Ανάρτηση 84/2012 [επετειακή, Μαρι-ακή, αντι-εκρηκτική, γενικώς κριτική, βέβηλη κι αθυρόστομη] – Σκέψεις αιρετικές για το Μαρί, ένα χρόνο μετά την έκρηξη...

Κλείνει σήμερα ένας χρόνος από την [περσινή] τραγική και καταστροφική έκρηξη στη Ναυτική Βάση στο Μαρί. Την ονομάζω «τραγική» γιατί είχε (13) νεκρούς [κι ο θάνατος αγαπημένων προσώπων και μάλιστα πριν την ώρα τους προκαλεί στου οικείους τους οδύνη, πόνο και θλίψη] και «καταστροφική» για τις τεράστιες και καταστροφικές ζημιές που υπέστη ο Ηλεκτροπαραγωγικός Σταθμός της ΑΗΚ εκεί δίπλα στο Βασιλικό. [Ως γνωστό ο Σταθμός τέθηκε εκτός λειτουργίας με αποτέλεσμα να έχουμε τους περσινούς καλοκαιρινούς μήνες διακοπές στην παροχή ρεύματος, ενώ υπήρξε και αύξηση στην τιμή του ρεύματος κάτι που έκαψε πολλών τις τσέπες]…

Την πρώτη αντίδραση μου για τη έκρηξη στο Μαρί την έγραψα και την κατάθεσα την ίδια μέρα στην ανάρτηση με αρ. 64/2011 και τίτλο “Δεν ΜΑΣ χρειάζεται˙ καταργείστε ΤΗΝ!!!” [εννοώντας την “Εθνική” Φρουρά] και μετά που «διάφορες καταστάσεις και συγκυρίες με έφεραν … [εκείνη τη μέρα] … στον τόπο της […] τραγωδίας…». Στην επόμενη δε ανάρτηση μου με αρ. 65/2011 ασχολήθηκα με τις «πολιτικές πτυχές της κρίσης που προκλήθηκε από την έκρηξη…»

Όμως οι παρεμβάσεις, είτε στην Blogόσφαιρα, είτε στον Τύπο [έντυπο και ηλεκτρονικό], είτε στην καθημερινή ζωή που γίνονταν για να επεξηγήσουν μ’ ένα ορθολογιστικό τρόπο τα γεγονότα [του Μαριού] ήταν ελάχιστες κι αυτές χάνονταν μέσα σε ωκεανούς διαστρεβλωτικών και παραπλανητικών ειδήσεων, σκόπιμης παραπληροφόρησης, υπερβολών, μίσους και εμπάθειας, όξους και χολής κατά της Αριστεράς, ανεξαρτήτως των τυχόν λαθών και παραλείψεων από μέρους της Κυβέρνησης. [Κάποιοι είπαν να πάρουν το αίμα τους πίσω για την εκλογή Χριστόφια στην Προεδρία της Δημοκρατίας, κάτι που ποτέ δεν αποδέχτηκαν]…    

Και τι δεν ακούσαμε πέρσι… Η αμετροέπεια, οι βρισιές και οι υπερβολές, αλλά και τα φαιδρά και τα ευτράπελα [κυρίως των λεγόμενων “Αγανακτισμένων”, που μετά έγιναν κι “Αφυπνισμένοι”] ξεπέρασαν κάθε όριο. Κι όλ’ αυτά σε μια οργανωμένη προσπάθεια της Αντιπολίτευσης να μπουν οι Αριστεροί στη γωνιά, λες κι όλα τα στραβά και τα στρεβλά σ’ αυτόν τον τόπο [από καταβολής της Κυπριακής Δημοκρατίας]  θα τα έσαζεν ο Χριστόφιας μέσα σε 3-4 χρόνια! Ευτυχώς που έγινε κι εκείνο το συλλαλητήριο στο Προεδρικό στις 19 του Ιούλη κι έδωσε ανάσα και δύναμη [με τη μαζικότητα και τον παλμό του] στον κόσμο της Αριστεράς…

Όπως ανακοινώθηκε οι “Αγανακτισμένοι” θα μαζευτούν και φέτος έξω από το Προεδρικό για να στήσουν [με βάση την περσινή εμπειρία τους] το γνωστό τους παναΰρι μίσους…

Κι όπως έγραφε χαρακτηριστικά χτες κι ο Κώστας Κωνσταντίνου στην “Κατά Βαρβάρων”  στήλη [στη σελ. 11] του “Πολίτη” [κι αφού είπε κι αυτός κάμποσα – τα γνωστά πικρόχολα - για τους ΑΚΕΛικούς και τον Πρόεδρο]:   

«Οι της απέναντι όχθης [σημ.: της Αντιπολίτευσης και κύρια του ΔΗΣΥ], πάλι, ήδη από τις συγκεντρώσεις των “Αγανακτισμένων” (οι οποίες γέννησαν και μια... υποψήφια Πρόεδρο συν τοις άλλοις) έχουν [σημ.: είχαν] μπει σε μια διαδικασία ποδοσφαιρικής υστερίας για το θέμα. Δεν είναι τυχαίο που άμα έπαιζε ο ΑΠΟΕΛ το πένθος έμπαινε στο Pause... Θυμάστε; Το «Να Πεθάνει ο Χριστόφκιας» έγινε σύνθημα. Μέχρι και την Κυριακή στον Πρωτάρα άκουσα μιαν ομάδα 25χρονων Λευκωσιατών να το φωνάζουν πάνω στο μεθύσι τους μαζί με άλλα.

Αυτά όλα, με δάκρυα για τα θύματα που θα δούμε αύριο, με γαλανόλευκες, πολιτικάντηδες να δακρύζουν, name dropping  ηρώων, λίγο 74, λίγο Σολωμού και Ισαάκ και πάει λέγοντας, συνθέτουν ένα σκηνικό παραλογισμού που σίγουρα προς το καλύτερο δεν αλλάζει κάτι. Προς το χειρότερο, ναι. Αλλάζει πολλά.»

Σήμερα σκεφτόμουν [σ’ αυτήν την επετειακή αναφορά μου] να παραθέσω μια επιστολή στενής συγγενούς ενός από τους νεκρούς της φονικής έκρηξης και η οποία [επιστολή] δημοσιεύτηκε την περασμένη Πέμπτη [5 του Ιούλη] στον “Πολίτη” στη σελ. 14. Η επιστολή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί η συγγραφέας της πέραν από του να επιρρίπτει ευθύνες στον Πρόεδρο [τον συνήθη “ένοχο]” αποδίδει ευθύνες  και στον Συνταγματάρχη Γιώργο Γεωργιάδη [που απαλλάχτηκε των κατηγόριων από τον Γενικό Εισαγγελέα] και τον θεωρεί ως τον «“άνθρωπο” που σκότωσε ενώ μπορούσε να το αποτρέψει πάμπολλες φορές το κακό που έγινε…». Άθελα της όμως [γιατί δεν πιστεύω να είχε έτσι σκοπό] κατανέμει [κατά τη γνώμη μου] κι ευθύνες και σ’ άλλους στρατιωτικούς, όπως ας πούμεν στον Διοικητή της Βάσης. Επειδή όμως ΔΕΝ θέλω να χρησιμοποιήσω τους συγγενείς των αδικοχαμένων θυμάτων [κι ΟΧΙ ηρώων λέγω εγώ ο βέβηλος κι ο ασεβής], έκανα δεύτερες σκέψεις και δεν θα γράψω οτιδήποτε άλλο γι’ αυτούς.

