Ανάρτηση 70/2012 - [επίκαιρη, πολιτική, αντιφασιστική, αντιρατσιστική, αντι-εθνικιστική, ανθρώπινη] – “Ο φασισμός της διπλανής πόρτας”*, ή ο εκφασισμός της κυπριακής κοινωνίας…

*  - Επεξηγηματική εισαγωγική σημείωση:

Τον τίτλο τον δανείστηκα από το είναι ελλαδικό Blog “Αμπελοφιλοσοφίες”. Εκεί, ο Blogger - αρθρογράφος καταπιάνεται με την αύξηση των ρατσιστικών επιθέσεων και χτυπημάτων εναντίον μεταναστών [στην Ελλάδα] από τη φασιστική “Χρυσή Αυγή” και κάμνει συγκεκριμένες αναφορές σε επεισόδια βίας κατά αλλοδαπών, σε άγριους ξυλοδαρμούς ξένων, ακόμα και πυροβολισμούς εναντίον τους… [Η σημερινή “Χαραυγή” γράφει, στη σελ. 5,  ότι στέλεχος της “Χρυσής Αυγής” που μιλούσε σε προεκλογική συγκέντρωση στο Παλαιό Φάληρο, ανάφερε ότι η Οργάνωση τους θα επιτίθεται σε βρεφονηπιακούς(!) σταθμούς και νοσοκομεία για να βγάζει έξω τα παιδιά των μεταναστών και να βοηθά τα ελληνόπουλα. Επίσης σ’ άλλο ρεπορτάζ της εφημερίδας στη σελ. 30 γίνεται αναφορά σε αιματηρή επίθεση σε σπίτι στο Πέραμα εναντίον Αιγυπτίων ψαράδων οι οποίοι κτυπήθηκαν με λοστούς και ξύλα από “αγνώστους”(;) που είχαν καλυμμένα τα πρόσωπα!

Περιστατικά  όμως, φασιστικής “κοινωνικής οργής” και κοινωνικής “αυτο-προστατευτικής” πρακτικής, που έχουν ως κύριο στόχο τους μετανάστες [ως συλλογικότητα] παρατηρούνται πλέον και με αυξημένες μάλιστα τάσεις [και υπό την ανοχή της συντηρητικής ξενοφοβική μας κοινωνίας] και στην Κύπρο. [Ίντα εν να κόψουμε πίσω εμείς; Το ΕΛΑΜ ίντα το εκάμασιν;]…

Οι μετανάστες εν οι κλέφτες, οι ληστές, τα βαποράκια, οι βιαστές, οι πουτάνες, οι παραπόττηες [που ΜΑΣ τρώνε τα επιδόματα τζιαι μας παίρνουν τες δουλειές, αλλά τζιαι τους αντράες μας!], η απειλή για την κοινωνία.

*************************

Περαστικά καθημερινής φασιστικής βίας στην Κύπρο!

Θα αναφερθώ ΜΟΝΟ σε 2 περιστατικά [ωμής φασιστικής βίας κατά μεταναστών] που σημειώθηκαν τις τελευταίες 2-3 μέρες στην περιοχή των Κοκκινοχωριών.

1. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του δημοσιογράφου της “Χαραυγής” Τάσου Περδίου που δημοσιεύτηκε στην έκδοση της εφημερίδας της Τρίτης 12 του μηνός, “Νεοφασίστες επιτέθηκαν σε βουλγάρικο γάμο”: «Το επεισόδιο διαδραματίστηκε τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου στο Δασάκι Άχνας, όπου ομάδα νεαρών, έστησε καρτέρι σε Βούλγαρους τους οποίους ξυλοκόπησαν ενώ έφευγαν από αίθουσα εκδηλώσεων όπου είχε τελεστεί η δεξίωση του γάμου! [...] Αξίζει να σημειωθεί ότι ο γαμπρός και η νύφη, κατατρομοκρατημένοι κλειδώθηκαν στα αποχωρητήρια της αίθουσας για να γλιτώσουν την ώρα που οι συμπατριώτες τους κτυπιούνταν!»

2. Επίσης σύμφωνα με χτεσινό ρεπορτάζ του “Sigmalive” “Νεαροί «έσπασαν στο ξύλο» Αιγύπτιο στην Ξυλοφάγου”: «Επίθεση από ομάδα 20 περίπου νεαρών προσώπων τα οποία τον χτύπησαν με κλωτσιές και μπουνιές υποστηρίζει ότι δέχθηκε Αιγύπτιος εργάτης, κατά τη διάρκεια πανήγυρης στην Ξυλοφάγου […] Ο τραυματίας ανέφερε προφορικά στους αστυνομικούς, οι οποίοι τον συνόδευσαν στο Νοσοκομείο, ότι ενώ περπατούσε στην πανήγυρη χωρίς καμιά αιτία δέχθηκε επίθεση από ομάδα 20 περίπου νεαρών προσώπων τα οποία τον κτύπησαν με τα χέρια και τα πόδια τους κυρίως στο πρόσωπο.» 

Τα “Κοπέλια” [γενικώς ελληνο-χριστιανόπουλα] βάλθηκαν [ως δείχνουν τα πράματα] να (εκ)καθαρίσουν τον τόπο από τους “μιαρούς” ξένους [αλλά και από τα «παλιοκομμουνιά»]. Λίαν συντόμως στις οθόνες  [των υπολογιστών σας] και σε απ’ ευθείας μετάδοση από το “Anef Oriwn” Blog μας, αναλυτικά για το τι μέλλει γενέσθαι αν φύγουν ΟΛΟΙ οι ξένοι από τον τόπο. 

