Ανάρτηση 68/2014 [προγραμματισμένη, μακροσκελής, φιλο-παλαιστινιακή, αντι-ισραηλινή, αντιπολεμική, αντιφασιστική, αντι-ματζιελλάρικη, αντι-θηριώδικη μερικώς αυτοβιογραφική και εξ αναδημοσιεύσεως] - Για την νέα σφαγή των παλαιστινίων στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης “Gaza Camp” από τους μακελάρηδες του Ισραήλ. (Κι ένα άρθρο του Σενέρ Λεβέντ)...

Δίκην πρελουδίου

«Φριχτή θυμάμαι εκείνη τη νύχτα

οι σφαίρες πέφταν σαν νάταν βροχή

δεν πέφτουν φύλλα κάτω απ’ τα δένδρα

πέφτουν αμέτρητα κορμιά καταγής»

[“Πώς να ξεχάσει κανείς την αυγή” – Γιάννης Πουλόπουλος]

***********************************

Προλογικά

Όπως γράφαμε και τότε, πριν πεντέμισι ολόκληρα χρόνια, [στην 53^η ανάρτηση μας τού 2008] «ο νταής της γειτονιάς (λέγε τον “κράτος του Ισραήλ”) βγήκε και πάλι σεργιάνι [σημ.: στη Λωρίδα της Γάζας] και κάνει επίδειξη δύναμης...». Και δεν δέρνει μόνο, αλλά κυριολεκτικά σφάζει κόσμο και κοσμάκη και κυρίως αμάχους. Αφού πρώτα ο ισραηλινός στρατός απειλήσει με βομβαρδισμούς [λόγου χάριν, τους κατοίκους των βορείων περιοχών της Γάζας] κι αναγκάσει τον κόσμο να εγκαταλείψει πανικοβλημένος τα σπίτια του [δεν είναι η πρώτη φορά που δέχτηκαν αεροπορικές επιθέσεις και ξεκληρίστηκαν ολόκληρες οικογένειες] μπαίνουν μέσα και ισοπεδώνουν τα πάντα... Βομβαρδίζοντας ανελέητα κι αδιάκοπα αδιάκριτα, σκοτώνουν αδιακρίτως -μέχρι τώρα κοντά 160 άτομα μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά. Το αίμα τρέχει και πάλι άφθονο στην Γάζα και κανείς, ας πούμεν, από τη δημοκρατική Ευρώπη δεν νοιάζεται... Τι κι αν οι μακελάρηδες σκοτώσουν ακόμα 200, ya 500 παλαιστίνιους... Φτάνει που οι εξτρεμιστές της Χαμάς [της παλαιστινιακής ισλαμικής οργάνωσης που διοικεί τη Λωρίδα της Γάζας] θα πάρουν ακόμα ένα αιματηρό μάθημα. Βλέπετε οι ισραηλινοί ως οι σύγχρονοι εβραίοι τηρούν κατά τα γράμμα τις οδηγίες που τους έδωσε κάποτε ο εκδικητής Θεός τους. Συνεχίζουν, λοιπόν και τηρούν τα ρηθέντα εις τας Γραφάς [την Παλαιά Διαθήκη] όπως το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και το «οδόντα αντί οδόντος»...  Για να δούμε ίσα με πόσες ζωές παλαιστίνιων αξίζουν οι ζωές των τριών έφηβων ισραηλιτών που κάποιοι [προφανώς παλαιστίνιοι εξτρεμιστές, πιθανόν μέλη της Χαμάς] απήγαγαν και δολοφόνησαν πριν μερικές βδομάδες. Κι αμέσως το Ισραήλ ξεκίνησε τα αντίποινα κτυπώντας στόχους της Χαμάς στην Λωρίδα της Γάζας... 

Τι άλλο, λοιπόν, από πολιτική γενοκτονίας είναι η συλλογική τιμωρία στην οποία υποβάλλουν τους παλαιστίνιους;  

Ποιος όμως υποθάλπει τον φονταμενταλισμό της Χαμάς; Έγραφα σχετικά σε σχόλιο ΜΟΥ στην ανάρτηση ΜΟΥ τού 2008:   

«Μήπως (διερωτούμαι) τον (ισλαμικό) φονταμενταλισμό της Χαμάς και τη θέση τους για εξόντωση/διάλυση του κράτους του Ισραήλ τον υποθάλπει ή τον παράγει και αναπαράγει ο φονταμενταλισμός του εβραϊκού κράτους; Εμένα προσωπικά δεν το χωρεί ο νους μου (φαίνεται είναι μικρός σε όγκο) πως “ζουν” ενάμιση εκατομμύριο άνθρωποι σε 360 τετρ. χιλιόμετρα γης [σημ. σημερινή: τόση είναι η έκταση της Λωρίδας της Γάζας] χωρίς τρόφιμα, φάρμακα, ρεύμα και νερό! Δεν είναι τυχαίο που η Χαμάς απέκτησε τόση λαϊκή υποστήριξη και δύναμη ανάμεσα στους Παλαιστίνιους τα τελευταία χρόνια (και κυρίως στη Λωρίδα της Γάζας)»...

Και συνέχιζα πιο κάτω περίπου προφητικά:

«Προσωπικά δεν βλέπω (δυστυχώς) διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Η καταστολή και η καταπίεση (από πλευράς Ισραήλ) μπορεί προσωρινά να κρύψει κάτω από το χαλί τα προβλήματα αλλά σύντομα τούτα και πάλι θα δημιουργήσουν εκρηκτικές καταστάσεις με απρόβλεπτες εξελίξεις και συνέπειες. Εκείνο που θα αποπυροδοτούσε την εκρηκτική κατάσταση ή θα απάμβλυνε το φονταμενταλισμό των Παλαιστινίων και κατ’ επέκταση και την επιρροή της Χαμάς θα ήταν θαρραλέες και ριζοσπαστικές κινήσεις από πλευράς Ισραήλ (προς όφελος των Παλαιστινίων) αλλά δεν βλέπω να γίνονται. Οι νταήδες πάντα λειτουργούν αλαζονικά και ετσιθελικά»...

Και να ‘μαστε «στο ίδιο έργο θεατές»! 

*****************************

Πιο κάτω θα παραθέσω ένα σχετικό πρόσφατο άρθρο του Σενέρ Λεβέντ, όπου ο συγγραφέας αγγίζει πολύ εύστοχα το θέμα συνδυάζοντας το με άλλες καταστάσεις της τρέχουσας επικαιρότητας όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο...

Διαβάστε το... Ακολουθούν και κάποια σχόλια δικά μου, κυρίως αυτοβιογραφικές σημειώσεις από τα φοιτητικά ΜΟΥ χρόνια και μια επίσκεψη ΜΟΥ [πριν χρόνια] στο Ισραήλ...

*******************************

“Ακούς και εσύ την κραυγή της θηριωδίας;”

[τού Σενέρ Λεβέντ, “Πολίτης”, Παρασκευή 11/07/2014, σελ. 13, στήλη “Ημερολόγιο” – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=269261&-V=stiles]

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ... Επίσης δικά ΜΟΥ είναι και τα σχόλια με κόκκινο χρώμα μέσα σε αγκύλες, όπως και η προσθήκη φωτογραφιών}...

Από τη μια ο ενθουσιασμός για το ποδόσφαιρο. Και από την άλλη η τρομερή σφαγή. Η σφαγή ανθρώπων. Η Συρία. Το Ιράκ. Η Γάζα. Η Ουκρανία. Το Αφγανιστάν, η Νιγηρία, η Κεντρική Αφρική. Και η Υεμένη. Και η Λιβύη. Ενώ από τη μια κάνει τσαλιμάκια στο γήπεδο ο Μέσι, από την άλλη ρέει το αίμα ποτάμι. Είδα μια φωτογραφία. Ένα παιδί δέκα χρονών από την Παλαιστίνη. Αναγκάστηκε να γονατίσει. Με δεμένα τα μάτια. Πίσω του στέκονταν Ισραηλινοί στρατιώτες. Έβγαζαν φωτογραφίες χαμογελώντας. Ένας στρατιώτης ακούμπησε το μακρού βεληνεκούς αυτόματο όπλο του στο σβέρκο του παιδιού. Στα πρόσωπα όλων υπήρχε μια έκφραση νίκης.

[Άραγε να ήταν μια τέτοια φωτογραφία σαν κι αυτή, η φωτο στην οποία αναφέρεται ο Σενέρ Λεβέντ;]...

Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο κατά το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Κάποτε ο Ναζίμ Χικμέτ είχε περιγράψει ως εξής την κατάσταση που επικρατούσε στον κόσμο:

 «Ο γιος μας άρρωστος

 Ο πατέρας του στη φυλακή

 Ανάμεσα στα κουρασμένα σου χέρια

 Το κεφάλι σου βαρύ

 Η κατάστασή μας μοιάζει με αυτήν του κόσμου

 

 Άνθρωποι οδηγούν τους ανθρώπους

 Σε καλύτερες μέρες

 Ο γιος μας γιατρεύεται

 Ο πατέρας του βγαίνει απ’ τη φυλακή

 Μέσα στα κουρασμένα σου χέρια

 Βαρύ το κεφάλι σου

 Η κατάστασή μας μοιάζει με αυτήν του κόσμου…»

 

 Ήρθε ένας παλιός μου φίλος, ο οποίος εγκαταστάθηκε πριν 35 χρόνια στη Γερμανία και είχε πει πως δεν επρόκειτο να επιστρέψει ξανά στο νησί. Ένας πολύ παλιός μου φίλος. Από τα πρώτα χρόνια της νιότης. Δεν ξεκόψαμε εδώ και πενήντα χρόνια. Είναι νευροχειρουργός. Είναι ευτυχισμένος με τη ζωή στη Γερμανία. Αλλά έχει απελπιστεί πολύ από τα γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο. «Δεν θα διορθωθεί ποτέ αυτή η ανθρωπότητα», λέει. [Μα καλά, η ανθρωπότητα εν που μόνη της που εν να διορθωθεί;]... Αν και καταφέρνει να κάνει μεταμοσχεύσεις εγκεφάλου, δεν πιστεύει ότι θα αλλάξει κάτι. Κάποτε ονειρευόταν να ζήσει μόνο στην Κύπρο. Έσβησε αυτό του το όνειρο. Όποτε έρχεται για διακοπές, τα βρίσκει όλα χειρότερα. Πιο ξένα. Δεν νιώθει καν σαν πολίτης. Είναι απλώς ένας τουρίστας. Γυρίζει στα σοκάκια κρατώντας τη φωτογραφική του μηχανή. Ξαπλώνει στην άμμο και κοιτάζει τον ουρανό. Ή αφουγκράζεται την Κύπρο με κλειστά τα μάτια.

