθήκες σοσιαλισμού σε ένα μόνο κράτος, ήταν αναπόφευκτη.

Αλλά και η άποψη του Τρότσκι για τη συνεχή επανάσταση και την επέκταση της ήταν ανεφάρμοστη μετά την ήττα των Σπαρτακιστών στη Γερμανία το 1919 και την εμφάνιση του φασισμού στην Ιταλία την ίδια χρονιά και κυρίως από το 1922 που ο φασισμός γίνεται εξουσία. To 1933 με την άνοδο στην εξουσία τον Χίτλερ δεν υπάρχει πλέον καμιά ελπίδα να εξαχθεί η επανάσταση των Μπολσεβίκων εκτός Ρωσίας.

Ο αντισταλινισμός, που είναι κι αυτός δογματισμός, συχνά είναι πολύ πιο επικίνδυνος απ’ το σταλινικό δογματισμό. Δεν έχει κανείς παρά να προσέξει τη συμπεριφορά των τροτσκιστών, των μαοϊκών ή όποιων άλλων, για να
διαπιστώσει πως ο δικός τους δογματισμός σε τίποτα δεν υπολείπεται του σταλινικού, για να μην πω πως είναι ένας δογματισμός εντελώς καιροσκοπικός, αφού όλοι αυτοί μιλούν και κρίνουν με την ασφάλεια που παρέχει η αντιπολίτευση και η μη δόκιμη των απόψεων τους στην πράξη. Ο σταλινισμός, όμως, δεν είναι αφηρημένη θεωρία, είναι πράξη και μάλιστα πολύ οδυνηρή. Κι ας μη μιλάμε για λάθη. Τα λάθη δεν μπορεί να τα αποφύγει κανείς. Όποιος ισχυρίζεται πως μπορεί να εφαρμόσει αλάνθαστα το μαρξισμό, δεν είναι μαρξιστής. Είναι... θεολόγος που παριστάνει μαρξιστή. Το σημαντικό, συνεπώς, δεν είναι να μην κάνουμε λάθη, αλλά να μην επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια. Στο κάτω - κάτω, το να κάνεις καινούργια λάθη είναι και θέμα... ποικιλίας, που κάνει την ιστορική πράξη λιγότερο ανιαρή. Στη διαλεκτική, άλλωστε, το λάθος δεν είναι παρά μέρος της άρνησης. Και χωρίς την άρνηση, η κατάφαση καθίσταται αδύνατη.

Η ιστορία είναι ένα εκκρεμές που συνεχώς παρεκκλίνει δεξιά και αριστερά από την κάθετη θέση που ορίζει η ακινησία. Είτε, λοιπόν, η ιστορία κινείται και συνεπώς παλαντζάρει μια από δω και μια, από κει, προχωρώντας προς τα μπροστά, είτε μένει ακίνητη και πεθαίνει. Ακίνητα είναι μόνο τα πτώματα Οι ζωντανοί οργανισμοί συνεχώς κινούνται και συνεχώς αλλάζουν.

Κάθε ορθοδοξία, λοιπόν, με την απαίτησή της για ιδεολογική καθαρότητα μυρίζει πτωμαίνη. Κάποιοι δεν θέλουν να καταλάβουν πως η διαλεκτική χωρίς άρνηση στο δεύτερο σκέλος της εκπίπτει αυτομάτως σε οντολογία. Η αταξική κοινωνία που ονειρευόμαστε εμείς οι προσκολλημένοι στη λιγότερο ουτοπική ουτοπία ουτοπιστές θα είναι κι αυτή διαλεκτική, δηλαδή θα εμπεριέχει όλες τις αρνητικές καταστάσεις εκτός από τη βασική: την οικονομική ανισότητα. Όποιος αντιλαμβάνεται την ισότητα σαν ισοπέδωση μάλλον δεν καταλαβαίνει τίποτα από μαρξισμό.
Το σταλινισμό τον γέννησε μια δύσκολη εποχή. Στις αρχές της δεκαετίας τον ‘36, όταν ο φασισμός έχει ήδη εδραιωθεί, το παλιό όνειρο και του Μαρξ και του Λένιν και του Στάλιν και του Τρότσκι για ένα γρήγορο ξάπλωμα της επανάστασης σ’ ολόκληρη την Ευρώπη καταρρέει πλήρως. Ο φασισμός παρέσυρε μεγάλο μέρος των δυστυχούντων αλλού. Ο φασισμός, σαν κοινωνικό και όχι μόνο σαν πολιτικό φαινόμενο νοούμενος, πράγματι ανάκοψε την εξάπλωση τον κομουνισμού Από ‘δω και η αμφίσημη στάση της αστικής τάξης απέναντί του. Οι αστοί απ’ τη μια μισούν το φασισμό που αναιρεί τον παραδοσιακά φιλελευθερισμό του κράτους των ιδιωτών και βάζει στη θέση του τα εθνικό ιδεολόγημα του υπερταξικού κράτους, και απ’ την άλλη τον ανέχονται σαν αναγκαίο κακό, δηλαδή σαν ανάχωμα στην κομμουνιστική εξάπλωση.

Όσο κι αν φαίνεται σήμερα αφελές, κανείς κομουνιστής δεν πίστευε τότε πως ο προδικτατορικός και μη σταλινικός ακόμα κομουνισμός, με τη λογική του και την ηθική του, δεν θα ξαπλωνόταν σύντομα σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης τη στιγμή, μάλιστα, που επικράτησε τόσο εύκολα στην τσαρική Ρωσία. Τουλάχιστον για τη Γερμανία, όπου το εργατικό και το κομουνιστικό κίνημα ήταν εξαιρετικά αναπτυγμένο, η επικράτηση τον κομουνισμού ήταν πρόβλημα μηνών, όπως ήθελαν να πιστεύουν τότε οι πρωτοπόροι Μπολσεβίκοι.
Αλλά αντί του αναμενόμενου πανευρωπαϊκού κομουνισμού, εμφανίζεται στη Γερμανία το 1933 ο ναζισμός. Από το 1922 κιόλας, με τον Μουσολίνι στην Ιταλία, το Κεφάλαιο περνάει στην αντεπίθεση. Στη δικτατορία του προλεταριάτου που πρωτοεμφανίζεται το 1917 το Κεφάλαιο, διά των μικροαστών μικροκεφαλαιούχων, αντιτάσσει την αστική δικτατορία, το φασισμό και την ακραία του έκφανση, το ναζισμό.

Ο φασισμός εμφανίζεται σε χώρες όπου το αστικό κοινοβούλιο αδυνατεί να δώσει άμεσες λύσεις στα τρέχοντα και επείγοντα προβλήματα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ο φασισμός δεν είναι βίτσιο κάποιου παρανοϊκού δικτάτορα, όπως θέλουν να λεν οι αστοί για να συγκαλύψουν το αναμφισβήτητο γεγονός πως ο φασισμός είναι καπιταλισμός, και μάλιστα στην πιο καθαρή τον μορφή. Ο φασισμός ήταν ιστορική αναγκαιότητα για τον καπιταλισμό, που καταφεύγει σ' αυτό, κάθε φορά που θα στριμωχτεί πολύ, δηλαδή κάθε φορά που οι αντιθέσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας οξύνονται τόσο, που ο εκσυγχρονισμός της καπιταλιστικής οικονομίας δεν μπορεί αν επιτευχθεί παρά μόνο με την καταφυγή στη φασιστική βία.

Σήμερα, τόσο η φασιστική δικτατορία όσο και η δικτατορία του προλεταριάτου καθίστανται εκ των πραγμάτων δυσεφάρμοστες. Και τούτο διότι η αστική τάξη υποχρεώθηκε να κάνει πολλές παραχωρήσεις στην εργατική τάξη, χάρη κυρίως στην ύπαρξη των κομουνιστικών κομμάτων, που αν μη τι άλλο σοβαρότερο, τουλάχιστον λειτουργούν πάντα σαν λόμπι, σαν ομάδες πίεσης, αλλά και εξαιτίας τον φόβου της αναζωπύρωσης του μικροαστικού φασισμού, που η αστική τάξη δεν θα τον προτιμούσε γιατί αναιρεί το φιλελευθερισμό. Απ’ την άλλη μεριά, η εργατική τάξη χάνει ολοένα και περισσότερο τον παραδοσιακό της χαρακτήρα, έτσι που αυξάνονται ολοένα και περισσότερο οι μάνατζερ, οι «χαρτογιακάδες», οι εργοδηγοί, οι διευθυντές, που όλοι μαζί συναποτελούν το στρώμα των προνομιούχων ανάμεσα στους εργαζόμενους. Είναι απίστευτα δύσκολο να πείσεις έναν υψηλόμισθο πως παραμένει εκμεταλλευόμενος, παρά τον υψηλό τον μισθό.

Ο γραφειοκράτης [σημείωση blogger: στον σοσιαλισμό] δεν θα ήταν δυνατόν να αυξάνει έπ’ άπειρον τα αγαθά του, όπως θα μπορούσε να συμβεί στον καπιταλισμό, όπου δεν υπάρχει μάξιμουμ όριο στον πλουτισμό. Στον πλούτο τον σοβιετικού γραφειοκράτη υπήρχε ένα «πλαφόν», που δεν θα μπορούσε να το υπερβεί σε καμιά περίπτωση, αφού δεν είχε τη δυνατότητα να επενδύει. Συνεπώς, η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση τον εργαζόμενου υπό σοσιαλιστικό καθεστώς ήταν αδύνατη εκ των πραγμάτων. Και αν η παραγωγικότητα δεν είχε τα χάλια που είχε, τα μέσο επίπεδο των εισοδημάτων θα ήταν αναμφισβήτητα πολύ υψηλότερο, ακόμα και στην περίπτωση που οι κλοπές και οι καταχρήσεις συνεχίζονταν. Όμως, πώς ν’ αυξήσει την παραγωγικότητα ο εργαζόμενος, όταν ξέρει πως έστω ένα μικρό μέρος της απ’ αυτόν παραγόμενης υπεραξίας θα το ροκανίσούν τα τρωκτικά, οι γραφειοκράτες; Κι έτσι, στο οικονομικό πρόβλημα υπεισέρχεται το ηθικό και το επικαθορίζει.
Είμαστε υποχρεωμένοι, λοιπόν, να ξαναδιαβάσούμε προσεκτικά τα νεανικά έργα τον Μαρξ, τότε που ο μεγάλος στοχαστής και επιστήμονας ήταν περισσότερο ηθικολόγος και λιγότερο επιστήμονας. Τα “Οικονομικοφιλοσοφικά τετράδια” του 1844 δεν έχασαν την αξία τους για μόνο το λόγο πως ο ώριμος Μαρξ επικέντρωσε την προσοχή τον στην επιστήμη. Άλλωστε επικεντρώνω την προσοχή μου στην επιστήμη δεν σημαίνει πως ξεχνώ όσα ήδη έμαθα για τη φιλοσοφία ή όσα μαθαίνω γι' αυτήν παράλληλα με την επιστήμη. Ο Μαρξ δεν ήταν μόνο επιστήμονας οικονομολόγος και ιστορικός, ήταν και φιλόσοφος. Αλλά αυτό έχουμε την τάση να το ξεχνούμε, ίσως γιατί εντρυφεί κανείς δυσκολότερα στη φιλοσοφία απ’ ό,τι στις επιστήμες.

Ο σταλινισμός, λοιπόν, πριν από το καθετί είναι μια απομάκρυνση από τη μαρξιστική φιλοσοφία και μια προσκόλληση στη μαρξιστική επιστήμη τόσο επίμονη, που τελικά η επιστήμη εκπίπτει σε πρακτικισμό και εμπειρισμό. Δεν ξέρω όμως αν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά σε μια εποχή κατά την οποία αυτό που προείχε ήταν η πάση θυσία επιβίωση του καινούργιου καθεστώτος. Δεν ξέρω αν το καθεστώς θα επιβίωνε χωρίς τον Στάλιν. Δεν ξέρω καν αν έπρεπε να επιβιώσει, όταν διαπιστώθηκε πως οι άλλες χώρες της Ευρώπης, της αναπτυγμένης καπιταλιστικά Ευρώπης αρνούνταν να ακολουθήσουν το καλό παράδειγμα της Ρωσίας.

Το είπαμε ήδη: το δόγμα «σοσιαλισμός σε μία μόνο χώρα» δεν είναι μαρξιστικό είναι σταλινικό. Αυτό το τέρας βγήκε απ’ το κεφάλι του Στάλιν όχι τον Μαρξ ή τον Λένιν. Και είναι απορίας άξιο που το τέρας με τα δυο κεφάλια και τα χίλια χέρια έζησε τόσο πολλά χρόνια. Ακόμα και στην τερατώδη τον παραλλαγή, ο μαρξισμός αποδείχτηκε ανθεκτικός.

Γιατί λοιπόν, οι αδαείς και οι κακόβούλοι λεν και ξαναλέν πως στη Σοβιετική Ένωση αυτό που απέτυχε ήταν ο μαρξισμός; Η κομματική γραφειοκρατία απέτυχε, όχι ο μαρξισμός ή ο κομμουνισμός. Άλλωστε, το είπαμε ήδη, ο κομουνισμός δεν υπήρξε ποτέ πουθενά μέχρι σήμερα στον κόσμο. Τα καθεστώτα εκείνα ονομάστηκαν κομουνιστικά διότι υποτίθεται πως δούλευαν για την αταξική κοινωνία τον μέλλοντος, την κομουνιστική. Πώς λοιπόν θα ήταν δυνατό να αποτύχει κάτι που δεν υπηρχε;”

Anef_Oriwn
Παρασκευή 6/11/2009

Ανάρτηση 65/2009 [έκτακτη, ευρωπαϊκή, πολιτική, ιστορική, αντιναζιστική] – Όταν οι δυτικοευρωπαίοι κατεύναζαν τον Χίτλερ και οι δηλώσεις Χριστόφια...

