Τετάρτη, 09 Δεκεμβρίου 2009
Ανάρτηση 74/2009 [έκτακτη, πολιτική, αντιευρωπαϊκή και κλαψιάρικη] – Όταν ο Κωστάκης Αντωνίου [της “Σημερινής”] ανακάλυψεν την ταshινόπιτταν ...
Τα πρωινά όταν σταματάω στο περίπτερο [της γειτονιάς] για εφημερίδες [παίρνω 1-2], τες πλείστες φορές [όταν δεν βιάζομαι] ρίχνω και μερικές γρήγορες ματιές σ’ όλες τες [κυπριακές] εφημερίδες [πλην της “Μάχης” – δεν μου προκαλεί καθόλου το ενδιαφέρον] ...
Στέκομαι όμως λίγο περισσότερο στην “Σημερινή”, γιατί έχει μερικούς πολύ χαρισματικούς αρθρογράφους [όπως ο Σάββας Ιακωβίδης, ο Λάζαρος Μαύρος, ο Μάριος Δημητρίου, ο Κωστάκης Αντωνίου], οι οποίοι κυριολεκτικά δίνουν τα ρέστα τους όταν είναι να υπερασπίσουν τα εθνικά ιδεώδη ή να ξιφουλκήσουν επί παντός επιστητού που έχει σχέση με την Αριστερά γενικότερα και το ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο Χριστόφια ειδικότερα.
Τις προάλλες [την Τετάρτη 2 του Δεκέμβρη] έπεσα πάνω σ’ ένα άρθρο του ["Παρατηρητή" Κωστάκη Αντωνίου [στη καθημερινή του στήλη “Στίγμα”], που κυριολεκτικά με κατέπληξε ... Στάθηκα εκεί άφωνος και αποσβολωμένος και διάβαζα το άρθρο, διερωτούμενος αν όντως το είχε γράψει ο ίδιος ο συμπαθέστατος Κωστάκης Αντωνίου, ή κάποιος δογματικός κι ευρω-σκεπτικιστής Αριστερός σαν και του λόγου μου ... Δεν μπορεί κάποια ίντριγκα θα είχε εξυφανθεί ή κάποιος Ακελικός (κωλο)δάκτυλος θα είχε παρεισφρήσει εκεί στην εφημερίδα ...
[Ένα σχετικό με τη Ευρωπαϊκή Ένωση άρθρο με τους σκεπτικισμούς και τους προβληματισμούς και τις ενστάσεις μου είχα αναρτήσει κι ΕΓΩ – εδώ στο Blog μου στην 10η ανάρτηση του 2008 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2008/06/10.html
Και για να μην ΣΑΣ κρατώ [περισσότερο] σε αγωνία, θα παραθέσω πάραυτα [και αμέσως πιο κάτω] το [απομυθοποιητικό για την Ευρωπαϊκή Ένωση] άρθρο του Κωστάκη Αντωνίου [οι επιχρωματώσεις στο κείμενο είναι δικές μου]:
Ευρωπαϊκή Ένωση εμπόρων λαών
[του Κωστάκη Αντωνίου – “Σημερινή” 02/12/2009, στήλη “Στίγμα”, link: http://www.sigmalive.com/simerini/columns/stigma/216802 ]
“Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχθηκε, τελικώς, Λέσχη συμφερόντων, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και οι συμβιβασμοί καταπνίγουν αρχές και δίκαιο. Τα κυπριακά κόμματα, πλην του ΑΚΕΛ, τα οποία παραπλανούσαν το λαό και παρουσίαζαν την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν καταλύτη στη λύση του Κυπριακού και σαν μια Ένωση που διαπνέεται και λειτουργεί στη βάση αρχών, που την εξωράιζαν και την ωραιοποιούσαν σαν μια δημοκρατική οικογένεια, η οποία δεν διαφέρει και πολύ από την Πολιτεία του Πλάτωνα, πρέπει, αν έχουν πολιτικό θάρρος, να βγουν και να ζητήσουν συγγνώμη από τον κυπριακό λαό, για τη βάναυση παραπλάνηση που επιχείρησαν σε βάρος του.
Οι λεγόμενοι ευρωλάτρες πρέπει να δουν, έστω και αργά, την πραγματικότητα. Και πριν κατηγορήσουν τον ΑΚΕΛ, για ευρωσκεπτικισμό, ας προσπαθήσουν να κάμουν την αυτοκριτική τους για τον αθεράπευτο ρομαντισμό με τον οποίο αντιμετώπισαν την Ε.Ε.
Ανεξαρτήτως των τραγικών σφαλμάτων των δικών μας ηγεσιών, δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό κανενός λογικού ανθρώπου πώς είναι δυνατόν η Ευρωπαϊκή Ένωση, των δήθεν αρχών, να ανοίγει τις πόρτες της σε ένα νεοθωμανικό επιδρομικό κράτος, το οποίο κατέχει εδώ και 35 χρόνια έδαφος άλλου κράτους-μέλους της και βαρύνεται με τεράστια εγκλήματα εις βάρος ενός λαού, που ανήκει στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό κανενός ανθρώπου, ακόμη και του μεγαλύτερου ευρωλάτρη, πώς είναι δυνατόν μια χώρα, η οποία απειλεί και εποφθαλμιά εδάφη και θάλασσες, μιας άλλης χώρας-μέλους της Ε.Ε. της Ελλάδας, να γίνεται δεκτή ως υποψήφιο μέλος προς ένταξη. Πώς είναι δυνατόν ολόκληρες δεσμεύσεις της Τουρκίας προς την Ε.Ε. και την Κυπριακή Δημοκρατία - κράτος μέλος της Ε.Ε., να μην υλοποιούνται και η δήθεν προσηλωμένη σε αρχές και δεσμεύσεις Ευρωπαϊκή Ένωση να προσπαθεί να υπερφαλαγγίσει αυτή την παραβίαση των κανονισμών της και να εντάξει την Τουρκία.
Μας λέγουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο χώρος των συμβιβασμών και όλα τα προβλήματα επιλύονται στη βάση ακριβώς των αμοιβαίων συμβιβασμών. Οι συμβιβασμοί είναι απαραίτητοι και ωφέλιμοι, όταν δεν παραβιάζουν αρχές. Όταν όμως αυτοί οι συμβιβασμοί παραβιάζουν το δίκαιο, τις αρχές και την ηθική, τότε είναι ανήθικοι. Πολύ περισσότερο, όταν ούτε καν συμβιβασμό επιχειρούν οι μεγάλοι της Ευρώπης, στο θέμα των δικαίων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επιχειρούν ανήθικο και απαράδεκτο εκβιασμό, προκειμένου ένα μικρό και αδύναμο κράτος να υποκύψει στις θελήσεις ενός άλλου, που δεν είναι καν μέλος της Ε.Ε., να υποκύψει στα πολιτικά, οικονομικά και άλλα ανομολόγητα συμφέροντα των Ευρωπαίων και των Αμερικανών.
Ευρώπη θέλαμε; Ας «χορτάσουμε» ευρωπαϊκή αδικία...”
Σχόλια Ιστολόγου:
1. Όπως δήλωσα και στον τίτλο της ανάρτησης μου, ο Κωστάκης Αντωνίου φαίνεται ότι όλως αιφνιδίως τζι’ άξιππα, [εκεί που ανακατώνετουν με τα πίτερα και τα αλεύρια], ανακάλυψεν την ταshινόπιτταν, δηλ. ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί πεδίο συγκρούσεων και εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων. Εξ ου και το ότι κλαυθμηρίζει για την κατάσταση στα εσωτερικά δώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης [σαν μωρή παρθένα που την ξεγέλασαν - πιθανόν με ψεύτικες υποσχέσεις για ανθόσπαρτο έγγαμο βίο] ... Όταν τελικά αντελήφθη τι πραγματικά κυριαρχεί στην πολιτική ζωή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την «δήθεν προσηλωμένη σε αρχές και δεσμεύσεις» [Ένωση], του ‘ρθε ταμπλάς . Ακόμα λίγο και θα αναφωνούσε το πάλαι ποτέ ΑΚΕΛικό σύνθημα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ”!!!
Όταν για χρόνια η πλειοψηφία των Αριστερών γράφαμε τζιαι λαλούσαμε για την Ευρωπαϊκή Ένωση λίγο πολύ αυτά που λεει κι ο Κωστάκης Αντωνίου στο άρθρο του, κατηγορούμασταν [ή και χλευαζόμασταν] ως δογματικοί, ξεροκέφαλοι οπισθοδρομικοί, ευρωσκεπτικιστές, αντιευρωπαϊστές και αλλά τινά ... Άραγε ο συμπαθής Κωστάκης άρχισε να αριστερίζει ή μήπως στραβά αρμενίζει – εκτός κι αν εν στραβός ο γιαλός. Ή μόλις τώρα ανακάλυψε τι εστί ταshινόπιττα, sorry Ευρωπαϊκή Ένωση, ήθελα να πω...
2. Άραγε οι ΕΥΡΟΚΟ-κοι ηγέτες, Συλλούρης και Κουτσού [παρεμπιπτόντως, περαστικά του ανθρώπου], κι άλλοι ευρωλάγνοι, οι οποίοι αναλώνονται σε αοριστολογίες για “Ευρωπαϊκή λύση” και λοιπά κουραφέξαλα, τι έχουν να πουν για τες ανακαλύψεις και τα πορίσματα του κου Κωστάκη;
3. Φυσικά [κι εξ όσων αντιλαμβάνομαι], ο κος Κωστάκης εξανίσταται και δυσανασχετεί για τη στάση της “Ευρωπαϊκής Ένωσης εμπόρων λαών”, την οποία κατηγορεί ότι “ανοίγει τις πόρτες της σε ένα νεοθωμανικό επιδρομικό κράτος” – “εν της παπαδκιάς τα ξύλα”, δαμέ φαίνεται ... Διερωτούμαι όμως αν έπραξε το ίδιο όταν,
i. οι Ευρωπαίοι ηγέτες [της παsh δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Ένωσης] ανέχονταν τους βομβαρδισμούς [από τους Αμερικανούς] της Γιουγκοσλαβίας,
ii. ή συμμετείχαν με στρατιωτικές δυνάμεις των χωρών τους και στις εισβολές στο Αφγανιστάν και το Ιράκ
iii. ή επιμέριζαν εξ ίσου ευθύνες σε Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους για την περσινή [τέτοια εποχή έγινε] εισβολή του ισραηλινού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας [σχετικά έγραψα στην τελευταία περσινή μου ανάρτηση με αρ. 53 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2008/12/53-gaza-camp.html].
Τον έπιασε σύγκρυο φαίνεται ένεκα της επικείμενης αξιολόγησης της πορείας της Τουρκίας [αναφορικά με την αίτηση της ένταξη ς κάποτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση] και για το ότι η “Ευρωπαϊκή Ένωση εμπόρων λαών” θα εξετάσει το θέμα με καθαρά συμφεροντολογικά [οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά κριτήρια]... Δυστυχώς, κε Κωστάκη διαχρονικά έτσι λειτουργεί ο Καπιταλισμός!
Anef_Oriwn
4&7/12/2009
***************
Υστερόγραφον [για το “Κείμενο Συμπερασμάτων” των ΥΠΕΞ] – 9/12/2009:
Το πιο πάνω κείμενο ετοιμάστηκε πριν μερικές μέρες [φαίνονται και οι ημερομηνίες στο τέλος]. Στο μεταξύ όμως μας προέκυψε [χτες στις Βρυξέλες] και το [περιβόητο] “Κείμενο Συμπερασμάτων”, που υιοθέτησαν οι Υπουργοί Εξωτερικών των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της συζήτησης για τη διεύρυνση της Κοινότητας [το οποίο θα παρουσιαστεί στην μεθαυριανή Σύνοδο Κορυφής των “27”] ...
Δεν ξέρω τι απόψεις έχει [και θα μας παρουσιάσει] ο Κωστ. Αντωνίου για το εν λόγω “ευρωπαϊκό” κείμενο [θα παρακολουθώ τη στήλη του για να δω τι θα γράψει], αλλά προσωπικά ΔΕΝ περίμενα κάτι καλύτερο από ένα οργανισμό, όπου ο καθένας κοιτάζει πως θα βολέψει πρώτα τα δικά του τα συμφέροντα και με τους εγγλέζους και τους σουηδούς [τώρα γιατί αυτοί οι τελευταίοι μας έχουν τόσο άχτιν δεν κατάλαβα], να προσπαθούν να ικανοποιήσουν την Τουρκία. Ειλικρινά χειρότερα περίμενα τα πράματα και τούτο ίσως να οφείλεται στο ότι διαχρονικά με διακατέχει μια χρόνια [δογματική] ευρω-σκεπτικιστική “πάθηση”, αλλά παίζεται και η πιθανότητα να έχω επηρεαστεί από τα γραπτά του κου Κωστ. Αντωνίου!
Πάντως το όλο σκηνικό [και το προσκήνιο και το παρασκήνιο] μέχρι να συμφωνηθεί το τελικό κείμενο δικαίωσε τον κον Αντωνίου. Αρένα προώθησης πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων η Ευρωπαϊκή Ένωση και ως φυσικό μακράν των οποιωνδήποτε αρχών. Κάποιοι μάλιστα ήταν απροκάλυπτα εχθρικοί – εβκάλαν τζιαι τες μάσκες! Τζιείνου του Miliband [έτσι τον λαλούν;] εν του παράτζιειλεν ο Brown ότι ο Μάρκος Κυπριανού εν ο ΥΠΕΞ του φίλου του, του Δημήτρη;
Οι 25 ευρωπαίοι εταίροι της Κύπρου [πλην της Ελλάδας], άλλοι για ιδιοτελείς λόγους και άλλοι γιατί γνωρίζουν τη φύση του Κυπριακού και έχουν άποψη διιστάμενη με μας, δεν συμφώνησαν με λήψη δραστικών μέτρων κατά της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Πολύ περισσότερο δεν συμφώνησαν με απόψεις που ακούστηκαν στη Λευκωσία από κάποιους πολιτικούς αρχηγούς “περί παγώματος της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας έως ότου συνετισθεί στο Κυπριακό”.
Στην Κύπρο κάποιοι είναι ευχαριστημένοι [Κυβέρνηση κι ΑΚΕΛ – κούνια που σας κούναγε], άλλοι βλέπουν θετικά κι αρνητικά [ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ κρατούν δκυό shοινιά], άλλοι [οι συνήθεις ύποπτοι, ΕΥΡΟΚΟ-κοι και Οικολόγοι] είναι απογοητευμένοι [από την τακτική της Κυβέρνησης κι όχι από τα φιλαράκια τους, τους ευρωπαίους] και τα βλέπουν μαύρα κι άραχνα [δεν ανακάλυψαν ακόμα την ταshινόπιτταν αυτοί], ενώ οι του “Συναγερμού” κλαυθμηρίζουν γιατί η Κυβέρνηση δεν ζήτησε εξάμηνη αναβολή ... Ο καθένας με τον πόνο του τζι’ ο Λευτεράκης με τις μονομανίες του!
Προσωπικά και παρ’ όλο που ΔΕΝ έχω απολύτως ΚΑΜΙΑ εκτίμηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ούτε και πιστεύω ότι οι συνομιλίες Χριστόφια - Ταλάτ θα έχουν αποτέλεσμα, πιστεύω ότι υπό τις περιστάσεις ορθώς η Κυπριακή Δημοκρατία δεν εξώθησε τα πράγματα στα άκρα.
Στόχος μας πάντοτε είναι η λύση του Κυπριακού, μια λύση που δυστυχώς δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας και το όποιο βέτο από μέρους μας θα αφαιρούσε και τα όποια κίνητρα [για την Τουρκία] για να επιδιώξει λύση του κυπριακού.
Σε περίπτωση που η Τουρκία δεν επιτρέψει να τελεσφορήσουν οι διαπραγματεύσεις έχουμε όλο το περιθώριο στη διάθεσή μας τους επόμενους μήνες να μην επιτρέψουμε το άνοιγμα κανενός κεφαλαίου.
Ευσεβοποθισμοί κι όνειρα χειμερινής νυχτός!!!
Anef_
Τετάρτη 9/12/2009
Σάββατο, 05 Δεκεμβρίου 2009
Ανάρτηση 73/2009 [διεθνοπολιτική, φρικτή κι απάνθρωπη, αλλά και ιστορική] – Εκλογές, δημοψηφίσματα, λιθοβολισμοί και ψηφίδες αιματηρές από την Ιστορία
{Σήμερα αποφασίσαμε να ξεφύγουμε έστω και για λίγο από τα του σπιτιού μας [δηλ. τα της Κύπρου] το χαβά, για ν’ ασχοληθούμε ακροθιγώς μεν αλλά επί της ουσίας δε] αλλά και ενημερωτικά με μερικά γεγονότα και συμβάντα από αλλά μέρη και γειτονιές του κόσμου ετούτου – πολιτικά κυρίως, αλλά και ιστορικά [δύο αιματηρές επετείους] όπως και μ’ ένα γεγονός που μου ανάγειρε τα στομάχια και μ’ έκανε άνω κάτω: τον λιθοβολισμό μέχρι θανάτου μιας νέας γυναίκας στην Σομαλία...
Δυστυχώς συμβαίνουν και τέτοια στον πλανήτη Γη – σ’ αυτόν τον ντουνιά τον αγγελικά και θεϊκά πλασμένο. Μόνο αν ξεφύγουμε από τον μικρόκοσμο μας [και ξεπεράσουμε το σύνδρομο μας ότι η Κύπρος είναι ο ομφαλός της Γης] θα μπορέσουμε να τα αξιολογήσουμε και να δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις το μέγεθος της οπισθοδρόμησης [οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πνευματικής] που υπάρχει στον κόσμο και μάλιστα λίγο πιο κάτω ...}
***************
Πάμε λοιπόν:
1. Το Δημοψήφισμα για τους μιναρέδες στην Ελβετία:
Την περασμένη Κυριακή 29 του Νοέμβρη έγινε στην Ελβετία [χώρα υποτίθεται ουδέτερη και ανεκτική στην διαφορετικότητα] δημοψήφισμα για να αποφανθεί ο κόσμος, [δηλ. οι Ελβετοί] και να εγκρίνει ή όχι την ανέγερση ιερών χώρων για τους μουσουλμάνους, κυρίως τούρκους [δηλ. τζαμιών και μιναρέδων] ... Τελικά όμως [κι ως ανακοινώθηκε] το 57% των Ευρωπαίων Ελβετών ψηφίσαν ΚΑΤΑ της ανέγερσης τέτοιων χώρων ...
Ως φαίνεται δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση η ανάπτυξη και διαμόρφωση κουλτούρας αποδοχής ή έστω ανοχής της διαφορετικότητας [ότι και να ‘ναι αυτή], σ’ ένα περιβάλλον [τόπο] που το(ν) θεωρούμε ΔΙΚΟ ΜΑΣ και που λίγο - πολύ αφομοιώσαμε [ή εγκληματιστήκαμε με) τον λειτουργεί [τον θεωρουμε πλεον ΔΙΚΟ ΜΑΣ και δνε ΤΟΝ αμφισβητουμε] ...
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα ακούγαμε σίγουρα τις απόψεις του “Ελβετού” φίλου και συν-blogger Aceras για το θέμα [αν περάσει απ’ εδώ και έχει χρόνο να μας διαβάσει και να μας σχολιάσει] ...
Να σημειώσω ότι στις δύο τελευταίες αναρτήσεις του στο Blog του [links: http://acerasanthropophorum.blogspot.com/2009/12/blog-post.html και http://acerasanthropophorum.blogspot.com/2009/12/blog-post_04.html] ασχολήθηκε μ’ ένα άλλο (παρα)θρησκευτικό θέμα – τους σταυρούς και την ποικιλία τους [μεταφορικά ίσως και με το φορτίο που σηκώνει ο καθένας μας κουβαλώντας το δικό του σταυρό]. Λέτε αλλού να το παει ή κάτι άλλο να θέλει να πει ο ...ποιητής;
Ενδιαφέρουσες πάντως απόψεις για το θέμα [και κατα της ανέγερσης μιναρέδων] εκφράζει και καταθέτει κι ο Σενέρ Λεβέντ στο χτεσινό του άρθρο στον “Πολίτη” [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=913319&-V=columns]
Στο άρθρο του, ο τουρκοκύπριος δημοσιογράφος βασικά επικρίνει τις αρνητικές αντιδράσεις τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων [του Νταβούτογλου, του Μπαγίς, του Ερντογάν] για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ...