Θέλω όμως, να παραθέσω μερικά σημεία από τον επιμνημόσυνο λόγο που είπε η Υπουργός Εργασίας, Σωτηρούλα Χαραλάμπους στο μνημόσυνο του ναύτη Αντώνη Χαραλάμπους στη Λεμεσό. [Για το Αντώνη Χαραλάμπους και τις αντιδράσεις μελών της οικογενείας του στην καπηλεία του  θανάτου των νεκρών και του πόνου των συγγενών κάναμε αναφορά στην ανάρτηση μας με αρ. 79/2011].   Η ομιλία της κυρίας Υπουργού ήταν [νομίζω] εν μέρει και απολογητική. Διέκρινα [σ’ αυτήν] και σημεία αυτοκριτικής από πλευράς της Κυβέρνησης καθώς έγινε και αναφορά στις «…στρεβλώσεις και παραλείψεις [που] απέτυχαν να αποτρέψουν ένα τόσο τραγικό γεγονός». 

Πιο συγκεκριμένα η Σ. Χαραλάμπους σημείωσε και τόνισε  και τα εξής:  

«Οι συνθήκες κάτω τις οποίες έγιναν τα τραγικά γεγονότα στο Μαρί προκαλούν ακόμα σοβαρά ερωτηματικά στην κυπριακή κοινωνία. Η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει για ακόμη μια φορά να απολογηθεί προς τους νεκρούς και τις τραγικές οικογένειές τους, γιατί στρεβλώσεις και παραλείψεις απέτυχαν να αποτρέψουν ένα τόσο τραγικό γεγονός. Η καταστροφή που έγινε στο Μαρί ήταν πρωτίστως η άδικη απώλεια ανθρώπινων ζωών, κάτι το οποίο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ακόμη και την τελευταία στιγμή και πέραν των προειδοποιήσεων που υπήρξαν για την κατάσταση του φορτίου των πυρομαχικών, σημείωσε. Πέραν από την απώλεια των ανθρώπινων ζωών, αναπόφευκτα τα γεγονότα έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και των συντεταγμένων της πολιτείας, της οποίας διαχρονικές παραλείψεις και αδυναμίες, γραφειοκρατικές στρεβλώσεις και δομές, οδήγησαν στην αδυναμία να αντιμετωπιστεί μια δύσκολη κατάσταση».

Γίναμε όμως [διερωτούμαι], συντρόφισσα Υπουργίνα, πιο σοφοί και πιο υποψιασμένοι απέναντι «γραφειοκρατικές στρεβλώσεις και δομές» του αστικού κρατικού μηχανισμού;  

Πάντως τα (δι)ερωτήματα μου είναι ουκ ολίγα… Αυτές τις μέρες μου τριβελίζουν το μυαλό ερωτήματα για τις ευθύνες διαφόρων ανευθυνο-υπευθύνων [που εισηγήθηκαν ή/και ανέχτηκαν τις επενδύσεις από πλευράς κυπριακών Τραπεζών σε ελληνικά ομόλογα κάτι που οδήγησε στην χρεοκοπία της Λαϊκής – για την ώρα] και γιατί δεν ζητούμε κι αυτών την κεφαλή επί πίνακι… Επί του θέματος αυτού έγραφε χτες κι ο Γιώργος Κασκάνης στη στήλη του “Δεύτερη Ανάγνωση” [στη σελ. 7] του “Πολίτη”:

[Οι υπογραμμίσεις είναι δίκες μου]…  

«Η έκρηξη στο Μαρί, όμως, δεν είναι η μόνη. Μια νέα, ενδεχομένως πολύ πιο ισχυρή και σίγουρα πολύ πιο σαρωτική ως προς τις επιπτώσεις της, έρχεται […] Κι αφορά την τεράστια κρίση της κυπριακής οικονομίας, τις πραγματικές προεκτάσεις της οποίας ακόμα δεν είδαμε. Γιατί όμως δεν ξεσηκωνόμαστε; Γιατί δεν απαιτούμε έρευνες για να διαπιστώσουμε ποιοι είναι εκείνοι που διαχρονικά έκτισαν ένα κράτος μονίμως υποθηκευμένο στους δανειστές του; Γιατί δεν αναζητούμε τις ευθύνες σε εκείνους τους τραπεζίτες που έπαιξαν στα ζάρια την οικονομία του τόπου και τις οικονομίες του καθενός από εμάς; Γιατί δεν ζητούμε την άμεση τιμωρία αυτών που, είτε από ανικανότητα είτε για ίδιον όφελος, βύθισαν τον τόπο στην αβεβαιότητα και σε μια γκρίζα προοπτική; Μικρές ή μεγάλες εκρήξεις υπήρξαν και υπάρχουν πολλές σε αυτό τον τόπο. Το θέμα είναι αν θα πρέπει να βλέπουμε αίμα κάθε φορά για να ενεργοποιούμαστε. Γιατί αν αυτό είναι το ζητούμενο, πολύ φοβούμαι ότι αίμα θα δούμε και σε εκρήξεις που ούτε καν ακούσαμε...»

Ήδη οι συνταξιούχοι διαμαρτύρονται για τα λεφτά που χάνουνε μετά από την εξαναγκαστική μετατροπή των καταθέσεων από τα εφάπαξ και τα ταμεία προνοίας τους σε αξιόγραφα της Τράπεζας Κύπρου. Ήδη ο Διευθύνων Σύμβουλος της Τράπεζας Κύπρου Αντρέας Ηλιάδης παραιτήθηκε πριν βγουν στη φόρα σκάνδαλα  [και προφασιζόμενος αλλ’ αντ’ άλλων].

Από την άλλη το νεοφιλελεύθερο δίδυμο των οικονομικών βρικολάκων Φούλλη και Νικολάκη χαιρέκακα ενσπείρουν τον φόβο [ανάμεσα στον κόσμο] πως το κράτος δεν θα έχει λεφτά να πληρώσει τέλος του μηνός τους δημόσιους υπαλλήλους. Εν κάτι τέτοιες συμπεριφορές που με κάμνουν να προτιμώ τους ρώσσους τζιαι τους κινέζους καπιταλίστες!   

Anef_Oriwn

Τετάρτη 11/7/2012

Ανάρτηση 83/2012 [κυπριακή, ιστορική, αιρετική κι ανατρεπτική] – Κάποιες παλιές αιρετικές σκέψεις δικές μου κι ένα άρθρο από τον “Πολίτη” για την 9η Ιουλίου του 1821…

Εισαγωγικά:

Σ’ αυτόν τον τόπο πέραν από τις πραγματικές “εθνικές” επετείους [για τον εορτασμό “εθνικών” εξεγέρσεων και επαναστάσεων] γιορτάζουμε και τις παρ’ ολίγο εξεγέρσεις ή/και τις σφαγές που επακολούθησαν από τους [τότε] κατέχοντες την εξουσία σε βάρος των παρ’ ολίγο εξεγερθέντων. Μια τέτοια [επέτειος] ήταν και η  9^η του Ιούλη του 1821 οπόταν οι Οθωμανοί [που κατ’ άλλους πρέπει να ονομάζονται Τούρκοι] κρατούντες ή/και κατακτητές της Κύπρου κρέμασαν τους (ελληνο)ορθόδοξους [τους Ρωμιούς] θρησκευτικούς και λαϊκούς άρχοντες του νησιού [τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, τους τρεις μητροπολίτες κι άλλους αρχιερείς, πρόκριτους, προύχοντες και δημογέροντες] σε μια προσπάθεια τους να προλάβουν μια [ενδεχόμενη] εξέγερση του (ελληνο)ορθόδοξου πληθυσμού, κατά τα πρότυπα της Επανάστασης του Μάρτη του 1821 στο ελλαδικό χώρο [στο Μοριά και τη Ρούμελη].