{Τις τελευταίες μέρες ο Πρόεδρος βρέθηκε [και πάλι] στο μάτι του Κύκλωπα [ή μήπως του κυκλώνα – τα συγχύζω αυτά δύο, γαμώτα], για κάποιες δηλώσεις του στην αγγλική εφημερίδα Guardian. Ο Πρόεδρος στις δηλώσεις του είχε επικρίνει τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες/κυβερνήσεις για πολιτική κατευνασμού που ακολουθούν έναντι της Τουρκίας. Έκανε μάλιστα αναφορά [και σύγκριση] με την πολιτική κατευνασμού που ακολουθούσαν κατα τη δεκαετία του 1930 οι τότε δυτικοευρωπαϊκές χώρες [και δη η Αγγλία και η Γαλλία] έναντι του Χίτλερ [και της ναζιστικής Γερμανίας]. Απαράδεχτο κύριε Πρόεδρε, πως τολμάτε να επικρίνετε [εσείς ο λιλιπούτειος] τα καπιταλιστικά μεγαθήρια της Ευρώπης, αντί να τους γλείφετε!
Πιο συγκεκριμένα ο Πρόεδρος είπε [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=905830&-V=archivearticles]:
“Δεν συγκρίνω την Τουρκία με τη ναζιστική Γερμανία. Αλλά δεν είναι λογικό να λέμε μην προκαλείτε την Τουρκία διότι θα οργιστεί. Υπάρχουν κανόνες και δυστυχώς η Τουρκία δεν σέβεται αυτούς τους κανόνες... Αυτό μου θυμίζει την κατάσταση πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου (σ.σ. επιχειρήθηκε) ο κατευνασμός του Χίτλερ ώστε να μην γίνει πιο επιθετικός. Η ουσία του φασισμού ήταν η ουσία του φασισμού. Ο Χίτλερ ήταν ο Χίτλερ”.

Τι τα ‘θέλες κι ΕΣΥ Πρόεδρε να τα πεις τόσο χύμα;
Και πέσανε πάνω του [σαν μαύρα γεράκια με νύχια γαμψά] να τον φανε! Κι οχτροί και φίλοι, και συμπολιτευόμενοι κι αντιπολιτευόμενοι. [Εγώ θα κάνω αποσπασματική αναφορά ΜΟΝΟ σ’ ότι έχω δει και διαβάσει στην κυπριακή blogόσφαιρα].
Κάποιοι [όπως ο αγαπητός Strovoliotis στο Blog του – link: http://strovoliotis.wordpress.com/2009/10/30/%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b7-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%ce%bc%ce%b5-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%ac-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%b5/], φοβούμενοι ότι θα κακοφανιστούν οι “φίλοι” και “συνεταίροι” μας ευρωπαίοι [όταν δεν τους ακολουθούμε σαν τα “τσουρούθκια”], μας είπαν ότι ο Πρόεδρος “ΔΕΝ ΜΙΛΑ ευρωπαϊκά” [έπρεπε να τσουλλώσει δηλαδίς ή μήπως του την λένε επειδή δεν μιλά καλά αγγλικά ή δεν σκαμπάζει από γαλλικά;] Ενώ κάποιοι άλλοι [όπως οι “άσπονδοι φίλοι” και “αγωνιστές” για την “Αποκατάσταση της Δημοκρατίας”, “χάρηκαν” μεν που ο Πρόεδρος [έστω και έμμεσα] σύγκρινε την Τουρκία με τη ναζιστική Γερμανία [έκάμαν όμως γαργάρα τις επικρίσεις του για την Δυτ. Ευρώπη], αλλά και πάλι τον κατακεραύνωσαν για την πολιτική του γενικότερα [με τα γνωστά τους για ξεπούλημα της Κύπρου] – link: http://christofias-watch.blogspot.com/2009/10/blog-post_31.html

Προσωπικά πιστεύω ότι καλό θα ήταν αν μελετούσαμε, μακράν και πέραν από ευρωλαγνείες και αντι-χριστοφικά σύνδρομα [ή σαν ανυπόμονοι επαναστάτες που τα θέλουμε όλα ΤΩΡΑ], τα τότε ιστορικά γεγονότα και τα κοινωνικοπολιτικά πλαίσια μέσα στο οποίο εξελίχτηκαν ή/και έλαβαν χώρα.
Γι’ αυτόν τον σκοπό θα παραθέσω εκτεταμένα αποσπάσματα από το εξαίρετο βιβλίο του “αιρετικού” αριστερού μελετητή Βασίλη Ραφαηλίδη, “Θερμοί και Ψυχροί Πόλεμοι” [εκδόσεις “του Εικοστού Πρώτου”, 1996]. Μέσα από τη γραφή του, ο συγγραφέας με τον γνωστό γλαφυρό και καυστικό του τρόπο, περιγράφει τα τότε γεγονότα και τη στάση των Δυτικών έναντι του Χίτλερ, πριν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ... Βασικά επικεντρωνόμαστε στο Σύμφωνο του Μονάχου [υπογράφηκε στες 30 Σεπτέμβρη του 1938] και στο Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ [υπογράφηκε στις 23 Αυγούστου 1939] ...

[Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις εντός των κειμένων είναι δικές μου ...]

1. H μάταιη Συμφωνία του Μονάχου

“Ούτε η ευρωπαϊκή Δύση, ούτε η ευρωπαϊκή Ανατολή επεδίωξαν τον πόλεμο με την κεντροευρωπαϊκή Γερμανία. Η Δύση μάλιστα έδωσε κώλο, που λέμε, για να αποφύγει τη σύγκρουση με τον Χίτλερ. Αν και δύσκολο να δίνεις κώλο, η Δύση δεν είχε κανέναν λόγο να μην τον δώσει στον Χίτλερ. Πρώτον, γιατί ο Χίτλερ έπαιζε ρόλο αναχώματος στην εξάπλωση τον κομουνισμού από την Ανατολή προς τη Δύσή, και δεύτερον διότι ο (γερμανικός) ναζισμός, όπως και ο (ιταλικός) φασισμός δεν είναι παρά δυο «μοντέρνες», αυταρχικές παραλλαγές τον παραδοσιακού καπιταλισμού, στον οποίο σε εκμεταλλεύονται κρατώντας όλα τα δημοκρατικά προσχήματα.
Ο τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας, Νέβιλ Τσάμπερλεν, κατηγορείται, ακόμα και σήμερα, σαν ο κατ’ εξοχήν υποχωρητικός απέναντι στον Χίτλερ ηγέτης της Δύσης. Ωστόσο, δεν ήταν υποχωρητικός. Ήταν απλώς ένας παραδοσιακός άγγλος αστός πολιτικός, που αναγνώρίζε τη συμβολή τον Χίτλερ, του φανατικότερού αντικομουνιστή, στην κοινωνική υγιεινή της Δύσης. 0 Λόρδος Χάλιφαξ είναι απολύτως σαφής όταν λέει έπ’ αυτού: «Εμποδίζοντας την είσοδο τον κομουνισμού στη χώρα του, ο Χίτλερ μπόρεσε να φράξει το πέρασμά του πιο δυτικά». Ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που η Αγγλία, απ’ το 1935, μόλις δυο χρόνια μετά την άνοδο τον Χίτλερ στην εξουσία, τον υποστηρίζει διπλωματικά όσο μπορεί, εκ του αφανούς και εκ του ασφαλούς.
Η ναζιστική Γερμανία ήταν όντως ο προωθημένος υγειονομικός σταθμός της Δύσης, για την προφύλαξή της από το ταχύτατα μεταδιδόμενο κομουνιστικό μικρόβιο. Για να το διαπιστώσει κανείς αυτό, δε χρειάζεται να ανατρέξει στην ιστορία, αλλά να καταφύγει στον κοινό νου: ο ναζισμός είναι σαρξ εκ της σαρκός της καπιταλιστικής Δύσης και ο κομουνισμός αίμα απ’ το αίμα της, αλλά και τέκνο που σκότωσε τους καπιταλιστές γονείς του. Και ο φασισμός και ο κομουνισμός βγαίνουν μέσα απ’ τον καπιταλισμό, αλλά κινούνται προς εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις. Άλλωστε, τα κρεματόρια δε φκιάχτηκαν μόνο για να προμηθεύσούν τη γερμανική αγορά με νέου τύπου σαπούνι, φκιαγμένο με πρώτη ύλη το κορμί του Εβραίου. Οι τεχνικές προδιαγραφές των κρεματορίων προέβλεπαν προσαρμογή των εγκαταστάσεων και στο κορμί τον Σλάβου, ειδικότερα του σλάβου κομουνιστή. (Εξ ου και το ναζιστικής εμπνεύσεως ελληνικό ρητό «το καλύτερο σαπούνι φκιάχνεται από κομούνι»). Οι Εβραίοι έπρεπε να σαπωνοποιηθούν διότι, σαν τραπεζίτες αρχικαπιταλίστες, εμπόδιζαν τον μικροαστό να μεγαλώσει και να περάσει στην «ανώτερη τάξη». Οι κομουνιστές απ την άλλη, έπρεπε να σαπωνοποιηθούν εν καιρώ, διότι απειλούσαν τους μικροαστούς με προλεταριοποίηση, συνθήκη ικανή για να κάνει τον χάλια μικροαστό φανατικό αντικομουνιστή. Μαζί τους, έπρεπε να σαπωνοποιηθούν και οι περιθωριακοί Τσιγγάνοι και οι περιθωριακοί ομοφυλόφιλοι. Οι πρώτοι γιατί ασχήμαιναν το ινδοευρωπαϊκό τοπίο, αν και γνησιότατοι Ινδοευρωπαίοι, και οι δεύτεροι διότι χαλούσαν την αντρίκεια εικόνα που επιμελώς έφκιαχνε για τον εαυτό του ο ναζισμός.”
.........................

“O Νέβιλ Τσάμπερλεν, λοιπόν εκτός από τους κυρίως ειπείν καπιταλιστικούς λόγους, έχει κι άλλους λόγους, που τον υποχρέωναν να μην επιζητεί την καταστροφή της Γερμανίας, μόνο και μόνο γιατί είχε την ατυχία να παρασυρθεί από ένα ιδεοληπτικό κτήνος. Ήξερε τι σημαίνει γερμανικός πολιτισμός, ήξερε τι σημαίνει για την Ευρώπη ένα νέο θανάσιμο πλήγμα κατά τον γερμανικού λαού εν γένει. Κι έτσι, κανείς δεν έκανε κιχ όταν η Χίτλερ προσάρτησε στη Γερμανία την ούτως ή άλλως γερμανική Αυστρία, τον Μάρτιο τον 1938.
Όμως, τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν για τους δυτικούς Ευρωπαίους όταν, αμέσως μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, ο Χίτλερ αρχίζει να προετοιμάζει και την προσάρτηση της Σουδητίας, μιας καθαρά γερμανικής περιοχής στην Νοτιοκεντρική Τσεχοσλοβακία, παν είναι ένα πέρα για πέρα τεχνητό κράτος, μισοσλαβικό και μισογερμανικό, που το κατασκεύασαν οι νικητές τον A΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ίσα ίσα για να μην τσακώνονται οι γείτονες. Ο Χίτλερ ζητούσε επειγόντως την όντως γερμανική Σουδητία, και είχε τη συγκατάθεση, σ’ αυτό το κάθε άλλο παρά παράλογο αίτημά του, των πανίσχυρων γερμανών εθνικιστών αυτής της προς το παρόν τσέχικης περιοχής. Άλλωστε, τον βοηθούσε και το σχετικό άρθρο της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που μιλούσε για δημοψήφισμα στην περίπτωση που μια εθνότητα αποφάσιζε αυτό ή εκείνο για την τύχη της. Νόμιζαν τότε πως έτσι θα προφυλάξουν τις περί την Γερμανία εθνότητες από τις αρπαχτικές διαθέσεις των Γερμανών, σε μια εποχή (1919) που δεν είχε εμφανιστεί ακόμα ο πανγερμανιστής Χίτλερ, με την άκρως αποτελεσματική προπαγάνδα του για τη Μεγάλη Γερμανία. Οι πιο κοντινές στη μητροπολιτική Γερμανία περιοχές ήταν η Αυστρία, που φαγώθηκε πρώτη και η Σουδητία, που φαγώθηκε δεύτερη.
Τρώγοντας έρχεται η όρεξη, και οι Δυτικοί αρχίζουν επιτέλους να καταλαβαίνουν πως ο Χίτλερ δεν θα χορτάσει αν δεν καταβροχθίσει ολόκληρη την Ευρώπη. Αλλά το καταλαβαίνουν καλύτερα μόνο όταν o Χίτλερ τους καλεί στο αγαπημένο τον Μόναχο, για μια κουβεντούλα υψηλού επιπέδου για το πρόβλημα της Σουδητίας και της Τσεχοσλοβακίας αλλά και για άλλα, σχέσιν έχοντα με την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη. Πρόκειται για την περίφημη Συμφωνία τον Μονάχου, που γίνεται την 29η Σεπτεμβρίου 1938, οχτώ μόλις μήνες μετά την προσάρτηση της Αυστρίας. Οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί, που παίρνουν μέρος σ’ αυτήν, συναποφασίζουν σχετικά εύκολα πως η Σουδητία πρέπει να περάσει στη Γερμανία. Και περνάει την ίδια κιόλας μέρα, την 29η Σεπτεμβρίου 1938, με τη βοήθεια της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, πού ο Χίτλερ τις βάζει στο παιχνίδι υποσχόμενος μοιράδι απ' την τσέχικη πίτα, γιατί κι αυτές οι χώρες διεκδικούν τσεχοσλοβάκικα εδάφη. Φυσικά, δεν θα τα πάρουν.
Αυτό ήταν. Όταν ο Χίτλερ φάει την τσεχοσλοβακική Σουδητία, τον Σεπτέμβρη τον 1938, θα φάει σε λίγο και ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία, στις 15 Μαρτίου 1939. Αλλά μέχρι να τη φάει, ο γαλλικός και ο αγγλικός λαός πανηγυρίζει που αποφεύχθηκε ο πόλεμος με τον Χίτλερ, που το πάει φιρί φιρί. Οι πανηγυρισμοί θα κρατήσουν μέχρι τη μέρα που ο Χίτλερ θα καταλάβει ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία. Είναι φανερό πλέον πως επιδιώκει τον πόλεμο με τη Δύση. Κι έτσι, ο πρωτεργάτης της Συμφωνίας ταυ Μονάχού, ο Τσάμπερλεν, από σωτήρας της ειρήνης μετατρέπεται ξαφνικά σε προάγγελο του πολέμου, και όλοι αρχίζουν να τον βρίζουν για την ενδοτικότητά του. Πάντως, κανείς δεν κουνιέται για να βοηθήσει τους Τσεχοσλοβάκους. Όλοι περιορίζονται στις κλασικές τυπικές διαμαρτυρίες, για να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους. Λένε προφανώς, δε βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς τεχνητό κράτος είναι η Τσεχοσλοβακία, δώσ’ την στο θηρίο να τη φάει και να βγάλει το σκασμό. Αμ, δε που θα βγάλει το σκασμό ο Χίτλερ! Μόλις τώρα ξεκινάει την πορεία του για τη δημιουργία της Μεγάλης Γερμανίας. Που έπρεπε να συμπεριλαμβάνει οπωσδήποτε τη «γερμανική» Ολλανδία και τη «γερμανική» Σκανδιναβική χερσόνησο. Βλέπεις, ακόμα και ο Γερμανός Μπετόβεν ήταν Ολλανδός την καταγωγή, όπως μαρτυράει η κατάληξη του ονόματός τον αλλά και το βαν; Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
Όλοι αυτοί οι λαοί, ακόμα και οι Αγγλοσάξονες της Αγγλίας, ήταν όντως γερμανικής καταγωγής, αλλά δυστυχώς για τον Χίτλερ είχαν ξεχάσει τους πολύ αρχαίους προγόνους τους και τώρα δε βλέπουν καθόλον καλά τα πανγερμανικά σχέδια του Χίτλερ. Κυρίως οι Δανοί που μισούν θανάσιμα τους Γερμανούς, ίσως γιατί δεν καταλαβαίνουν τίποτα από προγόνους. Βλέπεις, οι Δανοί δεν έχουν επεκτατικές βλέψεις. Όντας πλούσιοι, βολεύονται μια χαρά στη μικρή τους γη, όπως θα βολευόμασταν και ‘μείς εδώ αν ήμασταν κάπως πλουσιότεροι. Ο φτωχός καρβέλια ονειρεύεται και ο φτωχός (και κατά τον νουν) Έλληνας, εκτός από καρβέλια υπό μορφήν δανείων και πακέτων Ντελόρ, ονειρεύεται επίσης την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Αλλά και τη Σόφια, όταν του τη βαρέσει πολύ. («Σόφια Σόφια είναι τ' όνειρό μας» Τουλάχιστον τούτο το εθνικοπατριωτικό ασμάτιο είναι ειλικρινές: μιλάει για όνειρο).
Μόλις πέντε μήνες μετά την κατάληψη ης Τσεχοσλοβακίας, ο Χίτλερ εισβάλλει στην Πολωνία, όχι, όπως λέει ψευδέστατα, για να καταλάβει ολόκληρη τη χώρα, αλλά μόνο για να ελευθερώσει το μου «γερμανικό» Ντάντσιχ (Γκτάνσκ),το μεγάλο λιμάνι της Βαλτικής επί πολωνικού εδάφούς, που η Συνθήκη των Βερσαλλιών το είχε θέσει υπό την προστασία της Κοινωνίας των Εθνών, ώστε να μην τσακώνονται μεταξύ τους οι μισοί κάτοικοι, που είναι Γερμανοί, με τούς άλλους μισούς, που είναι Πολωνοί. Τα 1793 το Ντάντσιχ είχε περιέλθει στην Πρωσία, το ισχυρότερο κρατίδιο της μετέπειτα ενωμένης Γερμανίας (πρωτεύουσά της είναι το Βερολίνο) και έμεινε σ αυτήν μέχρι το 1919. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, λοιπόν, ο Χίτλερ καταλαμβάνει την Πολωνία, με πρόσχημα την απελευθέρωση τον γερμανικού (γερμανοπολωνικού για την ακρίβεια) Ντάντσιχ και οι Δυτικοί επιτέλους καταλαβαίνουν πως ο Φύρερ, που πρώτα έφαγε την Αυστρία, μετά την Τσεχοσλοβακία και τώρα τρώει ορεξάτα και την Πολωνία πήρε τέτοια φόρα, που τίποτα εκτός απ’ τον πόλεμο δεν μπορεί να τον σταματήσει πλέον. Όλες οι διαπραγματεύσεις μαζί τον αποδείχτηκαν μάταιες και η λεγόμενη πολιτική κατευνασμού, που εισηγείται ο Νέβιλ Τσάμπερλεν, πέφτει στη μαύρη τρύπα τον πιο μαύρου πολέμου που έγινε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Ο B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου 1939, τη μέρα που ο Χίτλερ καταλαμβάνει την Πολωνία.
O δημοκρατικός καπιταλισμός αρνείται να υποταχτεί στο δικτατορικό και ζητάει τη βοήθεια τον «δικτατορικού» κομουνισμού. Τι ειρωνεία! Η ιστορία ενίοτε, εκτός από τραγωδία και κωμωδία, γίνεται και φάρσα. Η Δύση στην αρχή χρησιμοποιεί τον Χίτλερ σα φράγμα κατά τον κομουνισμού και τώρα χρησιμοποιεί τον Στάλιν σα φράγμα κατά τον ναζισμού! Πλήρης σύγχυση σε μια εποχή ολικά συγχυσμένη.”