**********************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιδίου:

1. Ο φασισμός ως κοινωνική πρακτική [με την μορφή του κοινωνικού κινήματος] για σκοπούς προστασίας [δήθεν] των συμφερόντων των “ιθαγενών” κατοίκων της Κύπρου, [των δουλειών τους, του ψηλού βιοτικού τους επιπέδου, της “εθνικής” και θρησκευτικής τους καθαρότητας, της οικογενειακής και χριστιανικής (ψευδο)ηθικής τους] που υποβόσκει κι ελλοχεύει μέσα στην κυπριακή κοινωνία.

2. Τα φασιστικά κινήματα αντλούν, σε μεγάλο βαθμό μέλη, και υποστήριξη από στοιχεία της κατώτερης μεσαίας τάξης [από τους καταστηματάρχες, τους μικροεπιχειρηματίες, τους αγρότες και τους τεχνίτες, που συνθλίβονταν ανάμεσα στην αυξανόμενη δύναμη των μεγάλων επιχειρήσεων, από τη μια πλευρά, και την ανερχόμενη ισχύ του οργανωμένου εργατικού κινήματος, από την άλλη]. Υπό μία έννοια ο φασισμός ήταν [και είναι]  ένας “εξτρεμισμός” του κέντρου [ή ας πούμεν του (Εν)Διάμεσου χώρου], και αποτελεί ένα είδος κοινωνικής αντίδρασης και εξέγερσης των κατωτέρων μεσαίων τάξεων [ένεκα των πιέσεων που δέχονται, λόγω των οικονομικών κρίσεων, αυτοί οι μέχρι πρότινος «έντιμοι» και βολεμένοι «κυρ-Παντελήδες. Αυτό μας βοηθά να εξηγήσουμε την εχθρότητα του φασισμού τόσο απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο [θα τους ακούσετε να καταφέρονται λεκτικά να ενάντια στο «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα», αλλά  δεν στοχεύουν στην κατάργηση του καπιταλισμού], όσο και απέναντι στον κομμουνισμό, τον οποίο θεωρούν ως τον πρώτο, κύριο και βασικό εχθρό τους.

3. Φαινόμενα φασίζουσων στάσεων και συμπεριφορών παρατηρούμε σε περιόδους οικονομικών κρίσεων και στα κατώτερα μεσαία κοινωνικά στρώματα, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, καθώς τούτοι δέχονται πιέσεις και χάνουν πολλά κεκτημένα [επιδόματα, εξασφαλισμένες αυξήσεις, ΑΤΑ, μονιμότητα], ενώ από την άλλη πλευρά, πολλές μικροεπιχειρήσεις κλείνουν, μην μπορώντας να αντέξουν το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης.

4. Παράλληλα, όπως γράφει και η Κωνσταντίνα Ζάνου στο δικό της Blog: «Η λογική της “έκτακτης ανάγκης” που συνοδεύει τις πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης που διανύουμε σήμερα στην Ευρώπη οδηγεί τις κυβερνήσεις στην υιοθέτηση μέτρων που τις φέρνουν αντιμέτωπες με τις κοινωνίες. Η λιτότητα, οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, η διάλυση του κράτους πρόνοιας, η ανεργία,  ο συσσωρευμένος πλούτος και η μαζική φτωχοποίηση, όλα αυτά δημιουργούν ένα συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα σε κράτος και κοινωνία. Από τη μια, πολιτικές ελίτ που απαντούν στις αγορές αγνοώντας την κοινωνία, από την άλλη, μια κοινωνία (ή καλύτερα ό,τι έχει απoμείνει από την μετατροπή της σε μια απέλπιδα μάζα καταναλωτών) που μάχεται να ανακτήσει τον πολιτικό της ρόλο. Μπροστά σε ένα κόσμο που σταδιακά καταρρέει, η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, κυρίαρχη και παγιωμένη, μοιάζει να ‘χει κλειδαμπαρωθεί στην επίπλαστη ασφάλεια του παρόντος, γυρνώντας επιδεικτικά την πλάτη στην προοπτική του μέλλοντος και της ελπίδας».

5. Για το πως πρέπει να “αντιμετωπίζονται” οι ξένοι και οι μετανάστες [ή τι ρόλο πρέπει να τους δώσουμε μέσα στις “άριες” κοινωνίες μας] ΜΑΣ “συμβουλεύει” καταλλήλως η ιστοσελίδα του ελλαδικού κόμματος “Δημιουργία,  Ξανά!” [ «τούτο» ιδρύθηκε από πρώην στελέχη και μέλη της  “Νέας Δημοκρατίας” που αποσκίρτησαν από το Κόμμα – στις εκλογές της 6^ης του Μάη πήραν 2,15%].  Παραθέτω [αμέσως πιο κάτω] το σημείο 4 μελέτης τους για το “Μεταναστευτικό”, για να πάρετε μιαν ιδέα γα τον ελιτισμό τους και την απαξίωση που κατά βάθος τρέφουν προς τους ξένους, αλλά και την απαίτηση που έχουν να τους υπηρετούν.

[Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου]...