 

Είχα έναν ξάδερφο. Γιο της θείας μου. Ήμασταν αχώριστοι. Πάντα καυχιόταν ότι ήταν δεκαπέντε μέρες μεγαλύτερος από εμένα. Πριν σαράντα πέντε χρόνια, πήρε τα μπογαλάκια του και έφυγε απ’ εδώ. Έριξε μαύρη πέτρα πίσω του. Δεν ήρθε ποτέ ξανά πίσω. Δεν πάτησε ποτέ ξανά το πόδι του εδώ, έστω και μία φορά. Ξέχασε καν πως υπάρχει μέρος στον κόσμο που ονομάζεται Κύπρος. Αν τον ρωτήσω «τι είναι τα Μόναγρα», είμαι βέβαιος ότι δεν θα ξέρει καν πως είναι χωριό. [Απορία δική ΜΟΥ: Μήπως ο Λεβέντ θέλει αν πει Μονάγρι, που είναι χωριό στην Επαρχία της Λεμεσού;]... Ζει σε μια χαριτωμένη μικρή αγγλική πόλη που ονομάζεται Margate. Παρακολουθεί την άμπωτη και την πλημμυρίδα στη θάλασσα. Πήγα και εγώ και είδα. «Σημαία μου είναι το κομμάτι ρούχο με το οποίο σκουπίζω τον ιδρώτα του προσώπου μου και πατρίδα μου είναι το μέρος που μπορώ να αναπνέω ελεύθερα», λέει.

 

 Είναι πολύ θερμή η καλοκαιρινή αυτή βραδιά. Δεν σε παίρνει ο ύπνος. Νά και οι τελευταίες ειδήσεις. Καπνοί στη Γάζα. Παιδιά πιάνονται αιχμάλωτα. Από κάθε σπίτι βγαίνει και ένα πτώμα.

Ο κόσμος δεν συζητά για τη λίμνη αίματος. Για το ποδόσφαιρο συζητά. Για τη Γερμανία και τη Βραζιλία. Το γήπεδο είναι ασφυκτικά γεμάτο. Τα πρόσωπα είναι βαμμένα με διάφορα χρώματα. Το νεαρό κορίτσι από το Ρίο ντε Τζανέιρο κρατάει το κεφάλι του και με τα δυο του χέρια. Κλαίει.

[Απόψε σίγουρα θα κλαίνε και οι αργεντινοί μετά την ήττα της “εθνικής” τους ομάδας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου από τη Γερμανία με 1-0. Και χαρές η Μερκέλλα:]... 

Κλαίνε και οι Σύροι, οι Ιρακινοί και οι Ουκρανοί. Όλα αυτά συμβαίνουν ενόσω ζω εγώ. Και ένας ακαδημαϊκός ακόμα μας λέει «μην αναζητείτε την Αμερική κάτω από κάθε πέτρα.[Ποιους να αναζητούμε; Τα τσογλάνια και τους υποταχτικούς των αμερικανών, ή και τους ευρωπαίους πλέον;]... Ο κόσμος στηρίζει εκείνους που σκοτώνουν. Όχι τους αθώους. Βρισκόμαστε στη μέση μιας θηριωδίας. Σε ένα μικρό νησί. Τέθηκαν στο τραπέζι μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Μήπως έμεινε εμπιστοσύνη σε αυτά τα χώματα;

****************************************

Σημειώσεις (αυτοβιογραφικές), σχόλια και ερωτήματα ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Δεν θα σχολιάσω [περαιτέρω] το κείμενο του Σενέρ Λεβέντ. Όμως, κάποια άλλα, δικά ΜΟΥ θα πω ΕΓΩ, εδώ πιο κάτω... 

1. Τότε [πριν 30-35 χρόνια] στις απαρχές των σπουδών ΜΟΥ, ήταν στην τάξη ΜΟΥ και δύο παλαιστίνιοι, που ήταν μέλη της “Φάταχ”, της Οργάνωσης του Αρχηγού της PLO, Γιάσερ Αραφάτ. Μετά από μερικές μέρες μετακινήθηκαν σ’ άλλη τάξη, καθότι θα σπούδαζαν Ιατρική και τοποθετήθηκαν κατά λάθος εκεί, όμως πρόλαβα να κάνω κάποιες κουβέντες μαζί τους. Να σημειώσω δύο πράγματα που παραμένουν ζωντανά στη μνήμη ΜΟΥ:

– Πρώτον, παρ’ όλο που δεν ήταν κομμουνιστές έτρεφαν μια βαθιά εκτίμηση για τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες για την τεράστια βοήθεια που παρείχαν στον παλαιστινιακό λαό, και
–  Δεύτερον, σε παρατήρηση ΜΟΥ γιατί δεν αναγνωρίζουν ως PLO το κράτος του Ισραήλ με την προϋπόθεση ότι το Ισραήλ θα αναγνώριζε κι ένα δικό τους κράτος που θα δημιουργείτο στις κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές [ΝΑΙ, είχα από τότε και τέτοιες απόψεις!], αυτοί δεν ήθελαν ν’ ακούσουν κουβέντα! Στόχος τους, όπως ΜΟΥ έλεγαν, ήταν η ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους που να καταλάμβανε και την επικράτεια του Ισραήλ και μέσα στο οποίο θα μπορούσαν να ζουν και οι εβραίοι ισραηλίτες...
Πώς αλλάζουν οι καιροί όμως... Μετά από χρόνια ο Αράφατ συμφώνησε με τους ισραηλινούς για αναγνώριση του Ισραήλ ως ξεχωριστού ανεξάρτητου κράτους και για την αυτονομία των παλαιστινιακών περιοχών, χωρίς όμως να γίνει μπορετό μέχρι σήμερα να υλοποιηθεί και το δεύτερο... Και το Ισραήλ συνεχίζει “κανονικά” το ματζιέλελμαν του παλαιστινιακού λαού!

2. Κοντά στο 2000 [λίγο πάνω ή λίγο κάτω, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε - πάντως ήταν εν καιρώ σχετικής ειρήνης, προφανώς μεταξύ πρώτης και δεύτερης Intifada], κάναμε τη σύζυγο μια μονοήμερη εκδρομή στο Ισραήλ. [Σημ. 15/7/2014 – 5:15 μ.μ.: Η πρώτη Intifada ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 1983 και τερματίστηκε επισήμως στις 20 Αυγούστου 1993 με τη συμφωνία του Όσλο, ενώ η δεύτερη ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2000 και τελείωσε γύρω στο 2005, άρα το ταξίδι θα έγινε πριν το 2000]... Φύγαμε αεροπορικώς νωρίς το πρωί και επιστρέψανε το βράδυ. Ήταν μια πραγματικά πρωτόγνωρη εμπειρία με πολλές αρνητικές εικόνες και εντυπώσεις και πολύ λίγες θετικές, ή/και χαλαρές στιγμές... Θ’ άξιζε σίγουρα τον κόπο να έκαμνα μια ξεχωριστή ανάρτηση [κάπου έχω καταγραμμένες και κάποιες σημειώσεις], όμως για την ώρα θα περιοριστώ σε κάποιες εικόνες που ανέδειξαν τον αυταρχικό, αστυνομικό, στρατοκρατικό και ρατσιστικό χαρακτήρα του ισραηλινού κράτους, απέναντι στους παλαιστίνιους κι όχι μόνο. Κι αναφέρομαι,  
-   στον πολύ αργό ρυθμό με τον οποίο περάσαμε κάπου 40-50 πλάσματα μόνο από τον έλεγχο διαβατηρίων κατά την άφιξη μας σ’ ένα αεροδρόμιο [μάλλον στρατιωτικό] στη Χάιφα,
-  στους εξονυχιστικούς, εξευτελιστικούς και πολλαπλούς ελέγχους [στο check in και δίκην ανάκρισης λες και εγκληματήσαμε που επισκεφτήκαμε τη χώρα τους] κατά την αναχώρηση μας από το Αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ,  
-   στα τείχη από μπετόν αρμέ που οι ισραηλινοί ξεκίνησαν να κατασκευάζονται τότε πέριξ των [παράνομων] οικισμών για εβραίους έποικους που βρίσκονταν ή/και αναγείρονταν από την ισραηλινή μέσα στις κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές με σκοπό την προστασία των οικισμών,
-   στα road blocks με ισραηλινούς στρατιώτες κατά την είσοδο και εξόδου του λεωφορείου μας στις/ή από παλαιστινιακές περιοχές [τότε υποτίθεται ότι είχαν μια περιορισμένη αυτονομία οι παλαιστίνιοι],
-  στους ένοπλους έφεδρους ισραηλίτες στρατιώτες στις στάσεις των λεωφορείων μέσα στο Τελ Αβίβ, οι οποίοι προφανώς θα περίμεναν κι αυτοί το λεωφορείο για να πανε σπίτι τους,
-   στους ορθόδοξους θρησκευόμενους εβραίους [αυτούς με τις πλεξούδες στα μαλλιά και τα ψηλά καπελά] να φακκούν τις τζιεφαλαές τους στο λεγόμενο Τείχος των Δακρύων [στην Ιερουσαλήμ], 
-  [και φτάνω στα πιο σοβαρά, όπως ας πούμεν], στη ξεναγό μας, μια σχετικά μεγάλη σε ηλικία ελληνο-εβραία, που μας έκανε συνεχώς καθαρά αντι-παλαιστινιακή [και οπωσδήποτε φιλο-ισραηλινή] προπαγάνδα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για την καλλιέργεια αντι-παλαιστινιακής “κουλτούρας”. Να αναφέρω Χαρακτηριστικά ότι σε κάποια περίπτωση που περνούσαμε με το τουριστικό λεωφορείο, από μια παραθαλάσσια περιοχή, η κύρια ξεναγός μας, μάς έδειξε κι ένα παραθαλάσσιο χωριό με περιβόλια από εσπεριδοειδή όπου ζούσαν Παλαιστίνιοι, για να μας πει, με λύπη, ότι «σ’ αυτό το ωραίο μέρος άφησαν “αυτούς”, [δηλ. τους Παλαιστίνιους], να κατοικούν...». Σε ερώτηση/παρατήρηση ΜΟΥ, αφού η γη ήταν δική των παλαιστινίων, γιατί να μην ζουν εκεί, αμέσως ΜΟΥ απάντησε ότι δεν συζητά πολιτικά... Αλλά το φαρμάκι της το έριχνε, ενώ καθ’ οδό προς την Ιερουσαλήμ όπου στον δρόμο υπήρχαν και κάποια σημεία παλιά τανκ αφημένα εκεί σαν μνημεία, δεν παρέλειπε να επαινεί τον Νταγιάν που το 1967 νίκησε τους παλαιστίνιους ...  
-  Πέραν των πιο πάνω όμως, τρομερή αρνητική εντύπωση μου είχε κάνει και ο καθαρά ρατσιστικός τρόπος με τον οποίο έδιναν νούμερα στα αυτοκίνητα. Οι αριθμοί των αυτοκίνητων ήταν τριών χρωμάτων (κίτρινοι, γαλάζιοι και πράσινοι). Δεν θυμάμαι ακριβώς πως ήταν δοσμένα τα χρώματα, αλλά το ένα χρώμα (το κίτρινο νομίζω), ήταν για τα αυτοκίνητα των ισραηλινών, ένα άλλο για τα αυτοκίνητα των αράβων που ζούσαν εντός του Ισραήλ και το τρίτο για τα αυτοκίνητα των παλαιστινίων που ζούσαν στις αυτόνομες παλαιστινιακές περιοχές [στην Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη]!!! Κι έτσι η ταμπέλα του αυτοκίνητου ταπέλλωνε [εθνολογικά] και τον ιδιοκτήτη του αυτοκίνητου...    