2. H Συμφωνία Μολότωφ - Ρίμπεντροπ

“Μέσα στο κλίμα της γενικής καχυποψίας και του καταναγκασμού που επιβάλλει ο καλπάζων ναζισμός μετά την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας, οι Δυτικοί παίρνουν το κεφάλι τους υπό μάλης, και την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι πάνε να ζητήσούν τη βοήθεια των μέχρι τότε άσπονδων εχθρών τους, των ρώσων κομουνιστών. Ξέρουν καλά πως χωρίς αυτούς είναι αδύνατο να ηττηθεί το τέρας της Αποκαλύψεως που λέγεται Χίτλερ, ένας ευφυής δημαγωγός δαιμονιακών πολιτικών ικανοτήτων, μια πάρα πολύ μεγάλη προσωπικότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας. Προσωπικότητα καταστροφική, αλλά πάντως προσωπικότητα. Πώς να το κάνουμε, υπάρχούν και αρνητικές προσωπικότητες στην ιστορία. Ο Τζένγκις Χαν, για παράδειγμα που όντας αρνητική προσωπικότητα δε σημαίνει πως δεν επηρέασε αποφασιστικά την ιστορία τον κόσμού. Και ο Χίτλερ επηρέασε τόσο πολύ την ιστορία της Ευρώπης, που το φάντασμά τον ακόμα μας κυνηγάει κι ακόμα το φοβόμαστε, όχι μόνο εμείς οι Ευρωπαίοι, αλλά ο κόσμος όλος.
Άλλωστε, ο Χίτλερ δεν έπεσε απ’ τον ουρανό, δεν ήταν ο κακός άγγελος που έστειλε ο καλός Θεός, για να μας τιμωρήσει για τα καπιταλιστικά κυρίως αμαρτήματά μας. Τον Χίτλερ τον δημιούργησε η καπιταλιστική ανάγκη, στη γερμανική της παραλλαγή. Και τον επέβαλε στο γερμανικό λαό, πρώτα πρώτα η απάνθρωπη και εξοντωτική για τούς Γερμανούς Συνθήκη Ειρήνης των Βερσαλλιών, που έγινε το 1919. Στη συνέχεια, τον έσπρωξε στην εξουσία η παγκόσμια οικονομική κρίση τον 1929. Οι εν πλήρει απογνώσει ευρισκόμενοι Γερμανοί, αυτόν τον καιρό δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Κι ας μη ζητούμε μυαλό απ’ την πεινασμένη μάζα. Και η γερμανική μάζα αυτόν τον καιρό λιμοκτονεί. Και πιάνεται απ τα προγονικά μεγαλεία, όπως ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά τον. Όπως και ‘μεις οι Έλληνες, που κάθε φορά που πάμε για φούντο καβαλούμε πρώτα την προγονική σανίδα σωτηρίας και αμέσως μετά το καλάμι. Που συνήθως σπάει και σου κάνει τον πισινό κόσκινο.
Ο Χίτλερ πρόσφερε τότε στους Γερμανούς, κυρίως στους χωρικούς (ας μην ξεχνάμε πως η Γερμανία εκτός από βιομηχανική είναι και αγροτική χώρα, όπως άλλωστε και η Γαλλία) ένα υπερμέγεθες καλάμι. Όπως ήταν φυσικό, το καλάμι έσπασε κάτω από ένα τέτοιο βάρος. Αλλά τα τραύματα που δημιουργήθηκαν στα γερμανικά οπίσθια, έσπευσαν αμέσως μετά τη λήξη τον πολέμου να τα επουλώσουν οι μέχρι πριν από λίγο εχθροί των Γερμανών, οι Αμερικανοί. Το έκαναν από φιλανθρωπία; A, μπα! Το έκαναν για να ξαναβάλουν στο καπιταλιστικό παιχνίδι την κατεστραμμένη Γερμανία, ύστερα από την αποτυχία της να γίνει διά του Χίτλερ η μοναδική παγκόσμια καπιταλιστική υπερδύναμη αφού, φυσικά, θα εξαφάνιζε πρώτα τον κομουνισμό, τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό του ναζισμού, ο οποίος είναι το «ανώτερο (και καταστροφικότερο) στάδιο ανάπτυξης τον καπιταλισμού». Και ο μεν υπερκαπιταλιστικός ναζισμός θα ηττηθεί από τους παραδόξως και παρά φύσιν συνασπισμένους με τους κομουνιστές μετριοπαθείς καπιταλιστές, ο δε κομουνισμός θα επιζήσει για πολλά χρόνια ακόμα, μέχρι να ανακαλύψει διά του Γκορμπατσώφ το μονοπάτι που οδηγεί στον καπιταλισμό απ’ την πίσω πόρτα.”
.................................

“Σε μια εποχή που ούτε φαξ ούτε κομπιούτερ υπήρχαν, οι Αγγλογάλλοι στέλνουν στη Μόσχα για να κουβεντιάσουν με τους Ρώσους και να δουν αν υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης για μια πιθανή κοινή αντιμετώπιση τον ναζισμού, κάποιους διπλωματικούς υπαλλήλους δεύτερης σειράς. Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της ΕΣΣΔ Μολότωφ, τσαντίζεται απ' αυτή τη σαφή διπλωματική υποτίμηση των Ρώσων, που τους καλούν οι Αγγλογάλλοι να συζητήσουν μ’ αυτούς για ένα τόσο σοβαρό θέμα και τους αποπέμπει. Στην πόρτα, τους λέει: Να ξανάρθετε με τους κηδεμόνες σας! Δηλαδή τους Υπουργούς Εξωτερικών, που προς το παρόν απαξιούν να συζητήσουν με τους Μπολσεβίκους! Όμως, ώσπου οι διπλωμάτες να παν στις πατρίδες τους, προκειμένου να επιστρέψουν με τους κηδεμόνες τους, ο διορατικός Χίτλερ, που ήταν ένας πάρα πολύ σπουδαίος πολιτικός κι ας λεν ό,τι θέλουν οι εχθροί ταυ (εμείς σ’ αυτό εδώ το αφήγημα δεν παίρνουμε τη θέση κανενός, μόνο τη θέση της λογικής και της αλήθειας παίρνουμε), στέλνει στη Μόσχα, τον Αύγουστο τον Ι939, τον Υπουργό Εξωτερικών Ρίμπεντρομπ και όχι υπαλληλίσκους όπως οι άλλοι, με την εντολή να προσφέρει στους Ρώσους ό,τι ταυ ζητήσουν, αμέσως και επί τόπου, και χωρίς γραφειοκρατικές εγκρίσεις απ’ τη μεριά του. Και οι Ρώσοι ζητούν απ' τον Ρίμπεντροπ τα μαλλιά της κεφαλής του. Περίπου τη μισή Πολωνία, τη Φινλανδία, και άλλα τινά εδάφη της πάλαι ποτέ τσαρικής ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι είναι σαφώς προκλητικοί. Προσπαθούν να καταλάβουν γιατί ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός τους, ο Χίτλερ, θέλει να δείχνεται τόσο γενναιόδωρος μαζί τους.
Ο Στάλιν αρχίζει να αισθάνεται λιγάκι Τσάρος, τώρα που τον υπολογίζούν οι πάντες, και οι πάντες κρέμονται από πάνω τον. Οι μεν ναζιστές για να τους βοηθήσει να συντρίψουν μαζί τους Δυτικούς, και στη συνέχεια να συντρίψουν μόνοι τους τούς Ρώσους, όπως προβλέπει το γερμανικό σχέδιο, οι δε Δυτικοί για να τους βοηθήσει να συντρίψουν τους Γερμανούς - και μετά βλέποντας και κάνοντας. Όσο για τις μαρξιστικές αρχές που απαγορεύούν τις προσαρτήσεις και τις καταχτήσεις, αυτές άστες γι’ αργότερα. Νυν υπέρ πάντων ο αγών, όχι για τη σοβιετική αλλά για τη μεγάλη Ρωσία. Άλλωστε, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ο Στάλιν πως η ευκολία με την οποία οι Γερμανοί υποχωρούν σε όλα, δεν μπορεί παρά να είναι μπλόφα. Σε λίγο θα τα ξαναπάρουν όλα, εισβάλλοντας στην ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν το ξέρει και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Και επιχειρεί να στρέψει τον Χίτλερ κατ’ αρχήν προς τη Δύση, υποχρεώνοντας τους Δυτικούς να εγκαταλείψουν την πολιτική κατευνασμού και να τον κηρύξουν τον πόλεμο. Και το πετυχαίνει, κάνοντας τους Δυτικούς να χεστούν πάνω τους από τήν (διπλωματικά μόνο) διαφαινόμενη συμμαχία τον Στάλιν με τον Χίτλερ, πράγμα που θα ήταν το άκρον άωτον της παραδοξότητας. Όμως, ξέρεις καμιά φορά, έτσι που μπερδεύτηκαν όλα;
Κατατρομοκρατημένοι οι Δυτικοί κηρύσσουν τον πόλεμο κατά του Χίτλερ, πριν προλάβει να συμμαχήσει (!) επισήμως με τον Στάλιν. Τρεις μέρες μετά την εισβολή στην Πολωνία, την 3η Σεπτεμβρίου 1939, η Γαλλία, η Αγγλία, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία θα κηρύξουν ταυτόχρονα τον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Η Μεγάλη Βρετανία ρίχνει εξαρχής στον πόλεμο ολόκληρη την Κοινοπολιτεία για μπούγιο. Απομένουν μόνο ο Καναδάς και η Νότια Αφρική που κι αυτές θα μπουν στον πόλεμο μετά από έξι μέρες. (Για ευκολία, οι ιστορικοί σημειώνουν σαν αρχή τον πολέμου την 1η Σεπτεμβρίου 1939). Ο εν λόγω πόλεμος παίρνει, λοιπόν, εξαρχής παγκόσμιο χαρακτήρα.”
..............................

Τα σχόλια δικά ΣΑΣ! Εγιώ εν ννα κάτσω στην κλούβα ...

Anef_Oriwn
Δευτέρα 2/11/2009

Ανάρτηση 64/2009 [επίκαιρη, ομοσπονδιακή και διαπραγματευτική] – Ολίγα τινά για την “εκ περιτροπής προεδρία” και τη “σταθμισμένη ψήφο”...

