Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Ανάρτηση 98/2013 [έκτακτη, τουρκική, διαδηλωτική, αντικυβερνητική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα άρθρο του Νίκου Μούδουρου για τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία…


Αντί εισαγωγής
«Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει
ενθύμια παλιά και φυλακτά
[…]
Δεν είναι εδώ Βαλκάνια, σου το ‘πα
εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα»

[Άλκης Αλκαίος - Μιλτιάδης Πασχαλίδης]

***********************************
Προλογικά

Από τις χτεσινές [σαββατιάτικες] διεθνείς ειδήσεις που είχαν επίκεντρο την Τουρκία σημειωνουμε τις «Αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη»...

Πιο συγκεκριμένα η τουρκική αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων και αντλιών νερού για δεύτερη ημέρα σήμερα, προκειμένου να εμποδίσει την πρόσβαση εκατοντάδων διαδηλωτών στην πλατεία Ταξίμ, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, όπου χθες έγιναν βίαιες διαδηλώσεις με πολλούς τραυματίες.

Αντικυβερνητικοί διαδηλωτές φορώντας μαντίλια και χειρουργικές μάσκες και με το σύνθημα “Ενωμένοι κατά του φασισμού” ζητούσαν να παραιτηθεί η κυβέρνηση, καθώς προσπαθούν να διασχίσουν το δρόμο για να φθάσουν στην πλατεία Ταξίμ, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.


Το έναυσμα για διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), του Ρετζέπ Ερντογάν, έδωσε η άγρια και βίαιη καταστολή των κινητοποιήσεων ενάντια στη μετατροπή του Γκεζί Παρκ στην Κωνσταντινούπολη [ενός από τους τελευταίους πράσινους πνεύμονες της πόλης των 17 εκατομμυρίων κατοίκων] σε εμπορικό κέντρο. Με τη συγκεκριμένη εμπορική “ανάπτυξη” αναμένεται ότι θα καταστραφούν και πολλά παλιά κτίρια, που η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θα αναπαλαιώσει κατά τα πρότυπα της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Διαδηλωτές είχαν κατασκηνώσει επί μέρες στο σημείο, με την αστυνομία να ξεκινά την επίθεση εναντίον τους από την Πέμπτη και να συνεχίζει και χτες, με στόχο τη διάλυση τους. Λόγω της βίαιης επίθεσης της αστυνομίας, η οποία χρησιμοποίησε οχήματα του στρατού, κανόνια νερού και δακρυγόνα, κατέρρευσε σκαλωσιά, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν περισσότεροι από 100 διαδηλωτές, ενώ πολλοί είναι αυτοί που νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση.

[η πιο πάνω συνθεση είναι από το Blog τού Gregoris]

******
Εμείς για καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη ενημέρωση [ΣΑΣ] για τα συμβάντα στην Τουρκία, αλλά και γενικότερα για τις πολιτικές εξελίξεις εκεί, θα παραθέσουμε αμέσως πιο κάτω ένα άρθρο του τουρκολόγου Νίκου Μούδουρου. Παράλληλα θα θέλαμε να ΣΑΣ παραπέμψουμε και σ’ ένα πολύ ενδιαφέρον σχετικό άρθρο του οθωμανολόγου(;) Αντώνη Χατζιηκυριάκου με τίτλο “Όταν ο Οσμάν εσυνάντησεν τον Μίλτον Φρίντμαν (ή, πώς μεταφράζεται ο νεοφιλελευθερισμός στα Οθωμανικά;)”...

**************************************
Όταν το πάρκο έπαψε να είναι «πάρκο»: Μια σύντομη τουρκική ιστορία
[του Νίκου Μούδουρου, από το Blog “Ανατολικότερα”
Δημοσιεύτηκε επίσης και στην ιστοσελίδα CyprusNews]...

{Οι υπογραμμίσεις και επιχωματώσεις είναι δικές μου}…  

Όλα άρχισαν από τις αρχές του 2013, όταν ξεκαθάρισαν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης Έρντογαν για ανέγερση ενός αντίγραφου του οθωμανικού στρατώνα Τοπτσιού στο πάρκο της πλατείας Ταξίμ (πάρκο γνωστό με το όνομα Γκεζί). Αποφασίστηκε ότι ο χώρος του πάρκου θα αναδιαμορφωνόταν με τρόπο που να παραπέμπει μεν στον οθωμανικό στρατώνα, αλλά θα διέθετε μεγάλο εμπορικό κέντρο και πολυτελείς κατοικίες. Δηλαδή ακόμα μια «προσθετική» επιβάρυνσης της ιστορικής σιλουέτας της Κωνσταντινούπολης, η οποία τα τελευταία χρόνια χάνει την παραδοσιακή ψυχή της μπροστά στη ξέφρενη πορεία ενίσχυσης του τομέα των κατασκευών. Ενός τομέα στρατηγικής σημασίας για το σημερινό στάδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης της χώρας, αλλά και για την ηγεμονία του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ).