Λέει όμως και τα εξής πολύ ενδιαφέροντα [που εγείρουν και συζητήσεις]:
“Αν ήμουν στην Ελβετία θα αντιτασσόμουν και εγώ στην ανέγερση μιναρέδων. Αλλά αν μου έλεγαν να γκρεμίσουμε τους μιναρέδες στην Κωνσταντινούπολη ή το Κάιρο, θα αντιτασσόμουν και σε αυτό. Κάθε πόλη έχει το δικό της πνεύμα. Όπως το πνεύμα του ανθρώπου [...] Δεν μπορείτε να φτιάξετε μιναρέδες στην Αγία Πετρούπολη που δεν δέχτηκε ποτέ να εισχωρήσει μέσα στην πόλη της το σύγχρονο στοιχείο και δεν πείραξε καθόλου τον ιστορικό της διάκοσμο. Ούτε και στη Μόσχα μπορείτε να φτιάξετε μιναρέδες. Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά στη Μόσχα γκρέμισαν όλα εκείνα τα κτήρια από γυαλί και μπετόν, που είχαν μετατρέψει σε παλιάτσο το πνεύμα της αρχαίας δομής της πόλης. Τα γκρέμισαν παρά το γεγονός ότι στέκονταν ακόμη γερά στο κέντρο της πόλης. Τα ισοπέδωσαν όλα. Για να καθαρίσουν το πνεύμα της πόλης από τους λεκέδες. Μήπως μπορείτε να κτίσετε μιναρέδες στη Βενετία; Δεν μπορείτε. Δεν είναι θέμα μουσουλμανισμού και χριστιανισμού αυτό. Πώς μπορεί να εγκρίνει ένας νοήμων άνθρωπος την προσβολή και το βιασμό τού πνεύματος μιας πόλης έχοντας τη θρησκεία ως ασπίδα;”
Αλλά, αγαπητέ Σύντροφε Σενέρ Λεβέντ, το ζήτημα ΔΕΝ είναι [κατα την ταπεινή μου γνώμη] ΜΟΝΟ, αρχιτεκτονικό, χωροταξικό, πολιτιστικό ή περιβαλλοντολογικό [ή να έχει να κάνει με κάποιο «πνεύμα»]. Και σίγουρα οι τούρκοι ηγέτες [με τις επικρίσεις του για το αρνητικό αποτέλεσμα και τις κατηγορίες τους για τους Ελβετούς] μιλούν και λειτουργούν και υποκριτικά και μονόπλευρα και διπλοπρόσωπα ... Όμως υποθέτω, ότι ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ είπε ότι θα πανε [οι μουσουλμάνοι] να κτίσουν ένα μιναρέ σ’ ένα ιστορικό κέντρο μιας πόλης, ή σε μια ιστορική και παραδοσιακή [διατηρητέα] πόλη, γειτονιά ή περιοχή, που θα της αλλοιώσει το δομημένο ή/και το φυσικό περιβάλλον ... Αναλόγως κάποιοι (ελληνο)κύπριοι ΔΕΝ αντιδρούμε [αρνητικά] στην περίπτωση ανέγερσης ελληνορθόδοξων ναών [εκκλησιών] στην παλιά Λευκωσία ή στον Δημόσιο Κήπο Πάφου;
***************
2. Εκλογές στην Λατινική* Αμερική:
[*σημ.: Πολύς κόσμος - κάτοικοι της “Λατινικής” Αμερικής - ΔΕΝ αποδέχεται αυτόν τον όρο γιατί τον θεωρεί αποικιοκρατικό ... Γι’ αυτό και προτιμά τον όρο Νότια Αμερική].
i. Ουρουγουάη:
Ένας πρώην αντάρτης του ενόπλου κινήματος των “Τουπαμάρος”, ο * Χοσέ «Πέπε» Μουχίκα κατόρθωσε να κερδίσει τον αντίπαλό του Λουίς Αλμπέρτο Λακάγιε, υποψήφιο του κόμματος των Μπλάνκος και να εκλεγεί [την περασμένη Κυριακή] πρόεδρος της Ουρουγουάης με ποσοστό 53% των ψήφων. Ο Χοσέ Μουχίκα, υποψήφιος του κυβερνώντος συνασπισμού της Αριστεράς “Frente Αmplio” (“Ευρύ Μέτωπο”), ο οποίος είχε κερδίσει και στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών τον προηγούμενο μήνα, θα διαδεχθεί τον Ταμπαρέ Βάσκες, τον πρώτο αριστερό και εξαιρετικά δημοφιλή πρόεδρο της χώρας, ο οποίος δεν είχε το δικαίωμα να είναι ξανά υποψήφιος. Παρ΄ όλο που ο 74χρονος νέος πρόεδρος υπήρξε ιδρυτικό μέλος των ανταρτών πόλης “Τουπαμάρος” που έδρασαν κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 και φυλακίστηκε σχεδόν επί 15 χρόνια για την επαναστατική του δράση, δηλώνει ότι θα συνεχίσει τη μεταρρυθμιστική πολιτική τού απερχόμενου προέδρου …
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ουρουγουάη, το 1973, ο Μουχίκα, ο οποίος βρισκόταν ήδη έναν χρόνο στη φυλακή κατηγορούμενος για τη δολοφονία ενός αστυνομικού, βασανίστηκε και εκτός από την απομόνωση πέρασε δύο χρόνια στον πάτο ενός πηγαδιού. Όπως έχει αποκαλύψει, ενόσω ήταν στη φυλακή συνειδητοποίησε ότι η ένοπλη επανάσταση δεν μπορεί να επιφέρει κοινωνικές αλλαγές διαρκείας. Αποφυλακίστηκε μόλις το 1985, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία και δόθηκε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους. Έκτοτε εργάστηκε συστηματικά για να μετατρέψει τους “Τουπαμάρος” στο νόμιμο πολιτικό κίνημα που δίνει ώθηση στο Ευρύ Μέτωπο. Υπήρξε επί χρόνια γερουσιαστής και το 2005 διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.
[*σημ.: Το επαναστατικό απελευθερωτικό κίνημα των “Τουπαμάρος”, [που πήρε το όνομα του από τον Τουπάκ Αμάρου, που ήταν Περουβιανός εθνικός επαναστάτης, ηγέτης του μεγάλου ξεσηκωμού των αυτοχθόνων Ίνκας κατα το έτος 1780 ενάντια στις Ισπανούς κατακτητές], δημιουργήθηκε και ανδρώθηκε το 1962 μέσα στους κόλπους του Ουρουγουανού συνδικαλιστικού κινήματος και των κομμάτων της αριστεράς. Αργότερα αποσχίστηκε από αυτή γιατί πίστευε πως η κατάκτηση της εξουσίας με ειρηνικά μέσα είναι αδύνατη και πως ο ένοπλος και μαζικός αγώνας είναι ο μόνος τρόπος ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης. Οι “Τουπαμάρος” θεωρούσαν πως το αντάρτικο ως στρατηγικό πολιτικό εργαλείο μέσω της ένοπλης πάλης θα κέρδιζε τις μάζες , θα τις πολιτικοποιούσε και θα τις κινητοποιούσε ανατρέποντας το άνισο ισοζύγιο δυνάμεων ανάμεσα στις επαναστατικές δυνάμεις και τις δυνάμεις που εκπροσωπούσε η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία].
Περισσότερα [για τους “Τουπαμάρος”] μπορείτε να διαβάσετε και να μάθετε πατώντας εδώ στο link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=257&-V=fakeloiarticles και ακόμα πιο πολλά από το βιβλίο “Τουπαμάρος - Ημερολόγιο φυλακής”, των Νιάτο Ουιδόμπρο και Μαουρίσιο Ροσενκέφ, εκδόσεις “Κουκίδα” [και μετάφραση Δημήτρη Κουφοντίνα – μην τρομάζετε, βιβλίο είναι] ...
ii. Ονδούρα:
Εκλογές όμως έγιναν την περασμένη Κυριακή και σε μια άλλη “λατινοαμερικάνική” χώρα, την Ονδούρα [που βρίσκεται στην Κεντρική Αμερική] ... Οι εκλογές όμως αυτές χαρακτηρίστηκαν [από το “Μέτωπο ενάντια στο πραξικόπημα” που κάλεσε τον κόσμο σε αποχή] ως “εκλογές βίας και νοθείας”, το ποσοστό αποχής λέγεται ότι κυμάνθηκε γύρω στο 65% με 70% ...
Το Μέτωπο ενάντια στο Πραξικόπημα [που συστάθηκε μετά την ανατροπή του Προεδρου Μανουέλ Σαλάγια τον περασμένο Ιούνιο] όσο και ο ανατραπεις πρόεδρος, τονίζουν ότι οι εκλογές είναι άκυρες και ότι δεν ισχύει η παράνομη εκλογή του υποψηφίου της δεξιάς αντιπολίτευσης, Πορφίριο Λόμπο. [Να σημειωσω ότι από τον περασμένο Ιούνιο συνεχίζονται μαζικές διαδηλώσεις στην Ονδούρα υπέρ του Σελάγια, ενώ ο ίδιος προσπάθησε να επιστρέψει στην χώρα και να αναλάβει τα καθήκοντα του αλλά χωρίς επιτυχία] ...
Οι ΗΠΑ [και κάποιες φιλο-αμερικανικές κυβερνήσεις [ όπως το Ισραήλ, η Κολομβία, η Κόστα Ρίκα, η Πολωνία, η Τσεχία] ]αναγνώρισαν τη διαδικασία, αψηφώντας τις καταγγελίες οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και τις κυβερνήσεις των περισσότερων χωρών της Λατινικής Αμερικής [κυρίως οι αριστερές κι αριστερίζουσες κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής – Βενεζουέλα, Βολιβία, Βραζιλία, Κούβα, Εκουατόρ, Ελ Σαλβαντόρ] που τις θεωρούν ως μη γενόμενες. Οι εν λόγω χώρες υπογραμμίζουν ότι πίσω από το πραξικόπημα βρίσκονται οι ΗΠΑ που στηρίζουν έμμεσα τη ντόπια ολιγαρχία ενάντια στις προοδευτικές αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή. Η Ουάσινγκτον υιοθετώντας μια προσεκτική στάση ανέφερε παράλληλα ότι οι εκλογές-παρωδία ήταν «μόνο ένα βήμα» στις προσπάθειες για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας» στη χώρα! Το ερώτημα για τους περισσότερους αναλυτές είναι τι θα συμβεί μετά τον Ιανουάριο, όταν θα αναλάβει παράνομα καθήκοντα ο Λόμπο - εάν δηλαδή θα συνεχιστεί ή θα αρθεί ο οικονομικός αποκλεισμός που επιβλήθηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα.
Τελικά η χώρα κατέληξε σήμερα να έχει τρεις Προέδρους – τον ανατραπέντα Σελάγια, τον υπηρεσιακό των πραξικοπηματιών, Πρόεδρο του Κογκρέσου Ρομπέρτο Μισελέτι και τον νεοεκλεγέντα στις εκλογές παρωδία Λόμπο ...
Α, ρε έρμη Αμερική του Νότου, τι έχεις να τραβήξεις ακόμα [από την Αμερική του Βορρά]!
Σημ.: Για το πραξικόπημα στην Ονδούρα αναφέρθηκα [ακροθιγώς, αλλά με την προοπτική να επανέλθω] και στην ανάρτηση μου με αρ. 34/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/07/342009-howard-zinn-all-dogs-one.html], ενώ για τις εκλογές στο [γειτονικό με την Ονδούρα], Ελ Σαλβαντόρ και την εκεί νίκη του Αριστερού υποψήφιου [του Μέτωπου “Φαραμπούντο Μαρτί”], μίλησα στην ανάρτηση μου με αρ. 8/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/03/82009.html].
***************
3. Λιθοβολισμός γυναίκας μέχρι θανάτου στην Σομαλία:
Διαβάζω από την τελευταία σελίδα της ελληνικής εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” [με ένα συνεχές σφίξιμο στο στομάχι και με μια τάση για αδιαθεσία]:
“Άγριος κόσμος...”
(του Χρήστου Μιχαηλίδη, από την στήλη “Το αναγνωστικό της τελευταίας σελίδας”, σελ.64 – link: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/11/2009&s=to-anagnwstiko-ths-teleytaias-selidas]:
[Οι επιχρωματώσεις είναι δικές μου] ...
“ΣΤΗ ΣΟΜΑΛΙΑ, στη μικρή πόλη Ουατζίντ, περίπου 400 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Μογκαντίσου, μία νεαρή γυναίκα, 20 μόλις ετών, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου από ομάδα φανατικών ισλαμιστών, επειδή διατηρούσε εξωσυζυγικές σχέσεις με 29χρονο άνδρα.
Η 20χρονη κοπέλα ήταν χωρισμένη, αλλά το έγκλημά της, κατά τον ισλαμικό νόμο Σαρία, ήταν ότι, όπως είπε και ο δικαστής που την καταδίκασε σε θάνατο, «αμάρτησε με άνδρα χωρίς να είναι παντρεμένη μαζί του».
Η ΘΑΝΑΤΙΚΗ της ποινή εκτελέστηκε την περασμένη Τρίτη με τον πλέον φρικαλέο τρόπο και μάλιστα, ενώπιον πλήθους περίπου 200 ατόμων που, ακόμα και όταν ξεψυχούσε η κοπέλα, την αποδοκίμαζαν και την έβριζαν. Όπως δήλωσαν στο BBC World αυτόπτες μάρτυρες, τη μετέφεραν σε ανοιχτό χώρο, στο κέντρο της πόλης, όπου αφού άνοιξαν έναν λάκκο και την έθαψαν εκεί ως τη μέση, άρχισαν να τη λιθοβολούν με μανία. Ο άνδρας με τον οποίο είχε σχέσεις τιμωρήθηκε με 100 ραβδισμούς.
Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ομάδα που ανέλαβε την εκτέλεσή της ακούει στο όνομα Αλ-Σαχάμπ. Ελέγχει πολλές περιοχές στη νότια Σομαλία, όπου έχει επιβάλει αυστηρή εφαρμογή του ισλαμικού νόμου. Πριν από 1 μήνα περίπου, ένας άνδρας λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου (και αυτός γιατί ήταν παντρεμένος και είχε εξωσυζυγική σχέση), δημόσια, στο λιμάνι του Μογκαντίσου. Στην έγκυο φιλενάδα του δόθηκε χάρη μέχρις ότου γεννήσει το παιδί της. Θα θανατωθεί και αυτή με λιθοβολισμό, περίπου μία εβδομάδα μετά τη γέννα. Πρόεδρος της χώρας από τον περασμένο Ιανουάριο είναι ο σεΐχης Σαρίφ Σεΐχ Αχμέτ. Θεωρείται συντηρητικός ισλαμιστής. Λέει ότι επιθυμεί και αυτός την εφαρμογή του νόμου Σαρία, «αλλά όχι με τόση αυστηρότητα». Η χώρα δεν έχει κανονική, εκλεγμένη και λειτουργική κυβέρνηση εδώ και 18 χρόνια!”
Σχόλιο:
Εγώ τι άλλο να προσθέσω και να πω! Απλώς θα επαναλάβω ότι το στομάχι μου εξακολουθεί να είναι άνω κάτω και η ψυχή μου μαύρη!
***************
4. Δυο ματωμένες επέτειοι – σύντομη αναφορά προς τιμή των νεκρών:
Προχτές Πέμπτη 3 του Δεκέμβρη τα “Σαν Σήμερα”, εφημερίων και ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών θα ανάφεραν και τες πιο κάτω ματωμένες επετείους [δείγματα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού]:
i. 3 του Δεκέμβρη του 1944, Αθήνα [Ελλάδα] - Ένοπλη αγγλική επέμβαση που σκόρπισε το αίμα εκατοντάδων Ελλήνων στους δρόμους της Αθήνας [τα γνωστά Δεκεμβριανά]...
ii. 3 του Δεκέμβρη του 1984, Μποπάλ [Ινδία] - Δηλητηριώδες αέριο από εργοστάσιο αμερικάνικης πολυεθνικής εταιρείας κατακαίει χιλιάδες Ινδούς στο βωμό του κέρδους ... [Πιο πολλά μπορείτε να διαβάσετε στο Blog του Lexi_Penitas – link: http://pousounefkopoupaeis.blogspot.com/2009/12/blog-post.html]
Αυτά [τα καθόλου ευχάριστα] και για σήμερα ...
Anef_Oriwn
4-5/12/2009
***************
5. Προσθήκη 8/12/2009 [κι άλλες εκλογές]:
Εκλογές έγιναν [την περασμένη Κυριακή, 6 του μηνός] και σε μια άλλη χώρα της Αμερικής του Νότου, την Βολιβία, όπου πανηγυρικά [με ποσοστό περάν του 60%] επανεκλέγηκε ο νυν [Αριστερός] Πρόεδρος Έβο Μοράλες ...
Γράφει [για το θέμα] ο σημερινός “Πολίτης”, σελ. 10 [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=914102&-V=articles&-p].
Ανανέωση εντολής από το λαό
Επανεκλογή Μοράλες
“Το κόμμα του Βολιβιανού προέδρου Έβο Μοράλες, ο οποίος φέρεται να έχει επανεκλεγεί από τον πρώτο γύρο με συντριπτικό ποσοστό 61-63,2%, κατά πάσα πιθανότητα εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, γεγονός που θα του επιτρέψει να κυβερνήσει απερίσπαστα και να τροποποιήσει το Σύνταγμα, όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις έξω από τις κάλπες. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της εταιρείας Mori για λογαριασμό του δικτύου Unitel, το Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS) του Μοράλες εξασφαλίζει τις 25 από τις 36 έδρες στη Γερουσία, πετυχαίνοντας την απόλυτη πλειοψηφία των δύο τρίτων. Για την εταιρεία Ipsos και το δίκτυο ΑΤΒ, το MAS εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία, αλλά με 24 έδρες, έναντι 11 του δεξιού Κόμματος Σχέδιο Προόδου για τη Βολιβία του Μάνφρεντ Ρέγιες Βίγια. Καθώς το MAS ήδη είχε την απόλυτη πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή από το 2005, το διακύβευμα των εκλογών ήταν η Γερουσία, την οποία επί μία 4ετία ήλεγχε η δεξιά αντιπολίτευση και η οποία αποτελούσε το αντίπαλο δέος της εξουσίας.”
Και σίγουρα έπεται συνέχεια κι αλλού!
Anef_Oriwn
Τρίτη 8/12/2009
Δυστυχώς συμβαίνουν και τέτοια στον πλανήτη Γη – σ’ αυτόν τον ντουνιά τον αγγελικά και θεϊκά πλασμένο. Μόνο αν ξεφύγουμε από τον μικρόκοσμο μας [και ξεπεράσουμε το σύνδρομο μας ότι η Κύπρος είναι ο ομφαλός της Γης] θα μπορέσουμε να τα αξιολογήσουμε και να δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις το μέγεθος της οπισθοδρόμησης [οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πνευματικής] που υπάρχει στον κόσμο και μάλιστα λίγο πιο κάτω ...}
***************
Πάμε λοιπόν:
1. Το Δημοψήφισμα για τους μιναρέδες στην Ελβετία:
Την περασμένη Κυριακή 29 του Νοέμβρη έγινε στην Ελβετία [χώρα υποτίθεται ουδέτερη και ανεκτική στην διαφορετικότητα] δημοψήφισμα για να αποφανθεί ο κόσμος, [δηλ. οι Ελβετοί] και να εγκρίνει ή όχι την ανέγερση ιερών χώρων για τους μουσουλμάνους, κυρίως τούρκους [δηλ. τζαμιών και μιναρέδων] ... Τελικά όμως [κι ως ανακοινώθηκε] το 57% των Ευρωπαίων Ελβετών ψηφίσαν ΚΑΤΑ της ανέγερσης τέτοιων χώρων ...
Ως φαίνεται δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση η ανάπτυξη και διαμόρφωση κουλτούρας αποδοχής ή έστω ανοχής της διαφορετικότητας [ότι και να ‘ναι αυτή], σ’ ένα περιβάλλον [τόπο] που το(ν) θεωρούμε ΔΙΚΟ ΜΑΣ και που λίγο - πολύ αφομοιώσαμε [ή εγκληματιστήκαμε με) τον λειτουργεί [τον θεωρουμε πλεον ΔΙΚΟ ΜΑΣ και δνε ΤΟΝ αμφισβητουμε] ...
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα ακούγαμε σίγουρα τις απόψεις του “Ελβετού” φίλου και συν-blogger Aceras για το θέμα [αν περάσει απ’ εδώ και έχει χρόνο να μας διαβάσει και να μας σχολιάσει] ...
Να σημειώσω ότι στις δύο τελευταίες αναρτήσεις του στο Blog του [links: http://acerasanthropophorum.blogspot.com/2009/12/blog-post.html και http://acerasanthropophorum.blogspot.com/2009/12/blog-post_04.html] ασχολήθηκε μ’ ένα άλλο (παρα)θρησκευτικό θέμα – τους σταυρούς και την ποικιλία τους [μεταφορικά ίσως και με το φορτίο που σηκώνει ο καθένας μας κουβαλώντας το δικό του σταυρό]. Λέτε αλλού να το παει ή κάτι άλλο να θέλει να πει ο ...ποιητής;
Ενδιαφέρουσες πάντως απόψεις για το θέμα [και κατα της ανέγερσης μιναρέδων] εκφράζει και καταθέτει κι ο Σενέρ Λεβέντ στο χτεσινό του άρθρο στον “Πολίτη” [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=913319&-V=columns]
Στο άρθρο του, ο τουρκοκύπριος δημοσιογράφος βασικά επικρίνει τις αρνητικές αντιδράσεις τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων [του Νταβούτογλου, του Μπαγίς, του Ερντογάν] για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ...
Λέει όμως και τα εξής πολύ ενδιαφέροντα [που εγείρουν και συζητήσεις]:
“Αν ήμουν στην Ελβετία θα αντιτασσόμουν και εγώ στην ανέγερση μιναρέδων. Αλλά αν μου έλεγαν να γκρεμίσουμε τους μιναρέδες στην Κωνσταντινούπολη ή το Κάιρο, θα αντιτασσόμουν και σε αυτό. Κάθε πόλη έχει το δικό της πνεύμα. Όπως το πνεύμα του ανθρώπου [...] Δεν μπορείτε να φτιάξετε μιναρέδες στην Αγία Πετρούπολη που δεν δέχτηκε ποτέ να εισχωρήσει μέσα στην πόλη της το σύγχρονο στοιχείο και δεν πείραξε καθόλου τον ιστορικό της διάκοσμο. Ούτε και στη Μόσχα μπορείτε να φτιάξετε μιναρέδες. Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά στη Μόσχα γκρέμισαν όλα εκείνα τα κτήρια από γυαλί και μπετόν, που είχαν μετατρέψει σε παλιάτσο το πνεύμα της αρχαίας δομής της πόλης. Τα γκρέμισαν παρά το γεγονός ότι στέκονταν ακόμη γερά στο κέντρο της πόλης. Τα ισοπέδωσαν όλα. Για να καθαρίσουν το πνεύμα της πόλης από τους λεκέδες. Μήπως μπορείτε να κτίσετε μιναρέδες στη Βενετία; Δεν μπορείτε. Δεν είναι θέμα μουσουλμανισμού και χριστιανισμού αυτό. Πώς μπορεί να εγκρίνει ένας νοήμων άνθρωπος την προσβολή και το βιασμό τού πνεύματος μιας πόλης έχοντας τη θρησκεία ως ασπίδα;”
Αλλά, αγαπητέ Σύντροφε Σενέρ Λεβέντ, το ζήτημα ΔΕΝ είναι [κατα την ταπεινή μου γνώμη] ΜΟΝΟ, αρχιτεκτονικό, χωροταξικό, πολιτιστικό ή περιβαλλοντολογικό [ή να έχει να κάνει με κάποιο «πνεύμα»]. Και σίγουρα οι τούρκοι ηγέτες [με τις επικρίσεις του για το αρνητικό αποτέλεσμα και τις κατηγορίες τους για τους Ελβετούς] μιλούν και λειτουργούν και υποκριτικά και μονόπλευρα και διπλοπρόσωπα ... Όμως υποθέτω, ότι ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ είπε ότι θα πανε [οι μουσουλμάνοι] να κτίσουν ένα μιναρέ σ’ ένα ιστορικό κέντρο μιας πόλης, ή σε μια ιστορική και παραδοσιακή [διατηρητέα] πόλη, γειτονιά ή περιοχή, που θα της αλλοιώσει το δομημένο ή/και το φυσικό περιβάλλον ... Αναλόγως κάποιοι (ελληνο)κύπριοι ΔΕΝ αντιδρούμε [αρνητικά] στην περίπτωση ανέγερσης ελληνορθόδοξων ναών [εκκλησιών] στην παλιά Λευκωσία ή στον Δημόσιο Κήπο Πάφου;
***************
2. Εκλογές στην Λατινική* Αμερική:
[*σημ.: Πολύς κόσμος - κάτοικοι της “Λατινικής” Αμερικής - ΔΕΝ αποδέχεται αυτόν τον όρο γιατί τον θεωρεί αποικιοκρατικό ... Γι’ αυτό και προτιμά τον όρο Νότια Αμερική].
i. Ουρουγουάη:
Ένας πρώην αντάρτης του ενόπλου κινήματος των “Τουπαμάρος”, ο * Χοσέ «Πέπε» Μουχίκα κατόρθωσε να κερδίσει τον αντίπαλό του Λουίς Αλμπέρτο Λακάγιε, υποψήφιο του κόμματος των Μπλάνκος και να εκλεγεί [την περασμένη Κυριακή] πρόεδρος της Ουρουγουάης με ποσοστό 53% των ψήφων. Ο Χοσέ Μουχίκα, υποψήφιος του κυβερνώντος συνασπισμού της Αριστεράς “Frente Αmplio” (“Ευρύ Μέτωπο”), ο οποίος είχε κερδίσει και στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών τον προηγούμενο μήνα, θα διαδεχθεί τον Ταμπαρέ Βάσκες, τον πρώτο αριστερό και εξαιρετικά δημοφιλή πρόεδρο της χώρας, ο οποίος δεν είχε το δικαίωμα να είναι ξανά υποψήφιος. Παρ΄ όλο που ο 74χρονος νέος πρόεδρος υπήρξε ιδρυτικό μέλος των ανταρτών πόλης “Τουπαμάρος” που έδρασαν κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 και φυλακίστηκε σχεδόν επί 15 χρόνια για την επαναστατική του δράση, δηλώνει ότι θα συνεχίσει τη μεταρρυθμιστική πολιτική τού απερχόμενου προέδρου …
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ουρουγουάη, το 1973, ο Μουχίκα, ο οποίος βρισκόταν ήδη έναν χρόνο στη φυλακή κατηγορούμενος για τη δολοφονία ενός αστυνομικού, βασανίστηκε και εκτός από την απομόνωση πέρασε δύο χρόνια στον πάτο ενός πηγαδιού. Όπως έχει αποκαλύψει, ενόσω ήταν στη φυλακή συνειδητοποίησε ότι η ένοπλη επανάσταση δεν μπορεί να επιφέρει κοινωνικές αλλαγές διαρκείας. Αποφυλακίστηκε μόλις το 1985, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία και δόθηκε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους. Έκτοτε εργάστηκε συστηματικά για να μετατρέψει τους “Τουπαμάρος” στο νόμιμο πολιτικό κίνημα που δίνει ώθηση στο Ευρύ Μέτωπο. Υπήρξε επί χρόνια γερουσιαστής και το 2005 διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.