Μπορεί να ειπωθεί ότι έτσι τιμούμε τη θυσία και τη μνήμη των νεκρών [σφαγιασθέντων και απαγχονισθέντων], αλλά αυτό που συνήθως γίνεται από την κυρίαρχη άποψη για την Ιστορία είναι μια επιφανειακή εθνοκεντρική και ελληνοκεντρική αφήγηση των γεγονότων που τείνουν να αποκρύψουν τα βαθύτερα κοινωνικο-ταξικά αίτια των ιστορικών γεγονότων. [Είναι τυχαίο νομίζετε που στην Ελλάδα και την Κύπρο το μάθημα της Ιστορίας στα σχολεία το διδάσκουν φιλόλογοι;] 

**************************

Αντί προλόγου:

Αναφορά στα ιστορικά γεγονότα σε σχέση με την 9η Ιουλίου του 1821 εκαμα στην ανάρτηση μου με αρ. 35/2009. Εκεί μάλιστα κατάθεσα και κάποιες αιρετικές απόψεις για τα γεγονότα της 9ης Ιουλίου 1821, αλλά παράθεσα και το “μυλλομένον” ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη “Το πάλιωμαν του Βίλλου με τον Πούττον”. Τούτο είναι μεν άσχετο με την επέτειο αν και κάποιοι, [όπως ο Σάββας Παύλου] εντοπίζουν σ’ αυτό κοινές γλωσσικές εκφράσεις με το άλλο ποίημα του, το “9η Ιουλίου”, όμως η δημοσίευση τού συγκεκριμενου ποιήματος στο Blog μου, έδωσε την ευκαιρία στους μακαριστούς [προ καιρού] W.C.-τάδες να με πουν «πορνοσάτυρο»...  

Έγραφα λοιπόν στην ανάρτηση μου του 2009 [για να φρεσκάρουμε και λίγο τις γνώσεις και τη μνήμη ΜΑΣ]:

«… η τότε οθωμανική εξουσία προσπάθησε μ’ ένα προληπτικό κτύπημα να προλάβει ένα “πραξικόπημα” από τη στενά συνεργαζόμενη μαζί τους ελληνορθόδοξη κάστα (την άρχουσα τάξη των Ρωμιών – των Αρχιερέων, των κοτζαμπάσηδων και των προυχόντων). Ήταν με δύο λόγια ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών (από μέρους των Τούρκων που σίγουρα είχαν και το πάνω χέρι ως κατακτητές) στο επίπεδο των ανώτερων δωμάτων της εξουσίας.»

 

……………………………….

«Ο […] Βασίλης Μιχαηλίδης […] περιγράφει [σημ.: στο ποίημα του “9η Ιουλίου”] τα τότε γεγονότα - τη θυσία (ή το ξεπάστρεμα) των κυπρίων ανωτέρων κληρικών αλλά και πολλών αρχόντων λαϊκών (κοτζαμπάσηδων, δημογερόντων, τοπικών οικονομικών παραγόντων) από τους Οθωμανούς! Στην ουσία εκείνες οι σφαγές και οι απαγχονισμοί ήταν η αιματηρή κατάληξη του παλιώματος (της πάλης) μεταξύ των τότε κυρίαρχων εξουσιαστικών καστών στην Κύπρο – των Οθωμανών Τούρκων να κρατηθούν στην εξουσία και των Ρωμιών να αναλάβουν οι ίδιοι (να κερδίσουν προς όφελος τους) την εξουσία, παρ’ όλο που ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός είχε ήδη καλέσει (μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης και μετά από διαβούλευση με την τοπική οθωμανική εξουσία) τους ελληνορθόδοξους κύπριους να κάτσουν στ’ αυγά τους.»

************************

Σήμερα κι αμέσως πιο κάτω θα παραθέσω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αλίευσα από τον χθεσινό [κυριακάτικο] “Πολίτη”, όπου ο συγγραφέας του παρουσιάζει κάποιες απόψεις [αιρετικές κι εκτός των συνηθισμένων ιστορικών πλαισίων] για τα γεγονότα της 9^ης Ιούλιου 1821 και το κλίμα της τότε εποχής]...

************************   

“Φιλειρηνική υποταγή στην εξουσία του”⁽¹⁾

[του Αναστάσιου Μ. Ιωαννίδη, Καθηγητή Πανεπιστημίου Σινσινάτι, Οχάιο, email: ioanniam@yahoo.com.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Πολίτης”, την Κυριακή 8/7/2012, στη σελ. 73, στη στήλη “γράμμα από την Αμερική”] 

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου όπως και η αρίθμηση μέσα στο κείμενο που παραπέμπει στα σχόλια και στις παρατηρήσεις μου στο τέλος}…