Λόγω της [συνεχιζόμενης] επικαιρότητας των θεμάτων της “εκ περιτροπής προεδρίας” και της “σταθμισμένης ψήφου” θα προχωρήσω να αναρτήσω [κι] ένα [επικριτικό] άρθρο του δημοσιογράφου Αντρέα Πιμπίσιη από τον “Φιλελεύθερο” της Παρασκευής 23 του Οκτώβρη [με κάποια σχόλια δικά μου στο τέλος]. Ο δημοσιογράφος ασχολείται [κριτικά] με τα θέματα που ανάφερα πιο πάνω, αλλά τα παραδείγματα που αναφέρει από το διεθνή χώρο, ΔΕΝ είναι[κατα την ταπεινή μου γνώμη] και τα πιο αντιπροσωπευτικά για την περίπτωση της Κύπρου, ενώ γίνονται και ατυχείς και λανθασμένες [κατα τη γνώμη μου] συγκρίσεις ...

Εκ περιτροπής και στάθμιση
(του Ανδρέα Πιμπίσιη - από τη στήλη “ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ”,
σελ. 5)

“ΒΑΣΕΙ των όσων συζητιούνται, κατατέθηκαν στο τραπέζι των συνομιλιών και όσων δημοσίως έχουν λεχθεί στο μέλλον μπορεί να μας προκύψει ένα ομοσπονδιακό σύστημα όπου η εξουσία θα ασκείται εκ περιτροπής μεταξύ ενός Ελληνοκύπριου και ενός Τουρκοκύπριου προέδρου. Πόσοι άραγε από το 82% της ελληνοκυπριακής κοινότητας δέχονται πραγματικά (και όχι θεωρητικά) την παρουσία ενός Τουρκοκύπριου προέδρου στην ηγεσία του κράτους, όταν όσοι γεννήθηκαν από τη δεκαετία του ’60 και μετά ξέρουν ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι Ελληνοκύπριος;
Πέραν όμως αυτού, σε ποιο άλλο ομοσπονδιακό κράτος της υφηλίου υφίσταται ανάλογης μορφής σύστημα διακυβέρνησης; Υπάρχουν αρκετά ομοσπονδιακά συστήματα, όπως π.χ. η Βρετανία(1), αλλά δεν υπάρχει καμιά ρήτρα στα συντάγματά τους που να λέει ότι η διακυβέρνηση εναλλάσσεται μεταξύ εκπροσώπων των πολιτειών ή κρατιδίων. Απ’ ό,τι ξέρουμε στη Βρετανία η εξουσία δεν εναλλάσσεται μεταξύ ενός Εγγλέζου, ενός Ουαλού και ενός Σκοτσέζου. Ούτε στη Γερμανία, ούτε στην Ισπανία ούτε στον Καναδά υπάρχουν τέτοιες πρόνοιες ώστε η ηγεσία του κράτους να εναλλάσσεται από εκπροσώπους διαφόρων περιοχών.
Μέγα θέμα συζήτησης και η στάθμιση της ψήφου. Ούτε και εδώ υπάρχει πουθενά στον κόσμο ανάλογο σύστημα, όπου δηλαδή η ψήφος της πλειοψηφίας να τεμαχίζεται ποσοστιαία προκειμένου να μετρήσει για την εκλογή κάποιου σε πολιτειακό αξίωμα. Δόθηκαν ως παραδείγματα οι περιπτώσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ(2). Λανθασμένη όμως η προσέγγιση και τα παραδείγματα. Στην περίπτωση των ΗΠΑ έχει εφαρμοστεί το σύστημα των εκλεκτόρων για την εκλογή μόνο του Προέδρου και Αντιπροέδρου (οι οποίοι είναι σε ενιαίο κατάλογο) προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι πολιτείες εκπροσωπούνται στη βάση του πληθυσμού τους και δεν θα επιβάλλονται οι προτιμήσεις των μεγαλουπόλεων. Εκεί μιλάμε για την εκλογή της ανώτατης ηγεσίας που εκπροσωπεί το κράτος και δεν γίνονται επιλογές Προέδρου και Αντιπροέδρου στη βάση εθνικών ή άλλων διαχωρισμών. Οι ψήφοι των λευκών στην Καλιφόρνια δεν υποδιαιρούνται προκειμένου να έχουν την ίδια ισχύ με των ισπανοφώνων ούτε και υπάρχει ρήτρα από ποια πολιτεία θα είναι ο Πρόεδρος και ποια ο Αντιπρόεδρος.
Γι’ αυτό οι θιασώτες της εκ περιτροπής προεδρίας και σταθμισμένης ψήφου θα ήταν καλύτερα να βρουν, εάν μπορούν, άλλα συστήματα για να στηρίξουν τη θέση τους. Πολύ δε περισσότερο θα έπρεπε να πουν πώς διασφαλίζεται η βασική αρχή που λέει «στη δημοκρατία κυβερνά η πλειοψηφία».”

[Τα σημεία (1) και (2) έχουν τεθεί από μένα και επεξηγούνται πιο κάτω – με την αντίστοιχη αρίθμηση].

Σχόλια και σημειώσεις του Ιστολόγου:

1. Η Μεγάλη Βρεττανία ή Ηνωμένο Βασίλειο, ΔΕΝ είναι Ομοσπονδία [πιο πολύ για Συνομοσπονδία μου μοιάζει εμένα, ενώ οι άγγλοι καθηγητές Rod Hague και Martin Harrop στο βιβλίο τους “Συγκριτική πολιτική και διακυβέρνηση”, τη θεωρούν ενιαίο κράτος] ... Ατυχώς και λανθασμένα ο αρθρογράφος Πιμπίσιης την αναφέρει ως παράδειγμα Ομοσπονδίας ...

2. Η Ομοσπονδία των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει ως βάσει τον όποιο εθνοτικό, φυλετικό ή γλωσσικό διαχωρισμό... Γι’ αυτό και ατυχώς και λανθασμένα αναφέρεται [από τον αρθρογράφο] ως παράδειγμα η εκλογή του μαύρου Ομπάμα στην Προεδρία των ΗΠΑ ...

3. Πιστεύω ότι θα μπορούσε να γινόμασταν πιο σοφοί [και ίσως και πιο αντικειμενικοί] αν αναλύαμε και μελετούσαμε άλλα ομοσπονδιακά συστήματα που έχουν χαρακτηριστικά που προσομοιάζουν με την κυπριακή πραγματικότητα – λόγου χάριν την ύπαρξη δυο διαφορετικών κοινοτήτων ... [π.χ. εκείνο του Βελγίου]. Κι άλλες φορές έχω [ακροθιγώς] αναφερθεί την περίπτωση του Βελγίου, ενώ θα μπορούσαμε να δούμε και την περίπτωση της Ελβετίας ή ακόμα και τα πάλαι ποτέ ομοσπονδιακά συστήματα της Τσεχοσλοβακίας και της Γιουγκοσλαβίας, έστω κι αν αυτά διαλύθηκαν...
i. Στην Γιουγκοσλαβία μετά τον θάνατο του Τίτο, λειτούργησε για ένα χρονικό διάστημα εξαμελές Προεδρικό Συμβούλιο [με εναλλασσόμενους ανά εξάμηνο – αν δεν κάνω λάθος – πρόεδρους από κάθε μια από τις έξι ομόσπονδες δημοκρατίες]
ii. Για την περίπτωση του Βελγίου επιφυλάσσομαι να επανέλθω με σχετική ανάρτηση, ενώ έχω ήδη ετοιμάσει κείμενο-σεντόνι για τη Βοσνία Ερζεγοβίνη ...

4. Το ότι κάτι [ας πούμεν, ένα πολιτικό σύστημα] ΔΕΝ εφαρμόστηκε [ακόμα] κάπου αλλού [σε κάποια χώρα] ή μπορεί και να εφαρμόστηκε, αλλά κάπως διαφορετικά, τούτο ΔΕΝ σημαίνει ότι ΔΕΝ μπορεί να τύχει επεξεργασίας και να εφαρμοστεί επιτυχώς. Αυτή η φοβία προς το νέο κι αν είναι συντηρητισμός!!!

5. Η εκ περιτροπής προεδρία και η σταθμισμένη ψήφος [ή και το κοινό ψηφοδέλτιο, όπως ήταν η αρχική πρόταση του Προέδρου – την οποία θεωρώ καλύτερη] δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ένα σύστημα κοινής ψηφοφορίας [για Πρόεδρο κι Αντιπρόεδρο]. Τούτο καταργεί τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δύο κοινοτήτων και βάζει τις βάσεις για τη δημιουργία κοινής ντόπιας [πολιτικής] συνείδησης και ταυτότητας, χωρίς να αλλάζει τα δημοκρατικά δικαιώματα κανενός ... Η πρόταση αυτή συνενώνει όσο καμία άλλη το λαό μας και του δημιουργεί κοινή συνείδηση, διότι του προσφέρει τη δυνατότητα να συνδράμει στην εκλογή των εκλεκτών του και από τις δυο κοινότητες.

6. Για το θέμα αυτό γράφει σε άρθρο με τίτλο "Για τη στρέβλωση της πρότασης Χριστόφια" κι ο Βαλεντίνος Πολύκαρπου [μέλος του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας Κ.Ε ΑΚΕΛ] – link: http://www.haravgi.com.cy/site-article-29381-gr.php [29/10/2009 στη “Χαραυγή”].

“Η αναθεωρημένη πρόταση της πλευράς μας σχετικά με το κεφάλαιο της Διακυβέρνησης αποτελεί αυτές τις μέρες το επίκεντρο της κριτικής προσέγγισης όσων διατηρούν επιφυλάξεις είτε επί της ουσίας της πρότασης είτε επί της ίδιας της διαδικασίας των συνομιλιών. Έχουν ακουστεί πολλά. Έχουν γραφτεί ακόμη περισσότερα. Ακόμη και σε μαθηματικές πράξεις έχουν προβεί κάποιοι με στόχο να αποδείξουν το δίκαιο των θέσεών τους.
Κοινό χαρακτηριστικό όλων όμως είναι η άνευ προηγουμένου στρέβλωση της ουσίας της πρότασης του Προέδρου με μοναδικό στόχο τη ναρκοθέτηση της διαδικασίας που με πολλή επιμονή και εμμονή σε θέσεις αρχών, προωθεί ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Κανείς από τους επικριτές του Προέδρου Χριστόφια δεν παραδέχεται στον κυπριακό λαό ότι η αναθεωρημένη πρόταση για την εκ περιτροπής προεδρία – εάν τελικά γίνει αποδεκτή από την άλλη πλευρά – αποτελεί πρόοδο τόσο σε σχέση με τη συνθήκη της Ζυρίχης όσο και με την πρόνοια που υπήρχε στο σχέδιο Ανάν για προεδρικό συμβούλιο. Περιορίζονται απλά σε κάποιες όψιμες αντιδράσεις, στις οποίες βεβαίως δεν προέβησαν όταν άλλοι πρόεδροι της Δημοκρατίας, είτε τις είχαν εισηγηθεί είτε έμπρακτα τις είχαν αποδεκτεί. Ισχυρίζονται ότι ο Πρόεδρος υποβιβάζει τους Ε/κ πολίτες, σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αφού η ψήφος μας για την εκλογή Τ/κ αντιπροέδρου υποβαθμίζεται μέσα από τη στάθμιση, σε κάτι κλάσματα της μονάδας. Εκτίμησή τους. Απόλυτα σεβαστή και η μαθηματική τους πράξη. Σεβαστή όμως πρέπει να είναι και η άλλη άποψη. Η άποψη που προβάλλεται με πολιτικό πραγματισμό. Αυτή που λέει ότι πρέπει να ξεπεράσουμε το διαχωρισμό του 60 όπου ο Ε/κ έχει λόγο μόνο στην εκλογή του Προέδρου και ο Τ/κ μόνο στην εκλογή αντιπροέδρου. Τώρα η πρόταση επεκτείνει το δικαίωμα του Ε/κ και στην εκλογή του Τ/κ αντιπροέδρου, όπως και για τους Τ/κ επεκτείνει το δικαίωμά τους στο να ψηφίζουν για τον Ε/κ πρόεδρό τους. Άρα δεν μιλούμε για υποβιβασμό του Ε/κ σε πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Έχουμε μια προσπάθεια να μπορέσουμε Ε/κ και Τ/κ να έχουμε ισότιμο λόγο για τον ηγέτη της άλλης κοινότητας. Από εκεί και ύστερα, προβάλλεται το επιχείρημα ότι μόνο στην περίπτωση που θα είχαμε μόνιμο Ε/κ πρόεδρο και ο αντιπρόεδρος θα ήταν Τ/κ ήμασταν έτοιμοι να εξετάσουμε την περίπτωση να εψηφίζετο από τους Ε/κ με σταθμισμένη ψήφο. Μα ακριβώς εδώ είναι το ζήτημα. Μήπως στο βωμό της απαλλαγής μας από τη στάθμιση της ψήφου στην εκλογή του Τ/κ αντιπροέδρου είμαστε διατεθειμένοι να προτείνουμε αντί της εκ περιτροπής προεδρίας, το σύστημα μόνιμου Ε/κ Προέδρου και Τ/κ Αντιπροέδρου, με δικαίωμα ΒΕΤΟ; Που στην ουσία του δεν είναι τίποτε άλλο από αναγωγή του Τ/κ σε συμπρόεδρο με δικαίωμα ΒΕΤΟ; Δυστυχώς κάποιοι εδώ στην Κύπρο (ένθεν και ένθεν) δεν έχουν αντιληφθεί ότι η πατρίδα μας έχει πληγεί ανεπανόρθωτα όταν οι μαθηματικές πράξεις προβάλλονται ως άλλοθι για να επιβληθούν μαξιμαλιστικές θέσεις και μη συναινετικές απαιτήσεις. Ας αφήσουμε τα μαθηματικά λοιπόν και ας γίνουμε όλοι λίγο πιο συναινετικοί και εποικοδομητικοί. Απλά υπενθυμίζουμε σε όσους αρέσκονται στα μαθηματικά ότι η μόνη πράξη που ισχύει στην περίπτωση της Κύπρου είναι ότι η οριστικοποίηση της διχοτόμησης ισούται με οριστική παραχώρηση της πατρίδας μας στον κατακτητή.”

7. Με την εκ περιτροπής προεδρία στην ουσία δίνεται η πρακτική [κι όχι μόνο η θεωρητική] δυνατότητα σε τουρκοκύπριο να εκλέγει ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ... Εφαρμόζεται στην πράξη η πολιτική ισότητα, έστω κι αν [ο τουρκοκύπριος συμπρόεδρος] ΔΕΝ θα εκλέγεται από την πλειοψηφία των πολιτών. Τούτο όμως το μειονέκτημα δείχνει και την υποκρισία των αντιδρούντων εθνικιστών [δεν (επι)κρίνω όσους καλοπροαίρετα προβληματίζονται] μια και ξέρουν ότι με την εφαρμογή της αρχής “ένας πολίτης μίας ψήφος” και με δεδομένο ότι το 80% των ψηφοφόρων θα είναι ελληνοκύπριοι, ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα εκλέγεται τουρκοκύπριος! Σκασίλα τους ...