[*σημ.: Το επαναστατικό απελευθερωτικό κίνημα των “Τουπαμάρος”, [που πήρε το όνομα του από τον Τουπάκ Αμάρου, που ήταν Περουβιανός εθνικός επαναστάτης, ηγέτης του μεγάλου ξεσηκωμού των αυτοχθόνων Ίνκας κατα το έτος 1780 ενάντια στις Ισπανούς κατακτητές], δημιουργήθηκε και ανδρώθηκε το 1962 μέσα στους κόλπους του Ουρουγουανού συνδικαλιστικού κινήματος και των κομμάτων της αριστεράς. Αργότερα αποσχίστηκε από αυτή γιατί πίστευε πως η κατάκτηση της εξουσίας με ειρηνικά μέσα είναι αδύνατη και πως ο ένοπλος και μαζικός αγώνας είναι ο μόνος τρόπος ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης. Οι “Τουπαμάρος” θεωρούσαν πως το αντάρτικο ως στρατηγικό πολιτικό εργαλείο μέσω της ένοπλης πάλης θα κέρδιζε τις μάζες , θα τις πολιτικοποιούσε και θα τις κινητοποιούσε ανατρέποντας το άνισο ισοζύγιο δυνάμεων ανάμεσα στις επαναστατικές δυνάμεις και τις δυνάμεις που εκπροσωπούσε η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία].
Περισσότερα [για τους “Τουπαμάρος”] μπορείτε να διαβάσετε και να μάθετε πατώντας εδώ στο link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=257&-V=fakeloiarticles και ακόμα πιο πολλά από το βιβλίο “Τουπαμάρος - Ημερολόγιο φυλακής”, των Νιάτο Ουιδόμπρο και Μαουρίσιο Ροσενκέφ, εκδόσεις “Κουκίδα” [και μετάφραση Δημήτρη Κουφοντίνα – μην τρομάζετε, βιβλίο είναι] ...
ii. Ονδούρα:
Εκλογές όμως έγιναν την περασμένη Κυριακή και σε μια άλλη “λατινοαμερικάνική” χώρα, την Ονδούρα [που βρίσκεται στην Κεντρική Αμερική] ... Οι εκλογές όμως αυτές χαρακτηρίστηκαν [από το “Μέτωπο ενάντια στο πραξικόπημα” που κάλεσε τον κόσμο σε αποχή] ως “εκλογές βίας και νοθείας”, το ποσοστό αποχής λέγεται ότι κυμάνθηκε γύρω στο 65% με 70% ...
Το Μέτωπο ενάντια στο Πραξικόπημα [που συστάθηκε μετά την ανατροπή του Προεδρου Μανουέλ Σαλάγια τον περασμένο Ιούνιο] όσο και ο ανατραπεις πρόεδρος, τονίζουν ότι οι εκλογές είναι άκυρες και ότι δεν ισχύει η παράνομη εκλογή του υποψηφίου της δεξιάς αντιπολίτευσης, Πορφίριο Λόμπο. [Να σημειωσω ότι από τον περασμένο Ιούνιο συνεχίζονται μαζικές διαδηλώσεις στην Ονδούρα υπέρ του Σελάγια, ενώ ο ίδιος προσπάθησε να επιστρέψει στην χώρα και να αναλάβει τα καθήκοντα του αλλά χωρίς επιτυχία] ...
Οι ΗΠΑ [και κάποιες φιλο-αμερικανικές κυβερνήσεις [ όπως το Ισραήλ, η Κολομβία, η Κόστα Ρίκα, η Πολωνία, η Τσεχία] ]αναγνώρισαν τη διαδικασία, αψηφώντας τις καταγγελίες οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και τις κυβερνήσεις των περισσότερων χωρών της Λατινικής Αμερικής [κυρίως οι αριστερές κι αριστερίζουσες κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής – Βενεζουέλα, Βολιβία, Βραζιλία, Κούβα, Εκουατόρ, Ελ Σαλβαντόρ] που τις θεωρούν ως μη γενόμενες. Οι εν λόγω χώρες υπογραμμίζουν ότι πίσω από το πραξικόπημα βρίσκονται οι ΗΠΑ που στηρίζουν έμμεσα τη ντόπια ολιγαρχία ενάντια στις προοδευτικές αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή. Η Ουάσινγκτον υιοθετώντας μια προσεκτική στάση ανέφερε παράλληλα ότι οι εκλογές-παρωδία ήταν «μόνο ένα βήμα» στις προσπάθειες για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας» στη χώρα! Το ερώτημα για τους περισσότερους αναλυτές είναι τι θα συμβεί μετά τον Ιανουάριο, όταν θα αναλάβει παράνομα καθήκοντα ο Λόμπο - εάν δηλαδή θα συνεχιστεί ή θα αρθεί ο οικονομικός αποκλεισμός που επιβλήθηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα.
Τελικά η χώρα κατέληξε σήμερα να έχει τρεις Προέδρους – τον ανατραπέντα Σελάγια, τον υπηρεσιακό των πραξικοπηματιών, Πρόεδρο του Κογκρέσου Ρομπέρτο Μισελέτι και τον νεοεκλεγέντα στις εκλογές παρωδία Λόμπο ...
Α, ρε έρμη Αμερική του Νότου, τι έχεις να τραβήξεις ακόμα [από την Αμερική του Βορρά]!
Σημ.: Για το πραξικόπημα στην Ονδούρα αναφέρθηκα [ακροθιγώς, αλλά με την προοπτική να επανέλθω] και στην ανάρτηση μου με αρ. 34/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/07/342009-howard-zinn-all-dogs-one.html], ενώ για τις εκλογές στο [γειτονικό με την Ονδούρα], Ελ Σαλβαντόρ και την εκεί νίκη του Αριστερού υποψήφιου [του Μέτωπου “Φαραμπούντο Μαρτί”], μίλησα στην ανάρτηση μου με αρ. 8/2009 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/03/82009.html].
***************
3. Λιθοβολισμός γυναίκας μέχρι θανάτου στην Σομαλία:
Διαβάζω από την τελευταία σελίδα της ελληνικής εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” [με ένα συνεχές σφίξιμο στο στομάχι και με μια τάση για αδιαθεσία]:
“Άγριος κόσμος...”
(του Χρήστου Μιχαηλίδη, από την στήλη “Το αναγνωστικό της τελευταίας σελίδας”, σελ.64 – link: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/11/2009&s=to-anagnwstiko-ths-teleytaias-selidas]:
[Οι επιχρωματώσεις είναι δικές μου] ...
“ΣΤΗ ΣΟΜΑΛΙΑ, στη μικρή πόλη Ουατζίντ, περίπου 400 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Μογκαντίσου, μία νεαρή γυναίκα, 20 μόλις ετών, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου από ομάδα φανατικών ισλαμιστών, επειδή διατηρούσε εξωσυζυγικές σχέσεις με 29χρονο άνδρα.
Η 20χρονη κοπέλα ήταν χωρισμένη, αλλά το έγκλημά της, κατά τον ισλαμικό νόμο Σαρία, ήταν ότι, όπως είπε και ο δικαστής που την καταδίκασε σε θάνατο, «αμάρτησε με άνδρα χωρίς να είναι παντρεμένη μαζί του».
Η ΘΑΝΑΤΙΚΗ της ποινή εκτελέστηκε την περασμένη Τρίτη με τον πλέον φρικαλέο τρόπο και μάλιστα, ενώπιον πλήθους περίπου 200 ατόμων που, ακόμα και όταν ξεψυχούσε η κοπέλα, την αποδοκίμαζαν και την έβριζαν. Όπως δήλωσαν στο BBC World αυτόπτες μάρτυρες, τη μετέφεραν σε ανοιχτό χώρο, στο κέντρο της πόλης, όπου αφού άνοιξαν έναν λάκκο και την έθαψαν εκεί ως τη μέση, άρχισαν να τη λιθοβολούν με μανία. Ο άνδρας με τον οποίο είχε σχέσεις τιμωρήθηκε με 100 ραβδισμούς.
Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ομάδα που ανέλαβε την εκτέλεσή της ακούει στο όνομα Αλ-Σαχάμπ. Ελέγχει πολλές περιοχές στη νότια Σομαλία, όπου έχει επιβάλει αυστηρή εφαρμογή του ισλαμικού νόμου. Πριν από 1 μήνα περίπου, ένας άνδρας λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου (και αυτός γιατί ήταν παντρεμένος και είχε εξωσυζυγική σχέση), δημόσια, στο λιμάνι του Μογκαντίσου. Στην έγκυο φιλενάδα του δόθηκε χάρη μέχρις ότου γεννήσει το παιδί της. Θα θανατωθεί και αυτή με λιθοβολισμό, περίπου μία εβδομάδα μετά τη γέννα. Πρόεδρος της χώρας από τον περασμένο Ιανουάριο είναι ο σεΐχης Σαρίφ Σεΐχ Αχμέτ. Θεωρείται συντηρητικός ισλαμιστής. Λέει ότι επιθυμεί και αυτός την εφαρμογή του νόμου Σαρία, «αλλά όχι με τόση αυστηρότητα». Η χώρα δεν έχει κανονική, εκλεγμένη και λειτουργική κυβέρνηση εδώ και 18 χρόνια!”
Σχόλιο:
Εγώ τι άλλο να προσθέσω και να πω! Απλώς θα επαναλάβω ότι το στομάχι μου εξακολουθεί να είναι άνω κάτω και η ψυχή μου μαύρη!
***************
4. Δυο ματωμένες επέτειοι – σύντομη αναφορά προς τιμή των νεκρών:
Προχτές Πέμπτη 3 του Δεκέμβρη τα “Σαν Σήμερα”, εφημερίων και ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών θα ανάφεραν και τες πιο κάτω ματωμένες επετείους [δείγματα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού]:
i. 3 του Δεκέμβρη του 1944, Αθήνα [Ελλάδα] - Ένοπλη αγγλική επέμβαση που σκόρπισε το αίμα εκατοντάδων Ελλήνων στους δρόμους της Αθήνας [τα γνωστά Δεκεμβριανά]...
ii. 3 του Δεκέμβρη του 1984, Μποπάλ [Ινδία] - Δηλητηριώδες αέριο από εργοστάσιο αμερικάνικης πολυεθνικής εταιρείας κατακαίει χιλιάδες Ινδούς στο βωμό του κέρδους ... [Πιο πολλά μπορείτε να διαβάσετε στο Blog του Lexi_Penitas – link: http://pousounefkopoupaeis.blogspot.com/2009/12/blog-post.html]
Αυτά [τα καθόλου ευχάριστα] και για σήμερα ...
Anef_Oriwn
4-5/12/2009
***************
5. Προσθήκη 8/12/2009 [κι άλλες εκλογές]:
Εκλογές έγιναν [την περασμένη Κυριακή, 6 του μηνός] και σε μια άλλη χώρα της Αμερικής του Νότου, την Βολιβία, όπου πανηγυρικά [με ποσοστό περάν του 60%] επανεκλέγηκε ο νυν [Αριστερός] Πρόεδρος Έβο Μοράλες ...
Γράφει [για το θέμα] ο σημερινός “Πολίτης”, σελ. 10 [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=914102&-V=articles&-p].
Ανανέωση εντολής από το λαό
Επανεκλογή Μοράλες
“Το κόμμα του Βολιβιανού προέδρου Έβο Μοράλες, ο οποίος φέρεται να έχει επανεκλεγεί από τον πρώτο γύρο με συντριπτικό ποσοστό 61-63,2%, κατά πάσα πιθανότητα εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, γεγονός που θα του επιτρέψει να κυβερνήσει απερίσπαστα και να τροποποιήσει το Σύνταγμα, όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις έξω από τις κάλπες. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της εταιρείας Mori για λογαριασμό του δικτύου Unitel, το Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS) του Μοράλες εξασφαλίζει τις 25 από τις 36 έδρες στη Γερουσία, πετυχαίνοντας την απόλυτη πλειοψηφία των δύο τρίτων. Για την εταιρεία Ipsos και το δίκτυο ΑΤΒ, το MAS εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία, αλλά με 24 έδρες, έναντι 11 του δεξιού Κόμματος Σχέδιο Προόδου για τη Βολιβία του Μάνφρεντ Ρέγιες Βίγια. Καθώς το MAS ήδη είχε την απόλυτη πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή από το 2005, το διακύβευμα των εκλογών ήταν η Γερουσία, την οποία επί μία 4ετία ήλεγχε η δεξιά αντιπολίτευση και η οποία αποτελούσε το αντίπαλο δέος της εξουσίας.”
Και σίγουρα έπεται συνέχεια κι αλλού!
Anef_Oriwn
Τρίτη 8/12/2009
Τρίτη, 01 Δεκεμβρίου 2009
Ανάρτηση 72/2009 [έκτακτη, πολιτική, “αριστερο-πατριωτική”, (επι)κριτική] – Μερικά σχόλια και ερωτήματα για μια συνέντευξη του Γ. Χριστοδουλίδη, Jr..
Σήμερα εκτάκτως [για να μην παλιοχρονίσει – όπως την έπαθα και μ’ άλλα θεματα] θα ασχοληθούμε και θα σχολιάσουμε [μιλώ στην μεγαλοπρεπή πληθυντικό] μερικά σημεία [όσο το δυνατό περισσότερα μας επιτρέψει ο περιορισμένος χρόνος μας] από μια συνέντευξη του Γιώργου Χριστοδουλίδη, του εγγονού [της εκ Λάρνακος γνωστής παραδοσιακής ΑΚΕΛικής οικογένειας], η οποία [συνέντευξη] δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη [χτες Δευτέρα και σήμερα Τρίτη] στο διαβόητο blogκιν των “Γριστοφογουτσσιανών* Απο(κατα)στατών” της Δημοκρατίας [τρομάρα τους] ... [*Σημείωση: Γριστοφογουοτσσιανοί – από το όνομα του Ακατονόμαστου blog τους “Christofias Watch”…]
Μερικές παρατηρήσεις θέλω να κάνω και συνάμα να υποβάλω και μερικά ερωτήματα αλλά κι απορίες – πιο πολύ ρητορικά θα είναι γιατί ΔΕΝ περιμένω ότι ο κος Γ. Χριστοδουλίδης θα περάσει απ’ εδώ, να τα δει και να δώσει απαντήσεις ... Αλλά ΟΥΤΕ κι έχω την ψευδαίσθηση ότι κάποιος από τους κους Επιτρόπους θα το κάνει – δηλ. να σχολιάσει οτιδήποτε από τα γραφόμενα του με το πραγματικό του nickname ή θα μεταφέρει το μήνυμα στον άμεσα ενδιαφερόμενο [τον συνεντευξιαζόμενο Γιώργο Χριστοδουλίδη] για να μας ανταπαντήσει ... Κάποιους από τους κλώνους τους [ανώνυμους και ψευδώνυμους] θα αμολήσουν κατα δω μεριά, για να “καθαρίσουν” με χαρακτηρισμούς κι αφορισμούς [ως συνήθως].
Τούτη τη φορά ΔΕΝ θα προχωρήσω να παραθέσω [εδώ στο Blog μου] ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης [του κου Χριστοδουλίδη], όπως συνήθως κάνω όταν σχολιάζω άλλα κείμενα ... Θα παραθέσω μόνο την εισαγωγή του Επιτρόπου Έβρου και τη σταχυολόγηση [από τα λεγόμενα του Γ. Χρ.] που έκαμε ο κος Επίτροπος ... Το κείμενο με τα σχόλια και τις παρατηρήσεις μου είναι ούτως ή άλλως μεγάλο, γι’ αυτό και δεν υπάρχει λόγος να το μεγαλώσω κι άλλο ... Εξ άλλου κάποιος μπορεί να ανατρέξει στο κείμενο της συνέντευξης [αν το επιθυμεί διακαώς] χρησιμοποιώντας τα links:
1. http://christofias-watch.blogspot.com/2009/11/christofias-watch_30.html
2. http://christofias-watch.blogspot.com/2009/12/blog-post.html
************
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Σχόλια, ερωτήματα, παρατηρήσεις, απορίες, συλλογισμοί, σκέψεις τζιαι δκιαολισμοί [διαλογισμοί] του Ιστολόγου:
1. Κατ’ αρχάς να σημειώσω και να πω ότι:
a. Τον συνεντευξιαζόμενο από τους Γριστοφογουοτσσιανούς Επιτρόπους κον Γιώργο Χριστοδουλίδη [τον νεώτερο] ΔΕΝ τον γνωρίζω προσωπικά … Εδώ θα περιοριστώ στο να κρίνω και να σχολιάσω αποκλειστικά και ΜΟΝΟ τις απόψεις και τις πολιτικές του τοποθετήσεις αφού επέλεξε και θέλει να τις εκφράζει και δημόσια [και στην blogόσφαιρα] ... ΔΕΝ θα με απασχολήσουν ΚΑΘΟΛΟΥ άλλα ζητήματα όπως, ας πούμε, οι αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις του πατέρα Δώρου Χριστοδουλίδη με το ΑΚΕΛ [και οι λόγοι γι’ αυτές τες εντάσεις – αν δηλ. είναι οικονομικοί ή όχι]...
b. Με τους “άσπονδους φίλους”, τους Γριστοφογουοτσσιανούς Επιτρόπους θα αποφύγω να ασχοληθώ [στο μέτρο του δυνατού φυσικά] ... Αναμένω όμως ότι θα δεχτώ την χυδαία επίθεση τους.
Διερωτούμαι όμως γιατί ο ποιητής κος Γ. Χρ. επέλεξε το blog των Ακατονόμαστων Γριστοφογουοτσσιανών για την «αποκλειστική συνέντευξη» του; Μήπως γιατί υιοθετεί και τις μεθόδους σπίλωσης και διασυρμού προσώπων, τις οποίες εφαρμόζουν συστηματικά οι κοι Επίτροποι του blog τους;
c. Ο Γ. Χρ. είναι μεν επικριτικός απέναντι στον Πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ και αποστασιοποιείται από τις πολιτικές που ακολουθούν [δηλώνοντας την ίδια στιγμή ότι παραμένει αριστερός], όμως οφείλω να πω ότι ο λόγος του είναι βασικά [πλην 2-3 εξαιρέσεων – ουδείς τέλειος] ήπιος και νηφάλιος, χωρίς χαρακτηρισμούς, αφορισμούς, δαιμονοποιήσεις και χυδαιότητες, όπως πράττουν συστηματικά οι blogοδεσπότες που τον φιλοξενούν [ίσως γιατί είναι ποιητής ο άνθρωπος – εξ ου και το διερώτημα μου στο σημείο 2b.]. Δεν είναι μηδενιστικός και δεν αφορίζει τον Πρόεδρο. Πιστώνει τον Πρόεδρο ότι “δεν θα παραδοθεί αμαχητί” και παράλληλα διατηρεί [για τον κον Γ. Χρ. μιλάμε πάντα] μια «αμφιλεγόμενη ελπίδα» γιατί [όπως λέει ο Γ. Χρ.] ο Πρόεδρος «έχει στο νου του ένα διαβολικό σχέδιο», που θα οδηγήσει στην τελική απόρριψη των πάντων. Πιο συγκεκριμένα: “Εδωσε τόσα πολλά στις διαπραγματεύσεις, έχοντας κατά νου πως θα αναγκαστεί να απορρίψει το κυρίως μενού που θα μας προσφερθεί, ένεκα των διχοτομικών θέσεων που θα περιέχει, και ότι το έκανε για να μην του προσαφθεί η κατηγορία του αδιάλλακτου.” Και μετά έχουν παράπονο γιατί τους λέμε απορριπτικούς, όταν μέρα νύχτα ονειρεύονται απορρίψεις ...
Πέραν τούτων όμως, ο Γ. Χρ. είναι και αντιφατικός και δεν τεκμηριώνει ούτε τους φόβους που εκφράζει, ούτε και τα κινδυνολογήματα που εκτοξεύει ... Φέρ’ ειπείν να πούμε, [που λαλεί τζι’ παρέας ο Ρεπάνιας], πως τεκμηριώνει ότι “σίγουρα προς δίκαιη λύση δεν πορευόμαστε από τη στιγμή που έχουμε αποδεχθεί ως ε/κ πλευρά στοιχεία καταφανούς αδικίας” ή ότι “παίρνουμε […] τμηματικά πρόνοιες (τις χειρότερες!) εκείνου του σχεδίου [του Ανάν] για να φτάξουμε ένα νέο παζλ” …
d. Μέσα στον λόγο του δεν παρατηρώ να προτείνει διεξόδους... Περιορίζεται σε κριτικές, κάτι που έχω παρατηρήσει να κάνει και στην αρθρογραφία του που φιλοξενειται κυρίως στον "Φιλελεύθερο". [Ήδη έχω γράψει κι ένα κείμενο όπου σχολιάζω ένα άρθρο του για την Ομοσπονδία στην Βοσνία – Ερζεγοβίνη, το οποίο ελπίζω να αναρτήσω λίαν συντόμως] ...