«4. Να χρησιμοποιηθούν όσοι μετανάστες δεν μπορούν να απελαθούν για φτηνό εργατικό δυναμικό σε ειδικές οικονομικές ζώνες που ταυτόχρονα θα είναι και περιοχές διαμονής τους. Διαφωνούμε με τις «φιλελεύθερες» απόψεις πως κάθε εργαζόμενος, είτε είναι μετανάστης είτε «ντόπιος», έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα, διότι είναι ανεφάρμοστες στην πράξη. Όταν κάποιος φεύγει από μια χώρα όπου το επίπεδο αμοιβών είναι 1 δολλάριο τη μέρα είναι πρόθυμος να εργαστεί με αμοιβή που μπορεί να είναι κατώτερη από τον κατώτατο μισθό της χώρας προορισμού, αλλά πάντως είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα έπαιρνε στη χώρα του. Να μην ξεχνάμε ότι κάθε εργαζόμενος μετανάστης στερεί μια θέση εργασίας από έναν Έλληνα άνεργο. Μπορεί να υπάρχουν δουλειές που δεν τις «καταδέχονται» οι Έλληνες, αυτό όμως ίσχυε περισσότερο στα χρόνια της πλαστής ευημερίας με δανεικά. Όπως προκύπτει από την έρευνα του 1998 του καθηγητή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Α. Σαρρή, για κάθε 5 μετανάστες, χάνουν την δουλειά τους 2 Έλληνες. Σήμερα, 14 χρόνια μετά, με τις στρατιές ανέργων, πολλοί Έλληνες θα δεχόντουσαν να εργαστούν σε οποιονδήποτε τομέα αρκεί να εξασφάλιζαν στοιχειωδώς τα προς το ζην.»

--- Μα, άμπα τζιαι νομίζουν ότι θα επιστρέψουμε στην εποχή του Αθηναϊκού δουλοκτητικού κράτους;

Με τους αντιφασιστικούς χαιρετισμούς μου,
Anef_Oriwn

Τετάρτη 13/6/2012 

Ανάρτηση 69(!)/2012 - [επίκαιρη, πολιτική, υποστηριχτική, αντιφασιστική, Αριστερή και εξ αναδημοσίευσης] – Ένα άρθρο στήριξης προς τη Λιάνα Κανέλλη…

Εισαγωγικά:

Αναδημοσιεύω εδώ από το ελλαδικό [αντι-εθνικιστικό, αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό κι αντικληρικαλιστικό] blog “Ροΐδη Εμμονές και Εμμονές Λ α σ κ α ρ ά τ ο υ”, ένα “Γράμμα από το Ληξούρι” του συνεργάτη του Blog Λασκαράτου. Τίτλος του κειμένου, “Η Λιάνα ήταν λεβεντιά” και σ’ αυτό ο συγγραφέας του, κρίνει θετικά τη στάση της Λιάνας Κανέλλη όταν αυτή δέχτηκε επίθεση με γρονθοκοπήματα στα στούντιο του “ΑΝΤΕΝΑ” Ελλάδας από το φασιστοειδές ονόματι Κα(τ)σιδιαρης! O Αναγνώστης Λασκαράτος θεωρεί ότι η Κανέλλη  με «… η στάση της απέναντι στο Χρυσαυγίτη, τίμησε την ίδια, το φύλο της, το ΚΚΕ, την Αριστερά και κάθε αντιφασίστα» και δεν θα διαφωνήσω μαζί του.

“Αναγκάζομαι”, λοιπόν, να αναδημοσιεύσω αυτό το άρθρο γιατί θεωρώ ότι τούτο αποτελεί κι απάντηση στα όσα φαιδρά, γελοία εκνευριστικά κι απολογητικά [για τη φασιστική συμπεριφορά του Κα(τ)σιδιαρη άκουσα και διάβασα αυτές τις μέρες, από συμπαθέστατους αυτό-καλούμενους δημοκρατικούς ανθρώπους που δεν μπορούν να κρύψουν όμως τα χρόνια αντικομουνιστικά τους σύνδρομα και κολλήματα.

Λόγου χάριν άκουσα πιρουέττες του στυλ «μα η Κανέλλη τον προκάλεσε ρίχνοντας του χαρτιά», ή «τον έβρισε», ή «είναι παραδοσιακά προκλητική ως συνομιλητής», όπως και  έντονες, παθιασμένες και υβριστικές γνώμες [σε διαδικτυακούς χώρους]: Ας πούμεν, «Σίγουρα κι αυτός ξέφυγε, δεν έπρεπε, αλλά κι αυτή ας μάθει να μιλά πιο καλά!!!», «Καλά ρε κουμπάρε, αν τούτη η γεναίκα που κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της ξιτιμάζει όλο τον κόσμο, φάει και κανένα πάτσο, πού είναι το πρόβλημα», «Από τη στιγμή που βρίζει σαν νταλικέρης, παύει να τη βλέπει κάποιος ως γυναίκα, άρα εκεί που κάποιος θα χάσει την υπομονή του, ας τον φάει να σιωπήσει λιγάκι. Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο». Παράλληλα υπήρξαν [σε βάρος της Λιάνας Κανέλλη] και ομοφοβικά σχόλια, ρατσιστικά, σεξιστικά κι άλλα απλώς ηλίθια, που δικαιολογούσαν το ξύλο γιατί ήταν σε βάρος κάποιου από το ιδεολογικά αντίθετο, με το δικό τους, στρατόπεδο.

Πάμε λοιπόν, στο κείμενο από το Blog του Ροΐδη...