“Οι ιστορικές πηγές για την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι οποίες αποτελούνται κυρίως από ταξιδιωτικές αναφορές, προσωπικά ημερολόγια και επίσημη αλληλογραφία, προσδίδουν στην εποποιία της 9ης Ιουλίου 1821⁽²⁾ μια ιδιάζουσα θέση στην προσπάθεια των κατοίκων της Κύπρου, ΕΚ και ΤΚ⁽³⁾, για ψωμί και λευτεριά ⁽⁴⁾. Τα αιματηρά γεγονότα που προκάλεσαν τον τραγικό αφανισμό της εκκλησιαστικής και πολιτικής ηγεσίας των Ε/Κ ήταν μέρος της διαρκούς διελκυστίνδας μεταξύ του Μεγάλου Βεζύρη (πρωθυπουργού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και δευτέρου τη τάξει μετά τον Σουλτάνο) και του Καπετάν Πασά (αρχιναυάρχου και δεσπότου του Αρχιπελάγους, δηλ. της Δωδεκανήσου) για τη διακυβέρνηση της Κύπρου και τη νομή του πλούτου της και των φορολογικών προσόδων της. Κατά τον πρώτον αιώνα μετά την κατάληψη του νησιού μας το 1571, ο Μ. Βεζύρης ήταν ο κατά νόμον ιδιοκτήτης του, και το διοικούσε μέσω τριών ακριβοπληρωμένων Πασάδων. Λόγω φτώχειας, η διακυβέρνηση πέρασε προσωρινά (1670-1702) στον Καπετάν Πασά, ο οποίος διόριζε κάθε χρόνο τον Μουσελίμ (=διοικητή και φοροσυλλέκτη), που κόστιζε λιγότερο στην αυτοκρατορία. Η εξουσία του Μ. Βεζύρη αποκαταστάθηκε το 1702, αυτός όμως τώρα ανέθετε τη διοίκηση του νησιού σαν προσωπική του επένδυση σε πλειοδότη, για ένα χρόνο. Ο μισθός του Μουχασίλ (=διοικητή) δεν ήταν καθορισμένος, αυτός δε φορολογούσε τον τόπο κατά την κρίση του, δημιουργώντας αγανάκτηση κι απελπισία ανάμεσα στον πληθυσμό, Ε/Κ και Τ/Κ. Οι διαμάχες κι ο ανταγωνισμός μέσα στο παλάτι του Σουλτάνου όξυναν και περιέπλεκαν την κατάσταση. Η εξουσία του Μ. Βεζύρη ήταν ουσιαστικά απόλυτη, ενώ οι υπουργοί τον υπέσκαπταν μεν, αλλά ταυτόχρονα τον ήθελαν και για σύμμαχο. Στην Κύπρο, παρόμοιες αντιζηλίες υπήρχαν μεταξύ των Τ/Κ και Ε/Κ προυχόντων. Οι πρώτοι συμπεριλάμβαναν τον μουφτή (=πατριάρχη), τους αγάδες (=αριστοκράτες) και τους καδείς (=δικαστές), ενώ οι δεύτεροι τον Αρχιεπίσκοπο, τους μητροπολίτες, τους άρχοντες (=πλουσίους), καθώς και τον δραγομάνο (=διερμηνέα). Το πολύπλευρο αυτό διάγραμμα εξουσίας προσφερόταν για έναν ατέλειωτο αριθμό συμμαχιών και αντιμαχιών, καθώς τα εποχιακά συμφέροντα της κάθε παράταξης ή προσώπου, είτε συνέπιπταν είτε αντιμάχονταν. Υπόβαθρο στους καβγάδες αυτούς έδιναν και οι φιλοδοξίες των Κυπρίων αφ’ εαυτών, για συντήρηση του καθεστώτος από τη μια, και απελευθέρωση από την άλλη. Δεν ήταν ποτέ μακριά από το μυαλό του Αρχιεπισκόπου η απαλλαγή της Κύπρου από τον αυτοκρατορικό δυνάστη, ή των αγάδων η διεκδίκηση δικαιωμάτων διαδοχής, φυσικοί δε σύμμαχοι και των δυο πλευρών ήσαν οι πρόξενοι των μεγάλων δυνάμεων στην Κύπρο, χωρίς βέβαια να τους εμπιστεύονται. Χαρακτηριστικό γεγονός αποτελεί η τελετουργική απονομή το 1799 από τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο (π. 1767-1810) του «σταυρού του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου» στον εκπρόσωπο της Βρετανικής Μοναρχίας, Σερ Σίδνι Σμιθ (1764-1840), σαν απόγονο τού πάλαι ποτέ «βασιλιά της Κύπρου» (1191). Από την άλλη, μια σειρά από στάσεις και διαταραχές που προκλήθηκαν κατά το δεύτερο ήμισυ του 18ου αι., κυρίως από Τ/Κ εξαιτίας της οικονομικής καταδυνάστευσης του πληθυσμού από τους εκπροσώπους του Μ. Βεζύρη⁽⁵⁾, εξώθησαν την Υψηλή Πύλη να επιδώσει και πάλι τη διοικητική ευθύνη της Κύπρου στον Καπετάν Πασά Τα χρόνια δε μεταξύ 1785 και 1821 ήταν η κατ’ εξοχήν περίοδος αυξημένης επιρροής του Αρχιεπισκόπου και του δραγομάνου. «Σε μια εντυπωσιακή αντιστροφή των περιστάσεων, ο Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου, η θέση του οποίου ανεστηλώθη από τους Τούρκους ύστερα από 300 χρόνια αδράνειας, είχε εξασφαλίσει τώρα την ανώτατη αρχή και εξουσία στο νησί, και εξασκούσε επιρροή μεγαλύτερη και από αυτήν του Τούρκου διοικητή του ιδίου», γράφει ο Σερ Χάρι Λουκ (1921). Όπως θα περίμενε κανείς, η ανέλιξη αυτή του Αρχιεπισκόπου δημιούργησε έντονα αισθήματα αντιζηλίας ανάμεσα στους Τ/Κ προεστούς⁽⁶⁾, οι οποίοι θεωρούσαν πως από κατακτητές είχαν μετατραπεί σε υπόδουλους. Η ισχύς του Αρχιεπισκόπου παρέμεινε ασάλευτη μέχρι το 1804, οπότε και εξερράγη στασιαστική προσπάθεια εκ μέρους «φανατικών της Λευκωσίας Οθωμανών, λαβόντες αφορμήν εκ της ανεπαρκείας των αναγκαίων προς διατροφήν της νήσου», κατά τον Γεώργιον Σ. Φραγκούδην (1890). «Με την άφιξη δυο πασάδων και αρκετών στρατευμάτων από την Μ. Ασία, καθώς και την επέμβαση των προ ξένων της Γαλλίας, Αγγλίας και Ρωσίας, η πρόσκαιρη αναταραχή κατεστάλη», αναφέρει ο Λουί Λακρουά (1853). Οι Ε/Κ πρωταγωνιστές, όμως, ο τότε οικονόμος και κατοπινός Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός (1756-1821), και ο δραγομάνος Χατζηγεωργάκη Κορνέσιος (1750-1809), μετετράπησαν οι αποδιοπομπαίους τράγους, ιδίως όταν ο πληθυσμός κλήθηκε να αποπληρώσει τα ψηλά έξοδα της καταστολής. Επιζητώντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Τ/Κ προκρίτων, ο Καπετάν Πασάς, Δελί Απτουλαχ Πασάς, επέλεξε το 1820 σαν Μουσελίμ της Κύπρου τον Κουτσούκ Μεχμέτ, «άνδρα απολυταρχικόν, βίαιον και φιλοχρήματον», με αποστολή «να κατάρριψη την εν Κύπρο παντοδυναμίαν του ελληνικού κλήρου» (ΓΣΦ). Υπό το πρόσχημα της πρόληψης τη εξάπλωσης της Ελληνικής Επανάστασης στην Κύπρο, ο Μουσελίμ κατάφερε να εξασφαλίσει και την υποστήριξη του Μ. Βεζύρη, Χατζή Σαλίχ Πασά, ο οποίος είχε υπηρετήσει και σαν Καπετάν Πασάς το 1805-1806. Ο ε/κ πληθυσμός, τρομοκρατημένος δεν αντιστάθηκε στον αφοπλισμό του, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός συνέχιζε να διαβεβαιώνει τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ (1789-1839) για τη φιλειρηνική υποταγή του στην εξουσία του. Ο Μ. Βεζύρης, όμως, φίλε αναγνώστη, ο οποίος πιθανό να ήταν μέρος του σχεδίου, επέτρεψε τελικά τη «παραδειγματική τιμωρία» του Αρχιεπισκόπου και των λοιπών κληρικών και Ε/Κ δημογερόντων. Τα λέμε!”

**********************

Σχόλια, παρατηρήσεις και ερωτήματα ΕΜΟΥ του Ιστολόγου:

1.   (1) - “Φιλειρηνική υποταγή στην εξουσία του”  --- Ακατανόητος αρχικά ο τίτλος του κειμένου, αλλά την απάντηση τι βρίσκουμε στο τέλος του, όπου αναφέρεται πως «…ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός συνέχιζε να διαβεβαιώνει τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ (1789-1839) για τη φιλειρηνική υποταγή του στην εξουσία του».