Δεν μας επεξηγε,ί ούτε μας αναλύει πως θα πετύχουμε «δίκαιη λύση». Απλώς αρκείται να μας πει [στο τέλος του δευτέρου μέρους της συνέντευξης του] ότι “Δεν ξέρω αν είναι ουτοπία [μια δίκαιη λύση στο κυπριακό]. Πολύ πιθανόν” και “… δεν ξέρω αν μπορούμε να πετύχουμε δίκαιη λύση …” [Είπαμε ο άνθρωπος είναι λογοτέχνης και δη ποιητής κι όχι πολιτικός ή πολιτικάντης].
e. Παράλληλα όμως περίμενα [μια και δηλώνει ότι εξακολουθεί να είναι αριστερός], ότι θα μας ανέλυε και τες κοινωνικοοικονομικές διαστάσεις και παραμέτρους του κυπριακού προβλήματος οι οποίες προκαλούν και τες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό μέτωπο, κι όχι απλώς ξερά, στεγνά και μονόπλευρα να μας υπενθυμίζει τους «ιμπεριαλιστικούς, νεοταξικούς και νεοαποικιακούς ζυγούς» ή «την Ευρώπη των μονοπωλίων και των στυγνών συμφερόντων»... Άραγε οι σημερινοί συνοδοιπόροι του σε ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, μερίδα του “Συναγερμού”, ΕΥΡΟΚΟ, Οικολόγους, Αρχιεπισκοπές και Επισκοπές πόσο απαλλαγμένοι είναι από εξαρτήσεις [οικονομικές και πολιτικές] που έχουν να κάνουν με ευρωπαϊκά [αλλά και τοπικά] συμφέροντα;
************
2. Μερικά σχόλια και κάποιες παρατηρήσεις κι απορίες πάνω σε επιμέρους ζητήματα [κυρίως απ’ αυτά που τονίζονται στη σταχυολόγηση και την εισαγωγή του κου Επιτρόπου, που θα παραθέσω πιο κάτω]:
2.1. Τάδε έφη Ευρυβιάδης στην εισαγωγή του στο post των Γριστοφογουοτσσιανών:
“Γ. Χριστοδουλίδης: Ο δημοσιογράφος αριστερός πατριώτης - Ο δημοσιογράφος Γιώργος Χριστοδουλίδης δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ανήκει σε μία από τις πιο σημαντικές οικογένειες στο χώρο της κυπριακής αριστεράς. Αρθρογραφεί συχνά στον κυπριακό τύπο και διακρίνεται για το ελεύθερο πνεύμα του και τη βαθυστόχαστη σκέψη του.
Τον ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη και η παρουσία του στην ιστοσελίδα μας, είναι για εμάς ιδιαίτερα τιμητική.”
2.2. Τάδε έφη [μεταξύ άλλων] ο Γιώργος Χριστοδουλίδης:
[Μέσα σε αγκύλες και με κόκκινο χρόνο τα δικά μου σχόλια]:
i. “Όταν ο Τάσσος σηκωνόταν να μιλήσει, οι άλλοι άκουγαν.” – [Καλά, σήμερα όταν μιλάει ο Χριστόφιας οι άλλοι ΔΕΝ το άκουνε; Και για τί μιλούσε ο Τάσσος, για το πρόγραμμα του για κοινωνική δικαιοσύνη;] ...
ii. “Υιοθετεί ο κ. Μπράουν τις αρχές που θα πρέπει να διέπουν τη λύση του Κυπριακού όπως τις διακηρύττει ο Πρόεδρος και δεν το αντιληφθήκαμε;” – [Εμάς πρώτα και κύρια μας ενδιαφέρει τί διακηρύττει ο Πρόεδρος, και ΟΧΙ τί – σίγουρα διαφορετικό – υιοθετεί ο κ. Brown] …
iii. “Κάποτε ο Χριστόφιας εκπροσωπούσε για μένα κάτι το αληθινό και θέλω να κρατήσω εκείνες τις αναμνήσεις. Μετά αποφάσισε να συμμαχίσει με όλες εκείνες τις δυνάμεις που για χρόνια τον υπέσκαπταν. Δικαίωμα του.” - [Ποιες ήταν/είναι αυτές οι δυνάμεις; Κι ανεξάρτητα αν αυτό όντως ισχύει ή όχι, όταν το ΑΚΕΛ συμμαχούσε με τον “Δευκαλίωνα” Παπαδόπουλο – γιατί δήθεν “άλλαξε ο “άδρωπος” – ήταν όλα καλά κι άγια;] ...
iv. “Δεν νομίζω ότι βρίσκομαι σε διάσταση με το κόμμα, μάλλον το κόμμα είναι σε διάσταση με τον αριστερό εαυτό του και αυτό δεν είναι κάτι που συνέβη σε μια μέρα.” – [Ο εθνικισμός δεν είναι κάτι που βρίσκεται σε διάσταση με την αριστερή ιδεολογία;]
v. “Τώρα όμως το τότε ΑΔΗΣΟΚ συμπορεύεται με τον Δ. Χριστόφια, συνεπώς εμείς δεν μπορούσαμε θα είμαστε συνοδοιπόροι του, πολιτικά εννοώ.” - [Εμείς γιατί γίναμε συνοδοιπόροι με τον “Δευκαλίωνα” Παπαδόπουλο; Επειδή «άλλαξε ο άδρωπος»; Και μήπως χολέρα έχουν οι πάλαι ποτέ ΑΔΗΣΟΚοί; Κι από την άλλη πλευρά οι ΕΥΡΟΚΟ-κοι γιατί ειναι καλοδεχούμενοι;] ...
vi. “Εδώ όλο και πιο συχνά γίνεται λόγος για «την ανάγκη συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ», κάτι το αδιανόητο μέχρι πριν μερικά χρόνια αλλά δυστυχώς δηλωτικό της μεταστροφής στην πολιτική κάποιων.” – [Μα καλά ρε σύντροφε, εδώ το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ συμμάχησαν με τον “Συναγερμό” και έβγαλαν τον μεταπραξικοπηματία Κληρίδη στην Προεδρία και συμμετείχαν μάλιστα και με υπουργούς στην Κυβέρνηση του και ΟΥΤΕ καν το αναφέρετε - το καταπίνετε! Τώρα, γιατί θεωρείς ότι, μια τέτοια προοπτική για συνεργασία - κι ανεξάρτητα του ότι προσωπικά πιστεύω πως ΔΕΝ πρόκειται να θα γίνει κάτι τέτοιο τελικά - είναι επιλήψιμη και κολάσιμη; Δεν είναι τον Τάσσο Παπαδόπουλο που έδειξε η τηλεόραση να καλεί, το 1998, σε συγκέντρωση στην Γαλάτα - αν δεν κάνω λάθος – τους ψηφοφόρους του ΔΗΚΟ, να ψηφίσουν τον Κληρίδη ;]
vii. “Λοιπόν δεν ξέρω αν μπορούμε να πετύχουμε δίκαιη λύση, ξέρω όμως ότι αξίζει να αγωνιστούμε γι' αυτό. Για να μπορούμε αύριο να λέμε στα παιδιά μας ότι το πράξαμε. Για να είμαστε ένας λαός με αξιοπρέπεια, όχι ηθικά εξευτελισμένος και απαξιωμένος. Θέλω να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν θα το πετύχουμε, ξέρω όμως ότι αυτό που επιδιώκουν να μας επιβάλουν είναι εξ ορισμού θνησιγενές. Ως εκ τούτου, αν η επιλογή είναι να μας κάνουν λοβοτομή ή να αγωνιστούμε για μια καλύτερη ζωή, επιλέγω το δεύτερο.” – [Αφού ΔΕΝ ξέρεις τίποτα καλέ μου σύντροφε – και ποιος ξέρει ή είναι σίγουρος για την όποια λύση ή μη λύση – γιατί ενίστασαι τόσο; Γιατί τόσο συντηρητισμός και φοβία για το νέο και το άγνωστο; Αριστερός ΔΕΝ είναι κι αυτός που ανοίγει ή προσπαθεί να ανοίξει και να διαβεί νέους δρόμους; Άραγε τι θα λέμε αύριο στα παιδιά μας όταν από φοβία δεν τολμήσαμε να έρθουμε σε ρήξη με το status quo, με αποτέλεσμα το νησί μας να παραμείνει διχοτομημένο;] ...
viii. “Κύριε Πρόεδρε θέλεις να κάνεις υποχωρήσεις; Κάνε τες και ανάλαβε την ευθύνη να σε κρίνει ο λαός.” – [Αφού είν’ έτσι κι αφού κάπου λες μάλιστα ότι ο Πρόεδρος “δεν θα παραδοθεί αμαχητί”, τότε γιατί ΔΕΝ τον πιστώνετε με καλές προθέσεις και να στηρίξετε τις προσπάθειες του, όταν μάλιστα στο τέλος θα έρθουμε να αποφασίσουμε σε δημοψήφισμα για τη λύση στο σύνολο της; Τι άραγε υπάρχει πίσω απ’ όλη αυτή την πολεμική;]
ix.“ Συντηρούν κάποιοι τον μύθο περί περιρέουσας ατμόσφαιρας. Τον συντηρούν οι πιο κακόφημοι του σκληρού πυρήνα της πλατφόρμας του ΝΑΙ. Να υποθέσω ότι και το Δικαστήριο που έκρινε ότι υπήρξε χρηματοδότηση, είναι μέρος της περιρέουσας;” – [Και οι «πιο κακόφημοι του σκληρού πυρήνα» του ΟΧΙ τι συντηρούν, την ανανολογία και την κινδυνολογία για το χάος και την καταστροφή που θα επέλθει με την Ομοσπονδία;] ...
************
3. Μερικά ακόμα ερωτήματα [ρητορικά όπως προανάφερα]:
i. Γιατί ο Γριστοφογουοτσσιανός Επίτροπος Ευρυβιάδης [που επιμελήθηκε τη συνέντευξη] αποκαλεί τον συνεντευξιαζόμενο κον Γ. Χρ., ως «ένα πρώην στέλεχος του ΑΚΕΛ, με πλούσια προσφορά στο κόμμα»; Μήπως για να του δώσει την ευκαιρία να πει ότι «Δεν είμαι πρώην στέλεχος του ΑΚΕΛ δεν υπήρξα μέλος κανενός κόμματος»;
ii. Ποιοι ήταν οι «ταξικοί αγώνες» μέσα στους οποίους «σκληραγωγήθηκε» ο Τάσσος Παπαδόπουλος και για τους οποίους κάνει αναφορά ο κος Γ. Χρ.; Αυτοί που συμμετείχε ως “Δευκαλίωνας” ή ως μέλος της Οργάνωσης “Ακρίτας”; Ή αυτοί ήταν απλώς «εθνικοί»;
iii. Σίγουρα το “... να αρνείσαι να υποταχθείς στο διεθνή ιμπεριαλισμό…” είναι μια «αριστερή στάση», όμως πόσο «αριστερή στάση» είναι την ίδια ώρα και οι συνεργασίες με εθνικιστικούς, συντηρητικούς κι αντικομουνιστικούς κύκλους και παράγοντες [οι οποίοι μάλιστα δεν θέλουν ν’ ακούσουν λέξη για ομοσπονδία - με τους τουρκοκύπριους]; Εφανταστήκετε ο Επίτροπος Ευρυβιάδης να ‘ναι ο Βάσος ο Φτωχόπουλος [όπως λαλεί τζιαι ένας Ανώνυμος στο blog των Ακατονόμαστων] και να δημοσιεύσει και την εν λόγω συνέντευξη στην ενωσιο-κωλο-γική χυδαιοφυλλάδα του; Επανερχόμενος όμως στο θέμα των συνεργασιών και των κοινών δράσεων διερωτούμαι πως γίνεται ένας αριστερός να ΜΗΝ κάνει ΚΑΘΟΛΟΥ αναφορά στην αρχή για συνεργασίες και συμπόρευση πάνω σε κοινωνική βάση και πέραν από εθνοτικούς διαχωρισμούς; Εν τέλει πόσο αριστερός είναι ο λόγος του κου Γ. Χρ. όταν μέσα απ’ αυτό αναβαθμίζει τον εθνοκεντρισμό, παραβλέποντας καταφανώς την πιθανότητα μιας λύσης του κυπριακού μέσα από μια κοινωνική προσέγγιση του όλου ζητήματος; [Τούτο θα το αναλύσω σε επομένη μου ανάρτηση] ...
iv. Η «διεκδικητική εθνική πολιτική» που θα ασκούσε «μια προοδευτική αριστερά [που θα ανερχόταν]στην εξουσία», θα αφορούσε και τους τουρκοκυπρίους; Αν ναι, τι νόημα έχει εδώ ο επιθετικός προσδιορισμός «εθνική»;
v. Απέναντι σε ποιους Ακελικούς στην Λάρνακα “… ο [πατέρας] Δώρος [...] στήριξε [τον Χριστόφια] στη Λάρνακα τον καιρό που βαλλόταν από το μετέπειτα ΑΔΗΣΟΚ ...”;
vi. Όταν ο Γ. Χριστοδουλίδης αποκαλείται [από τον κον Επίτροπο] “αριστερός πατριώτης”, απ’ αυτό εξυπακούεται ότι υπάρχουν αριστεροί [αλλά και άλλος κόσμος] που ΔΕΝ είναι πατριώτες ... Πως θα το σχολίαζε άραγε αυτό ο ποιητής;
vii. Και κάτι το άσχετο: Όταν ο Γιώργος Χριστοδουλίδης [ο παππούς] γράφει άρθρα στην “Χαραυγή” για την διεθνή πολιτική κατάσταση χρησιμοποιώντας το ιμπεριαλιστικό περιοδικό “Economist”, αυτό ΔΕΝ είναι επιλήψιμο;
************
Αυτά λοιπόν σύντροφε Γιώργο Χριστοδουλίδη ...
Anef_Oriwn
[ένας αδαής, αφελής κι άπατρις νεοταξίτης - Αριστερός]
Τρίτη 1/12/2009
Μερικές παρατηρήσεις θέλω να κάνω και συνάμα να υποβάλω και μερικά ερωτήματα αλλά κι απορίες – πιο πολύ ρητορικά θα είναι γιατί ΔΕΝ περιμένω ότι ο κος Γ. Χριστοδουλίδης θα περάσει απ’ εδώ, να τα δει και να δώσει απαντήσεις ... Αλλά ΟΥΤΕ κι έχω την ψευδαίσθηση ότι κάποιος από τους κους Επιτρόπους θα το κάνει – δηλ. να σχολιάσει οτιδήποτε από τα γραφόμενα του με το πραγματικό του nickname ή θα μεταφέρει το μήνυμα στον άμεσα ενδιαφερόμενο [τον συνεντευξιαζόμενο Γιώργο Χριστοδουλίδη] για να μας ανταπαντήσει ... Κάποιους από τους κλώνους τους [ανώνυμους και ψευδώνυμους] θα αμολήσουν κατα δω μεριά, για να “καθαρίσουν” με χαρακτηρισμούς κι αφορισμούς [ως συνήθως].
Τούτη τη φορά ΔΕΝ θα προχωρήσω να παραθέσω [εδώ στο Blog μου] ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης [του κου Χριστοδουλίδη], όπως συνήθως κάνω όταν σχολιάζω άλλα κείμενα ... Θα παραθέσω μόνο την εισαγωγή του Επιτρόπου Έβρου και τη σταχυολόγηση [από τα λεγόμενα του Γ. Χρ.] που έκαμε ο κος Επίτροπος ... Το κείμενο με τα σχόλια και τις παρατηρήσεις μου είναι ούτως ή άλλως μεγάλο, γι’ αυτό και δεν υπάρχει λόγος να το μεγαλώσω κι άλλο ... Εξ άλλου κάποιος μπορεί να ανατρέξει στο κείμενο της συνέντευξης [αν το επιθυμεί διακαώς] χρησιμοποιώντας τα links:
1. http://christofias-watch.blogspot.com/2009/11/christofias-watch_30.html
2. http://christofias-watch.blogspot.com/2009/12/blog-post.html
************
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Σχόλια, ερωτήματα, παρατηρήσεις, απορίες, συλλογισμοί, σκέψεις τζιαι δκιαολισμοί [διαλογισμοί] του Ιστολόγου:
1. Κατ’ αρχάς να σημειώσω και να πω ότι:
a. Τον συνεντευξιαζόμενο από τους Γριστοφογουοτσσιανούς Επιτρόπους κον Γιώργο Χριστοδουλίδη [τον νεώτερο] ΔΕΝ τον γνωρίζω προσωπικά … Εδώ θα περιοριστώ στο να κρίνω και να σχολιάσω αποκλειστικά και ΜΟΝΟ τις απόψεις και τις πολιτικές του τοποθετήσεις αφού επέλεξε και θέλει να τις εκφράζει και δημόσια [και στην blogόσφαιρα] ... ΔΕΝ θα με απασχολήσουν ΚΑΘΟΛΟΥ άλλα ζητήματα όπως, ας πούμε, οι αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις του πατέρα Δώρου Χριστοδουλίδη με το ΑΚΕΛ [και οι λόγοι γι’ αυτές τες εντάσεις – αν δηλ. είναι οικονομικοί ή όχι]...
b. Με τους “άσπονδους φίλους”, τους Γριστοφογουοτσσιανούς Επιτρόπους θα αποφύγω να ασχοληθώ [στο μέτρο του δυνατού φυσικά] ... Αναμένω όμως ότι θα δεχτώ την χυδαία επίθεση τους.
Διερωτούμαι όμως γιατί ο ποιητής κος Γ. Χρ. επέλεξε το blog των Ακατονόμαστων Γριστοφογουοτσσιανών για την «αποκλειστική συνέντευξη» του; Μήπως γιατί υιοθετεί και τις μεθόδους σπίλωσης και διασυρμού προσώπων, τις οποίες εφαρμόζουν συστηματικά οι κοι Επίτροποι του blog τους;
c. Ο Γ. Χρ. είναι μεν επικριτικός απέναντι στον Πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ και αποστασιοποιείται από τις πολιτικές που ακολουθούν [δηλώνοντας την ίδια στιγμή ότι παραμένει αριστερός], όμως οφείλω να πω ότι ο λόγος του είναι βασικά [πλην 2-3 εξαιρέσεων – ουδείς τέλειος] ήπιος και νηφάλιος, χωρίς χαρακτηρισμούς, αφορισμούς, δαιμονοποιήσεις και χυδαιότητες, όπως πράττουν συστηματικά οι blogοδεσπότες που τον φιλοξενούν [ίσως γιατί είναι ποιητής ο άνθρωπος – εξ ου και το διερώτημα μου στο σημείο 2b.]. Δεν είναι μηδενιστικός και δεν αφορίζει τον Πρόεδρο. Πιστώνει τον Πρόεδρο ότι “δεν θα παραδοθεί αμαχητί” και παράλληλα διατηρεί [για τον κον Γ. Χρ. μιλάμε πάντα] μια «αμφιλεγόμενη ελπίδα» γιατί [όπως λέει ο Γ. Χρ.] ο Πρόεδρος «έχει στο νου του ένα διαβολικό σχέδιο», που θα οδηγήσει στην τελική απόρριψη των πάντων. Πιο συγκεκριμένα: “Εδωσε τόσα πολλά στις διαπραγματεύσεις, έχοντας κατά νου πως θα αναγκαστεί να απορρίψει το κυρίως μενού που θα μας προσφερθεί, ένεκα των διχοτομικών θέσεων που θα περιέχει, και ότι το έκανε για να μην του προσαφθεί η κατηγορία του αδιάλλακτου.” Και μετά έχουν παράπονο γιατί τους λέμε απορριπτικούς, όταν μέρα νύχτα ονειρεύονται απορρίψεις ...
Πέραν τούτων όμως, ο Γ. Χρ. είναι και αντιφατικός και δεν τεκμηριώνει ούτε τους φόβους που εκφράζει, ούτε και τα κινδυνολογήματα που εκτοξεύει ... Φέρ’ ειπείν να πούμε, [που λαλεί τζι’ παρέας ο Ρεπάνιας], πως τεκμηριώνει ότι “σίγουρα προς δίκαιη λύση δεν πορευόμαστε από τη στιγμή που έχουμε αποδεχθεί ως ε/κ πλευρά στοιχεία καταφανούς αδικίας” ή ότι “παίρνουμε […] τμηματικά πρόνοιες (τις χειρότερες!) εκείνου του σχεδίου [του Ανάν] για να φτάξουμε ένα νέο παζλ” …
d. Μέσα στον λόγο του δεν παρατηρώ να προτείνει διεξόδους... Περιορίζεται σε κριτικές, κάτι που έχω παρατηρήσει να κάνει και στην αρθρογραφία του που φιλοξενειται κυρίως στον "Φιλελεύθερο". [Ήδη έχω γράψει κι ένα κείμενο όπου σχολιάζω ένα άρθρο του για την Ομοσπονδία στην Βοσνία – Ερζεγοβίνη, το οποίο ελπίζω να αναρτήσω λίαν συντόμως] ...
Δεν μας επεξηγε,ί ούτε μας αναλύει πως θα πετύχουμε «δίκαιη λύση». Απλώς αρκείται να μας πει [στο τέλος του δευτέρου μέρους της συνέντευξης του] ότι “Δεν ξέρω αν είναι ουτοπία [μια δίκαιη λύση στο κυπριακό]. Πολύ πιθανόν” και “… δεν ξέρω αν μπορούμε να πετύχουμε δίκαιη λύση …” [Είπαμε ο άνθρωπος είναι λογοτέχνης και δη ποιητής κι όχι πολιτικός ή πολιτικάντης].
e. Παράλληλα όμως περίμενα [μια και δηλώνει ότι εξακολουθεί να είναι αριστερός], ότι θα μας ανέλυε και τες κοινωνικοοικονομικές διαστάσεις και παραμέτρους του κυπριακού προβλήματος οι οποίες προκαλούν και τες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό μέτωπο, κι όχι απλώς ξερά, στεγνά και μονόπλευρα να μας υπενθυμίζει τους «ιμπεριαλιστικούς, νεοταξικούς και νεοαποικιακούς ζυγούς» ή «την Ευρώπη των μονοπωλίων και των στυγνών συμφερόντων»... Άραγε οι σημερινοί συνοδοιπόροι του σε ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, μερίδα του “Συναγερμού”, ΕΥΡΟΚΟ, Οικολόγους, Αρχιεπισκοπές και Επισκοπές πόσο απαλλαγμένοι είναι από εξαρτήσεις [οικονομικές και πολιτικές] που έχουν να κάνουν με ευρωπαϊκά [αλλά και τοπικά] συμφέροντα;
************
2. Μερικά σχόλια και κάποιες παρατηρήσεις κι απορίες πάνω σε επιμέρους ζητήματα [κυρίως απ’ αυτά που τονίζονται στη σταχυολόγηση και την εισαγωγή του κου Επιτρόπου, που θα παραθέσω πιο κάτω]:
2.1. Τάδε έφη Ευρυβιάδης στην εισαγωγή του στο post των Γριστοφογουοτσσιανών:
“Γ. Χριστοδουλίδης: Ο δημοσιογράφος αριστερός πατριώτης - Ο δημοσιογράφος Γιώργος Χριστοδουλίδης δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ανήκει σε μία από τις πιο σημαντικές οικογένειες στο χώρο της κυπριακής αριστεράς. Αρθρογραφεί συχνά στον κυπριακό τύπο και διακρίνεται για το ελεύθερο πνεύμα του και τη βαθυστόχαστη σκέψη του.