******************************
“Η Λιάνα ήταν λεβεντιά”

[“Ροΐδη Εμμονές και Εμμονές Λ α σ κ α ρ ά τ ο υ”, 11/06/2012 - Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος – link: http://roides.wordpress.com/2012/06/11/11june12/]


{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου}…


Κύριε Ροΐδη,

Έχουμε κατά καιρούς ασκήσει σκληρή κριτική στην κυρία Λιάνα Κανέλλη, αλλά νομίζω πως η στάση της απέναντι στο Χρυσαυγίτη, τίμησε την ίδια, το φύλο της, το ΚΚΕ, την Αριστερά και κάθε αντιφασίστα. Σηκώθηκε για να υπερασπιστεί τη Ρένα Δούρου, που βρέθηκε απέναντι στην άνανδρη επίθεση του ανασφαλούς στελέχους μιας ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, η οποία έχει ξεσηκώσει παγκόσμια κατακραυγή και δυσφημεί την Ελλάδα. Ο παλληκαράς δεν άντεξε να ακούσει το καίριο ερώτημα πόσες αναβολές έχει πάρει η δίκη του (σήμερα Δευτέρα πήρε, προς δόξαν της ελληνικής Δικαιοσύνης, άλλη μια), για συνέργεια σε ένοπλη ληστεία (που συνέβη το 2007 και για την οποία ο Κασιδιάρης δεν βιάζεται να αθωωθεί!). To ερώτημα αυτό όμως ζητά απάντηση και μπορεί να τεθεί και για τη δίκη της συνυποψήφιάς του Σκορδέλη, η οποία επικαλείται και ψυχολογικά προβλήματα για να επιτύχει έξι αναβολές για μαχαιρώματα τριών Αφγανών φουκαράδων (μέχρι να απελαθούν ή να δολοφονηθούν;), επωφελούμενη από τη γνωστή κατάσταση που επικρατεί στη Δικαιοσύνη.

Η Χ.Α. είναι κόμμα με συμπλεγματική τοποθέτηση απέναντι στις γυναίκες, ακόμη και σε αυτές που προσδιορίζει με τον ανατριχιαστικό επίθετο «λευκές» του δρα Μένγκελε. Έβγαλε μόνο μια γυναίκα βουλευτίνα σε ένα σύνολο είκοσι ανδρών. Την ιδιοκτήτρια του κτιρίου του ροζ ξενοδοχείου “New dream” και σύζυγο του αφεντικού. Ο Κασιδιάρης είχε δεχτεί κατά πρόσωπο και τηλεοπτικά, μια ημέρα πριν, σωρεία κατηγοριών από τον Κ. Πλεύρη, για επιθέσεις εναντίον του γιού του, του Αδ. Γεωργιάδη (που το επιβεβαίωσε) και του εκδότη του χουντικού «Ελεύθερου Κόσμου», με σπρεϊ και σιδερογροθιές, μάλιστα για τον τελευταίο μπροστά στην έγκυο γυναίκα του. Αρνήθηκε τις κατηγορίες, καθόλου πειστικά και παλληκαρίσια, αλλά δεν τόλμησε να χειροδικήσει στον κατήγορό του, παρά μόνο φραστικά, ούτε να τον μηνύσει. Τη γενναιότητά του ως δημόσιου άνδρα απέδειξε και κρυπτόμενος για να αποφύγει το αυτόφωρο και τηλεφωνώντας στον αρχηγό του, την εύνοια του οποίου απολαμβάνει, για να του ζητήσει να στείλει επικουρία από τραμπούκους. Η συμπεριφορά του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος του στρατιωτικού νόμου στο κανάλι, σπάσιμο της πόρτας, απειλές, φωτογραφίσεις υπαλλήλων κλπ, έδειξε τρομαγμένο θηρίο στο κλουβί του, που φοβόταν να αντιμετωπίσει μια Δικαιοσύνη και μια Αστυνομία που δεν έχουν φανεί καθόλου αυστηρά στη συμμορία του. Φαντάσου να ήταν μετανάστης μόνος, άφραγκος, ξένος, άστεγος, πεινασμένος, άπλυτος στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας ή διερχόμενος νύχτα από το σταθμό Λαρίσης.

Η Λιάνα Κανέλλη συμπεριφέρθηκε με γενναιότητα, αψήφισε τον κίνδυνο να υποστεί βαριές σωματικές βλάβες από έναν ανεξέλεγκτο σε συνθήκες πίεσης καρατέκα με παγερό βλέμμα και με χαρακτηριστικά ψυχρό πρόσωπο, και συμπεριφέρθηκε αυθόρμητα σαν αντιφασίστρια που ξεπερνάει κομματικές περιχαρακώσεις μπροστά στην ιταμή βία. Κανείς δεν ήξερε μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει το ήδη υπόδικο στέλεχος ενός κόμματος, που εκτός των άλλων, δυο τουλάχιστον προβεβλημένα στελέχη του καταδικάστηκαν («Περίανδρος») ή ενέχονται (Χ. Ρήγας) σε δολοφονικού χαρακτήρα ενέργειες. Ακόμη και η κόρη του αρχηγικού ζεύγους, έχει προσαχθεί στο αστυνομικό τμήμα ως ύποπτη για συμμετοχή σε πράξεις βίας σε βάρος μεταναστών. Ενοχλήθηκε λέει ο Κασιδιάρης από τη λέξη «φασισταριό», που ξεστόμισε η κυρία Κανέλλη όταν αυτός πέταξε νερό στο πρόσωπο της Ρένας Δούρου, την οποία είχε κι από πάνω αποκαλέσει «νούμερο», τη στιγμή που στο κόμμα του χαιρετούν ναζιστικά, χρησιμοποιούν ψευδώνυμα όπως Καιάδας, υμνούν το Χίτλερ, τον Αντίχριστο, τα Ες-Ες και τον Παπαδόπουλο, χτυπάνε άνανδρα και μαχαιρώνουν ομαδικά. Αυτός που οι ομοϊδεάτες του κατηγορούν για σιδερογροθιές, οργίστηκε γιατί το πρόσωπό του χτυπήθηκε, όχι απρόκλητα, από την εφημερίδα που κρατούσε μια γυναίκα. Ενοχλήθηκαν οι τρυφεροί μελανοχίτωνες και μηχανοκίνητοι νοσταλγοί του Νταχάου με τα ξυρισμένα κεφάλια, οι Άγγελοι της Κόλασης, που κακοποιούν μεμονωμένους ανυπεράσπιστους μετανάστες, με την ανοχή της Αστυνομίας και με τις ευλογίες του μητροπολίτη Ντερτιλή και του αρχιεπισκόπου Γιοσάκη και Λαυρεντιάδη. Ενοχλήθηκαν οι ψευτοπαλληκαράδες, που για να εμφανιστούν ως κοινωνικά χρήσιμοι εγκληματίες, στήνουν ψεύτικες συκοφαντικές ιστορίες για ανύπαρκτους Πακιστανούς βιαστές κάπου στην Κορινθία, που τάχα τιμωρήθηκαν από αυτούς ή γιατί λέει έχουν κάνει έξωση σε μετανάστες από το διαμέρισμα κάποιου που έχει εκατοντάδες «συγγενείς» που διηγούνται αυτό το παραμύθι. Έχουν όμως υποστεί και το χαρακτηρισμό των Ναζιστών, ακόμη και από τους κ.κ. Σαμαρά και Καρατζαφέρη, τους οποίους ο Κασιδιάρης δεν τόλμησε να χαστουκίσει στη Βουλή, όπως δεν τόλμησαν ποτέ να τα βάλουν με τους ληστές με τα Καλάσνικωφ, ίσως γιατί δεν έχουν χρόνο παριστάνοντας τις φτηνιάρες αυτοδιαφημιζόμενες αδελφές του ελέους που κάνουν τάχα τη νταντά σε άγνωστες γριούλες στα πέριξ των οδών Μάρνη και Φυλής. Προσωπικά νομίζω πως εκτός από νταντάδες θα ήταν εξ ίσου χρήσιμο για την κοινωνία να εργαζόντουσαν και ως χορευτές του τανγκό, κατά τα εφηβικά πρότυπα του Κασιδιάρη όπως τα αποκάλυψε ο μπαμπάς του με τον οποίο (και με τη μαμά του) συγκατοικεί ο 32χρονος νυκτερινός μαχητής των παρόδων της πλατείας Αμερικής.