2.   (2) – «εποποιία της 9ης Ιουλίου 1821»  --- Γιατί «εποποιία»; Ποιο ήταν το έπος που έγραψαν οι νεκροί της 9^ης Ιουλίου; Και τούτη η αναφορά σε «εποποιία» δεν έρχεται σε αντίφαση με τα όσα τα γράφει πιο κάτω ο συγγραφέας;

3.   (3) -  «ΕΚ και ΤΚ» --- Αδόκιμη [νομίζω πως] είναι η χρήση αυτού του εθνοτικού διαχωρισμού για εκείνη την εποχή καθώς ο κόσμος διαχωριζόταν στη βάση της θρησκευτικής του τοποθέτησης, δηλ. σε “Γρισκιανούς και Τούρκους” [εδώ το «τούρκος» χρησιμοποιείται με θρησκευτική έννοια]…   

4.   (4) -  «για ψωμί και λευτεριά» --- Μα καλά αγωνίζονταν και οι τουρκοκύπριοι για «για ψωμί και λευτεριά»; Δεν ήταν όλος ο μουσουλμανικός πληθυσμός βολεμένος από την οθωμανική εξουσία;  

5.   (5) – «μια σειρά από στάσεις και διαταραχές που προκλήθηκαν κατά το δεύτερο ήμισυ του 18ου αι., κυρίως από Τ/Κ εξαιτίας της οικονομικής καταδυνάστευσης του πληθυσμού από τους εκπροσώπους του Μ. Βεζύρη»  --- Κάνανε λοιπόν και «στάσεις και διαταραχές» οι Τ/Κ; Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να πω ότι υπήρξαν και κοινές εξεγέρσεις Γρισκιανών και Τούρκων κατά της Οθωμανικής εξουσίας, [ας πούμεν για φορολογικούς λόγους] όπως εκείνη του Γκιαούρ Ιμάμη το 1833… Κύριο χαρακτηριστικό εκείνων των εξεγέρσεων ήταν η κοινωνική δικαιοσύνη…

6.   (6) – «η ανέλιξη αυτή του Αρχιεπισκόπου δημιούργησε έντονα αισθήματα αντιζηλίας ανάμεσα στους Τ/Κ προεστούς» --- Την ενδο-ταξική πάλη των κυρίαρχων καστών του νησιού [της χριστιανικής και της μουσουλμανικής] για την εξουσία τη λέει «αντιζηλία», ο αρθρογράφος…

7.   Ειδική ανάρτηση για την 9η Ιουλίου έκαμε κι ο Μιχάλης Μιχαήλ στο “Παντός Καιρού” Blog του τον Ιούλη του 2008.

Anef_Oriwn

Δευτέρα 9/7/2012

Ανάρτηση 82/2012 - [κυπριακή, παρα-πολιτική, σποντοειδής, «εναλλακτικής πληροφόρησης» και εξ αναδημοσιεύσεως] – “Σπόντες” τζιαι “καρφκιά” που τη “Δεφτερη Ανάγνωση”…

Εισαγωγικά

Παραθέτουμε σήμερα από τη τελευταία έκδοση [της 3^ης του Ιούλη] του διαδικτυακού περιοδικού [για την «εναλλακτική πληροφόρηση» ΣΑΣ] “Δεφτερη Ανάγνωση” τα παραπολιτικά σχόλια [“σπόντες τζιαι καρφκιά”] πάνω στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Κύπρο.  Κυριακή και γιορτή και σχόλη σήμερα κι είπαμε να παραμείνουμε μεν μέσα στα πλαίσια της πολιτικολογίας, αλλά να μην ΣΑΣ ζαλίσουμε με βαρύγδουπες πολιτικές αναλύσεις… Ούτε όμως αντιγράψουμε και να ΣΑΣ παρουσιάσουμε ότι κόψει ο νους τζι’ η εμπαθεια του πίκρη τζιαι λυσάντερου μακάριου “Κοριού” από τον κυριακάτικο  “Πολίτη”…    

************************
“Σπόντες”  από “Δεφτερη Ανάγνωση” από 3-10 Ιουλίου
[link: http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=211]    

{Οι εμφάσεις είναι του συγγραφέα των «σπόντων», του Φιφη}...

1. Είναι να απορείς μερικές φορές με την φαινομενική αδυναμία μερικών πολιτικών να επιμένουν σε μια αντιφατική ρητορική: αν λέει υιοθετούνταν οι εισηγήσεις της Κομισιον η αν παίρνονταν μέτρα πιο γρήγορα… Καλά αν παίρνονταν μέτρα πιο γρήγορα χωρίς το παρόν κλίμα έμφασης στην ανάπτυξη [έστω κάπως], και το διαχωρισμό του δημόσιου χρέους από το ποσό διάσωσης των τραπεζών, δεν θα ήταν η κυπριακή οικονομία βουτηγμένη σε ύφεση ανάλογη της  Ισπανίας και της  Ιταλίας; Ποιο θα ήταν το κέρδος πέρα από το ανθρώπινο κόστος μιας αδιέξοδης πολιτικής;

2. Ή αν υιοθετούνταν αμέσως οι εισηγήσεις της Κομισιον, τον Μάιο που υιοθετήθηκαν σε μεγάλο βαθμό αλλά ας πούμε ότι αποφασιζόταν και ο συμβιβασμός για την ΑΤΑ πιο γρήγορα, τι θα ήταν διαφορετικό; Δεν θα είχαμε πάλι τα δισεκατομμύρια που λείπουν από τις τράπεζες; Άρα πάλι θα ερχόταν τρόικα. Και μάλιστα δεν θα είχαμε και τίποτα νέο να πούμε. Μερικοί προφανώς αγωνίζονται να ξεχαστεί, κάπως έστω, ότι η προσφυγή έγινε για τα δις που λείπουν από την Λαϊκή και την τράπεζα Κύπρου – και όχι για το 3% συν έλλειμμα  η το 70% δημόσιο χρέος.

3. Ο κ. Βασιλείου ήταν ένας καλός Πρόεδρος στην εποχή του. Όταν όμως εισηγείται τέτοιες «ιδέες» όπως το να πουλήσουμε μερίδιο στους Ημικρατικούς για μισό δις,  είναι να απορείς αν τα εννοεί η απλά προσπαθεί να πει κάτι άλλο. Με μισό δις κ. Γιώργο δεν σώζεται ούτε η Τράπεζα Κύπρου. Θα χάναμε σαν δημόσιο μέρος του πλούτου μας για ψίχουλα.

4. Τελικά η «εκστρατεία» του κ. Αναστασιάδη στο Βερολίνο αποδείχτηκε χωρίς ιδιαίτερο περιεχόμενο παρά τις σχετικές αρχικές διακηρύξεις. Και βέβαια, δεν εστίασαν τα ΜΜΕ πάνω του, αφού διάγει περίοδο χάριτος. Αλλά, θα ήταν καλά να προσέχει κάπως, τέτοιες σκηνές. Και η περίοδος χάριτος θα έχει ημερομηνία λήξης. Μπορεί λ.χ. η βιομηχανία μίσους του απορριπτισμού να ασχολείται με άλλα τώρα, αλλά αποκαλύψεις όπως εκείνες της “Χαραυγής” για την σχέση του με την αμερικανική πρεσβεία σύμφωνα με τα Wikileaks, θα γίνουν αργά ή γρήγορα ψωμοτύρι όσων παράγουν θεωρίες με σημαδεμένες τράπουλες κ.ο.κ. Ήδη, αρχίζουν να διαφαίνονται οι προτιμήσεις μερικών στα ΜΜΕ και στην αρχιεπισκοπή, και οι εκστρατείες του 2004 δεν γεννήθηκαν από το τίποτα –αναπαρήγαγαν ένα κλίμα, που ο ίδιος ο ΔΗΣΥ ενθάρρυνε και ανέχτηκε την δεκαετία πριν. Οπότε, η παρούσα σιωπή για διάφορα μπορεί να έρθει να ξαναβρεί την ηγεσία του ΔΗΣΥ – απρόσμενα και πάλι. Αλλά, χωρίς την καλή θέληση αρκετών, όπως το 2004 πια.