8. Υπέρ της σταθμισμένης ψήφου έχει ταχτεί και ο παπαδοπουλικός [εκατομμυριούχος] “αριστερός” Γιώργος Λιλλήκας με άρθρο του στον “Πολίτη” – σελ. 88, [υπό τον τίτλο “Χάσαμε την ουσία”], το Σάββατο 24 του Οκτώβρη ...

Γράφει λοιπόν ο κ. Λιλλήκκας:
“Η πρόταση του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια έχει δυο συνιστάμενες: τη σύνθεση/ δομή/ λειτουργία της προεδρίας και τον τρόπο εκλογής της.
Προσωπικά θεωρώ ορθή τη θέση να μετέχουν και οι δύο κοινότητες (το σύνολο δηλαδή των πολιτών της Δημοκρατίας ως ένα εκλογικό σώμα) στην εκλογή των δύο ανώτερων αξιωματούχων του κράτους. Κρίνω ότι μια τέτοια εξέλιξη διορθώνει μια ανωμαλία του Ζυριχικού Συντάγματος. Η συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στον εκλογή του Ελληνοκυπρίου εκπρόσωπου και αντίστροφα μπορεί να λειτουργήσει συνεκτικά και συνενωτικά κάτι που χρειάζεται η Κύπρος. Αυτή η διαδικασία αναιρεί τη χωριστή εκπροσώπηση των κοινοτήτων και εδραιώνει την ενιαία εκπροσώπηση του συνόλου του κυπριακού λαού. Η χωριστή εκλογή λειτουργεί διαιρετικά αφού η κάθε κοινότητα αναγνωρίζει. ως ηγέτη και εκπρόσωπο των συμφερόντων της μόνο αυτόν που η ίδια εξέλεξε. Εδραιώνει ακόμη την αντίληψη ότι οι δύο κοινότητες έχουν χωριστά (ή κm ανταγωνιστικά) συμφέροντα, υπονομεύοντας τη βάση ανάπτυξης κοινών συμφερόντων.
Ταυτόχρονα μια τέτοια ενοποιητική εκλογική διαδικασία θα αναδεικνύει μετριοπαθείς ηγέτες που θα προωθούν τη συνεργασία και τα συμφέροντα της Κύπρου ως συνόλου, κάτι που επίσης είναι θετικό.
Αν αυτή η προσέγγιση είναι ορθή, τότε είναι δίκαιο η πλειοψηφούσα κοινότητα (που είναι οι ελληνοκύπριοι) να μnν επιβάλλει στη μειοψηφούσα κοινότητα (στους Τουρκοκύπριους) εκπρόσωπο τnς δικής τnς αρεσκείας. Όπως οι Τουρκοκύπριοι θα επηρεάζουν κατά 18% την εκλογή του Ελληνοκύπριου εκπρόσωπου έτσι και οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να επηρεάζουν με τnν ίδια βαρύτητα τnν εκλογή του Τουρκοκύπριου εκπροσώπου.
Ασφαλώς n ρύθμιση αυτή παραβιάζει τη δημοκρατική αρχή “ένας άνθρωπος μία ψήφος” όπως και διεθνείς συμβάσεις που υπέγραψε n Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι όμως δίκαιο n κάθε κοινότητα να έχει τον πρώτο λόγο την εκλογή του εκπροσώπου τnς. Κρίνω, ακόμη, ότι τα θετικά που μπορούν να προκύψουν είναι τόσο σημαντικά που μπορούμε να ζήσουμε με αυτήν τη στρέβλωση ...”

[Να σημειώσω - για ιστορικούς λόγους - ότι ο κύριος Λιλλήκας διαφωνεί με τη δεύτερη συνιστάμενη της πρότασης Χριστόφια – δηλ. για την εκ περιτροπής προεδρία].

9. Επίσης σε συνέντευξη του στην εφημερίδα “Αλήθεια” τη Δευτέρα 26 του μηνός ο Ίωνας Νικολάου [εκ των Αντιπροέδρων του ΔΗΣΥ και νομικός αλλά και εν ενεργεία δικηγόρος, γι’ αυτό και νομιμοποιείται να εκφράζει απόψεις!], είπε και τα ακόλουθα [link: http://alithia.com.cy/alithia_v2/front-end/main.php?action=nptext&page=&design=default&nptext_id=47207:
“Η σταθμισμένη ψήφος δεν είναι άγνωστη στα ομοσπονδιακά συντάγματα. Εκφράζεται με διάφορους τρόπους και ρυθμίζει άλλες προτεραιότητες πέραν της αρχής «ένας πολίτης, μια ψήφος». Ένα κράτος το οποίο λειτουργούσε χωρίς στάθμιση ψήφου και το οποίο αποτελείτο από δύο άνισες πληθυσμιακά πολιτείες ήταν η Ομοσπονδία του Καμερούν. Αποτελείτο από το Ανατολικό με 3,2 εκ. και το Δυτικό Καμερούν με 800.000 κατοίκους. Είχε μια Βουλή και επέλεξαν την εκλογή στη Βουλή με το σύστημα «ένας πολίτης, μια ψήφος», χωρίς στάθμιση. Λοιπόν, αυτή η Ομοσπονδία κατέρρευσε το 1972, μετά από 11 χρόνια ζωής, λόγω ακριβώς αυτού του συστήματος. Οπόταν η στάθμιση, αν εφαρμοστεί σωστά, μπορεί να διατηρήσει ισορροπία και δεν πρέπει να τη δαιμονοποιούμε όπως γίνεται από κάποιους. Υπό σωστές προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει και την ενότητα αλλά και τη συνέχεια ενός ομοσπονδιακού κράτους.”

Απ’ όλ’ αυτά [τα πιο πάνω] φαίνεται καθαρά ότι δεν υπάρχουν ούτε συνταγές, ούτε μαθηματικές εξισώσεις, αλλά ούτε και φόρμουλες για την εφαρμογή ενός ομοσπονδιακού συστήματος... Τούτο τυγχάνει επεξεργασίας με βάση τις συγκεκριμένες πραγματικότητες και τα ιστορικά δεδομένα που επικρατούν στο συγκεκριμένο χωροχρόνο ...

Anef_Oriwn
Δευτέρα 26-29/10/2009

Ανάρτηση 63/2009 [έκτακτη, επετειακή, ποιητάρικη, αντιφασιστική τζι’ αντιπολεμική] – Μικρό ποιητάρικο αντιφασιστικό αφιέρωμα ...

69η επέτειος [σήμερα] του ΟΧΙ του ελληνικού λαού ενάντια στις επιβουλές του Ιταλοφασίστα Μουσολίνι [και των άλλων δυνάμεων του Άξονα].

Ξεφεύγοντας και λίγο από τη συνηθισμένη πολιτική θεματολογία του Blog [και δη για τα κυπριακά πολιτικά δρώμενα και τις όποιες εξελίξεις επισυμβαίνουν], στεκόμαστε έστω και έκτακτα, έστω και μ’ αυτό το σύντομο post] στην επέτειο ... Μια επέτειο που σηματοδοτεί την έναρξη της αντίστασης του ελληνικού λαού ενάντια στον φασισμό ... Υποχρέωση και καθήκον μας να κάνουμε τούτη την αναφορά και όχι γιατί αναβαπτιστήκαμε εθνικά μέσα από τους σημερινούς πύρινους και ελληναράδικους επετειακούς λόγους.
Το κάνουμε τόσο για να θυμηθούμε, όσο και για να τιμήσουμε όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους στην παγκόσμια εκείνη πάλη ενάντια στο τέρας του χιτλεροφασισμού [και ήταν εκατομμύρια τούτοι] ... Και τους έλληνες [τόσο αυτούς που σκοτώθηκαν στα ελληνοαλβανικά σύνορα κατα την απόκρουση της ιταλικής εισβολής, όσο κι αυτούς της μετέπειτα Εθνικής Αντίστασης], και τους κύπριους εθελοντές [τζιαι Γριστιανούς τζιαι Τούρκους], και τους σοβιετικούς μαχητές, και τους ιταλούς αντιφασίστες, και τους γιουγκοσλάβους παρτιζάνους και τους γάλλους αντιστασιακούς ...

Δεν θα προχωρήσω σε βαρύγδουπες πολιτικο-ιστορικές αναλύσεις για το πως φτάσαμε στες 28 τ’ Οκτώβρη του 1940 και για το τι επακολούθησε [παρ’ όλο που θα μπορούσα να πω λίγα λόγια για τις σχέσεις του δικτάτορα Μεταξά με τη ναζιστική Γερμανία παρ’ όλο που ήταν φιλο-άγγλος ή για τη χλιαρή αντίδραση της μεταξικής κυβέρνησης στο τορπιλισμό του ελληνικού πολεμικού πλοίου “Έλλη” [από τους Ιταλούς] στην Τήνο το δεκαπενταύγουστο του 1940 ...

Θα περιοριστώ, λοιπόν, σε μια [σύντομη] ανάρτηση δυο μικρών ποιημάτων για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αντιπολεμικό όμως περιεχόμενο, του Κοτσιηνοχωρκάτη λαϊκού ποιητή [τζιαι “τσσιαττιστή” τζιαι δένω “πιολάρη” - βιολιστή] Πιερή Πιερέττη [γραμμένα φυσικά στην κυπριακή διάλεκτο – κι απολογούμαι στους μη κατέχοντες τη διαλεκτό καθώς δεν θα μπορούν να τα διαβάσουν τζιαι να τα κατανοήσουν].
Ο Πιερής Πιερέττης [που γεννήθηκε το 1926 στο Φρέναρος [τζιαι πέθανε το 2004 – αν δεν κάνω λάθος] είχε λάβει μέρος στον Πόλεμο - πολέμησε στην Ιταλία μάλιστα. Κατατάχτηκε ως εθελοντής στο Κυπριακό Σύνταγμα [υπό τη διοίκηση των άγγλων] με την απόφαση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ της 16ης του Ιούνη του 1943 – δείτε και το post μου στο link: http://aneforiwn.blogspot.com/2008/06/9.html
[Τα ποιήματα τα πήρα από το βιβλίο [με ποιήματα του Πιερή Πιερέττη] “Αγνόλαστον Χωράφιν”, που εκδόθηκε από τη “Βιβλιοθήκη Κυπρίων Λαϊκών Ποιητών” [υπό την επιμέλεια του Κωνσταντίνου Γιαγκουλλή] ...

Στην ουσία πρόκειται για ένα ποίημα που γράφτηκε και απαγγέλθηκε από τον ποιητή στο Taranto Ιταλίας στες 8 του Μάη του 1945, αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου. Ακολούθως ο ποιητής το ξαναδούλεψε και το συμπλήρωσε, για να το ξαναπαγγείλει 40 χρόνια μετά [τον Απρίλη του 1985]. Την πρώτη φορά ήταν και άτιτλο ενώ μετά του έδωσε και τον τίτλο “Ειρήνη στον κόσμο”!


“Να πω για την καταστροφήν ο πόλεμος που κάμνει,
που χάννει η μάνα το παιδίν τζιαι το παιδίν την χάννει.

Εφτά ψηφία ΠΟΛΕΜΟΣ, τζιείνος που τα δκιεβάζει,
άμα γνωρίζει τι είναι, πρέπει ν’ αναστενάζει.

Πόλεμος δεν είναι γιορτή ή γλέντιν ή παιγνίδιν,
ούτε λαούτον ή βιολίν ούτε σαν παναϋριν.

Τούτος λαλούν έν’ ήρωας τζιαι στήννουν του αντριάνταν,
τάχα πως επολέμησεν ενθύμιον για πάντα.

Όμως η γνώμη μου εμέν, ήρωας εννά μείνει
o άδρωπος που ‘ννα βρεθεί να στήσει την ΕΙΡΗΝΗ!”

8/5/1945

**********
ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

“Ούλοι σας, μιάλοι τζιαι μιτσσιοί, κοντά μου συναχτείτε
τζι ακούστε είντα ‘ννά σας πω τζιαι μεν συντρομαχτείτε

Γιατ’ έχει που ‘ν ι-ξέρουστν πόλεμος τι σημαίνει,
ν’ ακούσουσιν, να μάθουσιν τζιαι τόπακες τζιαι ξένοι.

Πόλεμος εν νέν’ άδρωπος, δεντρόν είτε παιγνίδιν,
ούτε καβκάς, ούτε βκιολίν, ούτε σαν παναϋριν.

Πόλεμος είναι φασισμός, αίσχος στην κοινωνίαν
τζιαι φέρνει την σσιειρόττερην στον κόσμον ατιμίαν.

Φέρνει την πείναν, σκοτωμούς τζαι χαλασμούς τζαι κλάμαν
τζιαι προπαντός τούτ’ οι μιτσσιοί, γιά πλούσιοι γιά δούλοι.

Πάντα γίνεται πόλεμος για σκοτωμόν τ’ αρκάτη
τζιαι γέμωσμαν τες κάσσιες του, χρήμαν του πλουτοκράτη.

Επήα εις τον πόλεμον τζι’ εγιώνη του Σαράντα
τζιαι σκοτωμούς, χαλάσματα ενν’ αττυμούμαι πάντα.

Οι σκοτωμένοι εν είχαν απού τες πόμπες μέτραν
τζιαι σπίδκια έντζιε μείνασιν πέτρα πας άλλην πέτραν.

Πενήντα ‘κατομμύρια, κόσμος με σημμασίαν,
τότες έν που χαθήκασιν
τζιαι πάνω που τα είκοσι
ήτουν που την Ρωσσία.

Ερίξαν δκυο ατομικές μες στην Ιαπωνία,
σαράντα γρόνια ως τωρά
τζι’ ακόμα βκαίννουσιν μωρά
σκάρτα στην κοινωνίαν.

Η επιστήμη σήμμερον έτσι όπως εγίνην,
αν γίνει τρίτος πόλεμος, ρουθούνι έθθα μείνει.

Με τα θερμοπυρηνικά, πόλεμος μιας ημέρας,
εννά γινούμεντε σταχτός τζιαι να μας παίρν’ αέρας.

Είπα σας λλία που ‘ξερα τζιαι λλία π’ αθθυμούμαι,
γιατί εγιώ ήπια καμόν
τζαι θέλω σας τον πόλεμον
πάντα να πολεμούμεν.