Τον ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη και η παρουσία του στην ιστοσελίδα μας, είναι για εμάς ιδιαίτερα τιμητική.”
2.2. Τάδε έφη [μεταξύ άλλων] ο Γιώργος Χριστοδουλίδης:
[Μέσα σε αγκύλες και με κόκκινο χρόνο τα δικά μου σχόλια]:
i. “Όταν ο Τάσσος σηκωνόταν να μιλήσει, οι άλλοι άκουγαν.” – [Καλά, σήμερα όταν μιλάει ο Χριστόφιας οι άλλοι ΔΕΝ το άκουνε; Και για τί μιλούσε ο Τάσσος, για το πρόγραμμα του για κοινωνική δικαιοσύνη;] ...
ii. “Υιοθετεί ο κ. Μπράουν τις αρχές που θα πρέπει να διέπουν τη λύση του Κυπριακού όπως τις διακηρύττει ο Πρόεδρος και δεν το αντιληφθήκαμε;” – [Εμάς πρώτα και κύρια μας ενδιαφέρει τί διακηρύττει ο Πρόεδρος, και ΟΧΙ τί – σίγουρα διαφορετικό – υιοθετεί ο κ. Brown] …
iii. “Κάποτε ο Χριστόφιας εκπροσωπούσε για μένα κάτι το αληθινό και θέλω να κρατήσω εκείνες τις αναμνήσεις. Μετά αποφάσισε να συμμαχίσει με όλες εκείνες τις δυνάμεις που για χρόνια τον υπέσκαπταν. Δικαίωμα του.” - [Ποιες ήταν/είναι αυτές οι δυνάμεις; Κι ανεξάρτητα αν αυτό όντως ισχύει ή όχι, όταν το ΑΚΕΛ συμμαχούσε με τον “Δευκαλίωνα” Παπαδόπουλο – γιατί δήθεν “άλλαξε ο “άδρωπος” – ήταν όλα καλά κι άγια;] ...
iv. “Δεν νομίζω ότι βρίσκομαι σε διάσταση με το κόμμα, μάλλον το κόμμα είναι σε διάσταση με τον αριστερό εαυτό του και αυτό δεν είναι κάτι που συνέβη σε μια μέρα.” – [Ο εθνικισμός δεν είναι κάτι που βρίσκεται σε διάσταση με την αριστερή ιδεολογία;]
v. “Τώρα όμως το τότε ΑΔΗΣΟΚ συμπορεύεται με τον Δ. Χριστόφια, συνεπώς εμείς δεν μπορούσαμε θα είμαστε συνοδοιπόροι του, πολιτικά εννοώ.” - [Εμείς γιατί γίναμε συνοδοιπόροι με τον “Δευκαλίωνα” Παπαδόπουλο; Επειδή «άλλαξε ο άδρωπος»; Και μήπως χολέρα έχουν οι πάλαι ποτέ ΑΔΗΣΟΚοί; Κι από την άλλη πλευρά οι ΕΥΡΟΚΟ-κοι γιατί ειναι καλοδεχούμενοι;] ...
vi. “Εδώ όλο και πιο συχνά γίνεται λόγος για «την ανάγκη συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ», κάτι το αδιανόητο μέχρι πριν μερικά χρόνια αλλά δυστυχώς δηλωτικό της μεταστροφής στην πολιτική κάποιων.” – [Μα καλά ρε σύντροφε, εδώ το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ συμμάχησαν με τον “Συναγερμό” και έβγαλαν τον μεταπραξικοπηματία Κληρίδη στην Προεδρία και συμμετείχαν μάλιστα και με υπουργούς στην Κυβέρνηση του και ΟΥΤΕ καν το αναφέρετε - το καταπίνετε! Τώρα, γιατί θεωρείς ότι, μια τέτοια προοπτική για συνεργασία - κι ανεξάρτητα του ότι προσωπικά πιστεύω πως ΔΕΝ πρόκειται να θα γίνει κάτι τέτοιο τελικά - είναι επιλήψιμη και κολάσιμη; Δεν είναι τον Τάσσο Παπαδόπουλο που έδειξε η τηλεόραση να καλεί, το 1998, σε συγκέντρωση στην Γαλάτα - αν δεν κάνω λάθος – τους ψηφοφόρους του ΔΗΚΟ, να ψηφίσουν τον Κληρίδη ;]
vii. “Λοιπόν δεν ξέρω αν μπορούμε να πετύχουμε δίκαιη λύση, ξέρω όμως ότι αξίζει να αγωνιστούμε γι' αυτό. Για να μπορούμε αύριο να λέμε στα παιδιά μας ότι το πράξαμε. Για να είμαστε ένας λαός με αξιοπρέπεια, όχι ηθικά εξευτελισμένος και απαξιωμένος. Θέλω να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν θα το πετύχουμε, ξέρω όμως ότι αυτό που επιδιώκουν να μας επιβάλουν είναι εξ ορισμού θνησιγενές. Ως εκ τούτου, αν η επιλογή είναι να μας κάνουν λοβοτομή ή να αγωνιστούμε για μια καλύτερη ζωή, επιλέγω το δεύτερο.” – [Αφού ΔΕΝ ξέρεις τίποτα καλέ μου σύντροφε – και ποιος ξέρει ή είναι σίγουρος για την όποια λύση ή μη λύση – γιατί ενίστασαι τόσο; Γιατί τόσο συντηρητισμός και φοβία για το νέο και το άγνωστο; Αριστερός ΔΕΝ είναι κι αυτός που ανοίγει ή προσπαθεί να ανοίξει και να διαβεί νέους δρόμους; Άραγε τι θα λέμε αύριο στα παιδιά μας όταν από φοβία δεν τολμήσαμε να έρθουμε σε ρήξη με το status quo, με αποτέλεσμα το νησί μας να παραμείνει διχοτομημένο;] ...
viii. “Κύριε Πρόεδρε θέλεις να κάνεις υποχωρήσεις; Κάνε τες και ανάλαβε την ευθύνη να σε κρίνει ο λαός.” – [Αφού είν’ έτσι κι αφού κάπου λες μάλιστα ότι ο Πρόεδρος “δεν θα παραδοθεί αμαχητί”, τότε γιατί ΔΕΝ τον πιστώνετε με καλές προθέσεις και να στηρίξετε τις προσπάθειες του, όταν μάλιστα στο τέλος θα έρθουμε να αποφασίσουμε σε δημοψήφισμα για τη λύση στο σύνολο της; Τι άραγε υπάρχει πίσω απ’ όλη αυτή την πολεμική;]
ix.“ Συντηρούν κάποιοι τον μύθο περί περιρέουσας ατμόσφαιρας. Τον συντηρούν οι πιο κακόφημοι του σκληρού πυρήνα της πλατφόρμας του ΝΑΙ. Να υποθέσω ότι και το Δικαστήριο που έκρινε ότι υπήρξε χρηματοδότηση, είναι μέρος της περιρέουσας;” – [Και οι «πιο κακόφημοι του σκληρού πυρήνα» του ΟΧΙ τι συντηρούν, την ανανολογία και την κινδυνολογία για το χάος και την καταστροφή που θα επέλθει με την Ομοσπονδία;] ...
************
3. Μερικά ακόμα ερωτήματα [ρητορικά όπως προανάφερα]:
i. Γιατί ο Γριστοφογουοτσσιανός Επίτροπος Ευρυβιάδης [που επιμελήθηκε τη συνέντευξη] αποκαλεί τον συνεντευξιαζόμενο κον Γ. Χρ., ως «ένα πρώην στέλεχος του ΑΚΕΛ, με πλούσια προσφορά στο κόμμα»; Μήπως για να του δώσει την ευκαιρία να πει ότι «Δεν είμαι πρώην στέλεχος του ΑΚΕΛ δεν υπήρξα μέλος κανενός κόμματος»;
ii. Ποιοι ήταν οι «ταξικοί αγώνες» μέσα στους οποίους «σκληραγωγήθηκε» ο Τάσσος Παπαδόπουλος και για τους οποίους κάνει αναφορά ο κος Γ. Χρ.; Αυτοί που συμμετείχε ως “Δευκαλίωνας” ή ως μέλος της Οργάνωσης “Ακρίτας”; Ή αυτοί ήταν απλώς «εθνικοί»;
iii. Σίγουρα το “... να αρνείσαι να υποταχθείς στο διεθνή ιμπεριαλισμό…” είναι μια «αριστερή στάση», όμως πόσο «αριστερή στάση» είναι την ίδια ώρα και οι συνεργασίες με εθνικιστικούς, συντηρητικούς κι αντικομουνιστικούς κύκλους και παράγοντες [οι οποίοι μάλιστα δεν θέλουν ν’ ακούσουν λέξη για ομοσπονδία - με τους τουρκοκύπριους]; Εφανταστήκετε ο Επίτροπος Ευρυβιάδης να ‘ναι ο Βάσος ο Φτωχόπουλος [όπως λαλεί τζιαι ένας Ανώνυμος στο blog των Ακατονόμαστων] και να δημοσιεύσει και την εν λόγω συνέντευξη στην ενωσιο-κωλο-γική χυδαιοφυλλάδα του; Επανερχόμενος όμως στο θέμα των συνεργασιών και των κοινών δράσεων διερωτούμαι πως γίνεται ένας αριστερός να ΜΗΝ κάνει ΚΑΘΟΛΟΥ αναφορά στην αρχή για συνεργασίες και συμπόρευση πάνω σε κοινωνική βάση και πέραν από εθνοτικούς διαχωρισμούς; Εν τέλει πόσο αριστερός είναι ο λόγος του κου Γ. Χρ. όταν μέσα απ’ αυτό αναβαθμίζει τον εθνοκεντρισμό, παραβλέποντας καταφανώς την πιθανότητα μιας λύσης του κυπριακού μέσα από μια κοινωνική προσέγγιση του όλου ζητήματος; [Τούτο θα το αναλύσω σε επομένη μου ανάρτηση] ...
iv. Η «διεκδικητική εθνική πολιτική» που θα ασκούσε «μια προοδευτική αριστερά [που θα ανερχόταν]στην εξουσία», θα αφορούσε και τους τουρκοκυπρίους; Αν ναι, τι νόημα έχει εδώ ο επιθετικός προσδιορισμός «εθνική»;
v. Απέναντι σε ποιους Ακελικούς στην Λάρνακα “… ο [πατέρας] Δώρος [...] στήριξε [τον Χριστόφια] στη Λάρνακα τον καιρό που βαλλόταν από το μετέπειτα ΑΔΗΣΟΚ ...”;
vi. Όταν ο Γ. Χριστοδουλίδης αποκαλείται [από τον κον Επίτροπο] “αριστερός πατριώτης”, απ’ αυτό εξυπακούεται ότι υπάρχουν αριστεροί [αλλά και άλλος κόσμος] που ΔΕΝ είναι πατριώτες ... Πως θα το σχολίαζε άραγε αυτό ο ποιητής;
vii. Και κάτι το άσχετο: Όταν ο Γιώργος Χριστοδουλίδης [ο παππούς] γράφει άρθρα στην “Χαραυγή” για την διεθνή πολιτική κατάσταση χρησιμοποιώντας το ιμπεριαλιστικό περιοδικό “Economist”, αυτό ΔΕΝ είναι επιλήψιμο;
************
Αυτά λοιπόν σύντροφε Γιώργο Χριστοδουλίδη ...
Anef_Oriwn
[ένας αδαής, αφελής κι άπατρις νεοταξίτης - Αριστερός]
Τρίτη 1/12/2009
Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009
Ανάρτηση 71/2009 [έκτακτη, επίκαιρη, πολιτική λογοτεχνική, ραδιοφωνική και bloggerική] – Τρία – τέσσερα μικρά [αλλά με πολλά λόγια] θέματα ...
{Στην σημερινή μου έκτακτη ανάρτηση θα καταπιαστώ, με τη συνήθη φλυαρία μου όμως, με 3-4 μικρά θέματα από την τρέχουσα επικαιρότητα τα οποία έχουν τη δική τους (πολιτική κι όχι μόνο) σημασία [και το κάνω εκτάκτως και στα βιαστικά πριν παλιώσουν κι αυτά όπως κάποια άλλα]. Θα τα παρουσιάσω και θα τα σχολιάσω, όπως εγώ τα αντιλήφτηκα – πολύ πιθανόν όμως να ‘χουν περάσει απαρατήρητα από τα όμματα και τα ώτα πολλών. Έχουν δώσει όμως (ή μπορούν ακόμα να δώσουν) ερεθίσματα ή και το έναυσματα για συζητήσεις ... Το κείμενο μου βγήκε τελικά μακρινάρι, αλλά κάντε μια προσπάθεια να το διαβάσετε – είμαι σίγουρος ότι κάτι ενδιαφέρον θα πετύχετε ...
Έχουμε και λέμε λοιπόν ...}
1. Το πρώτο θέμα με το οποίο θα ασχοληθώ είναι το πολύκροτο και αμφιλεγόμενο βιβλίο [μυθιστόρημα] του Βασίλη Γκουρογιάννη, “Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή” [εκδόσεις “Μεταίχμιο”, 2009] και τη ματαίωση [λόγω τραμπουκισμών από ακροδεξιά στοιχεία και όχι μόνο], την περασμένη Πέμπτη, 19 του μηνός, εκδήλωσης [στην Αθήνα, στην Στοά του Βιβλίου] για την παρουσίαση του βιβλίου. [Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τον περασμένο Μάρτιος αλλά φαίνεται πως κάποιοι τώρα το πήραν πρέφα για να αντιδράσουν!]
Τη σχετική είδηση τη διάβασα την Παρασκευή το μεσημέρι στις ελληνικές εφημερίδες “Ελευθεροτυπία” [link: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=103786] και “ΤΑ ΝΕΑ” ... Τις δύο εφημερίδες τις παίρνω κάθε Παρασκευή – την μεν πρώτη για το ένθετο “Βιβλιοθήκη” και τη δε δεύτερη για το ένθετο “Διακοπές” ...
Σίγουρα απαράδεχτες φασιστικές πρακτικές και τακτικές οι εν λόγω ενέργειες [των αιώνιων και εθνικά θιγμένων “πατριωτών” σε βάρος των όποιων αιρετικών] που στοχεύουν να πλήξουν και να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης ...
Οφείλω να πω ότι το βιβλίο αν και ξεκίνησα να το διαβάζω κατα το καλοκαίρι, είμαι όμως ακόμα στην αρχή, γι’ αυτό θα αποφύγω να εκφράσω ολοκληρωμένη άποψη, ή να πάρω θέση. [Παρομοίως πριν μερικά χρόνια ξεκίνησα να διαβάζω ένα άλλο βιβλίο του Γκουρογιάννη, το “Βεβηλη Πτήση”, αλλά δεν μου προκάλεσε και πολύ το ενδιαφέρον και δεν το προχώρησα ... Αυτό [το τελευταίο] του το βιβλίο το είδα προ καιρού [πριν το φετινό καλοκαίρι στα βιβλιοπωλεία] και του ‘ριξα αρκετές ματιές – ως συνήθως κάνω πριν αποφασίσω ν’ αγοράσω ένα βιβλίο ... [Είχα αποφασίσει να αφήσω την αγορά του για κάποια μετέπειτα στιγμή ... Όμως μια κριτική που διάβασα στον “Φιλελεύθερο” με έκανε να το αγοράσω με προοπτική να το διαβάσω κατα τες καλοκαιρινές διακοπές [το πήρα μάλιστα μαζί μου και στις ολιγοήμερες διακοπές που κάναμε φέτος στον Πεδουλά] ... Όμως ένα άλλο βιβλίο με συνεπήρε [το “Μπλε καστόρινα παπούτσια” του Θανάση Σκρουμπέλου, εκδόσεις “Τόπος”, 2007] - ένα μυθιστόρημα για τα πάθη της Αριστεράς, (και όχι μονο), και της μετεμφυλιακής Ελλάδας, κυρίως κατα τη δεκαετία του 1960]. Το διάβασα σε χρόνο μηδέν – που λενε. Η πλοκή και το γράψιμο του, μου θύμισε σε μεγάλο βαθμό το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα, “Χαμένη Άνοιξη”. Κάπου έχω γράψει κι ένα κείμενο ως βιβλιοπαρουσίαση με σκοπό να το αναρτήσω κάποια στιγμή [αν τα καταφέρω]. Φυσικά έχω σκοπό να ολοκληρώσω και το διάβασμα του βιβλίου του Γκουρογιάννη, ίσως κατα τες διακοπές των Χριστουγέννων [διάβασα κατα το καλοκαίρι καμιά 30ρια σελίδες, αλλά το έχω ξαναξεκινήσει σχεδόν απ’ την αρχή]... Έχει ενδιαφέρον κι όλη αυτή η επίθεση που δέχεται ο συγγραφέας μου προκαλεί όλο και πιο πολύ το ενδιαφέρον - είναι κι ένα είδος έμμεσης διαφήμισης....
Να πούμε όμως ότι και οι κριτικές για το βιβλίο είναι διιστάμενες. [Μια τέτοια κριτική έγραψε και η Κωνσταντίνα Ζάνου στο Blog της [link: http://czanou.blogspot.com/2009/09/blog-post.html ], όπου έγινε και μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση... Η Κωνστ. Ζάνου επανήλθε όμως στο θέμα με νέα μακροσκελή πλην εξαιρετική (και οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα - και πάλι) παρουσοιαση (απ’ την “καλή” κι απ’ την "ανάποδη") που θα βρείτε στο blog της στο link: http://czanou.blogspot.com/2009/11/blog-post_25.html] …
Τον Ιούλη διάβασα και μια συνέντευξη του συγγραφέα στην “Ελευθεροτυπία” [link: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=25/07/2009&id=66775 , όπου μεταξύ άλλων είπε πως “ο ελληνικός στρατός δεν είναι μόνο Λεωνίδες, Κολοκοτρώνηδες και Δαβάκηδες” ... Τελευταία όμως ανακάλυψα [στο περιοδικό “Άρδην” τεύχος 76] ακόμα μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γκουρογιάννη, στον έκδοτη του περιοδικού [και της εφημερίδας “Ρήξη”] Γιώργο Καραμπελιά [link: http://www.ardin.gr/node/1835].
Να σημειώσω ότι ο Καραμπελιάς είναι από τους κύριους εκφραστές του πολιτικο-ιδεολογικού φαινομένου [που εγώ αποκαλώ – αλλά ίσως κι άλλοι] “εθνικιστική αριστερά” [και τους εκφραστές της, “αριστερούς εθνικόφρονες”] ... Μ’ αυτό το αξιοπερίεργο φαινόμενο [και τις εκφράσεις και εκφάνσεις του στην Κύπρο] θα προσπαθήσω να ασχοληθώ πιο αναλυτικά και ενδελεχώς σε μελλοντική ανάρτηση μου...
Τέλος να αναφέρω [για όσους ενδιαφέρονται για περαιτέρω ενημέρωση] ότι για το ίδιο θέμα έχουν γράψει κείμενα στα blogs του και ο MARINOS [links: http://marinoskleanthous.blogspot.com/2009/11/blog-post_3608.html και http://marinoskleanthous.blogspot.com/2009/11/to-binteo.html] καθώς και η Eva Neocleous [link: http://evaneocleous.blogspot.com/2009/11/blog-post_22.html] …
Πριν όμως τελέψω μ’ αυτό το θέμα [των βιβλίων] θα ‘θελα να πω και δυο λόγια και για ένα άλλο βιβλίο [που έχει σχέση με το κυπριακό], το οποίο διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ [όχι μέσω κάποιας εφημερίδας, όπως έγινε με κάποια άλλα έντυπα που αφορούσαν το κυπριακό], αλλά με εξόδους και εκστρατείες σε καφενεία, συλλόγους και σπίτια, ενώ στα βιβλιοπωλεία πωλείται στην τιμή των δύο ευρω ΜΟΝΟ [μάλλον για να καλύψει απλώς τα έξοδα του βιβλιοπώλη – ο συγγραφέας του δεν θέλει κέρδος μια και επιτελεί “εθνικό” έργο με το πόνημα του] ... Πρόκειται για το [πολυδιαφημιζόμενο] σύγγραμμα του πρώην Υπουργού Οικονομικών και ακολούθως Εσωτερικών [επί διακυβέρνησης Κληρίδη] και τέλος Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Δόκτορα Χριστόδουλου Χριστοδούλου, “Τα Οικονομικά της Ομοσπονδίας, του Σχεδίου Ανάν και του Κυοφορούμενου Νέου Σχεδίου Λύσης”. [Μα καλά που ξέρει ποιο θα είναι το τελικό «Νεο Σχέδιο Λύσης» και ασχολείται με τα Οικονομικά του; Ή γιατί μάshεται για τα Οικονομικά του πεθαμένου πλέον Σχεδίου Ανάν; Για να συντηρείται η κινδυνολογία και η Ανανολογία; Ή μήπως τελικά με το πόνημα του ο κύριος Ττοουλής στοχεύει την Ομοσπονδιακή λύση [που είναι και ηλίου φαεινότερο]; Τι κι αν το διέψευσε ο σημερινός Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Αθανάσιος Ορφανίδης; [Δείτε και το σχετικό post στο blog του Strovoliotis – link: http://strovoliotis.wordpress.com/2009/11/17/%cf%84%ce%b1-%cf%81%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bb%cf%8d%cf%83%ce%b7%cf%82/] …
2. Το δεύτερο θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ έχει σχέση με κάποιες από ραδιόφωνου κουβέντες. Πιο συγκεκριμένα:
i. Το Σάββατο 21 του [πνέοντος τα λοίσθια τρέχοντος] μηνός στο [σαββατιάτικο] πρόγραμμα του “ΑΣΤΡΑ”, “Πειραματισμοί Επωνύμων” [στο πρόγραμμα αυτό κάποιος/α επώνυμος αναλαμβάνει το ρόλο του δημοσιογράφου κι “ανακρίνει” κάποιο άλλον επώνυμο] η εκπαιδευτικός Ρένα Χόπλαρου “ανέκρινε” τον θεολόγο καθηγητή Θεόδωρο Κυριακού [αντιπρόεδρο και του Συνδέσμου Θεολόγων Κύπρου] ... Προσωπικά ούτε την κυρία Χόπλαρου γνωρίζω αλλά ούτε και τον κύριο Κυριακού όμως τρέφω και για τους δύο μια εκτίμηση την οποία διαμόρφωσα παρακολουθώντας τον λόγο τους [και τον προφορικό – κυρίως του Θεόδ. Κυριακού μέσα από συνεντεύξεις του σε ράδια και τηλεοράσεις – και τον γραπτό – κυρίως της Ρένας Χόπλάρου, μέσα από τα άρθρα της στον κυριακάτικο “Πολίτη”]. Και οι δύο εκφράζουν [κατ’ εμένα] προοδευτικές [προχωρημένες, αιρετικές και αντισυμβατικές απόψεις – ο κύριος Κυριακού ουκ ολίγες φορές ήρθε σε αντιπαράθεση και ρήξη με την επίσημη Εκκλησία για τες θέσεις του.