Η κυρία Λιάνα Κανέλλη με αυτήν της τη πράξη, κέρδισε την εκτίμηση κάθε Δημοκράτη και Αντιφασίστα. Δεν μπορούμε βέβαια να πούμε το ίδιο για τον κ. Παυλόπουλο, τον εμπνευστή της ληστείας των πενήντα εδρών, που έκανε αυτό που κάνει και επίσημα το κόμμα του, δέσμιο των αντιφάσεών του, που πατά στις βάρκες «του νόμου και της τάξης» αλλά και της ανοχής στη ναζιστική αυτοδικία. Έδειξε, αυτός ο πανεπιστημιακός δάσκαλος και κοινοβουλευτικός, μια αμηχανία που άγγιξε την αυτογελοιοποίηση. Πάλι καλά γιατί στο κόμμα του, το «πατριωτικό μέτωπο» Σαμαρά-Βορίδη-Ψωμιάδη, υπήρξαν και ειλικρινέστερες αντιδράσεις που αποκάλυψαν το τέρας που κρύβεται στα λαγούμια της «κεντροδεξιάς» πολυκατοικίας: Τη Χρυσή Αυγή ενέταξε χθες στην “οικογένεια” της Ν.Δ. ο υπεύθυνος της προεκλογικής καμπάνιας του κόμματος στη Βόρεια Ελλάδα, Παν. Ψωμιάδης. Περιοδεύοντας στην Ξάνθη, ο τελών εν αργία περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας επισήμανε ότι “προσωπικά δεν τον ενοχλεί η Χρυσή Αυγή”, ενώ έκανε λόγο για “μετακινήσεις φίλων μας από τις αδελφικές κεντροδεξιές παρατάξεις προς τη δική μας, δηλαδή από Μπακογιάννη, Καμμένο, Μάνο, Χρυσή Αυγή”.

Παράλληλα, η γραμματέας της Β3 Νομαρχιακής της Ν.Δ. στο Λεκανοπέδιο, Χρ. Σιδέρη, σχολίαζε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης τη χυδαία επίθεση του χρυσαυγίτη εκπροσώπου στις Ρ. Δούρου και Λ. Κανέλλη, γράφοντας: “Εμ, κοριτσάρες μου, εσείς και όλα τα κομμούνια ξεκινήσατε το πανηγύρι”. Τέλος, το γνωστό στη “γαλάζια” εσωκομματική κουζίνα blog dexiextrem (“σαμαρικών” πεποιθήσεων) επέχαιρε χθες για το επονείδιστο περιστατικό, με άρθρο του που ετιτλοφορείτο: “Επιτέλους!! Ο Κασιδιάρης της Χ.Α. χαστούκισε την Κανέλλη, η οποία τον χτύπησε πρώτη, και πέταξε νερό στη Δούρου!!!”  [link: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=693702]...

Ηχηρή διαφοροποίηση από αυτόν το νέο «δωσιλογισμό» ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη, που δήλωσε πως αυτή «θα πλάκωνε τον Κασιδιάρη».