Τα όπλα να τσακκίσουσιν, να γίνουν εργαλεία,
Τζι’ αντίν πόμπες πυρηνικές, να κάμνουσιν σκολεία.

Να λείψουν οι πολέμοι πιον, ο κόσμος να δουλέψει,
σε κάθε σπίτιν η χαρά τότ’ έννα βασιλέψει.

Τζι’ αν λείψουν οι πολέμοι πιον τζι’ έχουν χαρές τζι’ οι μάνες,
Τότε ννά παίζουν τες Λαμπρές χαρούμενες καμπάνες.

Τότε μπορεί ν αναστηθούν τα έθιμα του τόπου,
τζαι να χαρεί κάθε καρκιά του καθενού αδρώπου.

Τότε που να ‘χ’ αναστάσην με δίχα το μαράζιν
τζιαι ν’ αδονούσιν τα βκιολιά, να ‘χει χορούς τζιαι χάζιν
τζι’ αν μεν είμαι δαπάνω ‘γιώ στον κόσμον, εν πειράζει.”

6//4/1985

Anef_Oriwn
Τετάρτη 28/10/2009

Ανάρτηση 62/2009 [ομοσπονδιακή, επεξηγηματική διαλογική] – Κουβεντολόι για τη δικοινοτικότητα, τη διζωνικότητα και την πολιτική ισότητα. ΠΡΟΣΘΗΚΗ ...

Η επικαιρότητα τρέχει ... Τα θέματα και προβλήματα [πέραν από τα πολιτικά με τα οποία συνήθως ασχολούμαστε και ενδιατρίβουμε εδώ στο Blog] πολλά και πάσης φύσεως και κοπής ... Και κοινωνικά, και οικονομικά, και περιβαλλοντικά, ποδοσφαιρικά ...

Για τι να πρωτομιλήσουμε;
- Για το διαθρησκευτικό συνέδριο [που έγινε στην Πάφο μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών], τους καφκάες, τις ψιλές τζιαι τα μαλλιοτραβήματα [με τη συμμετοχή μάλιστα και κληρικών και μοναχών] που επισυνέβησαν καθώς και τις [αυταρχικές] δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Υμών;
- Για την οικονομική κρίση και τη δυσπραγία και τοις αυξημένες δυσκολίες του κόσμου να τα βγάλει πέρα;
- Για τα ναρκωτικά που είναι σχεδόν μέσα στα σπίτια μας; [Οι έμποροι αλωνίζουν].
- Για την διαφθορά στην Αστυνομία; [Άκου ο άλλος - ο λοχίας της Αστυνομίας – αντί να παέννει δουλειά επή(γ)ενεν τζιαι έπαιζεν κουμάρι];
- Για το επικείμενο [ξεκινά την άλλη Κυριακή] κυνήγι του λα(γ)ου και της πέρτικας [τζιαι για το οποίο επελλάναν μας οι φίλοι οι κυνηγοί];
- Για την ψεσινή της ΟΜΟΝΟΙΑΣ επί του Απόλλωνα; [Ο Φον Χέσε, εν ννα μείνει ή εν να τον πακκεττάρουν;]
- Για τα αμπελοπούλια και το μέγα σεξ-πυρικό ερώτημα “To eat them, or NOT to eat them”; [Σήμερα είδα και τους πρώτους γερανούς να κοάζουν και να περνούν σε δύο διαφορετικούς σχηματισμούς] ...
- Για την ψεσινή αλλαγή της ώρας και τις οικονομικές επιπτώσεις απ’ αυτό;
- Για το αν ο Τσιελεπής έχει πάρει πτυχίο νομικών ή όχι; [Εκπαιδευτικό το θέμα αλλά και γαστρονομικό – τελικά εν λοττούν που επήρεν του καθηγητή του για να πάρει το πτυχίο του, οξά εν ρίφιν;]
- Για τους γάμους που μας τρώσιν τες ώρες μας τα σαββατοκύριακα;
- Για την συνεχιζόμενη αναβροχιά [και την καιρική αλλά κι αυτή της πούγκας μας];
- Για το ex-factor [και τα ψώνια που γελοιοποιούνται εκεί, είτε αυτοί είναι οι “διαγωνιζόμενοι”, είτε οι της Επιτροπής];
- Για τα φαντάσματα που θωρούν οι ήρωες της τηλεοπτικής σειράς “Πανσέληνος”;
- Ή για την “Αίγια Fuxia”, που παει να γενεί από κωμωδία [και σάτιρα] σε μελόδραμα;
- Για την ξεροκεφαλιά της Κυβέρνησης να γράψει ως πρόσφυγες τα δυο τρίτα των ελληνοκυπρίων όπως απαιτεί εδώ και καιρό ο συμπαθής [αλλά βαρετός] βουλευτής του ΔΗΣΥ Λεφτέρης;
- Για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940;
- Ή για τα αυριανά ονομαστήρια του Προέδρου που ΔΕΝ είναι εκπαιδευτική αργία ενώ εκείνα του Αρχιεπισκόπου γιατί να είναι;

Πολλά τα προβλήματα του κόσμου αγαπητοί μου ... Κι όπως λαλεί και η αγαπητή Rose [σε σχόλιο της στο προηγούμενο Post μας] “… Δεν ειναι αναγκη [...] να θετουμε το κυπριακο στο κέντρο των αγωνων μας ...”.

Εγώ όμως, ο πολιτικολάγνος, θα επιμείνω στα πολιτικά [δρώμενα] και δη αυτά που έχουν σχέση με το κυπριακό και τες διαδικασίες για την επίτευξη λύσης...
Τούτη την φορά θα ενεργήσω λίγο - πολύ ποντιοπιλατικά τζιαι καφετζιήτικα ... Όπως δηλ. κάμνει τζιαι ο Καφετζιής, ο διαχειριστής του Blog “Κυπριακό Καφενείο”, [links: http://www.blogger.com/profile/08425298824035723615 και http://kypriakokafeneio.blogspot.com/ ], ο οποίος περιορίζεται να βάλλεις τα θέματα για συζήτηση χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος. Φαίνεται ότι το άλλο που κάμνει είναι να φτιάχνει και να σερβίρει καφέδες τζιαι τσιάγια, αλλά τζιαι μαχαλλέπιν, λίζα με το νερό τους, τζιαι κουνιάκκιν τζιαι μπύρες με κούννες ...

Λόγω των αυξημένων [τελευταίως] συζητήσεων για τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία και το [σωστό] περιεχόμενο της είπαμε να κάνουμε ένα είδος quiz-διαλόγου ...
Γι’ αυτό κι ΕΓΩ θα αρωτήσω τους αγαπητούς επισκέπτες, αναγνώστες και σχολιογράφους του Blog να μας πουν τι αντιλαμβάνονται με τους πολιτικούς [και ομοσπονδιακούς] όρους:
1. Ομοσπονδία
2. Δικοινοτικότητα
3. Διζωνικότητα
4. Πολιτική ισότητα

Να σημειώσω μόνο ότι,
a. Πολλοί όταν εκφράζουν απόψεις για την Ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης [και μιλώντας για μια σωστή, κατα τη γνώμη τους, Ομοσπονδία ή περιγραφούν πως πρέπει να λειτουργεί μια Ομοσπονδία] τις πλείστες φορές μιλάνε για τα χαρακτηριστικά ενός Ενιαίου κράτους ...

b. Η δικοινοτικότητα [κι ο δικοινοτισμός πάνω σε εθνική βάση] είναι όπως δείχνουν τα πράματα] η παράμετρος που προκαλεί και τις πιο πολλές αντιδράσεις, συζητήσεις κι αντιπαραθέσεις...

Για όσους διαφωνούν με τη Ομοσπονδία και δη με τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία ή έχουν άλλες προτάσεις, ιδού λοιπόν η Ρόδος, ιδού τζιαι το αππήημαν ... Πεδίο δόξης λαμπρό ξανοίγεται μπροστά τους για να καταθέσουν [έστω κι ανώνυμα ή ψευδεπώνυμα] τες απόψεις τους ... Ήδη πέραν από τις προτάσεις για το “Ορθό ΝΑΙ” [του Αρχιεπισκόπου Υμών] και την πρόταση του ιατρού Τάκη Γεωργίου για τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών [και της υιοθέτησης της διχοτόμησης] χτες στον “Φιλελεύθερο” ο οπλολάγνος Αρχιτέκτονας Φεραίος, προτείνει κι αυτός [για λόγους τακτικής, δήθεν] τα δύο ξεχωριστά κράτη. Εμπρός παίδες ελλήνων ... Άλλοι υπάρχουν για να εισηγηθούν τη διχοτόμηση;

Από την άλλη ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας “Φιλελεύθερος”, Άριστος Μιχαηλίδης, σε άρθρο του στη στήλη του “Φαινόμενα”, ενώ διερωτάται [στον τίτλο] κατά πόσο “Στ’ αλήθεια πιστεύετε ότι εθίγη ο κ. Τσιελεπής;”, στην ουσία στο περιεχόμενο του κείμενο του ασχολείται αποκλειστικά με την εκπομπή της Ειρήνης Χαραλαμπίδου, “Το συζητάμε” ... Πήρε αυτή σειρά τώρα [και η εκπομπή και η παρουσιάστρια] για να μπει στην μπούκα των απορριπτικών;

Anef_Oriwn
Κυριακή 25/10/2009

Υστερόγραφον [Προσθήκη) 26/10/2009

Σήμερα το πρωί, ρίχνοντας μια δεύτερη και πιο προσεκτική ματιά στον χτεσινό “Πολίτη” [χτες μόλις κατάφερα να δω τους τίτλους], με ευχάριστη έκπληξη βρήκα κι ένα κείμενο του Λευτέρη Αδειλίνη, το οποίο ασχολείται με την ερμηνεία κάποιων συνταγματικών όρων που αφορούν την Ομοσπονδία [και που ακροθιγώς έθεσα στην παρούσα ανάρτηση μου]. Σύμπτωση κι αυτή!
Στην ουσία το κείμενο αποτελεί έγγραφο που υποβλήθηκε [πρόσφατα] από τον Πρόεδρο Χριστόφια στο Εθνικό Συμβούλιο ... Σ’ αυτό ερμηνεύονται οι βασικές αρχές του ομοσπονδιακού κράτους. Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=904753&-V=archivearticles Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε ...

Επίσης θα ήθελα να σας παραπέμψω και στο Blog του Μιχάλη, όπου στην τελευταία του ανάρτηση [link: http://mihalismihail.blogspot.com/2009/10/blog-post_24.html] μας παρουσιάζει μέσα από δηλώσεις του πρώην Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου, την [έστω και στα λόγια] στήριξη του στη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία – οι σημερινοί φωνασκούντες κατα της ΔΔΟ γιατί δεν αντιδρούσαν τότε;

Anef_Oriwn
Δευτέρα 26/10/2009

Ανάρτηση 61/2009 [έκτακτη, πολιτική, τηλεοπτική, αντι-σπιλωτική κι αντι-υποσκαπτική] – “Κι η οθόνη βουλιάζει ... σε νέα περιρρέουσα ...”*

{* - η πιο πάνω φράση - στον τίτλο του post μας - αποτελεί και τον σημερινό πρωτοσέλιδο κύριο τίτλο του “Πολίτη” στο ρεπορτάζ της εφημερίδας για τα χτεσινά διαδραματισθέντα στο στούντιο του ΑΝΤΕΝΑ, όπου είχαμε την αποχώρηση του Τουμάζου Τσιελεπή, μέλους της διαπραγματευτικής ομάδας από τη συζήτηση. Συνάμα το “Η οθόνη βουλιάζει ...” αποτελεί και στίχο από το τραγούδι του Σαββόπουλου “Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη”}.

Πρόθεση μου σήμερα ήταν να ασχοληθώ με τον Αρχιεπίσκοπο Ημών και Υμών, τις πρόσφατες δηλώσεις του και γενικά τα επεισόδια και τ’ άλλα εκκλησιαστικά καραγκιοζλίκια που έγιναν στην Πάφο [με τη συμμετοχή μάλιστα και κληρικών και μοναχών] κατα το εκεί διαθρησκευτικό συνέδριο [ορθοδόξων και καθολικών], αλλά τα χτεσινά “Αντενίσιμα” γεγονότα ΜΑΣ αναγκάζουν ν’ αλλάξουμε [εκτάκτως] θέμα!

Στην ανάρτηση μας με αρ. 54/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/09/542009-blog-blogs.html], είχαμε ασχοληθεί με την blogοσφαιρική [κι όχι μόνο] προσπάθεια [των γνωστών κύκλων] για σπίλωση του Μακάριου Δρουσιώτη. Τώρα η γνωστή απορριπτική ομάδα πέρασε [πιο οργανωμένα] και στα τηλεοπτικά μέσα [προεξάρχοντος του “αντιστασιακού” σταθμού “ANTENA”, ιδιοκτήτης του οποίου είναι ο μέγας “αντιστασιακός” Λουκής Παπαφιλίππου – να τα ‘χει αυτά στα υπ’ όψη του ο Πρόεδρος όταν συναγελάζεται σε εορταστικά parties μαζί του], παραλαμβάνοντας [για περιποίηση, δηλ. σπίλωση και υπόσκαψη] τον Τουμάζο Τσιελεπή. Στην συγκεκριμένη χτεσινή εκπομπή του “ΑΝΤΕΝΑ”, έγινε προσπάθεια αμφισβήτησης των ακαδημαϊκών προσόντων και ικανοτήτων του Τουμάζου Τσιελεπή, ο οποίος παρεμπιπτόντως συμμετείχε [και συμμετέχει ακόμα] στες διαπραγματευτικές ομάδες τριών Προέδρων της Δημοκρατίας [του Γλ. Κληρίδη, του Τ. Παπαδόπουλου και τώρα του Δημ. Χριστόφια].