3. Εν μέσω όμως, όλων αυτών των νέων δολοφονικών επιθέσεων του ισραηλινού στρατού κατά των παλαιστίνιων [κυρίως στο concentration camp της Γάζας], έχουμε και τον γνωστό συντάκτη της “Σημερινής” Μάριος Δημητρίου να παραγνωρίζει τις σφαγές των παλαιστίνιων αμάχων και ζώντας στο δικό του κόσμο να γράφει κείμενα επαινετικά [πιο πολύ κολακείας] και ηρωικά για τους εβραίους που έζησαν στην Κύπρο...  Άκαιρα και άστοχα [αυτή την εποχή] τα κείμενα του, δύο από τα οποία θα βρείτε αν πατήσετε εδώ κι εδώ... Κι αφού ανέδειξε τη δολοφονία των τριών Ισραηλινών εφήβων, γιατί δεν λέει έστω και τρεις κουβέντες για τις δολοφονίες των παιδιών της Παλαιστίνης; Τόση υποκρισία πια!

4. Κι ένα ερώτημα που με απασχολεί εδώ και κάμποσο καιρό: Άραγε τί να ‘λεγε και τί να συζήτα ο [τέως Πρόεδρος] Χριστόφιας (με) στον χασάπη τον Νετανιάχου, τότε που ο τελευταίος πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Λευκωσία; 

5. Εξαιρετική και η ταινία “BOPHA” που παρακολουθήσαμε απόψε από το ΡΙΚ1, που μάς παρουσιάζει το ματζιέλλεμα των μαύρων που τολμούσαν να σηκώσουν κκελλέν επί εποχής απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική... Οι όποιες συγκρίσεις με τους παλαιστινίους ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαίες!

Για το copy paste

Anef_Oriwn

[δεν χωράει το μυαλό ΜΟΥ πώς στεκόμαστε στις παρυφές της Ευρώπης και παρακολουθούμε απαθείς το ματζιέλλεμα ενός ολόκληρου λαού]
Κυριακή 13/7/2014]

Ανάρτηση 67/2014 [έκτακτη, “επετειακή”, Μαρι-ακή, αιρετική, ενάντια στο ρεύμα και κριτική επί επίκαιρων θεμάτων] – Λίγα λόγια αιρετικά και “βλάσφημα” με αφορμή την τρίτη επέτειο από την έκρηξη στο Μαρί... Σχόλια πάνω και σε κάποια επίκαιρα ζητήματα... – Και προσθήκη τριών υστερογραφημάτων...

Τρίτη επέτειος της φονικής έκρηξης στην στρατιωτική ναυτική βάση στο Μαρί σήμερα. ΕΓΩ όμως ΣΧΕΔΟΝ, το ξέχασα, ο ασσυχχόμπατος! Για κάποιους λόγους το συγκεκριμένο τραγικό περιστατικό [πλην όμως και ύποπτο για το πώς επεσυνέβη – κανένας ΔΕΝ απάντησε για το πώς πήραν κατάνυχτα και υπό συνθήκες υγρασίας φωτιά τα ξερά χόρτα], δεν μπήκε στο υποσυνείδητο ΜΟΥ για να το θυμάμαι και να τιμώ τους νεκρούς του, [κατ’ ΕΜΕΝΑ θύματα κι όχι ήρωες], όπως κάνω και με το χουντοφασιστικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή...  Γι’ αυτή ΜΟΥ τη στάση, προφανώς θα φταίνε [κυρίως] οι τότε [αλλά και οι συνεχιζόμενες μέχρι σήμερα – και σ’ αυτό θα αναφερθώ πιο κάτω] συντονισμένες προσπάθειες για χειραγώγηση της κοινής γνώμης και πολιτική εκμετάλλευση του γεγονότος με στόχο την Αριστερά, αλλά και τού οξύμωρου να ηρωωποιηθούν τα θύματα της έκρηξης και δη κάποιοι ανώτεροι αξιωματικοί, που δεν ήταν άμοιροι ευθυνών για την πολύνεκρη έκρηξη...

Σίγουρα και ήταν πολλοί οι νεκροί [δεν είναι και λίγο να χάνονται μονοφατσσιάν 13 άνθρωποι στον μικρό μας τόπο!], ακόμα περισσότεροι και οι τραυματίες, ενώ το κόστος των ζημιών που προκλήθηκαν [κυρίως στο παρακείμενο σταθμό της Ηλεκτρικής] ανήλθε σε πολλά εκατομμύρια, αλλά όπως λένε και στα κυπριακά χωριά, “το λαμπρόν κρούζει τζιαμε που ππέφτει”. Κοντολογίς ο πόνος για τον χαμό αγαπημένων προσώπων αφορά, θλίβει, πικραίνει και ταλαιπωρεί πρώτα και κύρια τους οικείους των νεκρών. Απ’ εκεί και πέρα [και παρά τη λύπη και τη στεναχώρια ΜΟΥ για τον χαμό αθώων ανθρώπων] ΕΓΩ δεν βλέπω ΟΥΤΕ ήρωες και ηρωικές πράξεις, αλλά ούτε και μάρτυρες, παρά μόνο θύματα και τεράστιες ευθύνες για τους στρατιωτικούς. Πείτε με κυνικό, ή/και βλάσφημο, [οι αυτάρες ΜΟΥ καθόλου ΔΕΝ ιδρώνουν από  τέτοιους χαρακτηρισμούς],  

Εδώ θα δείτε καταγραμμένες και τις πρώτες αντιδράσεις ΜΟΥ για την έκρηξη κι εδώ τις πρώτες κριτικές ΜΟΥ τοποθετήσεις...

Είχα, λοιπόν, πολλά άλλα και διάφορα στο μυαλό ΜΟΥ από την τρέχουσα επικαιρότητα για να γράψω, οπόταν σήμερα διάφορα δημοσιεύματα και ακούσματα έμπλεα αμετροέπειας και λαφαζανιών και μ’ έκαναν ν’ αλλάξω γνώμη...  

{Παρενθετικά να αναφέρω ότι κατ’ αρχάς σκεφτόμουν, να ασχοληθώ, ας πούμεντε, 

1. Με το περιβόητο 3Ε (τρία έψιλον), τουτέστιν το Εγγυημένο Επίδομα Επιβίωσης ή Εξαθλίωσης [δεν θυμάμαι σε τί ακριβώς αντιστοιχεί το τρίτον έψιλον], το οποίο έχει αμφισβητηθεί από πολύ κόσμο πλην των κυβερνώντων˙ να σημειώσουμε την δήλωση του Γενικού Γραμματέα της ΕΚΥΣΥ ότι ΚΑΝΕΝΑΣ συνταξιούχος ΔΕΝ θα ωφεληθεί από τα τρία έψιλον, ή

2. Με τη σπουδή της κυβερνώντων [των Υπουρκών του Νίκαρου] να περάσουν στα ππάσα - ππάσα [στα γρήγορα και στα βιαστικά και στο αμάν - αμάν] τώρα, κατά το πρώτο δεκαήμερο του Ιούλη και πριν η Βουλή κλείσει για το καλοκαίρι [αλήθεια, που ήταν ο νους τους τόσο τζιαιρόν] 5-6 πολύ σημαντικά νομοσχέδια. 

Πέραν, λοιπόν, από το νομοσχέδιο της Ζέτας για τα 3Ε,  

-   και το νομοσχέδιο του Χάσικου για την φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας [τόσο καλά είχαν προετοιμαστεί για φορολόγηση στη βάση των σημερινών τιμών που τελικά η Βουλή υιοθέτησε την περσινή μέθοδο φορολόγησης, δηλ. με τιμές του ‘80],

-  το νομοσχέδιο του Ιωνά για την πρόληψη και καταστολή της βίας στα γήπεδα [υπήρξαν πολλές αντιδράσεις για την κάρτα φιλάθλου...  [Ο Χάσικος τα ‘κανε μαντάρα και με τις προτεινόμενες εισηγήσεις του για μεταρρυθμίσεις στην Τοπική Αυτοδιοικηση˙ εκεί ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από Δήμους και Κοινότητες],

-  την διστακτικότητα και την κωλυσιεργία του κυβερνώντος κόμματος [του ΔΗΣΥ] και του αρχηγού του [του Φούλλη] να συγκατανεύσουν στην έγκριση της πρότασης της δικής ΤΟΥΣ κυβέρνησης για αποπαγιοποίηση συγκεκριμένων θέσεων προαγωγών στη Δημόσια Υπηρεσία και μάλιστα χωρίς μισθολογικές αναβαθμίσεις... [Να φανταστείτε ακόμα και ο Υπουργός Παιδείας απηύθυνε έκκληση στη Βουλή για έγκριση των προαγωγών τουλάχιστον στη Δημόσια Εκπαίδευση γα να μπορέσουν να λειτουργήσουν τα σχολεία κανονικά από τον Σεπτέμβρη. Ένας Υπουργός της Κυβέρνησης να παρακαλεί τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να ψηφίσουν τις προαγωγές που έχει εγκρίνει η κυβέρνηση. Ζούμε στα όρια του παράλογου, του οξύμωρου ή/και της σχιζοφρένειας, ή κάμνω λάθος]...

3.  Κοντά σ’ αυτά έχουμε/είχαμε ,

-  και τα θαλασσώματα τού Νικουθκιού στο κυπριακό, λόγω κυρίως των μαξιμαλιστικών στόχων που έβαλε για να ικανοποιήσει τους συνεταίρους του ΕΥΡΩΚΟ-κους και τους πάλι ποτέ ΔΗΚΟϊκούς εταίρους του˙ να φανταστείτε ότι ακόμα και ο Έρογλου έχει δηλώσει εσχάτως πως αποδέχεται μέρος των συγκλήσεων Χριστόφια - Ταλάτ! [Οι γνωστοί Strovoliotες και Woofi-δες τι λενε επ’ αυτού;]...