5. Ο Πολυβίου θα μιλήσει σε εκδήλωση του Λιλλήκα για το κατεστημένο και τη συντήρησή του. Ιδανική περίπτωση – λίγοι άνθρωποι σε αυτήν την χώρα εκπροσωπούν τόσο έντονα την διαπλοκή του κατεστημένου. Αν, μάλιστα, καλούσε και τους συγγενείς του από τις οικογένειες Τριανταφυλλίδη, Χρυσαφίνη, Ρολογη κ.ο.κ θα ήταν μια αποκαλυπτική βιωματική παράσταση.

6. Ο Αρχιεπίσκοπος κινείται προς Λιλληκα. Άρα, μέρος της χρηματοδότησης έρχεται από την αρχιεπισκοπή. Ένα άλλο μέρος, έρχεται από τη Στράκκα. Μένει να διευκρινιστεί, αν θα συμμετάσχει και μπλοκ από την Τράπεζα Κύπρου.

7. Οπότε, το σύνθημα «πολίτες μπροστά» είναι όντως αρμόζων – πολίτες μπροστά για να μην φαίνονται οι χρηματοδότες στο βάθος. Εξελίσσεται σε κλασική εκστρατεία της διαπλοκής η υπόθεση. Πρώτο τραπέζι πίστα, ο Κουλίας, το σύμβολο του βουλευτή που εξαγοράστηκε, και λίγο πιο πίσω ο Δ. Χριστοδουλίδης, τέως του ΑΚΕΛ με φήμες λαμπρής πορείας στο θέμα των  μιζών στην Επιτροπή Άμυνας.

8. Η διαφθορά ως συμφυές και διαχρονικό φαινόμενο: Σε ομιλία της στο Πανεπιστήμιο Κύπρου κατά την τελετή αποφοίτησης, η Γενική Ελέγκτρια, Χρυστάλλα Γιωρκάτζιη σχολίασε ότι η διαφθορά στο δημόσιο βίο δεν αποτελεί «προνόμιο» της Κύπρου όπου αντιμετωπίζονται οι ίδιες αδυναμίες με άλλα κράτη παρά τις προσπάθειες για νομοθετικές ρυθμίσεις, αναφέροντας ως παραδείγματα το νόμο για το “πόθεν έσχες” ο οποίος κρίθηκε αντισυνταγματικός και το νόμο για τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, ο οποίος παραμένει ανενεργός. Η κα Γιωρκάτζη σημείωσε ότι το φαινόμενο καταστρατηγεί τη χρηστή διοίκησης και την αποτελεσματικότητα του κράτους με αποτέλεσμα την υποσκάψει της εμπιστοσύνης του πολίτη στους θεσμούς του κράτους αλλά και το οικονομικό κόστος, αφού η ατιμωρησία και διαφθορά ενθαρρύνουν την παρανομία. Ακούτε κοπέλια στην γνωστή επιτροπή της βουλής; [http://cyprusnews.eu/alitheia/361979-%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%B3%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CE%B8%CE%BF%CF%81%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF-%CE%B2%CE%AF%CE%BF.html]

9. Ο Ομήρου, εν τω μεταξύ, φαίνεται να νιώθει την πίεση πια στο κόμμα του. Την Κυριακή δήλωσε στο “Φιλελεύθερο” ότι η ΕΔΕΚ δεν θα γίνει δορυφόρος κανενός και ότι δεν νιώθει υποχρεωμένος από την εκλογή στην προεδρία της βουλής. Καλό ξύπνημα κ. Ομήρου.

Φιφης

Για το copy paste,

Anef_Oriwn

Κυριακή 8/7/2012

Ανάρτηση 81/2012 - [κυπριακή, προεδρο-ευρωπαϊκή, παναϋρκώτικη, «γκαζάδικη», αντι-Μηχανισμική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα άρθρο από το ελλαδικό “ΠΟΝΤΙΚΙ” για την Κύπρο και τον Μηχανισμό Στήριξης…

Εισαγωγικά:

Χαρές τζιαι παναΰρκα απόψε [από μέρους ΜΑΣ ως (Ελληνο)Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και ως Αριστερή (δια)Κυβέρνηση], εκεί στο εντός των κυρίαρχων(!) Βρεττανικών Βάσεων, αρχαίο θέατρο Κουρίου [από Λεμεσό προς  Πάφο μεριά], για την ανάληψη [από μέρους ΜΑΣ ως (Ελληνο)Κυπριακή Δημοκρατία] της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Ακόμα και συμφωνική μουσική, άκουσα να λένε, πως θα βάλουν για να ακούσουν οι 500(!) τόσοι VIPs που θα παραστούν στην τελετή, όμως δεν κατάλαβα αν τούτη η μουσική έχει σχέση με “Σύμφωνο του Μονάχου”, ή με το “Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης στη ζώνη του ευρώ”…

 

Επίσης άκουσα ότι κλείσανε και δρόμους και ότι πάρθηκαν και δρακόντεια [από δράκους δηλαδίς;] μέτρα ασφαλείας και ότι είναι αστακός(!) η περιοχή [η περιοχή είναι αποκλεισμένη σε ακτίνα 5(!) χιλιομέτρων]! Κι όλ’ αυτά για να πανηγυρίσουμε την ανάληψη της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος στη χάρη μας, γίναμε όλοι Πρόεδροι!

{Πάντως αν θέλετε να μάθετε πόσο «πετυχημένη [ήταν] για το κεφάλαιο ηδανέζικη προεδρία» [που μόλις τελειώνει] την οποία επίσης διαχειρίστηκε μια επίσης αριστερίζουσα(;) κυβέρνηση ρίξτε κάνα βλέφαρο και στο Blog της Disdaimonaς}…

Αλλά ρε παιθκιά δικά μας, την είσοδο μας όμως στον Μηχανισμό [Οικονομικής] Στήριξης δεν θα την πανηγυρίσουμε; Πάντως χτες το απόγευμα εκεί στον σύλλογο που κάθισα για να κεραστώ ένα δροσερό μαχαλλεπίν [με παγωτό τριαντάφυλλο], αυτό λίγο –πολύ  άφηναν να νοηθεί [και] οι εξ αριστερών ορμώμενοι φίλοι και συνδαιτυμόνες [κύρια αυτοεργαζόμενοι] με τους οποίους πιάσαμε την κουβέντα... Κάποιοι θεωρούν [κι όχι αδίκως σ’ ένα βαθμό, αφού η πληροφόρηση είναι μονόπλευρη] ότι με τον μηχανισμό θα εκλείψουν διάφορα στραβά και στρεβλά [υπερβολικά ψηλές απολαβές κι ωφελήματα σε κρατικούς αξιωματούχους, ψηλά εφάπαξ και πολύ-συντάξεις] και θα συσταρηθούν τα οικονομικά μας [ως κράτος], αλλά κούνια που τους κούναγε. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη! Τζιαι τελικά το κολάνιν εν θα πιάσει μόνο τους υψηλόβαθμους και υψηλόμισθους αλλά και κάθε εργαζόμενο και κύρια αυτούς του ιδιωτικού τομέα! Ήδη μεθοδεύεται το φάγωμα της ΑΤΑ γενικώς για όλους! Και τότε τι θα πούμε, «κούφια η ώρα» που μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δη στην Ευρωζώνη; Η κρίση δεν ταλανίζει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση; Μπορεί άραγε ΜΟΝΟ με περικοπές [όσο δικαιολογημένες ή/και λογικοφανείς να είναι αυτές] και πολιτικές λιτότητας και χωρίς προοπτικές γενικότερης [ευρωπαϊκής] ανάπτυξης και ανάκαμψης να σάσει η  κατάσταση;

Πάντως χτες Τετάρτη [4 του μηνός] μιλώντας στο Στρασβούργο ενώπιον της Ολομέλειας τουΕυρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου παρουσίασε τις προτεραιότητες της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Πρόεδρος [πλέον] του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δημήτρης Χριστόφιας δεν παρέλειψε να διαβεβαιώσει τους ευρωπαίους (συν)εταίρους μας ότι είναι μεν Κομμουνιστής και περήφανος μάλιστα αλλά «δεν θα κάνει επανάσταση»...