**********
Δια της μεθόδου της κοπτοραπτικής [δηλ. του copy-paste] θα επιχειρήσω να κάνω, κατ’ αρχάς, μια περιγραφή των γεγονότων μέσα από τα ρεπορτάζ τριών δημοσιογράφων [κατα σύμπτωση και οι τρεις του γυναικείου φύλου] από τρεις σημερινές [διαφορετικές] εφημερίδες:
a) της Κατερίνας Ζορμπά – από τον “Πολίτη”, σελ. 4, link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=903881&-V=archivearticles
b) της Κατερίνας Ηλιάδη – από την “Αλήθεια”, σελ. 4, link: http://alithia.com.cy/alithia_v2/front-end/main.php?action=nptext&page=&design=default&nptext_id=46817
c) και της Μαρίας Φράγκου – από τη “Χαραυγή”, σελ. 3, link: http://www.haravgi.com.cy/site-article-29057-gr.php

[Ξεκινάμε με τον “Πολίτη” …]
“Η αποχώρηση ενός πολιτικού από μία τηλεοπτική συζήτηση δεν είναι σύνηθες φαινόμενο. Ο Τουμάζος Τσελεπής αποχώρησε χθες από τη μεσημβρινή εκπομπή του ΑΝΤ1, διαμαρτυρόμενος για την προσωπική επίθεση που δέχθηκε από δικηγόρους, προσκεκλημένους στην εκπομπή, οι οποίοι αμφισβήτησαν την επιστημονική του επάρκεια και κατ' επέκταση την επάρκειά του ως μέλους της διαπραγματευτικής ομάδας.
Θέμα συζήτησης στην εκπομπή ήταν η πρόταση που κατέθεσε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, στο πλαίσιο των συνομιλιών, σε σχέση με τον τρόπο εκλογής της εκτελεστικής εξουσίας. Στη συζήτηση προσκλήθηκαν τέσσερις δικηγόροι, ο πρώην δικαστής του ΕΔΑΔ Λουκής Λουκαΐδης, το μέλος του ΠΓ του ΔΗΣΥ Κρις Τριανταφυλλίδης, το μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου του ΔΗΣΥ Χρίστος Κληρίδης, ο Γιώργος Χριστοδούλου, συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο του κ. Λουκή Παπαφιλίππου, και ο Τουμάζος Τσελεπής. Και οι τέσσερις δικηγόροι άσκησαν σκληρή κριτική στον Πρόεδρο Χριστόφια, με τον κ. Τσελεπή να απαντά στην κριτική…”

[Συνεχίζουμε με την “Χαραυγή” …]
“… Ο Τουμάζος Τσιελεπής κατέρριψε για άλλη μια φορά το μύθο ότι η εκ περιτροπής προεδρία ήταν, δήθεν, ιδέα του Προέδρου Χριστόφια. Η εκ περιτροπής προεδρία ήταν κληρονομιά στον Χριστόφια, τόνισε με έμφαση και υπέδειξε ότι ψεύδονται όσοι ισχυρίζονται ότι με την κωδικοποίηση ζητήθηκε από την πλευρά μας αλλαγή της εκ περιτροπής προεδρίας. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ και το καταμαρτυρεί, εξάλλου, το περιεχόμενο των προτάσεων που δόθηκαν από μέρους της πλευράς μας ως κωδικοποίηση. Ο στενός συνεργάτης του Προέδρου Χριστόφια κατέρριψε ακόμα τον ισχυρισμό ότι στο σχέδιο Ανάν δεν υπήρχε πρόταση για εκ περιτροπής προεδρία, υπενθυμίζοντας ότι στην πρόταση του τότε ΓΓ του ΟΗΕ, ο εκ περιτροπής Πρόεδρος εκλεγόταν από τη Γερουσία, δηλαδή με την απόλυτη στάθμιση της ψήφου 50 -50. Επιπλέον, ο Τουμάζος Τσιελεπής επεσήμανε πως η πρόταση της δικής μας πλευράς, για σταθμισμένη ψήφο, με εξαίρεση την εκ περιτροπής προεδρία την οποία κληρονομήσαμε, όπως υπενθύμισε, είναι copy paste, αντιγραφή, της ομόφωνης ε/κ πρότασης του ‘89, ως προς τον τρόπο εκλογής του Τ/κ αντιπροσώπου. «Τα περί ρατσιστικών και άλλων τινών ποια θέση έχουν στην επιχειρηματολογία μας», διερωτήθηκε, υπενθυμίζοντας πως με τις Συμφωνίες Ζυρίχης, ο Τ/κ αντιπρόεδρος εκλεγόταν χωριστά. Τώρα, σημείωσε, με την πρόταση της πλευράς μας, έχουμε κι εμείς, οι Ε/κ, συμμετοχή στη διαδικασία. Και μάλιστα η συμμετοχή μας είναι καθοριστική, όπως επεσήμανε.
Εδώ άρχισαν τα δύσκολα για τους τέσσερις συνομιλητές του Τουμάζου Τσιελεπή. Χρίστος Κληρίδης, Λουκής Λουκαΐδης, Χρίστος Τριανταφυλλίδης και Γιώργος Χριστοδούλου, δεν είχαν πλέον επιχειρήματα. Και άρχισαν την προσωπική διαβολή του συνομιλητή τους, την αμφισβήτηση των προσόντων και της πανεπιστημιακής του κατάρτισης…”

[Πάμε και στην “Αλήθεια” …]
“...Στα μέσα περίπου της εκπομπής και ενώ ο κ. Τσιελεπής επιχειρηματολογούσε για την εκ περιτροπής προεδρία και τη στάθμιση της ψήφου σε ό,τι αφορά την εκλογή Τ/κ προέδρου/αντιπροέδρου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Ενωμένης Κύπρου, οι κύριοι Λουκαΐδης και Κληρίδης αμφισβήτησαν ανοικτά και με προσβλητικό τρόπο τις ικανότητες του μέλους της διαπραγματευτικής ομάδας του προέδρου της Δημοκρατίας, αναγκάζοντάς τον ουσιαστικά να αποχωρήσει. Συγκεκριμένα διεξήχθη ο εξής διάλογος:

Χρήστος Κληρίδης (Χ.Κ.): Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία του κ. Τσιελεπή, είναι ο μόνος μη νομικός της παρέας.
Τουμάζος Τσιελεπής (Τ.Τ.): Συγγνώμη, υπάρχει και εδώ διαστρέβλωση. Συγγνώμη. Επειδή συνέχεια βγαίνουν διάφοροι με προσωπικές επιθέσεις, προσέξτε, εκεί που τελειώνουν τα επιχειρήματα αρχίζουν οι προσωπικές επιθέσεις. Δεν είμαι (λέει) νομικός, με έκαναν ψυχολόγο, με έκαναν πλασιέ, με έκαναν οτιδήποτε άλλο…
Χ.Κ: Δεν είπα έτσι πράγμα, κύριε…
Τ.Τ.: Δεν λέω για εσάς… Λοιπόν, είμαι νομικός και έχω διδακτορικό στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο.
Λουκής Λουκαΐδης (Λ.Λ.): Άδεια δικηγόρου έχετε; Μπορείτε να πάρετε;
Τ.Τ.: Ο δικηγόρος είναι άλλο πράγμα από τον νομικό.
Λ.Λ.: Μπορείτε να πάρετε;
Τ.Τ: Άμα πάω να κάμω την άσκησή μου θα πάρω.
Λ.Λ.: Δεν νομίζω…
Τ.Τ.: Δεν είμαι δικηγόρος… Μα δεν ξέρετε ότι ο δικηγόρος και ο νομικός μπορεί να έχουν μια διαφορά μεταξύ τους; [..] Οτιδήποτε κι αν ήμουν δεν έχει σημασία. Είτε ψυχολόγος ήμουν, είτε πλασιέ δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο κάθε πρόεδρος διορίζει τη δική του διαπραγματευτική ομάδα. Ούτε ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε επικεφαλής της ομάδας του νομικό. Απλά διευκρινίζω ότι έχω και ένα PhD στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και επειδή από σεμνότητα δεν το υπογράφω, βγαίνουν οι διάφοροι και κάνουν προσωπικές επιθέσεις. Αυτό αρχίζει εκεί που σταματούν τα επιχειρήματα, αντιλαμβάνεστε.
Χ.Κ.: Χαίρομαι που έδωσα την ευκαιρία στον κ. Τσιελεπή να διευκρινίσει το καθεστώς του.
Τ.Τ.: Δεν είναι σημαντικό…
Χ.Κ.: Αλλά, βεβαίως, PhD στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, πού και πότε και υπό ποίας συνθήκας, έχει μεγάλη σημασία. Δεν θέλω να το συζητήσω…
Τ.Τ.: Μα για όνομα του Θεού θα κάνουμε συζήτηση… Μα είναι το ΚΥΣΑΤΣ εδώ; Τι είναι; Είναι το ΚΥΣΑΤΣ εδώ και υπάρχουν πρόεδροι και μέλη του ΚΥΣΑΤΣ; Δεν έχω αντιληφθεί.
Χ.Κ.: Περιμένετε να τελειώσω και θα αντιληφθείτε. Περιμένετε να τελειώσω. Εγώ ήθελα να πω ότι αποδεικνύεται ότι δεν είστε νομικός, διότι διακόπτετε τον άλλο συνέχεια [..] Εάν ήσασταν νομικός, σωστός νομικός, θα έπρεπε να ξέρετε ότι ο βασικός κανόνας είναι ότι ο καθένας πρέπει να συμπληρώσει την επιχειρηματολογία του, παίρνετε τις σημειώσεις σας και απαντάτε.
Τ.Τ.: Ε, εάν αυτό είναι νομικός να το πούμε.
Χ.Κ.: Συγγνώμη, είναι ιδίωμα του σωστού νομικού αυτό το πράγμα. Το οποίο δυστυχώς αποδείξατε σήμερα ότι δεν το κατέχετε. Ανεξάρτητα, όμως, εγώ έρχομαι επί της ουσίας…
Τ.Τ.: Προσέξτε… Προσέξτε… Να πω κάτι εδώ. Εάν θα συνεχίσουμε σε αυτό το επίπεδο, σε επίπεδο πατώματος, πείτε μου να σηκωθώ να φύγω. Εδώ πρέπει να απαντά ο καθένας στα επιχειρήματα του άλλου και όχι να αρχίζει είστε νομικός, δεν είστε νομικός… Τι είναι αυτά τα πράγματα… Μας ακούει κι ο κόσμος, για όνομα του Θεού…
Χ.Κ.: Ε, ακριβώς. Μας ακούει κι ο κόσμος. Κύριε Τσιελεπή, εδώ έχουμε δημοκρατία.
Τ.Τ.: Βέβαια!
Χ.Κ.: Να ακούτε και την άλλη άποψη. Αυτή είναι, να μην σας ενοχλεί. Είναι πολύ σημαντικό να την ακούτε, γιατί μπορεί να μάθετε κάτι… Αφού δεν επιτρέπετε σε κανένα να μιλήσει, διακόπτετε συνέχεια [..] …Η ερμηνεία, να μου επιτρέψετε και πάλι, από ένα μη εξειδικευμένο νομικό, η οποία προσπαθεί να δώσει στο έγγραφο δεν είναι η σωστή…
Τ.Τ.: Με συγχωρείτε… Μα, με συγχωρείτε… Φεύγω… Συγγνώμη, δεν μπορεί να γίνονται εδώ προσωπικές επιθέσεις. Δεν το ανέχομαι αυτό το πράγμα. Δεν ήρθα εδώ για να μου κάνουν εξέταση…

Εν τω μεταξύ, αποχωρώντας από τον τηλεθάλαμο του ΑΝΤ1, ο κ. Τσιελεπής είπε ότι έχει πιο σοβαρές δουλειές να κάνει από το να του εξετάζουν τα διπλώματα. Ο κ. Λουκαΐδης σχολίασε: «Να πάτε στις Ομάδες Εργασίας».
Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη Παρασκευή, από το Δρομολόγιο του Γ’ του ΡΙΚ, ο αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος είχε πει για τον Τουμάζο Τσιελεπή ότι: «Είναι γνωστόν ότι ο ίδιος δεν κατέχει τα απαραίτητα προσόντα για να συμμετέχει στη διαπραγματευτική ομάδα του προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν είναι ούτε συνταγματολόγος ούτε νομικός, και αυτό εξάλλου φαίνεται και από τις επιδόσεις του, από τις γκάφες δηλαδή της διαπραγματευτικής μας ομάδας»...”

[Και τελειώνουμε με τον “Πολίτη” …]
“… Η αποχώρηση του κ. Τσελεπή δεν έμεινε ασχολίαστη. «Σας έγραψα ένα σημείωμα και σας το έδωσα, να το πω εγώ: Ίντα τζαιρούς εφτάσαμεν. Να μην υπάρχει ανοχή στην αντίθετη άποψη και μάλιστα από μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας που συμβουλεύει τον Πρόεδρο», παρατήρησε ο Κρις Τριανταφυλλίδης, απευθυνόμενος στον παρουσιαστή της εκπομπής [σημ. Blogger: ήταν ο Δημήτρης Ευθυμίου οποίος παρέμεινε απαθής κι άλαλος - έτσι ήταν οι οδηγίες του;]. Ο Γιώργος Χριστοδούλου προχώρησε και ένα βήμα πιο πέρα: «Η απώλεια ψυχραιμίας από ένα μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας που χειρίζεται τόσα λεπτά ζητήματα και βρίσκεται κάτω από τόση πίεση στη διαπραγμάτευση του κυπριακού προβλήματος και δεν αντέχει την πίεση σε μια εκπομπή μισής ώρας, πραγματικά προκαλεί, δεν ξέρω, αισθήματα φόβου», ανέφερε. «Πραγματικά είμαι στενοχωρημένος, βλέποντας το είδος των συμβούλων που έχει ο Πρόεδρος», δήλωσε ο Λουκής Λουκαΐδης...”

[Αντιδράσεις από ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ – από το ρεπορταζ του “Πολίτη”] …
“…Τα όσα διαδραματίστηκαν στη μεσημβρινή εκπομπή του ΑΝΤ1, υποχρέωσαν το ΑΚΕΛ να τοποθετηθεί και να εκφράσει την απαρέσκεια και τη δυσφορία του ΑΚΕΛ «για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά και τον αντιδεοντολογικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε ο Τουμάζος Τσελεπής». Το ΑΚΕΛ [σημ. Blogger: δια του εκπροσώπου Τύπου Σταύρου Ευαγόρου] μίλησε για πνευματική τρομοκρατία και ερμήνευσε τις επιθέσεις, ως επιθέσεις ενάντια στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την πολιτική του στο Κυπριακό.
Το μήνυμα ότι αυτό το οποίο έγινε στη χθεσινή μεσημβρινή εκπομπή του ΑΝΤ1 δεν βρίσκει σύμφωνο τον ΔΗΣΥ, έστειλε ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Χάρης Γεωργιάδης, όταν κλήθηκε από τον «Π» να σχολιάσει τα όσα διαμείφθηκαν στην εκπομπή [σημ. Blogger: αδειάζοντας έτσι και τα δύο στελέχη του που ήταν στο στούντιο]: «Ένα είναι να ζητούμε ενίσχυση της διαπραγματευτικής ομάδας, που αποτελεί θέση και απαίτηση του ΔΗΣΥ και εντελώς διαφορετικό η αμφισβήτηση των προσόντων και των ικανοτήτων οποιουδήποτε μέλους της διαπραγματευτικής ομάδας, το οποίο δεν αποτελεί θέση του ΔΗΣΥ».
Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, Χρίστος Στυλιανίδης, δήλωσε από την πλευρά του στον «Π» ότι επιχειρείται «η πολιτική εξόντωση ενός ατόμου με ήθος, ακεραιότητα και ευθυκρισία». Ανεξαρτήτως κομματικής και ιδεολογικής τοποθέτησης, σημείωσε «πρέπει να είμαστε όλοι αντίθετοι σε τέτοιες πρακτικές»”.