-  την κόντρα της ευρωβουλευτίνας του ΔΗΣΥ [της απόλυτης αποδοχής από τους ψηφοφόρους του “Συναγερμού” με τις 60 χιλιάδες τόσες ψήφους] Ελένης Θεοχάρους με τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών και Αντιπρόεδρο της Ελληνικής Κυβέρνησης [και συνεργάτη του Σαμαρά] Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο τελευταίος [σύμφωνα με τη Θεοχάρους], ο οποίος φέρεται να έκαμε την πάπια ως προεδρεύων του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με τουρκικό έγγραφο που αναφερόταν σε «εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία». Η κυρία Θεοχάρους, παρότρυνε τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας να πάψει από υπουργό Εξωτερικών τον «χυδαίο» Βενιζέλο για τις «ανοησίες που έχει πράξει»... Όμως ο Νίκαρος άδειασε την Ελένη, την Ελενάρα της και ξεχνώντας για μια ακόμα φορά ότι είναι Πρόεδρος ΟΛΩΝ των κυπρίων μίλησε ξανά για τη Μητέρα Πατρίδα αναφέροντας ότι «οι συνεργασίες που αναπτύσσουμε [...] με τη μητέρα πατρίδα, είναι άψογες και άριστες»... [Και η Ελενάρα εξέφρασε τα παράπονα της ότι δεν την στήριξε το Κόμμα της]...  

-  τις προτεινόμενες από τον ΔΗΣΥ αλλαγές στον εκλογικό νόμο που περιλαμβάνουν κυρίως εισηγήσεις για αύξηση του εκλογικού μέτρου [στο 5%] και μερική εφαρμογή της οριζόντιας ψηφοφορίας... [Διερωτούμαι γιατί το ΑΚΕΛ δεν τις έχει απορρίψει ακόμα]...

-  τις συναντήσεις του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ Άντρου Κυπριανού, πρώτα με τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ τον κον Φούλλη στα Γραφεία του ΑΚΕΛ πριν κάνα μήνα [αλήθεια,  ποιο το όφελος για ένα κόμμα της Αριστεράς από μια συνάντηση με το κυβερνών κόμμα της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς;] κι ακολούθως με τον ηγέτη του ΔΗΚΟ, τον Νικολάκη, για κοινές δράσεις ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές˙ μα δεν είναι το Παδοπουλλούιν που μέχρι πρότινος ελάλεν με τον παρέα του τον Φούλλη ότι πρέπει τηρήσουμε με ευλάβεια το Μνημόνιο που υπογράψαμε [βλέπε η Κυβέρνηση]; 

-  το 27^ο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ [γι’ αυτό ίσως τα πούμε σε ξεχωριστή ειδικά ανάρτηση ΜΑΣ],
-  το σεμινάριο του “Προμηθέα” για τον “αναθεωρητισμό στην σύγχρονη κυπριακή ιστορία”, το οποίο όμως ΔΕΝ κατάφερα να παρακολουθήσω...  
-  τη νέα σφαγή σε βάρος του παλαιστινιακού λαού [κυρίως στο γκέτο/στρατόπεδο συγκέντρωσης της Γάζας] από τη ναζιστική κυβέρνηση του Ισραήλ. Οι νεκροί παλαιστίνιοι λόγω των ισραηλινών αεροπορικών επιθέσεων έχουν ήδη ξεπεράσει ήδη τους 100(!), κι αυτοί είναι κυρίως άμαχοι... [Από τους Ισραηλίτες ΚΑΝΕΝΑΣ!]...
-   ο τελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου στο Ποδοσφαίρου στη Βραζιλία μεταξύ Γερμανίας και Αργεντινής... ΕΜΕΙΣ [φυσικά] θα υποστηρίζουμε τους Αργεντινούς... [Το ζήτημα είναι καθαρά αισθητικό! Πόσες ωραίες γερμανίδες έχετε δει;]...
-   οι αγιασμοί [με παπάδες] που κάμνουν στα γήπεδα οι ποδοσφαιρικές ομάδες [συμπεριλαμβανομένης και της “Ομόνοιας” και της “Σαλαμίνας”] εν όψει της έναρξης των προπονήσεων τους για τη νέα ποδοσφαιρική σεζόν... Το φαιδρό και το γελοίο είναι ότι οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές των κυπριακών ομάδων είναι Ξένοι κι αλλόθρησκοι και ίσως και αρκετοί να είναι και μουσουλμάνοι... Ε, ρε ηλιθιότητες!}...

Κι επιστρέφουμε στα της εκρήξεως του Μαριού...

Πολλά ήταν τα άρθρα που δημοσιεύτηκαν σήμερα για το Μαρί. Στον “Φιλελεύθερο” ήταν 3-4, στον “Πολίτη” υπήρχαν άλλα 2-3, κι άλλα στην “Αλήθεια” και τη “Σημερινή”… [Στην “Χαραυγή” ΔΕΝ είχε κανένα, ενώ θα ‘πρεπε να υπάρχει έστω και κάποιο με αναφορές στα θύματα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής]... Όλα όμως τα κείμενα κινούνταν περίπου στα ίδια πλαίσια. Μιλούσαν σίγουρα για ηρωικούς νεκρούς που θυσιάστηκαν εν ώρα υπηρεσίας και καθήκοντος προς την Πατρίδα [να προστατέψουν κάποια containers], ενώ  δεν παρέλειψαν να απονέμουν ευθύνες [για μια ακόμα φορά] στον τότε Πρόεδρο Χριστόφια και στο ΑΚΕΛ. Ο Αλ. Κων. της “Αλήθειας”, ας πούμεντε, συνεχίζει τα ψέματα γράφοντας στο αρθρίδιο του ότι «το θέμα είναι ότι αυτός [σημ. δική ΜΟΥ: ο Χριστόφιας] αποφάσισε να μεταφέρει το φονικό φορτίο και να το εγκαταστήσει στο ύπαιθρο στο Μαρί για να εξυπηρετήσει έναν ξένο ηγέτη, τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ και μια ξένη χώρα και για κανέναν άλλο λόγο»... Ασύστολο, ενσυνείδητο και γκεμπελικό ψέμα: Το φορτίο μεταφέρθηκε στην Κύπρο με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και ο χώρος τοποθέτησης του επιλέγηκε από την “Εθνική Φρουρά”, η οποία εγγυήθηκε και την ασφάλεια του... Τελεία!

Την ίδια ώρα ο “Πολίτης” στο κύριο άρθρο του επικρίνει αποκλειστικά τον τέως Πρόεδρο κυρίως για τον [επικοινωνιακό] χειρισμό της υπόθεσης και τη μη ανάληψη ευθύνης... Απολύτως ΚΑΜΙΑ αναφορά στην παθογένεια του εποικοδομήματος του κυπριακού καπιταλισμού... [Για τις ευθύνες του τέως Προέδρου ΕΜΕΙΣ μιλήσαμε στην ανάρτηση μας με αρ. 65/2011]...

Με τα θύματα της έκρηξης [τα πιο “εμπορεύσιμα”!] ασχολήθηκε [παίρνοντας και το ανάλογο μελοδραματικό υφάκι] στο life-style πρόγραμμα της [μεταξύ συζητήσεων για διαζύγια και μόδες], και η Barbie, η παρουσιάστρια του “ΜΕΓΑ” Χριστιάνα Αριστοτέλους... Πέταξε μάλιστα και την ατάκα «πέρασαν 3 χρόνια, αλλά και 113 να περάσουν εμείς πάλι θα θυμόμαστε τους ηρωικούς νεκρούς»... [Γιατί 113 κι όχι 103;]... Για να ΤΗΝ δω κατά πόσο την επόμενη Τρίτη 15 του μηνός, επέτειο του χουντοφασιστικού πραξικοπήματος, θυμηθεί και τους πραγματικά ηρωικούς νεκρούς που έπεσαν ή δολοφονήθηκαν υπερασπιζόμενοι τη δημοκρατία από τους σφετεριστές της, τους φασίστες πραξικοπηματίες...

Anef_Oriwn

[επί του Μαριού κι παντός άλλου επίκαιρου επιστητού]

Παρασκευή 11/7/2014

********************************

Τρία (3) υστερογραφήματα 12/7/2014 – 7:00 μ.μ.

1. Ο συντάκτης της εβδομαδιαίας “Γνώμης” Στέλιος Στυλιανού σε κείμενο του στην χτεσινή έκδοση της εφημερίδας αναφέρεται στον «πολιτικό κρατούμενο Κώστα Παπακώστα» που είναι, όπως σημειώνει, και «ο μοναδικός πολιτικός κατάδικος στα χρονικά μετά από τον οκταήμερο Πρόεδρο Νίκο Σαμψών...»

Γράφει, λοιπόν, ο φίλτατος Στέλιος:

Η αλήθεια είναι ότι ο Κώστας Παπακώστας ανησυχούσε περισσότερο από όλους τους εμπλεκόμενους για το επικίνδυνο φορτίο, φροντίζονταί έγκαιρα να οργανώσει συσκέψεις και διαδικασίες για πρόληψη του κινδύνου.

Είναι οι στρατιωτικοί επιτελείς που τελικά έμειναν στο απυρόβλητο και χρησιμοποιήθηκαν ως μάρτυρες κατηγόριας, που έδιναν διαβεβαιώσει στον Υπουργό ότι «ξέρουν τη δουλειά τους».

Είναι οι στρατιωτικοί και άλλοι λειτουργοί που ολιγώρησαν και δεν εφάρμοσαν τις αποφάσεις της επιτόπου σύσκεψης της 6^ης  Ιουλίου κατά την οποία αποφασίστηκε η μεταφορά του «φουσκωμένου» κοντέινερ.

Δεν είναι ο Υπουργός που δεν εφάρμοσε να εγχειρίδια στρατού και πυροσβεστικής για κατάσβεση στρατιωτικών υλικών, ούτε αυτός που αντί να εκκενώσει τη Βάση, κάλεσε επιστράτευση.

Η τραγωδία στο Μαρί, ουσιαστικά, δεν έχει εκδικαστεί. Οι συνθήκες ανάφλεξης και πυρκαγιάς στα εμπορευματοκιβώτια με την πυρίτιδα τις πρώτες πρωινές ώρες της 11^ης  Ιουλίου 2011, δεν έχουν διερευνηθεί. Οι στρατιωτικές δομές έμειναν άθικτες, και όχι μόνο, χρησιμοποιήθηκαν για να γίνουν πολιτικές δίκες και καταδίκες.

Ο άνθρωπος που έχει τιμηθεί το 2004 από την Κυπριακή Δημοκρατία με τιμητικό δίπλωμα και το Μετάλλιο Αντίστασης για τη δράση του στην προάσπιση της Δημοκρατίας και της νομιμότητας εναντίον του πραξικοπήματος της 15^ης  Ιουλίου του 1974, έπεσε θύμα, στην ουσία, των ίδιων ιδεολογικών κύκλων στους οποίους αντιστάθηκε.