 

***********************

Προλογικά και διευκρινιστικά:

 

Πιο κάτω θα παραθέσω ένα σύντομο κείμενο από την ελλαδική σατιρική εφημερίδα “Το Ποντίκι” [καμία σχέση με την κυπριακή χυδαιο-ΠΟΝΤΙΚΟ-φυλλάδα], της περασμένης εβδομάδας, όπου παρατίθενται κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις για τους λόγους “εξαναγκασμού” της Κύπρου να εισέλθει στον Μηχανισμό Στήριξης, όπως ας πούμεν “ο έλεγχος του προνομιακού οικοπέδου, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση αποδείχτηκε και «πετρελαιοφόρο»”!!!  

 

**********************

“Το προνομιακό κυπριακό οικόπεδο”

[δημοσιεύτηκε ως κύριο άρθρο στην ελλαδική σατιρική εφημερίδα “Το Ποντίκι”, την Πέμπτη 28-06-12, στη σελ. 2, στη στήλη “Κατά Βάθος” – link: http://topontiki.gr/article/37446]

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις ειναι δικές μου}...

“Η (αναγκαστική) προσφυγή της Κύπρου στη «στήριξη» ευρωζώνης και ΔΝΤ δεν ερμηνεύεται μόνο με την ανάλυση των οικονομικών δεδομένων. Ευκολότερα μπορεί να αντιληφθεί κάποιος τις εξελίξεις αν έχει κατά νου ότι η αξία του κυπριακού οικοπέδου είναι ανεκτίμητη.

 

Από οικονομικής πλευράς το κυπριακό μέγεθος είναι ελάχιστο και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να διαταράξει τις οικονομικές ισορροπίες στην ευρωζώνη. Με πιο απλά λόγια, η άσχημη δημοσιο­νομική κατάσταση της Κύπρου δεν θα μπορούσε να καταστρέψει την ευρωζώνη, παρά την τεράστια τραπεζική της φούσκα.

 

Μάλιστα για τα τεράστια χρέη που θα δημιουργήσει τώρα η Κύπρος υπάρχουν διαπιστωμένες εμπράγματες εγγυήσεις: κάποια τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικό αέριο. Με τέτοιες «εγγυητικές επιστολές» είναι προφανές ότι η Λευκωσία, με μια γύρα στην παγκόσμια αγορά, θα έβρισκε ζεστό χρήμα. Όμως (και) στην περίπτωση της Κύπρου δεν είναι θέμα χρημάτων. Είναι ο έλεγχος του προνομιακού οικοπέδου, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση αποδείχτηκε και «πετρελαιοφόρο».

 

Κάπως έτσι η Κύπρος, εκτός από ΝΑΤΟϊκό αβύθιστο αεροπλανοφόρο, ολοένα και περισσότερο μοιάζει και με τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας... γκαζάδικο, του οποίου ο έλεγχος αποτελεί πρώτη προτεραιότητα μεγάλων διεθνών παικτών.

 

Μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά είναι χαρακτηριστική. Η Κύπρος οδηγείται στον μηχανισμό στήριξης (ασφυκτικού οικονομικού και πολιτικού ελέγχου, για να ακριβολογούμε) τη στιγμή που το παιχνίδι στη Συρία κλιμακώνεται επικίνδυνα. Οι ΗΠΑ και οι λοιποί δυτικοί σύμμαχοι πιέζουν με οικονομικά και στρατιωτικά μέσα για την αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία, ως ένα βήμα πριν από την επίθεση στον βασικό τους στόχο, που είναι το Ιράν.

 

Απέναντι στις δυτικές δυνάμεις παρατάσσεται ο συνασπισμός των συμφερόντων Ρωσίας και Κίνας. Η Κίνα δεν θέλει να χάσει το Ιράν, που είναι ο βασικός της ενεργειακός προμηθευτής, και η Ρωσία δεν θέλει να χάσει τη Συρία, που είναι το μοναδικό της αγκυρο­βόλιο στη Μεσόγειο. Και οι δύο, Ρωσία και Κίνα, θα μπορούσαν να βοηθήσουν οικονομικά την Κύπρο. Όμως το αβύθιστο αεροπλανοφόρο έχει ΝΑΤΟϊκό κυβερνήτη εδώ και χρόνια...”

 

Anef_Oriwn

[o copypaste-άκιας]

Πέμπτη 5/7/2012

Ανάρτηση 80/2012 - [σύντομη, μουσικο-τραγουδιστική, φεστιβαλική, ενθυμιασιακή, ίσως και νοσταλγική] – «Κάθισε λιγάκι να τα πούμε/μου ‘χουν λείψει αυτά που λέγαμε μαζί…»

Συνεχίζουμε ανάλαφρα (τρόπος τού λέγειν) και μουσικά…

Πάμε λοιπόν, για ακόμα μια [σύντομη] μουσική δροσερή ανάσα…

Μια και είμαστε και σε φεστιβαλικό κλίμα [το 25ο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ, άνοιξε τις πύλες του απόψε Τετάρτη και θα συνεχιστεί μέχρι και την Παρασκευή] θα ΣΑΣ αφιερώσω ένα τραγουδάκι με [ιδιαίτερα μάλιστα] μηνύματα! Από ΕΜΕΝΑ για ΕΣΑΣ, το άσμα “Γέλα μου”, τραγουδημένο από τον τακτικό θαμώνα του Φεστιβάλ, Βασίλη Παπακωνσταντίνου [Ε, να τού κάνουμε και λίγη διαφήμιση! Και δείτε και την “(Αντι)Διαφήμιση” στην προηγούμενη ανάρτηση]...