Η συζήτηση των δυο στον “ΑΣΤΡΑ” [την οποία δυστυχώς αποσπασματικά κατάφερα να παρακολούθησα] ήταν "ζωντανή" και σε πολλά σημεία έντονα αντιπαραθετική ... Τούτο μου προκάλεσε μιαν αρνητική αίσθηση, ίσως γιατί πιστεύω ότι η προοδευτικότητα και η τόλμη κάποιων θεολόγων όπως ο κύριος Κυριακού [αλλά και ιερωμένων όπως ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος] να λενε κάποια πράγματα που μπορεί να τους φέρει σε σύγκρουση με τον διαχρονικό συντηρητισμό της Εκκλησίας, θα έπρεπε να εκτιμούνται και να αξιοποιούνται ... Θα ήταν προτιμότερο να ΜΗΝ μπαίνουν [από μέρους μας] μαξιμαλιστικοί στόχοι που είναι σίγουρο ότι θα μας φέρουν σε αντιπαράθεση μαζί τους. Δεν είναι δυνατό να τους πείσουμε όλους [και δη έναν θεολόγο] για την ορθότητα των δικών μας άθρησκων, αθεϊστικών και αγνωστικιστικών απόψεων!
Για ενημερωτικούς λόγους να αναφέρω ότι μεταξύ των θεμάτων που συζητήθηκαν [σε ψηλούς τόνους] ήταν και η πρόσφατη απόφαση του ΕΔΑΔ [του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων] το οποίο καταδίκασε τo ιταλικό κράτος για την παρουσία του σταυρού ως θρησκευτικού συμβόλου στις σχολικές αίθουσες. Η κυρία Χόπλαρου έγραψε και σχετικό άρθρο στον “Πολίτη” της Κυριακής 22 του μηνός [link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=910708&-V=archivearticles&-p].
Προσθήκη - Κυριακή 29/11/2009 [μετά από σχετική αναφορά του Lexi_Penitas - στα σχόλια]:
Με το θέμα των θρησκευτικών συμβόλων και την ελευθέρια της θρησκευτικής ή άθρησκης επιλογής, έχει ασχοληθεί κι ο Μιχάλης Μιχαήλ στην τελευταία του ανάρτηση στο Blog του, που θα βρείτε στο link: http://mihalismihail.blogspot.com/2009/11/blog-post_28.html
ii. Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μηνός Οκτώβρη, μια Τετάρτη αργά το απόγευμα [λίγο πριν τις 7:00], ήμουν στο σαραβαλάκι μου και ταξίδευα για κάποιο προορισμό. Άνοιξα το ραδιόφωνο και έψαχνα για κάποιο σταθμό με μουσική, οπόταν έπεσα πάνω στο Ράδιο “Πρώτο” και πιο συγκεκριμένα στο πρόγραμμα της Γιάννας Λοϊζίδου “Λίγη κουβέντα, λίγη μουσική” – τη δεδομένη στιγμή γινόταν κουβέντα μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και στάθηκα. Η παραγωγός του προγράμματος βρισκόταν σε τηλεφωνική επικοινωνία με κάποιο Μάριο [που απ’ ότι αντιλήφτηκα εκείνη την ώρα ήταν στέλεχος του ΑΚΕΛ Πάφου] και μιλούσαν για το “Δεκαήμερο Επαναπροσέγγισης” που διοργάνωνε η Επαρχιακή Επιτροπή του Κόμματος - με τη συμμετοχή και τουρκοκυπρίων. [Εκ των υστέρων διαπίστωσα ότι ο συνομιλητής της κυρίας Λοϊζίδου ήταν ο Μάριος Ιγνατίου, μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Πάφου – στον “Πολίτη” της περασμένης Δευτέρας 23 του μηνός μέρες είχε κι ένα ενδιαφέρον άρθρο του με τίτλο “ Το ενιαίο ψηφοδέλτιο και ο νέος Uri Geller”, link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=910791&-V=archivecolumns, το οποίο ίσως παραθέσω σε προσεχή ανάρτηση μου].
Οι δυο συζητητές μιλούσαν για το πρόγραμμα των εκδηλώσεων το οποίο η κυρία Λοϊζίδου πρέπει να είχε μπροστά της [σε φυλλάδιο προφανώς]. Οπόταν κάποια στιγμή [όταν είδε φαίνεται ότι στο πρόγραμμα περιλαμβανόταν και η ταινία “ΑΚΑΜΑΣ” του Πανίκου Χρυσάνθου] την ακούω να λέει το εξής αμίμητο [για “ραδιο-φονική” παραγωγό που θέλει αν έχει και άποψη και ε0πί των πολιτικών επιστητών]: “Μα έχετε και ταινία για ΤΟΝ Ακάμα”; - με ύφος που πρόδιδε ότι ΔΕΝ είχε ιδέα ότι Η ΤΑΙΝΙΑ ΔΕΝ ήταν περιβαλλοντική και φυσιολατρική αλλά ΠΟΛΙΤΙΚΗ!!! Και μετά να έρχεται η εν λόγω κυρία να εκφράζει με δήθεν αφελές ύφος, κι άποψη [υπό την μορφή διερωτήματος αλλά με σαφή πολιτική τοποθέτηση] κατά πόσο ενδείκνυται να γίνονται επαναπροσεγγιστικές κινήσεις ΠΡΟ της λύσης!!! Και ΔΕΝ αντιλαμβάνεται ότι η επαναπροσέγγιση υποβοηθά τις διαδικασίες για την επίτευξη λύσης ... Ίντα λο(γ)ής το λαλούμε στην κυπριακή; “Εξυπνήσαν οι καπόττοι τζιαι γαμούν μόνοι τους”;
3. Το τρίτο θέμα είναι blogοσφαιρικό κι έχει να κάνει με τη γνωστή ιστορία των διαγραφών [blogs αλλά και σχολίων] και τα διάφορα μπλα – μπλα που ακολούθησαν [περί περιορισμού της] ελευθερίας της έκφρασης ... Αφορμή γι’ αυτό το [νέο] σχόλιο πάνω σ’ αυτό το θέμα [ήδη ασχοληθήκαμε σε συγκεκριμένο post μας με το θέμα – ανάρτηση αρ. 67/2009, link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/11/672009.html] ΜΟΥ έδωσε η [απόλυτα δικαιολογημένη οφείλω να πω] ενέργεια του φίλτατου PolitisPittas να διαγράψει από το προηγούμενο Post στο Blog του σχόλιο το οποίο θεώρησε «άτοπο» κι ακολούθως να καταργήσει τη δυνατότητα ανάρτηση σχόλιων [τουλάχιστον για το συγκεκριμένο post] όταν δέχτηκε χυδαίες επιθέσεις.
Ποιο ήταν το κολάσιμο αμάρτημα του; Απλώς ΔΕΝ ανέχτηκε [τούτη τη φορά] τη χυδαιότητα των γνωστών Επιτρόπων! Και το θέμα της ανάρτησης του PolitisPittas, τελείως ανώδυνο ήταν – τα αδέσποτα σκυλιά και γατιά και μια παρότρυνση προς τον κόσμο από μέρους του για υιοθεσία ενός τέτοιου σκυλιού ή/και γατιού [link: http://politispittas.blogspot.com/2009/11/90936071.html] Αφαιρέσανε τελικά ΟΛΕΣ τες μάσκες και τα προσωπεία οι “κύριοι” Απο(κατα)στάτες!!!
Για το ζήτημα της ελευθερίας της έκφρασης στο διαδίκτυο θα ‘θελα να ΣΑΣ παραπέμψω και σ’ ένα πολύ ωραίο άρθρο του Νικόλα Κυριάκου που δημοσιεύτηκε τόσο στο Blog του [link: http://allioxthi-reloaded.blogspot.com/2009/11/blog-post_22.html ] όσο και στον “Πολίτη” της Κυριακής 22 του μηνός ...
4. Τελευταία [εδώ και καιρό] έκαμνα κάποιες σκέψεις για την ανάρτηση ενός αυτοβιογραφικού κειμένου - το έχω ήδη ετοιμάσει] ... Θα το έκανα κυρίως γιατί κάποιοι “άσπονδοι φίλοι” εφαηθήκαν να μάθουν ποιος είμαι [ποιος τέλος πόντων “κρύβεται” πίσω από το nickname Anef_Oriwn] και είπα κι ΕΓΩ να τους βγάλω από το άγχος τζιαι την έννοια ... Όμως θα το μεταθέσω για αργότερα – ίσως για τον νέο χρόνο [αν είμαστε με τους ζωντανούς μέχρι τότες – ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι] ... Εξ άλλου μια τζιαι τα “Κοπέλια”, οι γνωστοί “ΧριστοφοΓουοτσσιανοί” [οι παροικούντες και παρεπιδημούντες στο Ακατονόμαστο blog] έχουν κάπως καλμάρει τελευταία [θα παίρνουν φαίνεται κανονικά τα χάπια τους τώρα ή θα έχουν κόψει τα ληγμένα] και δεν πολυ-ασχολούνται μαζί ΜΑΣ, είπαμε να μην τους προκαλέσουμε κι ΕΜΕΙΣ [με τυχόν μπηχτές που ίσως περιέχονται στο αυτοβιογραφικό μου κείμενο] ... Είναι γεγονός ότι οι Επίτροποι έχουν [πλην κάποιων Ανωνύμων καβλιντηρκών] περιορίσει μέχρι νεωτέρας [είναι τοις πάσι γνωστό ότι τα “Κοπέλια” ΜΟΝΟ για λίγο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τες τσιόφτες τραβούν] τις προσωπικές λασπολογικές επιθέσεις και τα χυδαιολογήματα [σε βάρος ΜΑΣ]. Έχουν όμως παραλάβει και περιποιούνται με το γνώριμο τους τρόπο την Ειρήνη Χαραλαμπίδου και τον Τουμάζο Τσιελεπή – μέσα σε 2-3 μέρες τους αφιέρωσαν 5-6 κείμενα! Έχουν εθνικό και ελληνοπρεπέστατο έργο να επιτελέσουν ...
5. Υστερόγραφον:
Ο Επίτροπος Ευρυβιάδης κάμνει χαρούες επειδή σε κάποιο από τα τελευταία επεισόδια της “Αίγιας της Φούξιας” υπήρχε και μια σκηνή με μιαν μπηχτή για την “εκ περιτροπής προεδρία” [link: http://christofias-watch.blogspot.com/2009/11/blog-post_9232.html].
Τα “Κοπέλια” για μια ακόμα φορά εκάμαν ανακάλυψη/εφεύρεση – τούτη τη φορά ανακαλύψαν την αναρόπιττας!!! Τα [αντισυμβατικά] σατιρογραφήματα και οι αντιεθνικιστικές ατάκες που βλέπουμε κι ακούμε στην εν λόγω σειρά είναι βουνό! Εν τα επήραν ΟΥΛΛΑ πρέφαν τα Επιτρόπουλα; Ας πούμε, εν είδαν τζι’ ούτε αντιλήφτηκαν [στο videάκι που οι ίδιοι προβάλλουν από το ίδιο επεισόδιο] την γελοιοποίηση [μέσα από τη σάτιρα που στήθηκε] των παρελάσεων για τες εθνικές επετείους; Δεν πρόσεξαν ότι υπό την ανάκρουση εθνικών εμβατηρίων παρελαύνουν “βρακάες” που φέρουν έπ’ ώμου κούσπους τζιαι τσάππες αντι για όπλα τζιαι shεπέττους [τζιαι κορουες με κούζες στους ώμους]; Τα μηνύματα σαφέστατα, ρε Κοπελλούιν Έβρο τζιαι μεν αλληθωρίζεις!
Πέραν τούτου όμως, τζι’ όπως λαλεί τζι’ ένας Ανώνυμος [αντιφρονούντας] στο blogκιν των Ακατονόμαστων Επιτρόπων “Προφανώς δεν γνωρίζετε τι εστί ΣΑΤΙΡΑ …” γιατί “... αν ακόμα δεν καταλαβαίνετε τι συνέβει στην σκηνή [που περιγράψαμε πιο πάνω] ... και ποιον ή μάλλον ποιούς περιπαίζουν τότε είσαστε για κλάματα...”!!!
[Ένα αιρετικό κείμενο-ανάλυση για την “Αίγια Φούξια”, θα βρείτε (και) στο Blog του Νικόλα Δευτερά, “ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΙΠΟΤΑ”, κάτω από το link: http://defteras.blogspot.com/2009/07/blog-post_13.html ].
Αυτά για τούτον το Σαββατοκύριακο ...
Καλά να [το] περάσετε!
İyi hafta sonu!
Anef_Oriwn
Πέμπτη 23-27/11/2009
Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009
Ανάρτηση 70/2009 [έκτακτη, πολιτική και αφιερωματική] - Ένα άρθρο του Σενέρ Λεβέντ ειδικά αφιερωμένο στους όψιμους θαυμαστές και “φίλους” του …
Το άρθρο του [τουρκοκύπριου] Σενέρ Λεβέντ που θα παραθέσω πιο κάτω, το αφιερώνω [ειδικά και με περίσσια "αγάπη"] σ’ ΟΛΟΥΣ όσους [ελληναράδες κι αντι-τούρκους] όλως αιφνιδίως [τζι’ άξιππα] ΤΟΝ αγάπησαν και ΤΟΝ κάμνουν παντιέρα ΤΟΥΣ όταν τα κείμενα του, τους βολεύουν!!!
Άραγε αυτό γιατί ΔΕΝ το δημοσίευσαν ή δεν το ανάρτησαν στα blogs τους; Σίγουρα ΔΕΝ τους συμφέρει!!!
Κείμενα του Σενέρ Λεβέντ έχω φιλοξενήσει [αναρτήσει] κι άλλες φορές στο Blog μου. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο “Παραδεισένια Κοιλάδα” [ανάρτηση 13/2009 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/04/132009.html], το άρθρο “Να μπορούμε να βλέπουμε τα εγκλήματα και από τις δύο πλευρές”, στην ανάρτηση 47/2009 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/09/472009.html και link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=893467&-V=archivecolumns, και το άρθρο “Δεν σου αρμόζει να λες και να ξελές”, το οποίο ανάρτησα στα σχόλια της ανάρτησης 65/2009 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/11/652009.html] …
************
“Το κενό στο πνεύμα των νεαρών στο Λήδρα Πάλας”
[του Σενέρ Λεβέντ, από τον “Πολίτη” ημερομηνίας 23/11/2009, στήλη “Ημερολόγιο”, σελ. 13 – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=910783&-V=archivecolumns]
“Οι Ελληνοκύπριοι νεαροί που διαμαρτύρονταν κατά της κατοχής, κρατώντας ελληνικές σημαίες στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας και που μόλις είδαν ένα τουρκικό αυτοκίνητο έσπασαν τα τζάμια του, είναι αντιπρόσωποι μιας γενιάς που δεν έζησε καθόλου σύγκρουση σε αυτό το νησί. Ούτε το 1963, ούτε το 1974 είδαν. Δεν πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Δεν έγιναν πρόσφυγες. Δεν διακόπηκε ποτέ ο ύπνος τους από βόμβες και πυροβολισμούς. Μεγάλωσαν με παιχνίδια στο κομπιούτερ. Παρακολουθούν τον Χάρι Πότερ. Γλεντούν στις δισκοθήκες. Ζυμώθηκαν μέσα στη θετική σκέψη, το διαλογισμό, το γιόγκα και τη νέα τάξη πραγμάτων. Είναι και αυτοί τα παιδιά μόνο του ενός “μισού”, όπως οι μεγαλύτεροί τους αδελφοί και οι αδελφές τους, που μέχρι να πατήσουν τα τριάντα τους δεν είδαν ποτέ την Κερύνεια, τη Μόρφου, την Καρπασία και το άλλο μισό της Λευκωσίας.
Μόνο άκουγαν από τους γονείς τους για τα μέρη αυτά. Διάβαζαν γι' αυτά στα βιβλία. Είδαν τις φωτογραφίες τους. Παρακολούθησαν ταινίες - ντοκιμαντέρ γι' αυτά. Και ίσως να μην είδαν ποτέ Τούρκο στη ζωή τους μέχρι να ανοίξουν οι πύλες. Τώρα έρχονται όχι με σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έρχονται με ελληνικές σημαίες. Με το πνεύμα της ΕΟΚΑ. Σαν ήρωες που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους! Δεν είναι ήρωες. Είναι παιδιά που θεωρούν τον πόλεμο περιπέτεια και πηγαίνουν εθελοντικά στο μέτωπο. Κανείς δεν τους εξήγησε ότι δεν πρόκειται για ταινία. Είναι ολοφάνερο ότι αποτέλεσε πολύ κακό παράδειγμα για τα παιδιά αυτά ένας Αμερικανός στρατιώτης που ανάβει το πούρο του με κέφι καθώς περνούν σαν βροχή σφυρίζοντας οι σφαίρες πάνω από το κράνος του.
Μη θυμώνετε όμως. Εγώ βλέπω τη δική μας περίπτωση σε αυτούς τους νεαρούς. Είχαν μόλις αρχίσει οι πυροβολισμοί το 1963. Ήμασταν μόλις 14-15 χρόνων. Δραστηριοποιηθήκαμε για να πάμε στα φυλάκια. Μάλιστα, θα πηγαίναμε και στα βουνά. Είχαμε κάνει τις προετοιμασίες από το βράδυ. Είχαμε βάλει και σκόρδο στις τσάντες μας για προστασία από τα φίδια. Τα μέλη της οργάνωσης μάς είπαν να επιστρέψουμε πίσω, από τα μισά του δρόμου. “Ακόμη είστε παιδιά, άντε τρέξτε πίσω στα σπίτια σας”, μας είπαν και μας έδιωξαν. Έτσι έμεινε μισή η περιπέτειά μας. Όμως, εκείνοι που μας έδιωξαν τότε, μας κάλεσαν οι ίδιοι, προτού περάσει πολύς καιρός. Μας έδωσαν στολές. Και μας έστειλαν στα πιο προχωρημένα φυλάκια. Μόνο τότε καταλάβαμε ότι ο πόλεμος δεν είναι καθόλου παιχνίδι για διασκέδαση.
Μην θυμώνετε στους Ελληνοκύπριους νέους που διαμαρτυρήθηκαν στην πύλη του Λήδρα Πάλας κρατώντας ελληνικές σημαίες μέσα στο πνεύμα της ΕΟΚΑ. Προσπαθήστε να τους καταλάβετε. Και εξηγήστε τους. Ότι δεν γίνεται κανείς ήρωας με το να σπάζει τα τζάμια ενός τουρκικού αυτοκινήτου. Κάποτε δεν είχαν εξηγήσει ούτε στον Σολωμού ότι δεν θα τερματιζόταν η κατοχή με το να κατεβάσει την τουρκική σημαία από τον ιστό. Και ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με ηρωισμό. Δεν αξίζει τον κόπο να πεθάνει κάποιος για καμία σημαία σε αυτόν τον κόσμο. Η κυπριακή σημαία είναι η πιο τυχερή σημαία στον κόσμο, έτσι! Ειδικά που δεν υπάρχει κανένας για να πεθάνει για χάρη της! Τι καλά.
Το κενό ηρωισμού στο πνεύμα των νεαρών είναι σοβαρό. Μην το υποτιμάτε. Αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα της νεολαίας σε ευημερούσες κοινωνίες, οι οποίες μειώνουν τις πολιτικές απαγορεύσεις σε επίπεδο που είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Το είδα και στην πρωτεύουσα της Σουηδίας τη Στοκχόλμη. Κατέφευγε σε άλλους τρόπους για να αποδείξει τον εαυτό της η νεολαία, η οποία είχε στερηθεί (!) τη δυνατότητα να πολεμήσει, να υποστεί καταπίεση και να συλληφθεί λόγω πολιτικών ενεργειών και απόψεών της. Ειδικά τα Σαββατοκύριακα μεθούσαν και έσπαζαν βιτρίνες στα καλά καθούμενα, χωρίς όμως να κλέψουν και πολλά πράγματα από τις βιτρίνες που έσπαζαν. Τις έσπαζαν απλά για να τις σπάσουν. Ή οδηγούσαν μοτοσυκλέτες με υπερβολική ταχύτητα σαν να πήγαιναν προς το θάνατο. Έσκιζαν τα λάστιχα σταθμευμένων οχημάτων και στράβωναν τις κεραίες τους.
Οι Ελληνοκύπριοι νέοι, που δεν είδαν ποτέ πόλεμο, φώναξαν στην πύλη. Δεν ξέρουν τι κάνουν. Μήπως μπορεί να γίνει διαμαρτυρία κατά της τουρκικής κατοχή κρατώντας ελληνικές σημαίες;”
************
Σχόλια Ιστολόγου:
1. Κατ’ αρχάς να πω ότι ο Σενέρ Λεβέντ αποτελεί μια πολύ δυνατή [αντικαθεστωτική] ΚΥΠΡΙΑΚΗ φωνή [δηλώνει πρώτα και πάνω απ’ όλα ΚΥΠΡΙΟΣ!] μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα [με θέσεις ενάντια στην κατοχή και τον εποικισμό] … Όμως οι τοποθετήσεις του πάνω στο ζήτημα της λύσης του κυπριακού [την τακτική και τες μεθοδεύσεις για τη επίτευξη λύσης] δεν είναι και τόσο σαφείς και ξεκάθαρες, ενώ πολλές φορές φαντάζουν και ρομαντικές και ουτοπικές ... Έχω μάλιστα πει ότι τούτες ΔΕΝ με βρίσκουν πάντα σύμφωνο! Και το λέω ελεύθερα και χωρίς φόβο ... Εκείνο όμως που παρατηρώ είναι ότι τον επικαλούνται [επιλεκτικά και αποσπασματικά και κατα το δοκούν – δηλ. όπως τους βολεύει], συνήθως ΚΑΙ όσοι αντιτίθενται στην ομοσπονδιακή λύση [δηλ. οι του απορριπτικού κι αντι-ομοσπονδιακού μετώπου - ίσως γιατί ο Σενέρ υποστηρίζει το "ενιαίο κράτος"] ή/και όσοι προτιμούν τη διατήρηση του σημερινού [διχοτομικού] status quo, ως “the second best solution”(!), παρ’ όλο που τούτοι ουδέποτε είδαν έστω και με απλή συμπάθεια τους τουρκοκυπρίους και γενικότερα τους τούρκους. Ε ρεεε, Υποκριτές και Φαρισαίοι!!!