Πλήρωσε και πληρώνει βαρύ τίμημα για τα πλήγματα κατά της ΕΟΚΑ Β΄ και για την πολιτική συνεργασία του με την Αριστερά μετά το 1996. Κάποιοι δεν τον έχουν συγχωρήσει ποτέ.

2. Χτες παραλείψαμε [ΜΑΣ διέφυγε] να αναφερθούμε και στο κείμενο του εκ των θεωρητικών του ελληνοκυπριακού εθνικισμού συντάκτη της “Σημερινής” Σάββα Ιακωβίδη, όπου στην κατακλείδα του κι αντιγράφοντας τον τίτλο του άρθρο του  [“Το Μαρί ως ερινύα τιμωρός για το σάπιο πολιτικό σύστημα”] αποφαίνεται [αφού προηγουμένως κάμνει και αναφορές στο Πόρισμα του «έγκριτου νομικού Π. Πολυβίου»] ότι «το Μαρί και οι ηρωικοί νεκροί του θα τους κυνηγούν [σημ. δική ΜΟΥ: βασικά τον τέως Πρόεδρο] ακατάπαυτα ως ερινύες τιμωροί»… Για να ΣΕ δω τζι’ ΕΣΕΝΑ κύριε Ιακωβίδη αν στες 15 του Ιούλη εν να γράψεις και για τες «Ερινύες», που πρέπει να κυνηγούν και όσους παρέδωσαν την Κύπρο στους τούρκους...

3. Πιο πάνω κάναμε αναφορά και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, αλλά και στο νέο μακέλλεμα του παλαιστινιακού λαού που για άλλη μια φορά επιχειρεί με οργανωμένο τρόπο και με την ανοχή των Δυτικών, το φασιστικό καθεστώς του Ισραήλ... [Οι νεκροί από τις επιθέσεις των ισραηλινών στη Γάζα  έχουν ξεπεράσει τους 127 και οι τραυματίες τους 920 μέσα σε 5 μέρες!]... Εδώ [σ’ αυτό το σημείωμα ΜΑΣ] θα σταθούμε για λίγο στην κίνηση των ποδοσφαιριστών της Εθνικής ομάδας της Αλγερίας, να δωρίσουν στους κατοίκους της Γάζας, το πριμ που πήραν από την FIFA [και την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας τους] για την εμφάνισή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο και τη διαδρομή τους μέχρι και τη φάση των “16”, [όπου και αποκλείστηκαν στην παράταση από την Γερμανία]. Αυτό ανακοίνωσε μέσω της σελίδας του στο Facebook ο επιθετικός της αφρικανικής ομάδας, Ισλάμ Σλιμανί. Οι κάτοικοι της Γάζας «χρειάζονται (τα χρήματα) περισσότερο από εμάς» έγραψε ο Σλιμανί, που αγωνίζεται στη Σπόρτινγκ Λισσαβόνας. Σύμφωνα με τον Τύπο της Αλγερίας, το χρηματικό έπαθλο που πρόκειται να καταβληθεί στους διεθνείς ανέρχεται σε περίπου 6,5 εκ. ευρώ.... Respect(!), που λενε και στα αγγλοσαξονικά χωριά! Κι αστε τη FIFA απειλεί ότι θα τιμωρήσει την αλγερινή Ομοσπονδία γιατί λενε πως δεν επιτρέπεται η σύνδεση  πολιτικών μηνυμάτων με το ποδόσφαιρο... Κοντολογίς, πάρτε λαοί ποδόσφαιρο, το όπιο ΣΑΣ!

Anef_

Ανάρτηση 66/2014* [κυπριακή, ιστορική, επετειακή, ποιητάρικη, μυλλωμένη, αιρετική, πορνοσατυρική κι ανατρεπτική] – Λίγα λόγια για την επέτειο της 9ης Ιουλίου 1821 και μερικές συγκριτικές σκέψεις πάνω στα ποιήματα του Βασίλη Μιχαηλίδη για τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και το “Πάλιωμα”…

{* - Σημείωση 9/7/2014:

Η ανάρτηση αυτή ετοιμάστηκε την Κυριακή 6 του τρέχοντος μηνός}...

*********************************

9^η Ιουλίου σε μερικές μέρες, επέτειος του απαγχονισμού, [το 1821], από τους Οθωμανούς κατακτητές της Κύπρου του τότε Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού, που γι’ αυτό τον λόγο καλείται [κατά την “εθνική” αφήγηση] και “εθνο”μάρτυρας. Μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό οι Οθωμανοί αποκεφάλισαν και τους Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου και Κηρυνείας κι ένα βοσκό ονόματι Δημήτρη.  Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν ως τις 14 Ιουλίου και είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 470 ή 486 ανθρώπων [φαίνεται ότι οι ιστορικοί δεν έχουν καταλήξει ακόμα στο τελικό αριθμό των εκτελεσμένων] κυρίως προκρίτων και κληρικών, ενώ 36 Κύπριοι εξισλαμίστηκαν (αν και μερικοί απ’ αυτούς επανήλθαν στη χριστιανική πίστη) και κατάφεραν να γλιτώσουν τον θάνατο...  

Με το συγκεκριμένο θέμα [δηλ. την 9^η Ιουλίου 1821 και τον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και την εκτέλεση από τους Οθωμανούς και των άλλων κυπρίων -προκρίτων και παπάδων- ως επίσης και με το σχετικό με την 9^η Ιουλίου ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη] ασχοληθήκαμε και πιο παλιά, στις αναρτήσεις ΜΑΣ με αριθμούς 35/2009 και 83/2012... Παρεμπιπτόντως ολόκληρο το ποίημα του Μιχαηλίδη θα το βρείτε εδώ: 

Σχετικά με τα γεγονότα της 9^ης Ιουλίου 1821 και των μετέπειτα ημερών γράφαμε τα εξής στην ανάρτηση μας με αρ. 35/2009, έτσι για να ΣΑΣ φρεσκάρουμε και τη μνήμη και τις γνώσεις:

«… η τότε οθωμανική εξουσία προσπάθησε μ’ ένα προληπτικό κτύπημα να προλάβει ένα “πραξικόπημα” από τη στενά συνεργαζόμενη μαζί τους ελληνορθόδοξη κάστα (την άρχουσα τάξη των Ρωμιών – των Αρχιερέων, των κοτζαμπάσηδων και των προυχόντων). Ήταν με δύο λόγια ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών (από μέρους των Τούρκων που σίγουρα είχαν και το πάνω χέρι ως κατακτητές) στο επίπεδο των ανώτερων δωμάτων της εξουσίας»…

……………………………….

«Ο […] Βασίλης Μιχαηλίδης […] περιγράφει [σημ.: στο ποίημα του “9η Ιουλίου”] τα τότε γεγονότα - τη θυσία (ή το ξεπάστρεμα) των κυπρίων ανωτέρων κληρικών αλλά και πολλών αρχόντων λαϊκών (κοτζαμπάσηδων, δημογερόντων, τοπικών οικονομικών παραγόντων) από τους Οθωμανούς! Στην ουσία εκείνες οι σφαγές και οι απαγχονισμοί ήταν η αιματηρή κατάληξη του παλιώματος (της πάλης) μεταξύ των τότε κυρίαρχων εξουσιαστικών καστών στην Κύπρο – των Οθωμανών Τούρκων να κρατηθούν στην εξουσία και των Ρωμιών να αναλάβουν οι ίδιοι (να κερδίσουν προς όφελος τους) την εξουσία, παρ’ όλο που ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός είχε ήδη καλέσει (μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης και μετά από διαβούλευση με την τοπική οθωμανική εξουσία) τους ελληνορθόδοξους κύπριους να κάτσουν στ’ αυγά τους»…

****************************

Παράλληλα τότε είχαμε παραθέσει στη συγκεκριμένη ανάρτηση μας και το μυλλωμένο ποίημα του Μιχαηλίδη με τίτλο “To πάλιωμαν του Βίλλου με τoν Πoύττον”, για να δώσουμε και δημοσιότητα στην άλλη [την καλά κρυμμένη από τους εθνικάφρονες ελληναράδες] ποίηση του “εθνικού” μας ποιητή. Τότε μάλιστα οι άσπονδοι “φίλοι” μας εκεί στο μακαριστό πλέον ακροδεξιό φασιστικό blog “Christofias Watch”, ΜΆΣ είχαν αποκαλέσει και «πορνοσάτυρους» επειδή τολμήσαμε να είχαμε δημοσιεύσουμε το συγκεκριμένο ποίημα... [Δεν τους αρωτήσαμε πρώτα... Βλέπετε ο “εθνικός” πουριτανισμός τους δεν τους επέτρεπε να δεχτούν ότι ο “εθνικός”  μας ποιητής έγραψε και τόσο ξεδιάντροπους στίχους που υμνούσαν το γαμίσιν]...  

Για να πάρετε μια ιδέα γα το τι έγραφαν τότε οι ΓριστοφοΓουοτσσιανοί WC-τάδες Απο(κατα)στάτες της Δημοκρατίας, ρίξτε μια ματιά στη συζήτηση κάτω από ένα από τα συναρπαστικά posts τους, πατώντας εδώ...  

*********************************

Τα χρόνια πέρασαν [το W.C. Blog εμακαρίστηκεν] κι ΕΜΕΙΣ μελετώντας τα δύο ποιήματα του Βασίλη Μιχαηλίδη [την “9^η Ιουλίου 1821” και το “To πάλιωμαν του Βίλλου με τoν Πoύττον”] ανακαλύψαμε σημαντικές ομοιότητες μεταξύ των δύο ποιημάτων... [Θθου Κύριε, φυλακή τω στόματι ΜΟΥ, κι αν πούμεν τι έχουμε στο μυαλό ΜΑΣ θα ΜΆΣ περάσουν από το πυρ το εξώτερον οι εθνικισταράδες]... Δεν ξέρουμε ποιο από τα δύο ποιήματα έγραψε πρώτο ο Μιχαηλίδης, όμως όποιο και να ήταν, πάνω του θεμελίωσε και το δεύτερο... 

Φέρ’ ειπείν να πούμεντε [που λαλει τζι’ ο παρέας ο Ττοφουρής ο Ρεπάνιας που τα Τριβίλλουρα], γράφει ο Βασ. Μιχαηλίδης στην “9^η Ιουλίου” του:

«Σφάξε μας ούλους τζι’ ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν,

κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια,

αμμά ξέρε πως ύλαντρον όντας κοπεί καβάτζιν,

τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια»...

Οι πιο πάνω “εθνικοί” στίχοι όμως, θυμίζουν τους μυλλωμένους στίχους του από το “Πάλιωμαν...”

«Εγιώ ρε βίλλε, σατανά, μονόμματε, σακκάτη,

φτάννει να θέλω που καρκιάς, να βάλω το γινάτι

τζιαι δέκα βίλλους σαν εσέν μπορώ να τους νικήσω

τον έναν πίσω τ’ αλλουνού τζι’ έθθα το χαπαρίσω»...