Για τη μεταφορά του κειμένου και τα εισαγωγικά,
Anef_Oriwn
Τρίτη 12/6/2012 [μεταμεσονύκτια]  

Ανάρτηση 68/2012 - [πολιτικο-οικονομική. Νικολάτζιηκη, αντι-νεοφιλελεύθερη] – Ένα άρθρο της Ντίας Σεργίου για το φαινόμενο Νικόλας Παπαδόπουλος… (Αναδημοσίευση)... ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Εισαγωγικά:

 

Την περασμένη Πέμπτη, 7 του μηνός, εντόπισα στη “Χαραυγή” [δεν θυμάμαι αν ΣΑΣ το έχω πει αλλά την αγοράζω και τη διαβάζω καθημερινώς] ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο της εκ Λεμεσού ορμώμενης ΑΚΕΛικιάς [προφανώς] Ντίας Σεργίου. Σ’ αυτό καταπιάνεται με το φαινόμενο “Νικόλας Παπαδόπουλος”, τις νεοφιλελεύθερες του προσεγγίσεις, στάσεις και συμπεριφορές, τις εμπάθειες του για το ΑΚΕΛ και το πόσο κιστιμένος [χολωμενος] τζιαι πίκρης [εκδικητικός] είναι! Η πέννα της αυστηρά (επι)κριτική  [για τον νεοφιλελευθερισμό του και το έshκιν – την πικρία και το παράπονο - του Νικολάκη για το ΑΚΕΛ] και η γραφίδα της αρκετά χιουμοριστική [μόνο που δεν μας μίλησε για τις φοβίες του Νικολάκη – για τη Σιβηρία και τα γκούλαγκ!]...

 

Απολαύστε την!

 

**************************

“Το κατά Νικόλα τροπάριο”

[της Ντίας Σεργίου, “Χαραυγή” Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012, σελ. 25 – link: http://www.haravgi.com.cy/site-article-22577-gr.php]...

 

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δίκες μου]…

 

“Λαλίστατος όπως πάντα ο Νικόλας Παπαδόπουλος. ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία. ΔΗΜΑΓΩΓΟΣ με όλη τη σημασία της λέξης.

 

Πρωί Τρίτης αμέσως μετά  το τριήμερο του Κατακλυσμού (πήρε δυνάμεις από την τριήμερη ανάπαυλα και ξανά προς τη δόξα τραβά), στο Τρίτο Πρόγραμμα του ΡΙΚ ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να πείσει ότι η Κυβέρνηση Χριστόφια και το ΑΚΕΛ έχουν χρεοκοπήσει την Κύπρο. Το είπε μια, το είπε δυο, το είπε τρεις, το είπε χίλιες δεκατρείς. Νισάφι πια. Η Κυβέρνηση και ο κυπριακός λαός αγωνίζονται να ξεπεράσουν μια πρωτοφανή και πολύ επικίνδυνη οικονομική κρίση, την οποία όχι μόνο δεν προκάλεσε η Κυβέρνηση Χριστόφια αλλά αγωνίζεται ούτως ώστε οι επιπτώσεις της (που αναπόφευκτα υπάρχουν) να επηρεάσουν στο μικρότερο δυνατό βαθμό τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους και γενικά τις ευπαθείς ομάδες του λαού μας. Η οικονομική κρίση είναι παγκόσμια, κυρίως ευρωπαϊκή και προήλθε από τις αντιφάσεις του οικονομικού συστήματος στο οποίο ζούμε, είναι απότοκο του καπιταλισμού και των κερδοσκοπικών ενεργειών του κεφαλαίου με πρωταγωνιστές το τραπεζικό σύστημα και τους εκπροσώπους του. Χώρες βιομηχανικές όπως η Ιταλία έχουν πληγεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, ακόμα και αυτή η Γερμανία που εν μέσω οικονομικής κρίσης αναδείχθηκε σε ηγέτιδα χώρα της ΕΕ και κατάφερε εις βάρος των άλλων ευρωπαϊκών κρατών να «ευημερεί», ακόμη και αυτή έχει πληγεί. Κατά τον κ. Παπαδόπουλο και τους ομοϊδεάτες του, η  Κύπρος έπρεπε να αποτελέσει παγκόσμιο φαινόμενο και να αναπτύσσεται και να ευημερεί μένοντας ανεπηρέαστη από κρίσεις και διεθνή οικονομικά δεδομένα. Φυσικά ο κ. Παπαδόπουλος ως συνήθως ξέχασε να αναφερθεί στους κινδύνους στους οποίους έθεσαν οι κυπριακές τράπεζες την οικονομία μας επενδύοντας στα ελληνικά ομόλογα, με στόχο την κερδοσκοπία. Ξέχασε φυσικά να αναφερθεί και στις ευθύνες του πρώην Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και τον ελλιπή και ανεπαρκή νομισματικό έλεγχο που ασκούσε πάνω στις τράπεζες. Ξέχασε επίσης να πληροφορήσει τον κυπριακό λαό ότι οι υποβαθμίσεις της κυπριακής οικονομίας προήλθαν όλες ακριβώς από αυτή την έκθεση των τραπεζών μας στην Ελλάδα. Και φυσικά ξέχασε να μας πει ότι τα λεφτά που χρειάζεται η Κυβέρνηση είναι ακριβώς για να στηρίξει τον τραπεζικό τομέα, που όταν επένδυε στα ελληνικά ομόλογα, ο κ. Παπαδόπουλος (μέγας οικονομολόγος) και οι «συνεργάτες» του δεν εντόπισαν και δεν προειδοποιούσαν για τους κίνδυνους και τα κακοτόπια στα οποία οδηγούσαν την κυπριακή οικονομία. Τυχαίο;

 