2. Για την τόλμη μου να τοποθετούμαι ενίοτε (επι)κριτικά για τα λεγόμενα και γραφόμενα του Σενέρ Λεβέντ έχω τύχει σφοδρότατης επίθεσης, ανείπωτου χλευασμού κι απροσμέτρητης ειρωνείας από τους γνωστούς “άσπονδους” φίλους μου, όπως οι διάφοροι Δόρκωνες, Αλυσίμαχοι, Θεόδουλοι, Βρωμο-Ιοσίλιοι και λοιπά φυντάνια που ασμένως και σκαιωδώς ΜΕ καθυβρίζουν [ας πούμεν ως “αντισενερικό ειρωνευτή” – ε ρε χαρακτηρισμούς που εφευρίσκουν - με αφορμή το κείμενο μου στην ανάρτηση με αρ. 47/2009] ...
3. Τι άραγε θα πουν για τον Σενέρ Λεβέντ [και θα του σούρουν] για την υποβάθμιση από μέρους του της πράξης/προσπάθειας του Σολωμού [να κατεβάσει την τουρκική σημαία] με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί από τους τούρκους; Θα καταφέρουν τελικά να αρθρώσουν λόγο και να πουν κάτι ή θα την ρουφήσουν [ως συνήθως όταν ΔΕΝ τους συμφέρει];
Για το copy-paste και τα σχόλια,
Anef_Oriwn
25/11/2009
Άραγε αυτό γιατί ΔΕΝ το δημοσίευσαν ή δεν το ανάρτησαν στα blogs τους; Σίγουρα ΔΕΝ τους συμφέρει!!!
Κείμενα του Σενέρ Λεβέντ έχω φιλοξενήσει [αναρτήσει] κι άλλες φορές στο Blog μου. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο “Παραδεισένια Κοιλάδα” [ανάρτηση 13/2009 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/04/132009.html], το άρθρο “Να μπορούμε να βλέπουμε τα εγκλήματα και από τις δύο πλευρές”, στην ανάρτηση 47/2009 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/09/472009.html και link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=893467&-V=archivecolumns, και το άρθρο “Δεν σου αρμόζει να λες και να ξελές”, το οποίο ανάρτησα στα σχόλια της ανάρτησης 65/2009 – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2009/11/652009.html] …
************
“Το κενό στο πνεύμα των νεαρών στο Λήδρα Πάλας”
[του Σενέρ Λεβέντ, από τον “Πολίτη” ημερομηνίας 23/11/2009, στήλη “Ημερολόγιο”, σελ. 13 – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=910783&-V=archivecolumns]
“Οι Ελληνοκύπριοι νεαροί που διαμαρτύρονταν κατά της κατοχής, κρατώντας ελληνικές σημαίες στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας και που μόλις είδαν ένα τουρκικό αυτοκίνητο έσπασαν τα τζάμια του, είναι αντιπρόσωποι μιας γενιάς που δεν έζησε καθόλου σύγκρουση σε αυτό το νησί. Ούτε το 1963, ούτε το 1974 είδαν. Δεν πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Δεν έγιναν πρόσφυγες. Δεν διακόπηκε ποτέ ο ύπνος τους από βόμβες και πυροβολισμούς. Μεγάλωσαν με παιχνίδια στο κομπιούτερ. Παρακολουθούν τον Χάρι Πότερ. Γλεντούν στις δισκοθήκες. Ζυμώθηκαν μέσα στη θετική σκέψη, το διαλογισμό, το γιόγκα και τη νέα τάξη πραγμάτων. Είναι και αυτοί τα παιδιά μόνο του ενός “μισού”, όπως οι μεγαλύτεροί τους αδελφοί και οι αδελφές τους, που μέχρι να πατήσουν τα τριάντα τους δεν είδαν ποτέ την Κερύνεια, τη Μόρφου, την Καρπασία και το άλλο μισό της Λευκωσίας.
Μόνο άκουγαν από τους γονείς τους για τα μέρη αυτά. Διάβαζαν γι' αυτά στα βιβλία. Είδαν τις φωτογραφίες τους. Παρακολούθησαν ταινίες - ντοκιμαντέρ γι' αυτά. Και ίσως να μην είδαν ποτέ Τούρκο στη ζωή τους μέχρι να ανοίξουν οι πύλες. Τώρα έρχονται όχι με σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έρχονται με ελληνικές σημαίες. Με το πνεύμα της ΕΟΚΑ. Σαν ήρωες που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους! Δεν είναι ήρωες. Είναι παιδιά που θεωρούν τον πόλεμο περιπέτεια και πηγαίνουν εθελοντικά στο μέτωπο. Κανείς δεν τους εξήγησε ότι δεν πρόκειται για ταινία. Είναι ολοφάνερο ότι αποτέλεσε πολύ κακό παράδειγμα για τα παιδιά αυτά ένας Αμερικανός στρατιώτης που ανάβει το πούρο του με κέφι καθώς περνούν σαν βροχή σφυρίζοντας οι σφαίρες πάνω από το κράνος του.
Μη θυμώνετε όμως. Εγώ βλέπω τη δική μας περίπτωση σε αυτούς τους νεαρούς. Είχαν μόλις αρχίσει οι πυροβολισμοί το 1963. Ήμασταν μόλις 14-15 χρόνων. Δραστηριοποιηθήκαμε για να πάμε στα φυλάκια. Μάλιστα, θα πηγαίναμε και στα βουνά. Είχαμε κάνει τις προετοιμασίες από το βράδυ. Είχαμε βάλει και σκόρδο στις τσάντες μας για προστασία από τα φίδια. Τα μέλη της οργάνωσης μάς είπαν να επιστρέψουμε πίσω, από τα μισά του δρόμου. “Ακόμη είστε παιδιά, άντε τρέξτε πίσω στα σπίτια σας”, μας είπαν και μας έδιωξαν. Έτσι έμεινε μισή η περιπέτειά μας. Όμως, εκείνοι που μας έδιωξαν τότε, μας κάλεσαν οι ίδιοι, προτού περάσει πολύς καιρός. Μας έδωσαν στολές. Και μας έστειλαν στα πιο προχωρημένα φυλάκια. Μόνο τότε καταλάβαμε ότι ο πόλεμος δεν είναι καθόλου παιχνίδι για διασκέδαση.
Μην θυμώνετε στους Ελληνοκύπριους νέους που διαμαρτυρήθηκαν στην πύλη του Λήδρα Πάλας κρατώντας ελληνικές σημαίες μέσα στο πνεύμα της ΕΟΚΑ. Προσπαθήστε να τους καταλάβετε. Και εξηγήστε τους. Ότι δεν γίνεται κανείς ήρωας με το να σπάζει τα τζάμια ενός τουρκικού αυτοκινήτου. Κάποτε δεν είχαν εξηγήσει ούτε στον Σολωμού ότι δεν θα τερματιζόταν η κατοχή με το να κατεβάσει την τουρκική σημαία από τον ιστό. Και ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με ηρωισμό. Δεν αξίζει τον κόπο να πεθάνει κάποιος για καμία σημαία σε αυτόν τον κόσμο. Η κυπριακή σημαία είναι η πιο τυχερή σημαία στον κόσμο, έτσι! Ειδικά που δεν υπάρχει κανένας για να πεθάνει για χάρη της! Τι καλά.
Το κενό ηρωισμού στο πνεύμα των νεαρών είναι σοβαρό. Μην το υποτιμάτε. Αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα της νεολαίας σε ευημερούσες κοινωνίες, οι οποίες μειώνουν τις πολιτικές απαγορεύσεις σε επίπεδο που είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Το είδα και στην πρωτεύουσα της Σουηδίας τη Στοκχόλμη. Κατέφευγε σε άλλους τρόπους για να αποδείξει τον εαυτό της η νεολαία, η οποία είχε στερηθεί (!) τη δυνατότητα να πολεμήσει, να υποστεί καταπίεση και να συλληφθεί λόγω πολιτικών ενεργειών και απόψεών της. Ειδικά τα Σαββατοκύριακα μεθούσαν και έσπαζαν βιτρίνες στα καλά καθούμενα, χωρίς όμως να κλέψουν και πολλά πράγματα από τις βιτρίνες που έσπαζαν. Τις έσπαζαν απλά για να τις σπάσουν. Ή οδηγούσαν μοτοσυκλέτες με υπερβολική ταχύτητα σαν να πήγαιναν προς το θάνατο. Έσκιζαν τα λάστιχα σταθμευμένων οχημάτων και στράβωναν τις κεραίες τους.
Οι Ελληνοκύπριοι νέοι, που δεν είδαν ποτέ πόλεμο, φώναξαν στην πύλη. Δεν ξέρουν τι κάνουν. Μήπως μπορεί να γίνει διαμαρτυρία κατά της τουρκικής κατοχή κρατώντας ελληνικές σημαίες;”
************
Σχόλια Ιστολόγου:
1. Κατ’ αρχάς να πω ότι ο Σενέρ Λεβέντ αποτελεί μια πολύ δυνατή [αντικαθεστωτική] ΚΥΠΡΙΑΚΗ φωνή [δηλώνει πρώτα και πάνω απ’ όλα ΚΥΠΡΙΟΣ!] μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα [με θέσεις ενάντια στην κατοχή και τον εποικισμό] … Όμως οι τοποθετήσεις του πάνω στο ζήτημα της λύσης του κυπριακού [την τακτική και τες μεθοδεύσεις για τη επίτευξη λύσης] δεν είναι και τόσο σαφείς και ξεκάθαρες, ενώ πολλές φορές φαντάζουν και ρομαντικές και ουτοπικές ... Έχω μάλιστα πει ότι τούτες ΔΕΝ με βρίσκουν πάντα σύμφωνο! Και το λέω ελεύθερα και χωρίς φόβο ... Εκείνο όμως που παρατηρώ είναι ότι τον επικαλούνται [επιλεκτικά και αποσπασματικά και κατα το δοκούν – δηλ. όπως τους βολεύει], συνήθως ΚΑΙ όσοι αντιτίθενται στην ομοσπονδιακή λύση [δηλ. οι του απορριπτικού κι αντι-ομοσπονδιακού μετώπου - ίσως γιατί ο Σενέρ υποστηρίζει το "ενιαίο κράτος"] ή/και όσοι προτιμούν τη διατήρηση του σημερινού [διχοτομικού] status quo, ως “the second best solution”(!), παρ’ όλο που τούτοι ουδέποτε είδαν έστω και με απλή συμπάθεια τους τουρκοκυπρίους και γενικότερα τους τούρκους. Ε ρεεε, Υποκριτές και Φαρισαίοι!!!
2. Για την τόλμη μου να τοποθετούμαι ενίοτε (επι)κριτικά για τα λεγόμενα και γραφόμενα του Σενέρ Λεβέντ έχω τύχει σφοδρότατης επίθεσης, ανείπωτου χλευασμού κι απροσμέτρητης ειρωνείας από τους γνωστούς “άσπονδους” φίλους μου, όπως οι διάφοροι Δόρκωνες, Αλυσίμαχοι, Θεόδουλοι, Βρωμο-Ιοσίλιοι και λοιπά φυντάνια που ασμένως και σκαιωδώς ΜΕ καθυβρίζουν [ας πούμεν ως “αντισενερικό ειρωνευτή” – ε ρε χαρακτηρισμούς που εφευρίσκουν - με αφορμή το κείμενο μου στην ανάρτηση με αρ. 47/2009] ...
3. Τι άραγε θα πουν για τον Σενέρ Λεβέντ [και θα του σούρουν] για την υποβάθμιση από μέρους του της πράξης/προσπάθειας του Σολωμού [να κατεβάσει την τουρκική σημαία] με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί από τους τούρκους; Θα καταφέρουν τελικά να αρθρώσουν λόγο και να πουν κάτι ή θα την ρουφήσουν [ως συνήθως όταν ΔΕΝ τους συμφέρει];
Για το copy-paste και τα σχόλια,
Anef_Oriwn
25/11/2009
Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009
Ανάρτηση 69/2009 [πολιτική και φιλο-ομοσπονδιακή] – Ολίγα τινά περί [και υπέρ] της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ...
{Φτάσαμε αισίως στην 69η ανάρτηση μας για φέτος ... [Αρκετά παραγωγική η χρονιά – γράψαμε χιλιάδες λέξεις κι αφιερώσαμε χρόνο μπόλικο γι’ αυτό τον σκοπό]. Το κατά πόσο άξιζε να το κάνουμε [κι αξίζει γενικά τον κόπο να ασχολούμαστε με το blogging] ΔΕΝ είναι του παρόντος – ίσως το συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή ... [Δεν το θεωρώ άλλου παπά ευαγγέλιο ούτε άλλου χότζια αμανέ, αλλά δεν υπάρχει χρόνος τώρα] ...
Παρ’ όλο που ο αριθμός 69 [εξήντα εννιά] παραπέμπει [και παρεκτρέπει] το μυαλό και τη σκέψη σε ατραπούς πονηρούς, σε εικόνες λάγνες και παθιάρικες και απολαύσεις αισθησιακές, εν τούτοις ΕΓΩ θα ασχοληθώ με θέματα πιο πεζά ζητήματα – για μια ακόμα φορά θα πολιτικολογήσω ... Όχι ακριβώς ΕΓΩ - θα παραχωρήσω το χώρο για την ανάρτηση ενός άρθρου του Σταύρου Ευαγόρου που διάβασα σήμερα στον Τύπο – πρόσεξα ότι ήταν δημοσιευμένο σε 2-3 εφημερίδες. Άρχισαν να μπαίνουν δυναμικά [φαίνεται] οι συντρόφοι ...
Κάποιες [αρχικές] σκέψεις που έκαμα για ν’ ασχοληθώ με διάφορα τραγελαφικά της τρέχουσες επικαιρότητας [όπως με τους βατράχους – στην κυπριακή τους λέμε «όδρακες» τζιαι «βόρτακους» - ή τα κολοκάσσια, ή τα αλληλο-μαχαιρώματα στο ΔΗΚΟ, ή ακόμα τζιαι με τους φωστήρες του ποδοσφαίρου κι όχι μόνο, [όπως η ηγεσία της ΚΟΠ], που θα μας σώσουν από τον χουλιγκανισμό εντός και εκτός γηπέδων] έχουν για την ώρα μπει στο ψυγείο - μέχρι νεωτέρας κι όταν κι αν ευκαιρήσω}...
Για την ώρα ας μιλήσουμε για την,
Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία: γνήσια πατριωτική διεκδίκηση
[του Σταύρου Ευαγόρου, Εκπρόσωπου Τύπου της Κ.Ε. ΑΚΕΛ – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=910451&-V=archivecolumns]
“Από την ημέρα που με πρωτοβουλία της δικής μας πλευράς ξεκίνησε η παρούσα διαδικασία στο Κυπριακό μια μερίδα πολιτικών αναλώνονται καθημερινά σε μια άνευ προηγουμένου ισοπεδωτική κριτική η οποία αγγίζει και ενίοτε ξεπερνά τα όρια των ύβρεων. Κάθε φορά που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο πεδίο των επιχειρημάτων καταφεύγουν να κλαυθμηρίζουν για δήθεν φίμωση παρά το γεγονός ότι τυγχάνουν, κατά τη γνώμη μας, προβολής συγκριτικά πολύ μεγαλύτερης από την κοινωνική τους απήχηση.
Η μερίδα αυτή επιχειρεί να δημιουργήσει μια κάθετη διαχωριστική γραμμή στο εσωτερικό μέτωπο, να κατασκευάσει ένα ψευδοδίλημμα μεταξύ “υποχωρητικών” από τη μια και “ασυμβίβαστων” από την άλλη. Στην πρώτη κατηγορία τοποθετούν όσους τάσσονται υπέρ του ιστορικού συμβιβασμού της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Προσδίδουν στη δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία διαστρεβλωμένο περιεχόμενο, ανάλογο των τουρκικών διχοτομικών θέσεων, και την ανάγουν σχεδόν σε επιλογή εσχάτης προδοσίας. Στη δεύτερη κατηγορία τοποθετούν τους εαυτούς τους. Αυτοπαρουσιάζονται ως οι “ασυμβίβαστοι” που θα αποτελέσουν τροχοπέδη σε πολιτικές που ενδίδουν στις τουρκικές απαιτήσεις.
Είναι μια προσέγγιση η οποία έφτασε στο σημείο να καταλογίζει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι υιοθετεί και καταθέτει θέσεις του Ντενκτάς. Επιστρατεύουν κάθε μέσο προκειμένου να προκαλέσουν μιαν όσο το δυνατό πιο βαθιά ρήξη στο εσωτερικό μέτωπο.
Άλλωστε πώς αλλιώς θα μπορέσουν να νομιμοποιηθούν ως οι “ασυμβίβαστοι” διεκδικητές της “ορθής λύσης” αν δεν υπάρχουν “υποχωρητικοί” οι οποίοι ενδίδουν σε “νόθες λύσεις”; Οι καταστροφικές συνέπειες και οι πληγές που προκαλούν τέτοιου είδους προσεγγίσεις στην ενότητα του εσωτερικού μετώπου είναι προφανείς. Αλλά και πέραν αυτού: Διερωτήθηκαν ποτέ ποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει η εγκατάλειψη της συμφωνημένης βάσης της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας στη διεθνή μας αξιοπιστία; Προβληματίστηκαν ποτέ ότι μια τέτοια επιλογή θα αποτελούσε το καλύτερο δώρο στην Τουρκία, η οποία επιδιώκει εξουδετέρωση αυτής της βάσης ώστε να μπορεί ελεύθερα να προωθεί συνομοσπονδιακές θέσεις; Ποιο είναι σήμερα το πραγματικό διακύβευμα; Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μεταξύ μιας “ασυμβίβαστης” και μιας “υποχωρητικής” πολιτικής. Αλλά μεταξύ μιας πολιτικής που στο όνομα του “ασυμβίβαστου” και της δήθεν “ορθής λύσης” καλλιεργεί τη συνεχή περιχαράκωση και τη μη διατάραξη των υπαρχόντων δεδομένων. Και μιας πολιτικής που έχει τη δύναμη να υπερασπίζεται τον ιστορικό συμβιβασμό της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας -γιατί αυτό αποτελεί γνήσια πατριωτική στάση στις δοσμένες συνθήκες- και να διεκδικεί μιαν ενωμένη Κύπρο.
Μια τέτοια πολιτική όχι μόνο δεν ενέχει το κίνδυνο να μας οδηγήσει σε υποχωρήσεις αλλά αποτελεί το καλύτερο εχέγγυο για την επανένωση του τόπου και του λαού μας και γι' αυτό η προάσπισή της στις σημερινές συνθήκες αποτελεί ύψιστο πατριωτικό καθήκον για κάθε Κύπριο. Γιατί διεκδικεί την ειρηνική συμβίωση των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων ως ενός λαού σε μια ενωμένη Κύπρο.
Ορισμένες φορές οι θέσεις της τουρκικής πλευράς, και η ανοχή που ορισμένοι στο διεθνή χώρο επιδεικνύουν έναντι αυτών των θέσεων, δημιουργούν δικαιολογημένα αισθήματα απογοήτευσης. Αυτά όμως δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να οδηγούν στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει ελπίδα να ξεπεραστεί η διαίρεση και η κατοχή. Ούτε σε “πατριωτικές” εξάρσεις που άμεσα ή συγκαλυμμένα απορρίπτουν τον ιστορικό συμβιβασμό της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Αυτό ηθελημένα ή άθελα είναι το καλύτερο δώρο προς όσους επιδιώκουν τη νομιμοποίηση της διαίρεσης της Κύπρου. Χρέος και καθήκον μας είναι η συνέχιση του αγώνα για την επανένωση της Κύπρου στη βάση του ιστορικού συμβιβασμού της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Αυτή είναι η γνήσια πατριωτική και διεκδικητική στάση”.
Σχόλιο Ιστολόγου:
Αυτό το άρθρο αποτελεί και μια απάντηση [και επεξηγεί τους λόγους] γιατί στηρίζουμε τη λύση της Ομοσπονδίας ... Το κάνουμε όχι απλώς και μόνο επειδή έγινε αποδεκτή [από την ελληνοκυπριακή πλευρά] από πολύ παλιά [από το 1977 από τον τότε Πρόεδρο Μακάριο – είχε μάλιστα υποβληθεί και χάρτης], αλλά πρώτα και κύρια γιατί αποτελεί τον [μόνο εφικτό] τρόπο για επανένωση του τόπου μας ...
Για το copy-paste
Anef_Oriwn
21/11/2009
Παρ’ όλο που ο αριθμός 69 [εξήντα εννιά] παραπέμπει [και παρεκτρέπει] το μυαλό και τη σκέψη σε ατραπούς πονηρούς, σε εικόνες λάγνες και παθιάρικες και απολαύσεις αισθησιακές, εν τούτοις ΕΓΩ θα ασχοληθώ με θέματα πιο πεζά ζητήματα – για μια ακόμα φορά θα πολιτικολογήσω ... Όχι ακριβώς ΕΓΩ - θα παραχωρήσω το χώρο για την ανάρτηση ενός άρθρου του Σταύρου Ευαγόρου που διάβασα σήμερα στον Τύπο – πρόσεξα ότι ήταν δημοσιευμένο σε 2-3 εφημερίδες. Άρχισαν να μπαίνουν δυναμικά [φαίνεται] οι συντρόφοι ...
Κάποιες [αρχικές] σκέψεις που έκαμα για ν’ ασχοληθώ με διάφορα τραγελαφικά της τρέχουσες επικαιρότητας [όπως με τους βατράχους – στην κυπριακή τους λέμε «όδρακες» τζιαι «βόρτακους» - ή τα κολοκάσσια, ή τα αλληλο-μαχαιρώματα στο ΔΗΚΟ, ή ακόμα τζιαι με τους φωστήρες του ποδοσφαίρου κι όχι μόνο, [όπως η ηγεσία της ΚΟΠ], που θα μας σώσουν από τον χουλιγκανισμό εντός και εκτός γηπέδων] έχουν για την ώρα μπει στο ψυγείο - μέχρι νεωτέρας κι όταν κι αν ευκαιρήσω}...
Για την ώρα ας μιλήσουμε για την,
Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία: γνήσια πατριωτική διεκδίκηση
[του Σταύρου Ευαγόρου, Εκπρόσωπου Τύπου της Κ.Ε. ΑΚΕΛ – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=910451&-V=archivecolumns]
“Από την ημέρα που με πρωτοβουλία της δικής μας πλευράς ξεκίνησε η παρούσα διαδικασία στο Κυπριακό μια μερίδα πολιτικών αναλώνονται καθημερινά σε μια άνευ προηγουμένου ισοπεδωτική κριτική η οποία αγγίζει και ενίοτε ξεπερνά τα όρια των ύβρεων. Κάθε φορά που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο πεδίο των επιχειρημάτων καταφεύγουν να κλαυθμηρίζουν για δήθεν φίμωση παρά το γεγονός ότι τυγχάνουν, κατά τη γνώμη μας, προβολής συγκριτικά πολύ μεγαλύτερης από την κοινωνική τους απήχηση.