Τον Απρίλιο οι διαμαρτυρίες ενάντια σε αυτή την έκφανση του «ισλαμικού τύπου» νεοφιλελευθερισμού, οργανώθηκαν από ακτιβιστές και διανοούμενους οι οποίοι αρχικά δημιούργησαν τον Εξωραϊστικό Σύλλογο του Πάρκου Ταξίμ. Με αυτό τον τρόπο σχηματίστηκε μια πρώτη, τότε χαλαρή αμφισβήτηση στις μεθόδους και στο περιεχόμενο της ανάπτυξης που επιλέγει η κυβέρνηση Έρντογαν. Στα τέλη Μαΐου όμως το σκηνικό αρχίζει να αλλάζει. Οι ακτιβιστές που επιδίωξαν να εμποδίσουν το ξερίζωμα των δέντρων από τις μπουλντόζες στις 27 Μαΐου ήταν ήδη αυξημένοι σε αριθμό, ενώ δύο μέρες μετά καταγράφεται το σημείο καμπής: Στις 29 Μαΐου οι διαμαρτυρόμενοι που φαίνεται ότι εξέφραζαν ένα τουλάχιστον μέρος των «υπόγειων» αντιπολιτευτικών ρευμάτων της κοινωνίας στην Τουρκία δέχτηκαν την πρώτη ισχυρή επίθεση από την αστυνομία…

Μέχρι και την τέταρτη μέρα των διαμαρτυριών το Γκεζί έπαψε πια να είναι ένα πάρκο και οι διαμαρτυρίες έπαψαν να χαρακτηρίζονται μόνο από την οικολογική τους διάσταση. Σήμερα το πάρκο και η πλατεία αποτελούν σύμβολα ενός μέρους της κοινωνίας που αντιδρά στην επιβολή μιας αυταρχικής μονολιθικότητας, είναι τα σύμβολα μιας αντιπολίτευσης που πεισμώνει και αντιδρά ενώπιον της απειλητικής πίεσης που προκαλεί ο ισλαμικός νεοφιλελευθερισμός. Οι κινητοποιήσεις αποδεικνύουν ότι στην Τουρκία υπάρχουν τα προοδευτικά «υπόγεια ρεύματα» που διεκδικούν τώρα μια ανάπτυξη πέρα και έξω από αυτή που επιβάλλει η κυβέρνηση. Με λίγα λόγια, η εξέλιξη της λαϊκής αντίδρασης δείχνει ότι δημιουργείται ένα κίνημα, του οποίου οι προσανατολισμοί δεν έχουν οριστικοποιηθεί, αλλά που σίγουρα αναδεικνύει τα όρια μιας ομολογουμένως πανίσχυρης κυβέρνησης.

Η «παντοδυναμία» της Ανάπτυξης χωρίς Δικαιοσύνη
Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) έχει ήδη μπει για τα καλά στο δέκατο χρόνο διακυβέρνησης του. Μια συντριπτική πλειοψηφία βλέπει πλέον ως απόλυτα εφικτό το στόχο για συνέχιση της εξουσίας του τουλάχιστον μέχρι και το 2023, επέτειος των 100 χρόνων από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Δε θα ήταν λοιπόν υπερβολή η υπογράμμιση ότι το συγκεκριμένο κόμμα ως συνεχιστής αλλά και εκσυγχρονιστής των παραδόσεων του ισλαμικού κινήματος της Τουρκίας, κατάφερε να αποτελέσει το συνεπέστερο φορέα αναδιάρθρωσης και μετασχηματισμού του κράτους και της κοινωνίας από το 1923. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι όροι της «δικαιοσύνης» και της «ανάπτυξης» συμπυκνώνουν το κεντρικό στοιχείο του ιδεολογικού υπόβαθρου που συνενώνει το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ, σχεδόν από τη στιγμή της εμφάνισής του.