{Όπως τους «Ρωμιούς» που τους σφάζουν, αλλά στη θέση τους «πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια», έτσι τζι’ ο πούττος «δέκα βίλλους [...]  μπορεί να τους νικήσει»}...

Κι αμέσως πιο κάτω στην “9^η Ιουλίου”

«Το ‘νιν αντάν να τρω’ την γην, τρώει την γην θαρκέται

μα πάντα τζιείνον τρώεται τζιαι τζιείνον καταλιέται»...  

Κι αυτοί οι “εθνικοί” στίχοι, παραπέμπουν στους μυλλωμένους στίχους:

«Δέκα φορές απανωτά τον πούττον να γαμήσεις,

ποττέ μεν βάλεις κατά νουν πως έννα τον γιρτίσεις,

την θάλασσαν με μίαν ποτσούν μπορείς να ξηντιλήσεις;»

{Εδώ ο ποιητής στο έναν ποίημα λέει ότι εν το υνί που «καταλιέται», κι όχι η γη, όσες φορές κι αν την οργώσεις και στο άλλο λεει κάτι ανάλογο»: ότι όσες φορές κι αν «γαμήσεις τον πούττον», εν μπορεί να τον «γιρτίσεις»/κερδίσεις}...

Και λίγο πιο πριν, στην “9^η Ιουλίου”:

«Η Ρωμιοσύνη εν’ φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψει,

κανένας, γιατί σσιέπει την ’που τ’ άψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη έν’ να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει!»

Και η σύγκριση με το “Πάλιωμαν”:

«Οι πρωτινοί λαλούσασιν ο πούττος πως έν’ κάστρον,

πιάννει το βίλλον που το φτιν τζαι παίρνει τον στον μάστρον.

Οταν γεράσ’ ο άδρωπος, ο βίλλος πεθανίσκει,

ο πούττος όπως ήταν πριν τζιαι στα στερνά μεινίσκει»...

{Προσέξετε τι λέει εδώ ο Μιχαηλίδης: Στο ένα του ποίημα «η Ρωμιοσύνη έν’ να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει!» και στο άλλο «ο πούττος όπως ήταν πριν τζιαι στα στερνά μεινίσκει»}...

Θέλετε τζι’ άλλα παραδείγματα ομοιοτήτων μεταξύ των δύο ποιημάτων;

Anef_Oriwn

[δκιαβάζοντας τζιαι μελετώντας Βασίλη Μιχαηλίδη]
Κυριακή 6/7/2014 

Ανάρτηση 65/2014 [έκτακτη, ιδεολογικοπολιτική, Αριστερή, ΑΚΕΛική κι (δι)ερωτηματική] – Δυο ερωτήματα σε σχέση με τον (πολιτικό) βίο και την πολιτεία διαφόρων πρώην (ΑΚΕΛικών) συντρόφων...

Εισαγωγικά

Πριν  μερικές μέρες βρέθηκα από το πρωί στη Λευκωσία μετά του Υιού «δια σοβαράν υπόθεσιν του»... Για να περάσει η ώρα μέχρι το μεσημέρι που ήταν καθορισμένη η δεύτερη φάση της «υπόθεσης», είπαμε να περάσουμε τον χρόνο μας στη δροσιά του air condition [ήταν και πολλή η ζεστή] στο διαμέρισμα της Άπης* - η ίδια ήταν δουλειά... Εκεί, λοιπόν, στη μικρή βιβλιοθήκη της, εντόπισα και το βιβλίο “Μνήμες” [του πρώην ΑΚΕΛικού και νυν αντιΑΚΕΛικού] Πανίκου Νεοκλέους, που (ΜΟΥ) είχε πάρει πριν καιρό από το σπίτι, για να το διαβάσει...  Κι ως συνήθως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις το βιβλίο δεν επιστράφηκε στη βάση του. Το αυτό συνέβαινε και με μερικά αλλά [βιβλία ΜΟΥ] που βρήκα εκεί, υποδεέστερης όμως σημασίας, όπως το “7 θανάσιμες πεθερές”, το οποίο αποτέλεσε και τη βάση για τα πρώτα επεισόδια της ομώνυμης πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς του “Μέγα”...

Το βιβλίο του Νεοκλέους είναι αρκετά ενδιαφέρον καθότι περιέχει σημαντικές πληροφορίες μέσα από αφηγήσεις  από αυτόπτων μαρτύρων [κυρίως θυμάτων] από τις ταραχώδεις περιόδους της κυπριακής ιστορίας: των περιόδων των διακοινοτικών  συγκρούσεων του 1958 κι ακολούθως του 1963-67, του χουντοφασιστικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής... Εμείς θα χρησιμοποιήσουμε κάποια στοιχεία από συγκεκριμένες αφηγήσεις που περιέχονται στο βιβλίο του Νεοκλέους για μια νέα [εντός των προσεχών ημερών] ανάρτηση ΜΑΣ... Εδώ, για την ώρα θα προβούμε σε κάτι άλλο...  Με αφορμή κάποιες σκέψεις και συνειρμούς που ΜΑΣ προκάλεσαν τόσο τ’ όνομα του Νεοκλέους [αλλά ΌΧΙ μόνο αυτό], αλλά και κάποιες πρόσφατες συζητήσεις τόσο στο δικό ΜΟΥ Blog όσο και αλλού [ας πούμεν στού Srovolioti] με συμπουρκούν [με ωθούν] να θέσω δύο ερωτήματα [που αφορούν γενικώς τους πρώην ΑΚΕΛικούς και] τα οποία στριφογυρίζουν εδώ και καιρό στο «αγύριστο κεφάλι» ΜΟΥ...  

{* - Σημείωση No.1:

Η Άπη είχε πάει τελευταία με φίλους της για διακοπές στην Κρήτη, στην περιοχή Χανιών. Ένα βράδυ μού έστειλε μήνυμα ότι πήγανε για φαγητό στο εξαιρετικό εστιατόριο “Ο Μύλος του Κερατά” που βρίσκεται στον Πλατανιά στα δυτικά της πόλης των Χανιών... Εκεί είχαμε (ξανα)πάει ολόκληρη η οικογένεια μαζί με μια άλλη φιλική μας οικογένεια από την Πάφο, το Αύγουστο του 2004, όταν ΟΛΟΙ μαζί είχαμε επισκεφτεί την Κρήτη για διακοπές... (Όμορφα περάσαμε!)... Αν κάποιοι πατε στον “Μύλο...” για φαγητό, μην ξεχάσετε να ζητήσετε ΚΑΙ γαμοπίλαφο... Είναι πιλάφι από ρύζι που μαγειρεύεται μέσα σε ζουμί γίδας βραστής. Λόγω της προσθήκης και κάτι ξινού, (ίσως ξινόγαλου) το γαμοπίλαφο έχει και τη γεύση τραχανά}...  

Και πάμε στα ερωτήματα ΜΟΥ...

*************************

Ερώτημα 1^ον:

Γιατί οι πλείστοι εξ όσων όντας [κάποτε] μέλη, ή/και στελέχη του ΑΚΕΛ, κι έχοντας διαφωνήσει με το [τότε] Κόμμα τους [με την ηγεσία τους και τους χειρισμούς της, ή/και με αποφάσεις των συλλογικών του οργάνων],

-  κι ακολούθως αποχωρήσαν ή αποστασιοποιήθηκαν από το Κόμμα [είτε σιωπηλά είτε πυροβολώντας], για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους ή και για άλλους πιθανόν και προσωπικούς˙ ας πούμεν, μπορεί να  ένοιωθαν ότι δεν εισακούονταν οι εισηγήσεις και προτάσεις τους, ή ότι παραγνωρίζονταν ή ακόμα ότι και λοιδορούνταν ή (κατα)διώκονταν για τις θέσεις τους, ή μπορεί όμως και να πρόβαλλαν ως δικαιολογία ότι δεν βοηθήθηκαν για το άλφα ή βήτα ζήτημα, όπως βοηθήθηκαν ή εξυπηρετήθηκαν κάποιοι άλλοι. Ή και,

-   το ίδιο το Κόμμα τους διέγραψε, είτε για λόγους ουσίας [δηλ. για πολιτικές και ιδεολογικές διαφωνίες σε συνδυασμό με παραβιάσεις αρχών λειτουργίας του Κόμματος, ή/και αντιστράτευση σε αποφάσεις του Κόμματος], είτε για τυχόν άλλους λόγους,

Γιατί, λοιπόν, οι πιο πολλοί απ’ αυτούς, τους πρώην ΑΚΕΛικούς, καταλήγουν τελικά,

-   όσοι εξ αυτών “φιλελευθερίζουν”, στην αυλή του ... [όχι του Αρταξέρξη] αλλά του “Συναγερμού”, ή πέριξ αυτής,

-   κι όσοι  “εθνικίζουν”, στο ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ παλαιοτέρα, και εσχάτως στην “Συμμαχία Πολιτών” [του Λιλλήκκα];

Και γιατί όσοι εξ αυτών κινούνται τελικά “αριστερότερα” [ας ΜΟΥ επιτραπεί αυτός ο συμβατικός πολιτικός προσδιορισμός] του ΑΚΕΛ, είναι από ελάχιστοι έως ανύπαρκτοι;

Ερώτημα 2^ον:

Γιατί ΟΛΟΙ αυτοί [πλην ελαχίστων εξαιρέσεων] δεν τα κατάφεραν να δημιουργήσουν μια άλλη αριστερή πολιτική δύναμη [κόμμα ή κίνηση] ή έστω να ενταχθούν σε κάποιο υφιστάμενο κομματικό σχηματισμό μέσα από τον οποίο να προβάλουν τις θέσεις τους, παρά μόνο λειτουργούν σε ατομικό επίπεδο ως μοναχικοί καβαλάρηδες και δίκην Δον Κιχοτών και Μεσσιών προσπαθούν να ΜΑΣ νουθετήσουν και να ΜΑΣ σώσουν;

{Δικαίωμα τους φυσικά να παρέμβουν “ανένταχτοι” (όπως με αυταρέσκεια αυτοονομάζονται) κι εκτός κομματικών σχηματισμών και να θεωρούν εαυτούς ως μέλη της “κοινωνίας των πολιτών” (όπως ονομάζουν γενικώς κι αορίστως την ταξικά διαχωρισμένη κοινωνία μας), αλλά και δικό μας δικαίωμα να τους απορρίπτουμε}... 

Παρ’ όλο που τα πιο πάνω ερωτήματα ΜΟΥ, μπορεί να θεωρηθούν και ως ρητορικά, όλες οι απαντήσεις [κατά το όλες οι πιστωτικές κάρτες] δεχτές και συζητήσιμες... 