Η μερίδα αυτή επιχειρεί να δημιουργήσει μια κάθετη διαχωριστική γραμμή στο εσωτερικό μέτωπο, να κατασκευάσει ένα ψευδοδίλημμα μεταξύ “υποχωρητικών” από τη μια και “ασυμβίβαστων” από την άλλη. Στην πρώτη κατηγορία τοποθετούν όσους τάσσονται υπέρ του ιστορικού συμβιβασμού της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Προσδίδουν στη δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία διαστρεβλωμένο περιεχόμενο, ανάλογο των τουρκικών διχοτομικών θέσεων, και την ανάγουν σχεδόν σε επιλογή εσχάτης προδοσίας. Στη δεύτερη κατηγορία τοποθετούν τους εαυτούς τους. Αυτοπαρουσιάζονται ως οι “ασυμβίβαστοι” που θα αποτελέσουν τροχοπέδη σε πολιτικές που ενδίδουν στις τουρκικές απαιτήσεις.
Είναι μια προσέγγιση η οποία έφτασε στο σημείο να καταλογίζει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι υιοθετεί και καταθέτει θέσεις του Ντενκτάς. Επιστρατεύουν κάθε μέσο προκειμένου να προκαλέσουν μιαν όσο το δυνατό πιο βαθιά ρήξη στο εσωτερικό μέτωπο.
Άλλωστε πώς αλλιώς θα μπορέσουν να νομιμοποιηθούν ως οι “ασυμβίβαστοι” διεκδικητές της “ορθής λύσης” αν δεν υπάρχουν “υποχωρητικοί” οι οποίοι ενδίδουν σε “νόθες λύσεις”; Οι καταστροφικές συνέπειες και οι πληγές που προκαλούν τέτοιου είδους προσεγγίσεις στην ενότητα του εσωτερικού μετώπου είναι προφανείς. Αλλά και πέραν αυτού: Διερωτήθηκαν ποτέ ποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει η εγκατάλειψη της συμφωνημένης βάσης της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας στη διεθνή μας αξιοπιστία; Προβληματίστηκαν ποτέ ότι μια τέτοια επιλογή θα αποτελούσε το καλύτερο δώρο στην Τουρκία, η οποία επιδιώκει εξουδετέρωση αυτής της βάσης ώστε να μπορεί ελεύθερα να προωθεί συνομοσπονδιακές θέσεις; Ποιο είναι σήμερα το πραγματικό διακύβευμα; Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μεταξύ μιας “ασυμβίβαστης” και μιας “υποχωρητικής” πολιτικής. Αλλά μεταξύ μιας πολιτικής που στο όνομα του “ασυμβίβαστου” και της δήθεν “ορθής λύσης” καλλιεργεί τη συνεχή περιχαράκωση και τη μη διατάραξη των υπαρχόντων δεδομένων. Και μιας πολιτικής που έχει τη δύναμη να υπερασπίζεται τον ιστορικό συμβιβασμό της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας -γιατί αυτό αποτελεί γνήσια πατριωτική στάση στις δοσμένες συνθήκες- και να διεκδικεί μιαν ενωμένη Κύπρο.
Μια τέτοια πολιτική όχι μόνο δεν ενέχει το κίνδυνο να μας οδηγήσει σε υποχωρήσεις αλλά αποτελεί το καλύτερο εχέγγυο για την επανένωση του τόπου και του λαού μας και γι' αυτό η προάσπισή της στις σημερινές συνθήκες αποτελεί ύψιστο πατριωτικό καθήκον για κάθε Κύπριο. Γιατί διεκδικεί την ειρηνική συμβίωση των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων ως ενός λαού σε μια ενωμένη Κύπρο.
Ορισμένες φορές οι θέσεις της τουρκικής πλευράς, και η ανοχή που ορισμένοι στο διεθνή χώρο επιδεικνύουν έναντι αυτών των θέσεων, δημιουργούν δικαιολογημένα αισθήματα απογοήτευσης. Αυτά όμως δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να οδηγούν στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει ελπίδα να ξεπεραστεί η διαίρεση και η κατοχή. Ούτε σε “πατριωτικές” εξάρσεις που άμεσα ή συγκαλυμμένα απορρίπτουν τον ιστορικό συμβιβασμό της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Αυτό ηθελημένα ή άθελα είναι το καλύτερο δώρο προς όσους επιδιώκουν τη νομιμοποίηση της διαίρεσης της Κύπρου. Χρέος και καθήκον μας είναι η συνέχιση του αγώνα για την επανένωση της Κύπρου στη βάση του ιστορικού συμβιβασμού της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Αυτή είναι η γνήσια πατριωτική και διεκδικητική στάση”.
Σχόλιο Ιστολόγου:
Αυτό το άρθρο αποτελεί και μια απάντηση [και επεξηγεί τους λόγους] γιατί στηρίζουμε τη λύση της Ομοσπονδίας ... Το κάνουμε όχι απλώς και μόνο επειδή έγινε αποδεκτή [από την ελληνοκυπριακή πλευρά] από πολύ παλιά [από το 1977 από τον τότε Πρόεδρο Μακάριο – είχε μάλιστα υποβληθεί και χάρτης], αλλά πρώτα και κύρια γιατί αποτελεί τον [μόνο εφικτό] τρόπο για επανένωση του τόπου μας ...
Για το copy-paste
Anef_Oriwn
21/11/2009
Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009
Ανάρτηση 68/2009 [χωρκάτικη, αντι-ρατσιστική, αγωνιστική και πλακατζιήτικη] – Η ΜΑΝΑ μου τζιαι οι “ρατσίστριες” [τζιαι “αγωνίστριες”] όρνιχες* της**
{1. * - όρνιχες =όρνιθες, δηλ. κότες – όπως λαλούμεν “Όρνιχες” του Αριστοχάνη ή “Στυμχαλίδες Κότες”, τζιείνες που σκότωσε ο Ηρακλής. Σε κάποια χωριά της Κύπρου όπως στο αιγιοφουξιανό Παλιοχώρι ή το κοτσιηνοχωρίτικο Εξωχώρι [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2008/08/22-31-graffiti.html ] οι κάτοικοι εν μαλλωμένοι με το θήτα [αλλά και με το φι] κι αντι θθου [τζιαι φφου], λαλούν χχου ...
2. ** - Παράξενος και ίσως ακαταλαβίστικος ο τίτλος της ανάρτησης μου, όμως θα τον κατανοήσετε όταν διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο...}.
Τις προάλλες πέρασα από το πατρικό μου σπίτι [στο χωριό] για να δω τη ΜΑΝΑ ΜΟΥ. Συνήθως περνώ απ’ εκεί 2-3 φορές τη βδομάδα [Σάββατο ή/και Κυριακή και μισοβδόμαδα]. Κάποτε περνώ και κάποια πρωινά - σταματώ για να κάνω κανένα σάντουιτς με χαλλούμι της κουέλλας σπιθκιάσιμο και με κανένα πιπεράκι αψό από τον κήπο της [ο οποίος την Άνοιξη μοσχομυρίζει από τα λουλούδια – κρινάκια, ζουμπούλια κι άλλα] ή κατά το μεσημέρι για να κοιτάξω τι φαγητό έχουν μέσα οι κασαρόλλες της [που είναι πάνω στην γκαζιέρα] και να πράξω αναλόγως ...
Τούτη τη φορά πέρασα με κάποια καθυστέρηση ... Κάποιες υποχρεώσεις και τρεχάματα δεν μου άφηναν χρόνο ... Είχαν ήδη περάσει καμιά 10ριά μέρες χωρίς να την επισκεφτώ [και επειδή συνήθως η ΜΑΝΑ παραπονιέται άμα αργήσω να περάσω], είπα να σταματήσω έστω και για λίγο πριν μερικές ... Είχαν μαζευτεί και στο σπίτι κάποια “αντζιά” [=δοχεία - από τη λέξη “αγγεία”] “όφκερα” [άδεια] που μας είχε δώσει γεμάτα με διάφορα καλούδια που η ίδια φτιάχνει, όπως γάλα όξινον σπιδκιάσιμο, ελιές τσακκιστές, χαλλούμια και έπρεπε να τις τα επιστρέψω [για ξαναγέμισμα] ...
Η ΜΑΝΑ μου έχει περάσει πια τα εβδομήντα και παρά τες πολλές ταλαιπωρίες [ψυχικές και σωματικές] που έχει περάσει [πολλές γέννες, πολλά παιδιά με τες πάμπολλές έννοιες και τα ποικίλα προβλήματα τους, δύσκολες και σκληρές δουλειές στα χωράφια, στη μάντρα στα ξενοδοχεία, 5-6 εγχειρήσεις, 3 θάνατοι από καρκίνο, μέσα σε τρία χρόνια, πολύ στενών κι αγαπημένων προσώπων, του ΠΑΤΕΡΑ, μιας Εγγονής κι ενός Γαμπρού, άντρα κόρης - ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που τους σκεπάζει ΟΛΟΥΣ!], στέκει ακόμα καλά ... Και μακάρι να συνεχίσει έτσι για καιρό ακόμα ...
Όμως ΔΕΝ κάθεται ήσυχή [παρ’ όλο που κουράζεται σχετικά εύκολα πια] ... Όλο και κάτι θα φτιάξει και θα μας πάρει τηλέφωνο για να περάσουμε από σπίτι για να μας φιλέψει ή/και για να μας δώσει να πάρουμε [ΚΑΙ] μαζί μας ...
Ζυμώνει και φτιάχνει ψωμιά και πίτες [όπως χαλλουμόπιττες, ελιόπιττες, παστόπιττες, κολοκόπιττες] και τα ψήνει [τα τελευταία χρόνια] στο γκάζι ... Τα προηγούμενα χρόνια τα ‘ψηνε στο φούρνο της αυλής, αλλά αυτό είναι πλέον πολύ κουραστικό για την ίδια ... Στον φούρνο ψήνει πλέον μόνο κουλλούρια και κούκκουρα [παξιμάδια] για τα Χριστούγεννα και τη Λαμπρή, τις φλαούνες για το Πάσχα, ενώ τον ανάβουμε κι εμείς καμιά Κυριακή ή γιορτή για να κάμουμε ψητό και τταβάν ...
Κάμνει πουρέκκια της αναρής, τσιππόππιτταν, πιshίες, γάλαν όξινον [γιαούρτι], γλυκά του κουταλιού [αυτή την εποχή σίγουρα θα κάμει κυδώνι, ενώ παλαιότερα έκαμνε τζιαι πολύ ωραία μαρμελάδα από μόσφιλο – από τα αγαπημένα μου γλυκά, αλλά από τότε που ψήλωσε το ζάχαρις μου, το ‘χω κόψει]. Φτιάχνει τζιαι χαλούμια [μια πολύ κοπιαστική δουλειά – κάποτε αν τύχει και περάσω απ’ εκεί την ώρα που βγάζει τζιαι την αναρή από την κατσαρόλλα, έχω και την ευκαιρία να την δοκιμάσω φρέσκια και ζεστή με νορόν και λίγο ζάχαρη], καθώς τζιαι τραχανά [δύσκολο το κουλλούρωμα του], ελιές τσακκιστές αλλά τζιαι μαύρες ... Κάποτε κάμνει τζιαι ζαλατίναν ... Όπως προείπα [σχεδόν πάντα άμα φτιάξει κάτι] ΜΑΣ παίρνει τηλέφωνο [γιατί σχεδόν κανένας τζιαι καμιά, δεν μένει κάπου κοντά της - λίγο πολύ ΟΛΟΙ έχουμε ξανιστεί [διασκορπιστεί] σαν τα παιδκιά του λαού] για να μας πει να περάσουμε από σπίτι για να μας δώσει το κανίshιν μας ... Να ‘ναι ΠΑΝΤΑ καλά!
Η Γιαγιά μας [για τα παιδιά των παιδιών της] η ΚΑΛΗ έχει [και] κότες στην αυλή [που λέει κι ένα παιδικό τραγουδάκι] καθώς και λίγα κουνέλια [που η ίδια φροντίζει] ... Έτσι έχουμε και τη δυνατότητα να παίρνουμε [και να έχουμε] συχνά φρέσκα αυγά [καθώς τζιαι κανένα κοτόπουλο σπιθκιάσιμο] ...
Τους τελευταίους όμως μήνες [ΜΟΥ] παραπονιόταν ότι οι όρνιθες της ΔΕΝ γεννούσαν αυγά ... Είχε πάρει και νέες πουλλαούες (πουλλάδες) για το κοτέτσι της [για την αυγοπαραγωγή πιο κατάλληλες είναι οι λεγόμενες “κόκκινες” – το χρώμα τους είναι κάτι σαν καφεκόκκινο], αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά – τα αυγά εξακολουθούσαν να είναι λιγοστά. Κάπως όμως έχουν φτιάξει τα πράματα τελευταία ... Της έφερε μάλιστα [και για ενίσχυση του δυναμικού του κοτετσιού] και 4 όρνιθες, μια θεία ... Κι από τότε εκεί [στο κοτέτσι] γίνεται το σώσε [όπως μου περιέγραψε τα συνταρακτικά γεγονότα η ΜΑΝΑ και τα διαπίστωσα κι ΕΓΩ ιδίοις όμμασι] ...
Που λέτε, οι ήδη παροικούσες στον ορνιθώνα [όπως λέγεται ελληνιστί το κοτέτσι] κότες [έστω κι αν οι πλείστες εξ αυτών είχαν εποικήσει το χώρο μόλις προ μερικών μηνών], ομού μετά του αλανιάρη κόκορα τους [ο οποίος συνήθως γίνεται επιθετικός προς τον οποιοδήποτε - συμπεριλαμβανομένης και της νοικοκυράς - προσπαθήσει να “εισβάλει” στο κοτέτσι], δεν σνόμπαραν απλώς ή περιφρόνησαν τες 4 νεοαφιχθείσες εποίκους –όρνιθες [από τις οποίες οι δύο ήταν μαύρες, η μία κόκκινη και η άλλη ασπροκαφετιά – η ποικιλία των χρωμάτων αποτελεί απόδειξη ότι είχαν εκκολαφτεί από κλωσημένα αυγά κι όχι από μηχανή], αλλά επέδειξαν προς αυτές έναν ακραίο και επιθετικό “ρατσισμό”... [Ως φαίνεται κανείς δεν τους μίλησε για τον Ξένιο Δία και για τους στοιχειώδεις κανόνες της φιλοξενίας και της ορνιθικής αλληλεγγύης] ... Πολύ πιθανόν αντί [οι παλαιότερες] να αποδεχτούν [τις νεότερες εποίκους] ως κοινοτικές, τις πήραν για τριτοκοσμικές και για λαθρομετανάστριες ... Φοβήθηκαν μάλιστα πως η εκεί εγκατάσταση τους θα δημιουργούσε πιέσεις στον ζωτικό τους χώρο και θα επηρέαζε αρνητικά τα συμφέροντα τους. Τούτος ο φόβος προκάλεσε και την εκδήλωση μιας aggressive [επιθετικής] συμπεριφοράς που όζει [θα ‘λεγα ρατσισμού και φασισμού] ...
Οι πιο παλιές έποικες δεν άφηναν [και συνεχίζουν ακόμα να το πράττουν – το είδα και σήμερα] τις τέσσερεις νεότερες ούτε καν να πλησιάσουν το αντζιόν [το δοχείο – μια παλιά μεγάλη κατσαρόλλα] όπου βρισκόταν το ορνιθο-φαγητό [αποτελούμενο από διάφορους σπόρους όπως σιτάρι, σόργο, σιταροπούλα σπαστή] καθώς και διάφορα χόρτα όπως τριφύλλι ή ρόδια σπασμένα που ήταν πεταμένα χάμω]. Ήταν σαν να τους έλεγαν, “Να φύ(γ)ετε παλιόρνιχες”,“Μαυρο-πουτάνες [ασχέτως αν δεν ήταν όλες μαύρες] ξενιτζιές [που ήρθατε να μας πάρετε το σπίτι, να μας κλέψετε το φαΐ και να μας πεθάνετε τον κόκορα μας – δεν σκέφτεστε ότι ΔΕΝ μπορεί να μας προλάβει όλες;] τίποτα ΔΕΝ θα φατε”!
Κι όντως επισκεπτόμενος το χώρο του κοτετσιού, είδα ότι οι τέσσερεις νεοφερμένες κότες ήταν ανεβασμένες σε κάποια πιο ψηλά σημεία στο κοτέτσι, όπως πάνω σ’ ένα μεγάλο οριζόντιο ξύλο [που χρησιμοποιείται ως "τζιοίδκιαστρον" – χώρος για ύπνο] και μια ξύλινη κάσσια [που χρησιμοποιείται ως "γίστη" – η φωλιά των ορνίθων για το γέννημα των αυγών], ενώ όλες οι υπόλοιπες μετά του κοκόρου τους [κάποιες ήταν και μαθισμένες από τα πολλά “κουκκουφίσματα” του] ήταν κάτω και γύρω από το δοχείο με το φαγητό και τσιμπολογούσαν... Αν κάποια από τις τέσσερεις τολμούσε [μετά από χίλιες αμφιταλαντεύσεις] να κατέβει για να τσιμπήσει κι εκείνη η έρμη κάνα μεζεδάκι, μαύρο φίδι την έφαγε! Αμέσως οι κάτω την εμουντηρήσκαν [της επιτίθονταν] ... Εβλεπαν τις νεοφερμένες κότες να πετάνε από το τζιοίδκιαστρον προς την γίστην κι αντίστροφα ή να ανεβάζουν κανένα κλωνί τριφύλλι στο σανίδι για να το φάνε εκεί ... Τραγική η κατάσταση των 4 νεοφερμένων όρνιχων-εποίκων ... Έμεινα κατάπληκτος!!!
Τώρα θα μου πείτε, εδώ οι άνθρωποι όταν νοιώσουν [ή τους σφηνωθεί στην κεφάλα] ότι κινδυνεύουν ο ζωτικός τους χώρος και τα συμφέροντα τους, συμπεριφέρονται προς τους συνανθρώπους τους [κι αλλοδαπούς αλλά και ημεδαπούς – και συνήθως προς όσους είναι φτωχοί] με άκρως απαίσιο, ρατσιστικό κι απάνθρωπο τρόπο, τις όρνιθες θα δούμε τώρα και κατα πόσο τούτες εκδηλώνουν αντι-κοτικά αισθήματα και προβαίνουν σε αντι-κοτικές πράξεις κατα των συν-κοτών τους – στο κάτω - κάτω τούτες μόλις 5 δράμια νουν κι έχουν ...
Τυχόν συνειρμοί σας που πολύ πιθανόν να σας οδηγήσουν σε συγκρίσεις με συγκεκριμένες [υπαρκτές] καταστάσεις και περιστατικά που έχετε στα υπ’ όψη σας από την ανθρώπινη καθημερινότητα [αλλά και την blogόσφαιρα – όπου κάποιοι νοιώθουν πως αν κάνουμε παρεμβάσεις και σχολιάσουμε κάτι ή καταθέσουμε τον αντίλογο μας κινδυνεύει ο ζωτικός τους χώρος] ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαίοι ή συμπτωματικοί ...
Για να είμαι όμως και πιο δίκαιος, θα ‘θελα πριν κλείσω να καταθέσω και μιαν άλλη πιθανή αιτία που προκάλεσε την αντίδραση των ημεδαπών ορνίχων, την αγωνιστική και απελευθερωτική!
Οι πρώτες λοιπόν κότες–έποικοι του ορνιθώνα της Γιαγιάς θεωρούν τες δεύτερες ως εισβολείς και σφετερίστριες του χώρου τους.
Ασχέτως λοιπόν,
Πρώτον, αν οι πιο πολλές από τις πρώτες εποίκισαν τον χώρο μόλις προ μερικών μηνών,
Δεύτερον, αν δεν έχουν κοτσσιάνιν [τίτλο ιδιοκτησίας] ή υπογραφέν ενοικιαστήριο έγγραφο για το κοτέτσι,
Και τρίτον, αν η νοικοκυρά [και διαχειρίστρια του χώρου] έφερε κι άλλες ενοίκους/εποίκους,
Οι πρώτες, λοιπόν, έποικες [ή και άποικες], τηρώντας το γνωστό αγγλικό ρητό “ferst kam, ferst serv”, νοιώθουν το χώρο [και τον κόκορα] ολόδικους τους και δεν θέλουν να τους μοιραστούν μ’ άλλες [όρνιχες] και μάλιστα ξεδιάντροπες ξενιτζιές!
Γι’ αυτό κι αγωνίζονται με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεση τους [όπως η επιβολή εμπάργκο στην πρόσβαση στο ορνιθο-φαΐ – “να πεθάνετε της πείνας βρωμισμένες ξετσίπωτες”] για να τες αναγκάσουν να αποχωρήσουν από τα ιερά χώματα του γουμά! Κι ανεξαρτήτως του ότι οι δεύτερες δεν έχουν που το σαρκίο “τζιοιδκιάσει” ή από που σπόρο τσιμπήσει, ο αγώνας των πρώτων αποίκων μπορεί να θεωρηθεί ως αντικατοχικός, απελευθερωτικός κι αντι-εποικιστικός ... Κοτίshα [την γλώσσα των κοτών], ΔΕΝ ξέρω, αλλά υποθέτω ότι οι πιο παλιές έποικες του κοτετσιού μέσα από τα κακαρίσματα τους και κατα τις επιθέσεις εναντίον των τεσσάρων θα φωνάζουν κιόλας, “Έξω οι έποικες από τον γουμάν μας” ή “Οι έποικες να πανε πίσω ... στην Τουρκία, sorry, στον δικό τους γουμά”, ή “Αυτός ο κόκορας είναι δικός μας, τζιαι ΔΕΝ μπορεί καμιά [νέα έποικη] να μας τον πάρει”, ή “Πεινάτε, αλλά δεν θα σας δίνουμε να φατε, αυτοί οι σπόροι είναι δικοί μας”!
Νυν υπέρ φαγιού, γουμά τζιαι κοκόρου ο αγών ...
Ε, ρε πλακές!!!
**********
Υστερόγραφον [άσχετο, αλλά που έχει να κάνει με κότες]:
Ε τζιαι, επροσέξετε ότι οι ΧριστοφοΓουοτσσιανοί Επιτρόποι, επεριορίσαν νάκκον τες επιθέσεις τους εναντίον άλλων bloggers [εσυνακτήκαν μέσ’ τα πετσσιά τους]; Φυσικά οι κότες-κολαούζοι τους [τα διάφορα accessories του blog τους – ανώνυμα και ψευδεπώνυμα] συνεχίζουν το “εθνικό” χυδαιολογικό τους έργο εμπλουτίζοντας το με προβοκάτσιες [όπως η προβοκατόρικη καπηλεία των nicks άλλων bloggers, π.χ. του Lexi_Penitas -link: http://christofias-watch.blogspot.com/2009/11/gate_692.html]...
Anef_Oriwn
Πέμπτη 12/11/2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