[Ρεπορτάζ από το Φεστιβάλ με τις εντυπώσεις μου και κριτικές απόψεις και σκέψεις θα κάμω προσεχώς]…    

“ΓΕΛΑ ΜΟΥ”

Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Στίxοι: Οδυσσέας Ιωάννου

“Κάθισε λιγάκι να τα πούμε

Μου ‘χουν λείψει αυτά που λέγαμε μαζί

σπίτι μας να μείνουμε, μη βγούμε

έξω θα χαθούμε στη σιωπή

Γέλα μου ν’ αρχίσω να γελάω

έχει δρόμο αυτό το βράδυ για να βγει

κοίτα με δεν ξέρω πού πατάω

άνοιξε και με τραβάει η γη

Όλοι ένα χάδι θέλουμε να πάρουμε

όλοι ένα βράδυ θέλουμε να βγάλουμε

όλοι σε μια ρόδα πάνω περπατάμε

όλοι μας νομίζουμε ότι κάπου πάμε

Έλα μου, έλα μου, γέλα μου ξανά

Έλα μου, έλα μου, γέλα μου διπλά

Διώξε με τα χέρια το σκοτάδι

κάνε πάλι αυτό το κόλπο με το φως

βάλε στον αέρα ένα σημάδι

δείξε μου πού αρχίζει ο ουρανός”

Anef_Oriwn

[βαθκειά συλλοϊσμένος]

Τετάρτη 4/7/2012

Ανάρτηση 79/2012 - [επίκαιρη, καλοκαιρινή, διακοπευτική, ανάλαφρη, μουσικο-τραγουδιστική, αυτοσαρκαστική] – «Το καλοκαιράκι»… [Υπό το φως της πανσελήνου* και με ουζάκι στην βεράντα]…

{* - 4/7/2012 : Έκτακτη διευκρινιστική σημείωση:

Ψες ήταν και πανσέληνος… Όμως έχουν να πουν ότι η πιο ωραία πανσέληνος είναι τον Αύγουστο – τη χαρήκαμε πρόπερσι στα Κύθηρα}...

**********************

Καλοκαιράκι πια!

Θυμάμαι από τότε που ήμουνα παιδί [δηλ. προ αμνημονεύτων χρόνων, αλλά δεν «πηγαίναμε μαζί σχολείο»], το καλοκαίρι (ΜΑΣ) ξεκινούσε τέλη του Ιούνη με αρχές Ιουλίου, με το που ‘κλείναν τα σχολεία. Έτσι εμπεδώθηκε και στο μυαλό και στο υποσυνείδητο μου ότι το καλοκαίρι ξεκινούσε μόλις τότε. Κι αυτή η αίσθηση συνεχίστηκε και μετά κατά τα φοιτητικά μου χρόνια [εκεί περνούσαν και τα μέσα του Ιούλη για να επιστρέψω Κύπρο] κι ακολούθως μεταφέρθηκε και οικογενειακή μου ζωή και δη εκείνες τις εποχές που τα παιδιά πήγαιναν σχολείο. Το καλοκαίρι ξεκινούσε πάντα με το κλείσιμο των σκολειών!

[Φυσικά ως παιδιά και έφηβοι, αρκετό από τον χρόνο μας τα καλοκαίρια, τον περνούσαμε στα χωράφια και στη μάντρα για διάφορες δουλειές, αλλά αυτή είναι και άλλη ιστορία που θα την πούμε κάποια άλλη φορά]…

Σ’ άλλες εποχές, [όχι όμως σαν τις χαλεπές τις σημερινές], όταν πια είχα φτιάξει και τη δική μου οικογένεια, το καλοκαιράκι σήμαινε ουζάκι, μπυρίτσα, μεζεδάκια, ταξιδάκια [στα εξωτερικά], εξορμήσεις, εκδρομές και διακοπές στα βουνά [για σούβλα, βουνίσια δροσιά, καθαρό αέρα και ησυχία], εξόδους στις θάλασσες [για μπανάκια, ψήσιμο στον ήλιο, beach parties, ψαράκι σε καμιά ταβερνούλα παραθαλασσίως, αλλά και ευκαιρίας δοθείσης μια και είμαστε παραλιακώς να βοσκήσει και ολίγο τι το μάτι εμάς των ‘ρσενικώνˑ πάνε όμως οι παλιοί καλοί καιροί με τες τιτσιροβύζες που κατέκλυζαν τις παραλίες μας, τώρα άντε να πετύχεις καμιά ρωσσίδα μόνο που να βγάζει τα στήθια της στο μεϊτάνιν!]… Τώρα πια πολλά απ’ αυτά πάνε! Τα παιδιά μεγάλωσαν, ΕΜΕΙΣ γερνάμε [μαμά!] και πολλά έχουν αλλάξει… Γι’ αυτό και φέτος, ως δείχνουν και τα σημάδια των καιρών, θα περιοριστούμε επί πάτριου κυπριακού εδάφους και δη αυτού της περιοχής της Λάρνακας και της Ελεύθερης Αμμοχώστου, με ίσως 1-2 εξορμήσεις στα [άγρια] βουνά [αν και έχουν να πουν ότι “η τρέλλα δεν πάει στα βουνά”!]...

Παρ’ όλ’ αυτά [τις οικονομικές κι άλλες δυσκολίες και περιορισμούς και τους προβληματισμούς από την κάθοδο και τις “εφόδους” των τροϊκανών] και ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό των αρχαίων ημών σοφών προγόνων ότι “η φτώχεια θέλει καλοπέραση”, εις τα ενδόψυχα υπάρχει μια γενικώς ευχάριστη διάθεση! Είπαμε λοιπόν, να το παίξουμε χαλαρά [αφού ήβραμε τζιαι υποψήφιο για την Προεδρία – ο Μαλάς περνά χωρίς πολλούς ενδοιασμούς από τις Κομματικές Ομάδες Βάσης του ΑΚΕΛ – μόνο τζιείνη η “ΟΜΟΝΟΙΑ” εν να μας ι-σπάσει(!) – μα πόσα χρέη σιόρ!] και θα πάμε και σε πιο ανάλαφρα θέματα, αν και ο Ιούνης Ιούλης - [4/7/2012: ακόμα ένα ημερολογιακό λάθος] είναι μαύρος, βαρύς κι ασήκωτος [πραξικόπημα, εισβολή, Μαρί]…   

Πάλι καλά (;) που ΜΑΣ έτυχε και η Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα αισθανόμαστε ΟΛΟΙ σαν Πρόεδροι!

Μια και είμαστε λοιπόν, μέσα στην τρελλή χαρά [εμ, θα πάμε και στο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ**!] να ξεκινήσουμε μουσικο-τραγουδιστικά μ’ ένα άσμα για το καλοκαίρι [κι έπεται συνέχεια]…   

** - (Αντι)Διαφήμιση:

Το κόστος του εισιτηρίου για μια βραδιά είναι 15 ευρώ ενώ υπάρχει προσφορά για 25 ευρώ και για τα τρία βράδια, δηλ. κάποιος γλυτώνει 20 ευρώ αν θα πάει και τις τρεις βραδιές! Την Παρασκευή [την τελευταία μέρα του Φεστιβάλ οπόταν στη Κεντρική Εξέδρα θα τραγουδά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου] υπάρχει και συναυλία με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο Κούριο στη Λεμεσό. Μελετούσαμε λοιπόν την περίπτωση να πάμε κατά κει την Παρασκευή [για το χατίρι της συζύγου] όμως μετά που ακούσαμε τις τιμές των εισιτήριων [30 και 35 ευρά!!!] είπαμεν, "όι λαομόν"!!!
Για τρία άτομα θα πληρώναμε τουλάχιστον 90 ευρά [ενώ με 75 θα πάμε και τα τρία βράδια στο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ], χώρια που θα θέλουμε και καμιά 40ρια ευρώ για πεζίνες για να πάμε και να ‘ρθούμε! Μα εν σοβαροί, σιόρ; Τόσα ριάλια τέτοιες εποχές για μια συναυλία; 

Το καλοκαιράκι

Anef_Oriwn

[ενδεδυμένος καλοκαιρινά – με κοντοτσιάτταλον, χωρίς φανέλλαν, δηλ. τιτσιροβύζος τζι’ ανυπόλυτος!]

Τρίτη 3/5/2012 - 3/7/2012 [4/7/2012 - 10:00 π.μ.: φένκιου Strovoliotis – μάλλον θα νύσταζα!]...