Οι δύο αυτοί όροι χρησιμοποιήθηκαν με ένταση από ολόκληρο το φάσμα του ισλαμικού πολιτικού λόγου, βέβαια με διαφορετικό περιεχόμενο και πλαίσιο κάθε φορά. Στη σημερινή της φάση, η «δικαιοσύνη» περιγράφει τη διαχρονική διεκδίκηση των ισλαμιστών και των θρησκευόμενων στρωμάτων για μια καλύτερη θέση στον ανταγωνισμό. Υπογραμμίζει την προηγούμενη αγωνία τους για έξοδο από το περιθώριο του πολιτικού πεδίου, στο οποίο τους έθεσε ο αυταρχικός κεμαλισμός. Η «ανάπτυξη» υποδεικνύει σαφώς την αναγκαιότητα για σταθεροποίηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης που αν συνδυαστεί με τη «δικαιοσύνη» υποδηλώνει το ίδιο ξεκάθαρα τη μάχη για αύξηση της «ισλαμικής πίτας» στην τουρκική (και όχι μόνο) αγορά. Υπό αυτή την έννοια το Ισλάμ στην Τουρκία του 21ου αιώνα δεν υπηρετεί μόνο τη διήγηση ενός ένδοξου αυτοκρατορικού παρελθόντος, αλλά πολύ περισσότερο μετατρέπεται σε εργαλείο των μικρομεσαίων στρωμάτων και της επιχειρηματικής ελίτ της συντηρητικής Ανατολίας για τη διεκδίκηση μιας «καλύτερης ζωής». «Καλύτερης» γιατί η θρησκεία θα νομιμοποιεί την κερδοφορία και θα απορροφά τους κραδασμούς της φτώχειας.

Το ΑΚΡ λοιπόν κατάφερε να πετύχει την ολοκληρωτική αναδιοργάνωση του κράτους αλλά και της ταυτότητας της χώρας με τρόπο που τουλάχιστον μέχρι πριν λίγες μέρες να ανταποκρινόταν στην εξαφάνιση κάθε φυγόκεντρης δυναμικής. Το κράτος και το κόμμα, μετατράπηκαν σε παραγωγούς ηγεμονίας, τέτοιας που δεν επέτρεπε τη δημόσια έκφραση κοινωνικών διαφοροποιήσεων. Το έθνος-μιλλέτ, ένα ομογενοποιημένο σύνολο, αποτέλεσε για το ΑΚΡ τη μεγάλη φωτογραφία μιας «ισλαμικής οικογένειας» στην οποία τα πάντα ξεκινούσαν και τέλειωναν γύρω από τις έννοιες της θρησκευτικής αλληλεγγύης, φιλανθρωπίας και υπακοής.

Τα κοινωνικά όρια και οι κινητοποιήσεις
Ο τρόπος με τον οποίο οι διαμαρτυρίες ενάντια «στο κόψιμο μερικών δέντρων» μαζικοποιήθηκαν και προκάλεσαν κύματα αλληλεγγύης ακόμα και από το εξωτερικό (χαρακτηριστικό το σύνθημα «Κωνσταντινούπολη δεν είσαι μόνη»), πρέπει να απασχολήσει πολύπλευρα. Μια τέτοια ριζοσπαστικοποίηση ενός τουλάχιστον μέρους της κοινωνίας, δεν μπορεί να ειδωθεί μέσα από απλοϊκές – απλουστευμένες αναλύσεις και σχόλια. Από τη μια πλευρά, δεν μπορεί να γίνει λόγος για μια «τουρκική άνοιξη» όπως μερικά διεθνή ΜΜΕ ισχυρίστηκαν. Και αυτό γιατί δεν πρέπει να μειώνεται η σημασία της διαφορετικής θέσης – κοινωνικής, πολιτικής, ιδεολογικής, οικονομικής – που έχει η σημερινή τουρκική κυβέρνηση σε σχέση με τις ηγεσίες που ηττήθηκαν από τη λεγόμενη αραβική άνοιξη. Το ΑΚΡ μεταξύ άλλων, συνεχίζει να απολαμβάνει τη στήριξη της πλειοψηφίας μέσα από συνεχόμενες εκλογικές διαδικασίες, ενώ σε στιγμές τέτοιας πόλωσης καταφέρνει να ελέγχει ένα στρατηγικό χώρο, όπως τα ΜΜΕ. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να γίνει λόγος για μια καθοδηγούμενη αντίδραση από το «βαθύ κράτος», την Εργκενεκόν κλπ. Ούτε και πρόκειται για ένα κίνημα διεκδίκησης προστασίας της κοσμικότητας κατά τα πρότυπα των «ρεπουμπλικανικών κινητοποιήσεων» του 2007 που τελικά οδήγησαν στις πρόωρες εκλογές του Ιουλίου του ίδιου χρόνου και στην αύξηση των ποσοστών του ΑΚΡ στο 47%.