Η Κυβέρνηση βάζει πάνω απ’ όλα το συμφέρον του Κόμματός της, του ΑΚΕΛ. Άλλες 5 με 6 φορές αν όχι και παραπάνω επανέλαβε ο κ. Παπαδόπουλος το γνωστό πλέον σύνθημα.  Η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ κατά τον Νικόλα τροπάριο επιδιώκουν η Κύπρος να προσφύγει στο Μηχανισμό Στήριξης για να μην αναγκαστούν οι ίδιοι να πάρουν μέτρα. Μα όταν η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ κατέθεταν μέτρα που θα επηρέαζαν το μεγάλο κεφάλαιο (ένας από τους εκπροσώπους του στην Κύπρο είναι και ο εκατομμυριούχος κ. Παπαδόπουλος), αυτά καταψηφίζονταν από την κυβερνώσα βουλή ελαφρά τη καρδία. Στόχος όπως πάντα τα σπασμένα να τα πληρώσει ο εργαζόμενος. Διότι αν δεν το γνωρίζετε για τις οικονομικές κρίσεις και για όλα τα δεινά της οικονομίας φταίνε οι μισθοί, οι συντάξεις, η πολύπαθη ΑΤΑ. Όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκαν εκατομμύρια εργαζόμενοι σε όλο τον πλανήτη και κερδήθηκαν με θυσίες και αίμα προσπαθούν αυτοί, οι πολύ καλά γνωστοί Κάποιοι να τα καταργήσουν, να τα ποδοπατήσουν και να επιστρέψουμε σε εποχές που οι εργοδότες και το κεφάλαιο απομυζούσαν το αίμα του εργάτη. Το συμφέρον του ΑΚΕΛ κ. Παπαδόπουλε είναι το συμφέρον του κυπριακού λαού και των εργαζομένων, είναι το συμφέρον της Κύπρου, και το απέδειξε στην πολύχρονη πορεία του.

 

Στην προσπάθειά του να πλήξει το ΑΚΕΛ και την Κυβέρνηση (με τη γνωστή εμπάθεια που τον διακατέχει από τις προεδρικές εκλογές του 2008) ο Νικόλας Παπαδόπουλος έρχεται να διαψεύσει ακόμη και την ΕΕ και τους εκπροσώπους της. «Είμαστε πεπεισμένοι ότι η Κύπρος θα ξεπεράσει τις προκλήσεις, τις οποίες αντιμετωπίζει», δήλωσε τη Δευτέρα ο εκπρόσωπος της Κομισιόν,  Ολιβιέ Μπέιλι, όταν ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο η χώρα να χρειαστεί βοήθεια, ενώ το ενδεχόμενο να προσφύγει η χώρα μας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης θεωρείται απομακρυσμένο. Άλλωστε γι’ αυτό παλεύει η Κυβέρνηση. Αν θα τα καταφέρει ή όχι δεν εξαρτάται μόνο από την ίδια αλλά και από την ωριμότητα που θα επιδείξει η αντιπολίτευση, παραμερίζοντας τα οποιαδήποτε μικροκομματικά και προσωπικά συμφέροντα και βάζοντας πάνω απ’ όλα το συμφέρον της Κύπρου μας.

 

Πέραν από σίγουρος ο Νικόλας ότι η Κυβέρνηση δεν θα φέρει πακέτο μέτρων στην «κυβερνώσα» πλέον βουλή παρά τις οποιεσδήποτε διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου. Επίσης το είπε μια, το είπε δυο, το είπε τρεις (μήπως για να το πιστέψει ο ίδιος;). Άδειασαν τους υπουργούς Οικονομικών Κυβέρνηση και ΑΚΕΛ. Άδειασαν τον Χαρίλαο Σταυράκη,  γι’ αυτό το άδειασμα παραιτήθηκε ο Κίκης Καζαμίας, γι’ αυτό πρέπει σύμφωνα με τον Νικόλα πάντα, να παραιτηθεί ο Βάσος Σιαρλή. Από πότε οι κ.κ. Σταυράκης, Καζαμίας και Σιαρλή χρειάζονται εκπροσώπους και μάλιστα τύπου Νικόλα να τους υποστηρίξουν; Και οι τρεις είναι άνθρωποι ικανότατοι και απέδειξαν ότι έχουν το θάρρος της γνώμης τους.

 

Είναι πραγματικά κρίμα να βλέπεις πολιτικούς που εκλέγονται από το λαό υποσχόμενοι ένα καλύτερο αύριο να αναλώνονται σε στείρα αντιπολίτευση, παρακινούμενοι από εμπάθεια και μίσος για συγκεκριμένα άτομα ή συγκεκριμένο πολιτικό χώρο χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες αυτής τους της συμπεριφοράς. Δυστυχώς ο συγκεκριμένος «πολιτικός» αν και φέρει ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία παρουσιάζεται πολύ λίγος και ανεπαρκής και σίγουρα καθόλου δεν τιμά αυτό το όνομα.”

 

Για τα εισαγωγικά και την αναπαραγωγή [του άρθρου],

Anef_Oriwn

Σάββατο 9/6/2012

 

*******************************

Προσθήκη υστερογράφου 11/6/2012 – ώρα 9:00 μ.μ. [Διευκρινήσεις]:

 

Την ανάρτηση μου αυτή την είχα προετοιμάσει το βράδυ του περασμένου  Σαββάτου [9 του μηνός] και την είχα προγραμματίσει να βγει στους διαδικτυακούς αιθέρες το πρωί της Κυριακής [δηλ. χτες]… Χτες το πρωί όμως, βλέποντας στο “κουτί” των “σε αναμονή εποπτείας” σχολίων [ο φόβος των Ιουδαίων βλέπετε] της προηγουμένης ανάρτησης ένα σχόλιο τού φίλου Woofis, μετάθεσα την παρούσα ανάρτηση για σήμερα νωρίς το πρωί ούτως ώστε να δοθεί η δυνατότητα να απαντηθούν τα ερωτήματα και τα ζητήματα που έθετε ο αγαπητός σχολιογράφος… [Για να ‘μαι ειλικρινής το ‘χα ξεχάσει κιόλας, καθώς στις σκέψεις μου ήταν η προετοιμασία μιας νέας ανάρτησης για τη “Χρυσή Αυγή” και λοιπούς συγγενείς]…