{Σημείωση No.2:

Σκοπίμως έχω αποφύγει να αναφερθώ ονομαστικά σε συγκεκριμένα άτομα, για να μην εκληφθεί ότι το παρόν κείμενο ΜΟΥ αποτελεί προσωπική ή και ad hominem επίθεση κατά των συγκεκριμένων πρώην ΑΚΕΛικών}...

Anef_Oriwn

[με ρητορικά ερωτήματα προς τους πρώην ΑΚΕΛικούς]

Σάββατο 5/7/2014 

Ανάρτηση 64/2014 [έκτακτη, αφιερωματική, τιμητική, Κατσιαούνικη, ΑΚΕΛική] – Λίγα λόγια αφιερωμένα ως φόρος τιμής στη μνήμη του Ρολάνδου Κατσιαούνη... - Προσθήκη δύο (2) υστερογράφων...

Εισαγωγικά

Έφυγε πριν λίγες μέρες πρόωρα από τη ζωή, κτυπημένος εδώ και καιρό από τον καρκίνο [κι ας ήταν μόλις στα 60 του, δηλ. περίπου συνομήλικος ΜΟΥ], ο γνωστός και καταξιωμένος ιστορικός της Αριστεράς και μέλος της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ, Δρ. Ρολάνδος Κατσιαούνης. [Ο Ρολάνδος καταγόταν από το Βαρώσι, από γνωστή ιστορική οικογένεια της Αριστεράς]... 

********************************

Η “γνωριμία” ΜΟΥ με τον Ρολάνδο Κατσιαούνη

Προσωπικά δεν ΤΟΝ γνώριζα τον Ρολάνδο Κατσιαούνη. Διάβαζα όμως τα άρθρα του στον Τύπο, [κυρίως στην “Χαραυγή”] και φρόντιζα να παρακολουθώ [αν ερχόταν στην αντίληψη ΜΟΥ από πριν] τις συζητήσεις [από τηλεοράσεως] στις οποίες λάμβανε μέρος, καθώς και τις τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές συνεντεύξεις του.

{Μια εποχή, πριν 2-3 χρόνια, τον φιλοξενούσε τακτικά και η γνωστή Ελίτα στο life style πρόγραμμα της στο ΡΙΚ1... Ήταν τότε που είχε πρωτοπάει -η Ελίτα- εκεί στο ΡΙΚ κι έκανε μια σειρά προγράμματα με θέμα την Ιστορία της Κύπρου και είχε μείνει άφωνη, (έτσι τουλάχιστον παρουσιαζόταν), από τις αποκαλύψεις που γίνονταν στις συζητήσεις και που η ίδια πρωτοάκουγε. Τότε έμαθε ας πούμεν, για τις δολοφονίες Αριστερών τον καιρό της ΕΟΚΑ της Πρώτης και για τις δολοφονίες τουρκοκυπρίων από ελληνοκύπριους ακροδεξιούς και εθνικάφρονες κατά τα χρόνια 1963-67. Τόσο αχάπαρη ήταν!}...  

Πριν 3-4 χρόνια [τον Δεκέμβρη του 2010 αν δεν κάνω λάθος] παρακολούθησα σε μια Αίθουσα [που δεν θυμάμαι τ’ όνομα της] στην παλιά Λευκωσία, μια  Ημερίδα με θέμα τον “Νεοφασισμό στη Ευρώπη και την Κύπρο”, όπου ομιλητής [μεταξύ καμιά 10ριά άλλων] ήταν και ο Ρολάνδος Κατσιαούνης. [Τελικά βρήκα και το πρόγραμμα της Ημερίδας, το οποίο ΣΑΣ παρουσιάζω  σε εικόνα εδώ]... 

{Να αναφέρω παρενθετικά ότι εκείνες τις μέρες συνέβη κι ένα επεισόδιο άκρως εθνικιστικό σε σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης στα Κοκκινοχώρια, το οποίο μάλλον πέρασε στα μουλωχτά. Πρωτοστατούντων ελληναράδων καθηγητών και με την άμεση συμμετοχή και εμπλοκή μαθητών, είχε ματαιωθεί εκδήλωση στην οποία θα μιλούσαν συγγενείς ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων αγνοουμένων}...

Μιλώντας, λοιπόν, [ο Ρολάνδος στην Ημερίδα για τον Νεοφασισμό], σ’ ένα ακροατήριο, από το οποίο αρκετοί δεν ήταν και τόσο φιλικά διακείμενοι ή [πολιτική] συμπαθούντες  (προς) το ΑΚΕΛ, υπερασπίστηκε με θερμή, κατά τη συζήτηση, την αντιφασιστική ιστορία του ΑΚΕΛ [και νομίζω και του ΚΚΕ]... Κι αυτό δεν άρεσε τότε σε κάποιους...  

Ο Ρολάνδος Κατσιαούνης δεν ήταν [επαγγελματίας] πολιτικός, αλλά ιστορικός, ταξικά συνειδητοποιημένος και ενταγμένος πολιτικά στη Αριστερά και πιο συγκεκριμένα στο ΑΚΕΛ. Εργαλείο του για μελέτη και ανάλυση της Ιστορίας και της εξέλιξης της κοινωνίας ήταν ο Ιστορικός Υλισμός, δηλ. στη βάση των τρόπων και των σχέσεων παραγωγής κι όχι των θεσμών και των ιδεών... [Οι θεσμοί εξυπηρετούν συγκεκριμένες σχέσεις παραγωγής και συγκεκριμένο οικονομικοκοινωνικό σύστημα, ενώ οι ιδέες παράγονται μέσα απ’ αυτό το σύστημα]... Στην βάση αυτών των προσεγγίσεων του ο Ρολάνδος μελέτησε την κοινωνική ιστορία της εργατικής τάξης κι έγραψε συγγράμματα γι’ αυτήν... Παράλληλα μελετούσε και την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κύπρου και του ΑΚΕΛ με σκοπό να γράψει ένα βιβλίο, αλλά τελικά δεν πρόλαβε. Ευελπιστούμε ότι κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν το έργο του]...   

Επίσης θυμάμαι ότι ο Ρολάνδος ήταν ανάμεσα στους ομιλητές σε μια δικοινοτική εκδήλωση που έγινε πριν μερικά χρόνια στη Λήδρας... Δραστήριος, τολμηρός και πάντα μάχιμος ήταν ο Ρολάνδος... Κι είχε έντονα το θάρρος της γνώμης του. Γι’ αυτό και δεν δίστασε [παρ’ όλο που γνώριζε θα αντιμετώπιζε τη μήνιν των κονδυλοφόρων της Δεξιάς] να επικρίνει [με άρθρο του] την πρώτη εξαδέλφη του Νίκη Κατσιαούνη για την αντιφατική στάση της απέναντι στον ΔΗΣΥ... [Το άρθρο του αυτό στην εικόνα εδώ]      

{Να σημειώσω ότι πριν μερικά χρόνια ΜΟΎ μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τον Ρολάνδο και μια παλιά καλή φίλη. Είχε προθυμοποιηθεί μάλιστα να ΜΟΥ τον γνωρίσει, αλλά μετά χαθήκαμε κι έτσι δεν υλοποιήθηκε η δέσμευση της}...

********************************

Απόσπασμα από κείμενο του Νίκου Τριμικλινιώτη για τον Ρολάνδο Κατσιαούνη

Πιο κάτω θα παραθέσω [με μικρές δικές ΜΟΥ διορθώσεις και βελτιώσεις που σημειώνονται με κόκκινο χρώμα στο κείμενο] ένα απόσπασμα από σχετικό άρθρο του Trim αφιερωμένο στον Ρολάνδο Κατσιαούνη, το οποίο ανάρτησε στο blog:   

{Οι επιχρωματώσεις και οι υπογραμμίσεις είναι δικές ΜΟΥ, όπως και οι σημειώσεις με κόκκινο χρώμα που είναι μέσα στις αγκύλες}...

«Ο Κατσιαούνης ήταν ο E. P. Thompson της Κύπρου, ο μέγας αυτός Βρετανός ιστορικός που άνοιξε δρόμους με τη πρωτοποριακή εργασία του για την ιστορία της Βρετανικής εργατικής τάξης, τα κοινά και των παραδόσεων αγώνων και κοινωνικής ζωής. [Σημ. δική ΜΟΥ: κάτι δεν βγάζει νόημα εδω]... Οι κατώτερες τάξεις δεν είναι άβουλοι δέκτες μιας πραγματικότητας επιβαλλόμενης από τους “πάνω”. Είναι ενεργοί παραγωγοί της ιστορίας τους μέσα από τον πολιτισμό, τις παραδόσεις αντίστασης και τους κοινωνικούς αγώνες. Ο Thompson υπήρξε εξάσκησε κορυφαία επίδραση στον Κατσιαούνη – έτσι μπόρεσε να συνθέσει στο συγκεκριμένο κοινωνικό ιστορικό πλαίσιο με αριστοτεχνικό τρόπο για το πως ακριβώς, παρά τα δεσμά τους συστήματος (της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού, της κοινωνικής εκμετάλλευσης και του καπιταλισμού) δημιούργησαν τη ζωή μας σήμερα οι πρόδρομοι της σύγχρονης Κύπρου. Κόντρα στη ιστορία των “μεγάλων ανδρών” και των ελίτ, ο Κατσιαούνης άλλαξε τον τρόπο πρόσληψης της ιστορίας της χώρας μας. Η ίδια η ιστορία είναι πλέον προϊόν κοινωνικής πάλης.

Η συνεισφορά του ωστόσο δεν σταματά στη κοινωνική και εργατική ιστορία. Οι άλλες μελέτες του αφορούν την πολιτική ιστορία, όχι μόνο σε σχέση με την ύστερη αποικιοκρατική περίοδο, όπου παραμένει ο κορυφαίος μελετητής, αλλά τον 20^ο  αιώνα με το σημαντικότατο έργο του για την Διασκεπτική και το πολιτικό πλαίσιο στις απαρχές του 20ου αιώνα, την ιστορία της Αριστεράς, του εθνικού ζητήματος και την ιστορία της Ελλάδας κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Η άλλη μεγάλη επίδραση στον Κατσιαούνη ήταν ο EJ Hobsbawm: Η παρέμβαση του συζήτηση γύρω από της συζήτηση για τους “κοινωνικούς ληστές” [σημ. δική ΜΟΥ: ο Hobsbawm έχει γράψει κι ένα βιβλίο για τους “κοινωνικούς ληστές”], τα “Χασαμπουλιά”, την κοινωνική μεταβολή, τις αποκλίνουσες συμπεριφορές σε περιόδους ανομίας και αστάθειας, ήταν καταλυτική.