Τουλάχιστον στο παρόν στάδιο, οι κινητοποιήσεις εκφράζουν μια γενικότερη θεώρηση, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι κορυφώνονται σε μια σημαντική χρονική συγκυρία κορύφωσης του νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού: κατάργηση κάθε δημοκρατικής διαβούλευσης και επιβολή νομοθεσιών όπως η μείωση της χρήσης του αλκοόλ, εντατικοποίηση των προσπαθειών για υιοθέτηση του προεδρικού συστήματος μέσα από δημοψήφισμα, συγκεντροποίηση και ισχυροποίηση της εκτελεστικής εξουσίας με παράλληλη αποδυνάμωση κάθε άλλης μορφής εξουσίας και δημοκρατικού ελέγχου, μετατροπή του συριακού εμφύλιου σε «τουρκικό πρόβλημα» με πιθανότητες ανάφλεξης εθνοθρησκευτικών συγκρούσεων. Συνεπώς η «οθωμανική παλινόρθωση» του νεοφιλελευθερισμού που αγγίζει την ταυτότητα αλλά και τη καθημερινότητα ενός μέρους της κοινωνίας, φτάνει σε κάποια από τα όρια της. Ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα επί του συγκεκριμένου, δηλαδή εάν τελικά θα γίνει το εμπορικό κέντρο στο πάρκο ή όχι, το ΑΚΡ πρέπει ίσως να παραδεχτεί την πρώτη πολιτική του ήττα αφού φαίνεται ότι θα πρέπει πλέον να λάβει πιο σοβαρά υπόψη τις «φωνές του πάρκου», οι οποίες ξεκάθαρα ζητούν πλουραλισμό στην πολιτική ζωή.

[Ερώτημα ΕΜΟΥ τού Ιστολόγου: Μήπως έχουμε να κάνουμε με μια νέα εξέγερση Αλεβιτών όπως έγινε και πάλι πριν καμπόσα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη;]... 
Την ίδια στιγμή όμως, οι συγκριμένες κινητοποιήσεις δεν έχουν αποκαθηλώσει τον Έρντογαν από το «θρόνο» του. Έθεσαν όρια ιστορικής σημασίας για το μέλλον της χώρας και για την ίδια τη διακυβέρνηση, όμως η ανομοιομορφία των στόχων του κινήματος αυτού, το εμποδίζει στο παρόν στάδιο από του να παράξει μια ισχυρή εναλλακτική πρόταση. Η τουρκική Αριστερά με όλες τις εκφάνσεις που διατηρεί, οι κεμαλιστές, οι φασιστικοί κύκλοι, οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι και οι περιβαλλοντιστές, είναι παρόν με διαφορετικές διεκδικήσεις και στόχους. Παρόλο που στις πρώτες στιγμές υπήρξε μια διακριτή προοδευτική έκφραση, εντούτοις η προσθήκη συντηρητικών στοιχείων στις κινητοποιήσεις, αμφισβητεί στο παρόν στάδιο την αντοχή του κινήματος αυτού. Οι μέρες που ακολουθούν θα δείξουν πολλά… Όμως ο καθοριστικός βαθμός σημασίας της «αντιπολίτευσης του πάρκου και της πλατείας», έγκειται στο ότι επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο η τουρκική κυβέρνηση θα χειριστεί τα σημαντικά θέματα, τα οποία έχουν την ανάγκη δημοκρατικού διαλόγου και είναι τώρα ανοιχτά σε εξελίξεις: Κουρδικό, Συρία-Μέση Ανατολή, Κυπριακό και ενέργεια. 

Anef_Oriwn
[κάμνοντας εξ αναδημοσιεύσεων τον τουρκολόγο]
Κυριακή 2/6/2013

4 σχόλια:

Anef_Oriwn είπε...


Οι διαδηλώσεις στην Τουρκία έχουν επεκταθεί από την Κωνσταντινούπολη σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας δείχνοντας μια γενικότερη αντίδραση/αντίσταση προς τις πολιτικές και μεθοδεύσεις του Ερντογάν… Του ιδίου φαίνεται δεν τού καίγεται καρφί καθώς αναχώρησε από την χώρα για επίσημη επίσκεψη στο Μαρόκο κι απ’ εκεί για την Τυνησία και την Αλγερία… Πολύ σίγουρος είναι ή το παίζει!