Την αντίθετη [πλην άκρως εμπαθή και πικράντερη] άποψη [για τα διαδραματισθέντα στο ΑΝΤΕΝΙΣΙΜΟ στούντιο, θα την βρείτε [μα που αλλού;] στο blog των Ακατονόμαστων “Απο(κατα)στατών της Δημοκρατίας” – link: http://christofias-watch.blogspot.com/2009/10/blog-post_20.html
Εκεί τα Κοπέλια [και πιο συγκεκριμένα ο νεοφανής Επίτροπος Διαγόρας] μας λένε, με ύφος χιλίων καρδιολόγων [ίσως όμως και καρδιναλίων], ότι ο σούπερ νομικός και ΕΠΙΦΑΝΉς νομομαθής [έκφραση δικιά μου] Χρίστος Κληρίδης [αυτός που “δκιανεύκεται” μεταξύ ΔΗΣΥ και ΕΥΡΟΚΟ], έβαλε στη θέση του τον Τουμάζο Τσιελεπή!
Παραθέτω από το κείμενο τους δυο μικρά χαρακτηριστικά αποσπάσματα καθώς και μια σχετική αναφορά τους στο άτομο μου – δεν μπορούσαν να μην με εμπλέξουν στα πανηγύρια τους. Δεν κάμνουν δίχα ΜΟΥ!

1. “…Και του οφείλουμε πολλά του Χρίστου Κληρίδη, γιατί, συν τοις άλλοις, απέδειξε από τηλεοράσεως τη μεγάλη ανεπάρκεια του πρωτοσύμβουλου του Δ. Χριστόφια Τουμάζου Τσιελεπή…”
2. “… όταν αμφισβητήθηκαν από το Χ. Κληρίδη οι νομικές γνώσεις του Τ. Τσιελεπή, ο τελευταίος αποχώρησε από τη συζήτηση!!!!!”
3. “Αυτός είναι ο πρωτοσύμβουλος του Προέδρου μας κυρίες και κύριοι. Αυτός είναι, που γεμάτος παράπονο, ο ρατσιστοφασίστας Anef_Oriwn, έλεγε ότι μαζί με το μεγάλο σύμβουλο του Χριστόφια Ν. Μούδουρο (όλως τυχαίως και γαμπρό του!!!) και κάποιον άλλο άοσμο Δαμιανό, έπρεπε να παρελαύνουν στις τηλεοπτικές εκπομπές…”

Κλείνοντας θέλω να παραθέσω και δύο σχετικά [με το θέμα] σημερινά [κύρια] άρθρα εφημερίδων. Το κύριο άρθρο του “Πολίτη” καθώς και το άρθρο της αρχισυντάκτριας της “Χαραυγής” Αντρούλας Γκιούρωφ

1. Η μεγάλη του Αντέννα σχολή
[από τη στήλη “Άποψη”, σελ. 12 – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=903796&-V=archivecolumns].

“Αποτελεί ντροπή πραγματικά, για το όποιο επίπεδο διαθέτει η κυπριακή Δημοσιογραφία, η χθεσινή μεσημβρινή εκπομπή του Αντέννα, η οποία επιχείρησε να εγκύψει σε θέματα Κυπριακού.
Προσκεκλημένοι στην εκπομπή ήταν οι νομικοί Λουκής Λουκαΐδης, Χρίστος Κληρίδης, Κρις Τριανταφυλλίδης, Γιώργος Χριστοδούλου και το μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας του Κυπριακού, νομικός Τουμάζος Τσελεπής.
Όπως προκύπτει και από το σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας μας σήμερα, η εκπομπή έπασχε από πολλές απόψεις.
* Πρώτον, υπήρχε σε αυτήν ένας υποστηρικτής της λύσης του Κυπριακού και τέσσερις άλλοι οι οποίοι είναι σαφές ότι, είτε δεν θέλουν λύση είτε υποστηρίζουν τη διατήρηση του status quo, είτε κρύβονται πίσω από χιλιάδες νομικισμούς χωρίς να ενδιαφέρονται αν η κατάληξη του προβληματικού προβληματισμού τους καταλήξει στη διχοτόμηση της χώρας μας. Ερωτούμε τη διεύθυνση του Αντέννα: Στ' αλήθεια, πιστεύετε ότι η σύνθεση του χθεσινού πάνελ αντιπροσωπεύει τις τάσεις και τις στάσεις του κυπριακού λαού αυτή τη στιγμή στο Κυπριακό;
* Όπως φάνηκε από τη σύνθεση του πάνελ και την εξέλιξη της συζήτησης, στόχος τελικά δεν ήταν η συζήτηση του Κυπριακού, αλλά η συνέχιση μιας προσπάθειας απαξίωσης του Τουμάζου Τσελεπή, η οποία ξεκίνησε από το 2004 και συνεχίζεται έως και τις μέρες μας. Ρώτησε περισπούδαστα το πρώην στέλεχος του ΕΥΡΩΚΟ και νυν του Προεδρικού Συμβουλίου του ΔΗΣΥ, κ. Χρίστος Κληρίδης τον κ. Τουμάζο Τσελεπή, δίκην ΚΥΣΑΤΣ, κατά πόσον ο κ. Τσελεπής είναι νομικός και έχει άδεια άσκησης επαγγέλματος. Ήθελαν προφανώς να αποδείξουν ο νομομαθέστατος Κληρίδης και ο συνεπικουρών κ. Λουκαΐδης, ότι ο κ. Τσελεπής δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα να διαπραγματεύεται το Κυπριακό. Στ' αλήθεια, ο κ. Χρίστος Κληρίδης δεν μας έχει αναφέρει ποιος από τη διαπραγματευτική ομάδα του Τάσσου Παπαδόπουλου που ενθέρμως υποστήριζε είχε άδεια άσκησης δικηγορίας; Μήπως ασκούσε δικηγορία ο υπερδιαπραγματευτής κ. Τζιωνής; Αλλά και γιατί αυτή η εμμονή που αγγίζει τα όρια του βίτσιου, στο ότι κάποιος πρέπει να είναι δικηγόρος για να λύσει το Κυπριακό, η οποία έχει σαν στόχο τον Δημήτρη Χριστόφια; Οι Σπύρος Κυπριανού, Γλαύκος Κληρίδης και Τάσσος Παπαδόπουλος, που ήταν νομικοί, μήπως έλυσαν το Κυπριακό;
Εν κατακλείδι ο κ. Τσελεπής ορθώς τους άφησε σύξυλους και έφυγε γιατί και η γελοιότητα έχει τα όριά της. Όταν μάλιστα αυτή η γελοιότητα εκπορεύεται από τον πρώτο σε θεαματικότητα σταθμό της χώρας μας, επιστρέφει και μας προσβάλλει όλους πλέον ως Λαό!”

2. Πολιτική αγυρτεία, οι ύβρεις αντί επιχειρήματα
[της Αντρούλας Γκιούρωφ, από τη στήλη “ΞΕΚΑΘΑΡΑ”, σελ. 5 – link: http://www.haravgi.com.cy/site-article-29093-gr.php].

“Είναι πασιφανές πλέον ότι οι ιθύνοντες του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1 προσπαθούν με κάθε μέσο να κτυπήσουν τις προσπάθειες που καταβάλλει ο Πρόεδρος Χριστόφιας για λύση του Κυπριακού και επανένωση της Κύπρου. Kατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν το εν λόγω κανάλι δίνει δείγματα γραφής πως θα εμποδίσει με κάθε μέσο την οποια προσπάθεια γίνεται για την εξεύρεση λύσης . Αναζητεί και εφευρίσκει τρόπους προκειμένου να κτυπά « με χέρια άλλων », όσους αγωνίζονται δίπλα από τον Πρόεδρο, συνεργάζονται μαζί του και προσπαθούν μαζί του να πετύχουν το στόχο για την εξεύρεση μιας λύσης. Ενα τέτοιο ελεεινό δείγμα γραφής και πολιτικής αθλιότητας, το χθεσινό πάνελ που στήθηκε στη μεσημβρινή ζώνη του ΑΝΤ1. Πέντε νομικοί ( δύο εξ αυτών στελέχη του ΔΗΣΥ ) ένας πρώην δικαστής του ΕΔΑΔ, ο Λ. Λουκαΐδης ( ο οποίος ηγείται πλατφόρμας κατά της λύσης διζωνικής ομοσπονδίας), ένας νεαρός δικηγόρος που εργοδοτείται σε γνωστό δικηγορικό γραφείο και το μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας του Προέδρου Χριστόφια και μέλος της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Τουμάζος Τσιελεπής. Επιλεγμένα και προσυνεννοημένα να εμφανιστούν τέσσερις εναντίον ενός; Προφανώς. Αυτό διαφάνηκε στη ροή της εκπομπής. Ο Τουμάζος Τσιελεπή, ενώ αντιμετώπισε με επιχειρήματα τους συνομιλητές του, αυτοί στην αδυναμία τους να καταθέσουν τεκμηριωμένες θέσεις, επιστράτευσαν τη γνωστή αμφισβήτηση της νομικής του κατάρτισης. Το απόγειο της πολιτικής αγυρτείας να αμφισβητούν την επιστημονική του κατάρτιση και αν κατέχει τη νομική επιστήμη ή από πού πήρε το πτυχίο του. Παράγραψαν το γεγονός ότι ο Τ. Τσιελεπή είναι διδάκτωρ νομικής και μετείχε και στο παρελθόν στη διαπραγματευτική ομάδας του μ. Τ. Παπαδόπουλου. Η πολιτική ανανδρία δεν έγκειται στον αριθμό ποιοι εναντίον ποιου αλλά στο γεγονός ότι οι «έγκριτοι» νομικοί, που θέλουν φαίνεται να μοιράζουν πτυχία, δεν μπόρεσαν με πολιτικά επιχειρήματα να τον αντιμετωπίσουν. Πολύ ορθά ο Τ. Τσιελεπή αρνήθηκε να γίνει μέρος αυτής της απαράδεκτης και αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς και αποχώρησε από την εκπομπή αφήνοντας εκτεθειμένους τους συνομιλητές του αλλά και τον ίδιο τον τηλεοπτικό σταθμό που οργάνωσε και συντόνισε αυτό το θλιβερό θέαμα που προσβάλλει και υπονομεύει το πολιτικό επίπεδο, αλλά και τις προσπάθειες ο λαός να ενημερωθεί σωστά και να πληροφορηθεί έγκυρα χωρίς παρωπίδες και διαστρεβλώσεις. Αν νομίζουν κάποιοι είτε είναι καναλάρχες είτε είναι εκδότες πως με το να προσπαθούν να εξοντώσουν πολιτικά πρόσωπα ή συνεργάτες του Προέδρου παρεμποδίζοντας έτσι τις προσπάθειες που καταβάλλει να λύσει το Κυπριακό, πλανώνται πλάνην οικτράν. Το ΑΚΕΛ θα υπερασπιστεί με σθένος τον Πρόεδρο και τους συνεργάτες του και όσους αγωνίζονται να βγούμε από το 35χρονο τέλμα της κατοχής. Ο λαός οφείλει να απομονώσει τους υβριστές και την πολιτική αγυρτεία, τη χυδαία διαστρέβλωση και τους δήθεν πατριώτες που πλέον είναι ηλίου φαεινότερον πως δεν επιθυμούν λύση αλλά διαιώνιση της ντε φάκτο κατάστασης.”

Τέλος, κι ένα παραπολιτικό σχόλιο [κι αυτό από τη σημερινή “Χαραυγή” – σελ. 5], που φέρει την υπογραφή της Νίκης [Κουλέρμου;] – link: http://www.haravgi.com.cy/site-article-29094-gr.php]

Τέσσερις εναντίον ενός σε μια …δημοκρατική συζήτηση

“Το παιχνίδι ήταν στημένο κύριοι του ΑΝΤ1! Προσκλήθηκε ο Τουμάζος Τσιελεπής εν μέσω τεσσάρων νομικών, γνωστών, λίγο- πολύ για τις αιρετικές τους απόψεις αναφορικά με τη λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας και αντί να αντικρούσουν τα επιχειρήματά του με τα δικά τους, τα έβαλαν προσωπικά με τον Τ. Τσιελεπή αμφισβητώντας τις ικανότητες και τα πτυχία του, όπως ακριβώς έκανε προ ολίγων ημερών και ο Νικόλας Παπαδόπουλος (γιατί δεν τον κάλεσαν και αυτόν; ) Τόσο σίγουροι ήταν για την ορθότητά των απόψεών τους, που έπρεπε να παρουσιαστούν τέσσερις εναντίον ενός! Επιπλέον και όταν ο Τ. Τσιελεπής σηκώθηκε και έφυγε από το πάνελ της συζήτησης οι κύριοι έγκυροι νομικοί και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χλεύαζαν τον Τ. Τσιελεπή γιατί έφυγε λέγοντάς τους ότι έχει καλύτερα πράγματα να κάνει παρά να κάθεται να τον υβρίζουν! Όπως οι κατινιές της γειτονιάς! Ας το ξανασκεφτεί και ο καναλάρχης και όσοι αναλαμβάνουν την ευθύνη έναντι του νόμου και της πολιτείας να διαχειρίζονται τις συχνότητες και οι λοιποί που μοιράζουν πτυχία νομικής: Και ο Γλ. Κληρίδης ήταν έγκυρος νομικός και ο Τ. Παπαδόπουλος. Και οι δύο, ως Πρόεδροι της Δημοκρατίας, είχαν στη διαπραγματευτική τους ομάδα τον Τουμάζο Τσιελεπή. Τότε ήταν καλός νομικός, πολύ καλός σύμβουλος και τώρα δεν είναι; Τι άλλαξε; Ή μήπως βρήκαν τρόπο να υποσκάψουν τον Πρόεδρο Χριστόφια και την πολιτική του, να εκτονώσουν τις φοβίες και τα λοιπά ρατσιστικά αισθήματά τους για τη συγκεκριμένη λύση;”

[Σύντομη αλλά επί της ουσίας ανάρτηση έκαμε και ο φίλτατος PolitisPittas στο Blog του – link: http://politispittas.blogspot.com/2009/10/blog-post_21.html].

Shερετούμεν ...

Anef_Oriwn
Τετάρτη 21/10/2009