Η άλλη μεγάλη συνεισφορά του ήταν όσα είχε αποκαλύψει για την αποκαθήλωση της εθνικιστικής μυθολογίας: Για παράδειγμα αποκάλυψε ότι η χιλιοειπωμένη φράση του τότε Αρχιεπισκόπου Κύπρου Σωφρόνιου, ο οποίος σύμφωνα με τη επίσημη γραμμή της Ιστορίας, καλωσόρισε τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή με τη φράση ότι η κάθοδος των Βρετανών στη Κύπρο θα βοηθήσει την Ένωση της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα, δεν ειπώθηκε ποτέ. Ποτέ δεν του συγχώρησαν οι εθνικιστές ότι αποκάλυψε αυτή την επινόηση της ιστορίας – και αυτό δεν είναι τυχαίο. Κατά τον Θεόδωρο Παπαδόπουλλο ο λόγος εκείνος του Αρχιεπισκόπου Σωφρόνιου ήταν ο “ακρογωνιαίο λίθος” των μετέπειτα εθνικών αξιώσεων για Ένωση… 

[…]

Ήταν τελειομανής ο Ρολάνδος. Μανιώδης συλλέκτης αρχείων και πηγών. Πάνω απ’ όλα μελετητής της λεπτομέρειας γιατί πραγματικά αγαπούσε τη ιστορία και σεβόταν το αντικείμενο του. 

Παρακαταθήκη του είναι το έργο που μας αφήνει.

Το συνέδριο και η έκδοση που υποσχεθήκαμε προς τιμή του θα γίνει ως ελάχιστος φόρος τιμής προς αυτόν. Προτείνω επίσης όπως ιδρυθεί ένα Ίδρυμα Ιστορικής Έρευνας Ρολάνδος Κατσιαούνης και να διατεθεί το εξαιρετικό του αρχείο όπως ο ίδιος επιθυμούσε και ένα ετήσιο “Βραβείο Ιστορικής Έρευνας Ρολάνδος Κατσιαούνης”, με έμφαση στη  κοινωνική και εργατική ιστορία»...

*******************************

Κι ένα δικό ΜΟΥ παλαιό σχόλιο

Έγραφα όμως κι ΕΓΩ για τον Ρολάνδο Κατσιαούνη σε χρόνο ανύποπτο [στις 22/2/2009] σε σχόλιο ΜΟΥ στο Blog ΜΟΥ, σε μια εποχή που ο Ρολάνδος είχε δεχτεί επιθέσεις από κονδυλοφόρους της Δεξιάς για τις ιστορικές θέσεις και τοποθετήσεις ΤΟΥ. [Δείτε σε σχέση με τις επιθέσεις σε βάρος του ένα άρθρο του Κωστάκη Αντωνίου στη “Σημερινή” με τίτλο «Η κατά Ρολάνδον Κατσιαούνη νέα “ιστορία” της Κύπρου»

Κι εδώ [στην ανάρτηση ΜΑΣ με αρ. 172/2013] είχα αναδημοσιεύσει κι ένα κείμενο του Κατσιαούνη που είχε γράψει για να διορθώσει κάποιες λεπτομέρειες ενός [άστοχου, κατ’ ΕΜΕΝΑ] κείμενου του ευρωβουλευτή Τάκη Χατζηγεωργίου για τον Γλαύκο Κληρίδη, [που ο Χατζιηγεωργίου έγραψε τον Νοέμβριο του 2013, μετά τον θάνατο τού Κληρίδη]...

Κατά τον Πέτρο Παπαπολυβίου εκείνη ήταν και «η τελευταία δημόσια παρέμβασή του» [τού Κατσιαούνη]... Και είναι γεγονός ότι από τότε [κι για ολόκληρους μήνες] ΔΕΝ τον είδα ή ακούσει... Κάπου είχε χαθεί, αλλά δεν ήξερα ότι ήταν άρρωστος και ότι πάλιωνε εδώ και χρόνια με τον καρκίνο! [Όμως όπως ανακάλυψα σήμερα κάνοντας μια μικρή έρευνα στο inernet για τον Ρολ. Κατσιαούνη, μια από τις τελευταίες του δημόσιες εμφανίσεις ήταν στην εκπομπή του Μιχάλη Μιχαήλ “Ιστορικές Διαδρομές” στον “ΑΣΤΡΑ” στις 19 του περασμένου Μάρτη στην οποία μίλησε για τα γεγονότα του 1963]...  

Δυστυχώς Σύντροφε, έφυγες νωρίς! Ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που θα ΣΕ σκεπάζει!

Η κηδεία ΤΟΥ δεν έχει καθοριστεί ακόμα ποτέ θα γίνει...

Σημείωση 2/7/2014 – 2:20 μ.μ.:

Η κηδεία του Ρολάνδου θα γίνει τελικά αύριο Πέμπτη... 

*****************************

Και δυο τιμητικές ανακοινώσεις μια από το ΑΚΕΛ και μια από τον “Προμηθέα” για τον Ρολάνδο Κατσιαούνη

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε και την ανακοίνωση του ΑΚΕΛ για τον θάνατο του Ρολανδου Κατσιαούνη τζιαι δαμέ τη σχετική  ανακοίνωση του Ινστιτούτου Ερευνών “Προμηθέας”, του οποίου ο Ρολ. Κατσιαούνης ήταν μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του… Στην ανακοίνωση του ο “Προμηθέας” αναφέρει ότι μεταξύ των εκδηλώσεων και ενεργειών που θα γίνουν για να τιμηθεί η μνήμη του Ρολ. Κατσιαούνη θα περιλαμβάνεται και «η εκδήλωση με θέμα τον “Αναθεωρητισμό στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου” που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τετάρτη 9 Ιουλίου με αφορμή τα 40 χρόνια από το πραξικόπημα και την εισβολή, και στην οποία θα ήταν ένας εκ των ομιλητών, θα αφιερωθεί στη μνήμη του»...

[Κι επειδή κάποτε επιλέγω συνειδητά, έστω και σε τέτοιες μαραζιάρικες στιγμές, να γίνομαι και κακός με συγκεκριμένους ανθρώπους -κι όχι τυχαία αυτό- να σημειώσω τη θέση ΜΟΥ ότι κάποιοι επέλεξαν να προβάλουν ειδικά την ανακοίνωση του “Προμηθέα” για τον θάνατο του Ρολάνδου, κι ΟΧΙ εκείνη του ΑΚΕΛ]...

Anef_Oriwn

[αποτίοντας φόρο τιμής στον Ρολάνδο Κατσιαούνη]

(αναρτήθηκε την) Τετάρτη 2/7/2014

[αλλά γράφτηκε χτες το απόγευμα 1^η του μηνός και ψες] 

************************************

Υστερόγραφον 2/7/2014 – 2:15 μ.μ.:

Αντιγράφω από τη σημερινή “Χαραυγή” ένα σχόλιο από τα παραπολιτικά, αφιερωμένο τον Ρολάνδο Κατσιαούνη:

“Πάλεψε σαν αγρίμι”

«Ο Ρολάνδος Κατσιαούνης πάλεψε σαν αγρίμι που το φυλάκισε η αρρώστια. Και τι δεν έκανε για να την κερδίσει. Είχε πίστη στη ζωή και στον άνθρωπο. Ήταν αγωνιστής. Ένας μεγάλος προφέσορας του ιστορικού υλισμού με παρουσία στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Αγγλίας και της ζωής.

Ήθελε να γράψει, να γράψει, μα της ζωής η νομοτέλεια δεν τον άφησε να τελειώσει όσα έπλασε ο νους και η γνώση του ανθρώπου της Κύπρου. Δεν ευτυχήσαμε με τους διανοούμενούς μας στην Κύπρο και στο κίνημα. Εννοώ τους διανοούμενους εκείνους τους ταγμένους στο σκοπό της εργατικής τάξης για τη χειραφέτησή της. Λίγοι ήταν. Πάει άλλος ένας. Εφυγε με ένα μικρό φόβο. Ανθρώπινο. Τα αγρίμια φοβούνται και αυτά. Σαν έτοιμος, αγωνιστής μετά τη μάχη, αποχαιρέτησε τα όπλα του. Τον υπολογιστή του (στη θέση της πέννας), εκεί όπου φύλαγε την ιστορία της Κύπρου, του ΑΚΕΛ και της εργατικής τάξης, του τιμημένου Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου. Θα μας ανέλυε στον ΠΡΟΜΗΘΕΑ τον αναθεωρητισμό στην Ιστορία. Δεν έφυγε από αυτή την τελευταία αρρώστια της ιδεολογίας. Δεν ήταν αναθεωρητής. Έφυγε από τη γήινη αρρώστια. Σε εμάς το χρέος να μαθευτεί με ανιδιοτέλεια το έργο του. Αντίο!

Κ.Χρ.»

Anef_

********************************

Υστερόγραφον Nο.2: 2/7/2014 – 6:10 μ.μ.:

Σήμερα ξεκινά στη Λευκωσία στο γνωστό μέρος [την Τάφρο Ντ’ Αβίλα] το τριήμερο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών της ΕΔΟΝ [που δεν αποκλείει και όσους από ΕΜΑΣ αισθανόμαστε ακόμα νέοι]. Είναι το 27^ο στη σειρά και τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί να γίνεται κάθε χρόνο, τις πρώτες μέρες του Ιούλη...  Προσωπικά θεωρώ τα Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ [παρά τις όποιες επιμέρους αδυναμίες και ελλείψεις τους] ως τα μεγαλύτερα και πιο ποιοτικά πολιτιστικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στον τόπο μας. Παράλληλα αποτελούν και σημαντικά πολιτικά γεγονότα καθώς κατά τις τρεις μέρες του Φεστιβάλ μαζεύονται στον συγκεκριμένο χώρο κάπου 15-20 χιλιάδες κόσμου.

Να σημειώσω ότι μόνο με 20 ευρώ [και για τις τρεις βραδιές] κάποιος μπορεί να παρακολουθήσει τρεις συναυλίες [κάθε βράδυ και διαφορετική] με καταξιωμένους έλληνες καλλιτέχνες [φέτος θα τραγουδήσουν οι Θηβαίος και Πασχαλίδης απόψε, ο Παπακωνσταντίνου αύριο και οι Γλυκερία, Μπάσης και άλλοι μεθαύριο], να ψυχαγωγηθούν στη Λαϊκή Ταβέρνα με φαγητό, μουσική και χορό, ή να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους στην Μπουάτ και να επισκεφτούν διάφορα περίπτερα, όπως ας πούμεν, το παζαράκι για τα βιβλία, τη Διεθνούπολη, το δικοινοτικό στέκι, τα περίπτερα της “Γνώμης”, του “ΑΣΤΡΑ”, του “Προμηθέα”, το “Μνημείο” Ηρώων της Αριστεράς [που χρειάζεται βελτίωση κι αναβάθμιση]… Κοπιάστε, κάπου εκεί θα περιφερόμεθα κι ΕΜΕΙΣ κάποια από τις τρεις μέρες του Φεστιβάλ...     

Anef_