Πιο αργά απόψε θα παραθέσω [εδώ] το σημερινό άρθρο του Σενέρ Λεβέντ στον “Πολίτη” [από τη στήλη του “Ημερολόγιο”] που είναι σχετικό με τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία…

Anef_Oriwn είπε...


Παραθέτω, λοιπόν, πιο κάτω το σημερινό [3/6/2013] άρθρο Σενέρ Λεβέντ από τη καθημερινή του στήλη “Ημερολόγιο”, στον “Πολίτης” [σελ. 11] με θέμα τις κινητοποιήσεις του κόσμου κατά των πολιτικών της Κυβέρνησης Ερντογάν κατά τις τελευταίες μέρες...

“Εις υγείαν Ταγίπ”

“Η Τουρκία έγινε μάρτυρας ενός πρωτόγνωρου λαϊκού ξεσηκωμού, παρόμοιος του οποίου δεν ξανάγινε ποτέ προηγουμένως. Μέσα σε μερικές μέρες εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη χώρα ο ξεσηκωμός που ξεκίνησε με την αντίσταση στο πάρκο στην Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα, ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας και μεταπήδησε και στο εξωτερικό. Εξαπλώθηκε στην Κύπρο, στη Γερμανία. Χρησιμοποίησε τόσα πολλά δακρυγόνα η αστυνομία ενάντια στον λαό σε αυτά τα γεγονότα, που εξαντλήθηκε το στοκ από τις αποθήκες της και ζήτησε περισσότερα. Η Πλατεία Ταξίμ μετατράπηκε σε Πλατεία Ταχρίρ. Αν στην Ταχρίρ είχαν συγκεντρωθεί ένα εκατομμύριο άτομα κατά του Μουμπάρακ, στην Ταξίμ συγκεντρώθηκαν επίσης ένα εκατομμύριο αντιστασιακοί. Αν πήγαιναν τώρα να ρωτήσουν τον ευρισκόμενο στη φυλακή Μουμπάρακ την άποψη του για την κατάσταση και τη θέση του Ερντογάν, τι θα απαντούσε άραγε; Μήπως δεν θα έλεγε πως «αυτή είναι η αρχή του τέλους, είναι φευγάτος»; Μοιάζει πολύ με την τύχη του Μουμπάρακ η μοίρα του Ερντογάν. Όμως, είναι πιο τυχερός ο Μουμπάρακ. Άντεξε τριάντα χρόνια. Μόλις συμπλήρωσε τα τριάντα του χρόνια, τον θυματοποίησε ο πατέρας του. Επιπλέον, τού συμπεριφέρθηκε με πολύ σκληρό τρόπο ο πατέρας του. Θεώρησε πως ήταν υπερβολικό ακόμα και το να περάσει καλά ως συνταξιούχος. Δεν έλαβε υπόψη του τις υπηρεσίες που του πρόσφερε για τριάντα χρόνια. Τον έπιασε και τον έβαλε στο κελί. Άρχισαν να τον σέρνουν στα δικαστήρια μέσα στο κλουβί. O Ερντογάν βρίσκεται ακόμα στο 11ο έτος της διακυβέρνησης του. Αλλά όταν άρχισε να κάνει πολύ περισσότερα στον λαό του από εκείνα που είχε κάνει ο Μουμπάρακ στον δικό του λαό, κατρακύλησε με πάταγο. Και ο πατέρας του, ο οποίος βρίσκεται πέρα από τον ωκεανό, φαίνεται πως τον έχει ξεγράψει. Έστειλε το πρώτο μήνυμα προς τον Ερντογάν ο παγκόσμιος Τύπος, ο οποίος βρίσκεται υπό τον έλεγχο του πατέρα του: μίλησε για Τουρκική Άνοιξη. Τουρκική Άνοιξη μετά την Αραβική Άνοιξη. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως έρχεται και η σειρά σου μετά τον Σαντάμ, τον Μουμπάρακ, τον Καντάφι και τον Άσαντ. Τον Άσαντ; Κανείς δεν ξέρει. Ποιος θα ανατραπεί πρώτος; Ποιος ξέρει; Εσείς ξέρετε; Κοιτάξτε τι είπε ο υπουργός Πληροφοριών της Συρίας μετά από αυτά τα γεγονότα, τι μήνυμα έστειλε στον Ερντογάν: «Μην καταπιέζεις τον λαό σου»! Τι ειρωνεία και αυτή...”

[Ακολουθεί η συνέχεια]...

Anef_Oriwn είπε...


[Και η συνέχεια του άρθρου]...

“Ο ξεσηκωμός στην Τουρκία εμφάνισε το πραγματικό πρόσωπο του καθεστώτος Ερντογάν στην Τουρκία με όλη του τη γύμνια Το έμαθαν και όσοι δεν το ήξεραν. Το είδαν και όσοι δεν το έβλεπαν. Όσοι έκαναν πως δεν το έβλεπαν αναγκάστηκαν να πουν ότι δεν μπορούν να παίζουν πλέον τις τρεις μαϊμούδες. Τα τουρκικά ΜΜΕ ήταν τα πρώτα που αποκάλυψαν αυτή την πραγματικότητα. Ξεσκέπασαν το καθεστώς με τη σιωπή τους και με το να μην κάνουν καν είδηση αυτά που συνέβαιναν. Καλό ήταν από αυτή την άποψη. Όλος ο κόσμος έμεινε έκπληκτος με αυτό. Πόσο φοβόντουσαν, πόσο απειλούνταν και έπαιζαν τις τρεις μαϊμούδες; Τι άλλο εκτός από αυτό θα μπορούσε να δείξει πιο ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει ίχνος από αυτό που αποκαλείται δημοκρατία και ελευθερία έκφρασης; Την ώρα που η Πλατεία Ταξίμ μετατρεπόταν σε πεδίο μάχης, από τις τηλεοράσεις μεταδίδονταν προγράμματα με συνταγές φαγητών, διασκεδαστικά προγράμματα, διαγωνισμοί ομορφιάς κλπ. Την ώρα που τα ΜΜΕ ολόκληρου του κόσμου διέκοπταν τα προγράμματα τους και μετέδιδαν ως πρώτη είδηση αυτά τα γεγονότα, εκείνα συμπεριφέρθηκαν σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Και έγινε είδηση σε ολόκληρο τον κόσμο η θλιβερή κατάσταση των τουρκικών ΜΜΕ.
Διαδηλωτές, που στην πλειονότητα τους ήταν φοιτητές από την Τουρκία, έκαψαν αφίσες με φωτογραφίες του Ερντογάν μπροστά στην τουρκική πρεσβεία στη Λευκωσία. Μετέφεραν πανό που τον απεικόνιζαν ως βαμπίρ. Και του φώναζαν «φασίστα». Όπως και οι διαδηλωτές στην Κωνσταντινούπολη, ούτε αυτοί κοιμήθηκαν ολόκληρο το βράδυ και ξημερώθηκαν στο πάρκο. Ο Ερντογάν υπέστη την πρώτη του μεγάλη ήττα. Αποσύρθηκε η αστυνομία από την Πλατεία Ταξίμ. Μάζεψε τα πράγματα της και αποσύρθηκε. Γλύτωσε το πάρκο εκείνο από την καταστροφή. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνιέται και το εξής: Ο ξεσηκωμός αυτός, που άρχισε με τη διάσωση ενός πάρκου, εξαπλώθηκε σε όλους τους τομείς και ξεχείλισε η οργή που μαζευόταν μέχρι σήμερα κατά της κυβέρνησης.
Οι νέοι στη διαμαρτυρία της Λευκωσίας τσούγκριζαν τα μπουκάλια με την μπίρα που έπιναν και έλεγαν «εις υγείαν Ταγίπ». Να μια ποτοαπαγόρευση! Σταμάτησαν τα γεγονότα; Προς το παρόν έτσι φαίνεται. Αλλά μπορεί να έρθει πιο ισχυρό ένα δεύτερο κύμα, έτσι δεν είναι; Ακριβώς όπως συνέβη και με τον Μουμπάρακ...”

Ανώνυμος είπε...

stelios papalangi

Η αλήθκεια είναι ότι τα άρθρα του μουδουρου τζαι του αντώνη με βρίσκουν παραπάνω σύμφωνο - παρά τζίηνο του λεβέντ...

είναι τόσο περίπλοκη η τουρκία που πάντα ότι συμπέρασμα πάεις να φκάλεις την περιόδο που συμβαίνουν τα γεγονότα - είναι πάντα επίφοβο...