 

Πάντως για τον νεοφιλελευθερισμό να σημειώσω ότι η επίδοξη υποψήφια Προεδρίνα για το ΔΗΚΟ [κι άμα λάχει και για τον μακαριστό (Εν)Διάμεσο], ευρωβουλευτίνα Αντιγόνη Παπαδοπούλου [γνώστη και ως το “Κανόνι”] σε συνέντευξη της που δημοσιεύτηκε χτες Κυριακή, καταφέρθηκε και κατά των νεοφιλελεύθερων τάσεων που παρατηρούνται μέσα στο ΔΗΚΟ! [Νικολάκη το διάβασες αυτό;]…  

 

Anef_Oriwn

11/6/2012

Ανάρτηση 67/2012 - [έκτακτη, βιαστική, ελλαδική, τηλεοπτική, κύρια video-ική, αντι-“Χρυσαυγίτικη, μποξερική κι απείρου φασιστικού “κάλλους”] – Χαρείτε τη “δημοκρατική” έκφραση των φασιστών… [Τι “Χρυσά Αυγά” (των φιδιών), τι (γ)ΕΛΑΜ(ε)]! - Προσθήκη...

Σύντομο επεξηγηματικό εισαγωγικό σημείωμα:

Φασιστικά «θάματα τζιαι πράματα» [που θα ελάλεν τζι’ η Μούσα] σήμερα στα στούντια του ΑΝΤΕΝΑ Ελλάδας! Τα κουφούθκια [φιδάκια] που εκκολαφτήκαν που τα “Χρυσά Αυγά” βγήκαν και στο τηλεοπτικό σεργιάνι κι αρχίσαν να δαγκώνουν. Σε συζήτηση για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές [της 17ης του Ιούνη] στη χώρα, ο φασίστας υποψήφιος βουλευτής [να τον χαίρονται!] Ηλίας Κα(τ)σιδιάρης [των νεοναζιστικών “Χρυσών Αυγών”], επιτέθηκε, δίκην μπόξερ, της βουλευτίνας του ΚΚΕ Λιάνας Κανέλλη και την κτύπησε στο πρόσωπο, ενώ προηγουμένως είχε πετάξει νερό στην υποψήφια βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου!!!  

 

Λόγω όμως περιορισμένου χρόνου, θα αποφύγω τους περεταίρω προλόγους, διευκρινήσεις και σχόλια [θα επανέλθω μάλλον μετά για σχόλια] για θα παραθέσω αμέσως πιο κάτω δύο video που παρουσιάζουν,  

- το πρώτον, τες σημερινές φασιστικές επιθέσεις [δια ποτηρίου ύδατος και γρονθοκοπημάτων] του “Χρυσαυγίτη” Κα(τ)σιδιάρη [ο οποίος παρεμπιπτόντως στις εκλογές της 6ης Μαΐου είχε εκλεγεί και βουλευτής – είπαμε, να τον χαίρονται αυτοί που τον ψήφισαν!] εναντίον δύο γυναικών υποψηφίων της Αριστεράς! [Το κτήνος δεν ξέρει ότι τις Γυναίκες ΔΕΝ τις κτυπούν ούτε με τριαντάφυλλα!], και

- το δεύτερο, τις δηλώσεις που η Λιάνα Κανέλλη έκαμε μετά την επίθεση σε βάρος της από το φασιστοειδές!!!  

************************

Το video για την απείρου “κάλλους” “Χρυσαυγίτικη δημοκρατία”…

Η φασιστική Κα(τ)σιδιάρικη επίθεση

Οι δηλώσεις της Λιάνας Κανέλλη

Θα επανέλθω!

Αντιφασιστικώς,

Anef_Oriwn

Πέμπτη 7/6/2012 

*******************************

Προσθήκη 7/6/2012 – 11:30μ.μ.:

Στο ηλεκτρονικό μου αρχείο [στο Word] αποθήκευσα, πριν μερικές μέρες, δύο ενδιαφέροντα [κυρίως περί “Χρυσής Αυγής”] κείμενα που είχα εντοπίσει στο Τύπο. Τούτα είχαν ως θέμα τη δυσανάλογα αυξημένη, υπέρμετρη και [για ένα προβληματιζόμενο δημοκρατικό άνθρωπο] ακατανόητη προβολή που τυγχάνουν [κι απολαμβάνουν] από τα ΜουΜουΕ τα ακροδεξιά [φασιστικά και ρατσιστικά] κόμματα τόσο στην Ελλάδα [τα “Χρυσά Αυγά”] όσο και στην Κύπρο [το (γ)ΕΛΑΜ(ε)]… Σκοπός μου ήταν [με την πρώτη ευκαιρία] να τα αναδημοσιεύσω σε σχετική [αντιφασιστική] ανάρτηση μου. Κι αυτό για να δείξω ότι «δημοκρατία δεν είναι η ανοχή στο φασισμό» ότι η προβολή τους και τα [δήθεν] αποκαλυπτήρια τους «δεν “κόβει” ψήφους από την άκρα Δεξιά, αλλά, αντιθέτως, νομιμοποιεί την ατζέντα της»! Όμως με πρόλαβαν τα σημερινά γεγονότα! Φαίνεται ότι ο αρρωστημένος χιτλεροφασίστας, με τις επιθέσεις του κατά της Κανέλλη και της Δούρου [και γενικότερα κατά της Αριστεράς και δη του ΚΚΕ] στοχεύε μαζί με τους όμοιους του να επαναφέρουν την παλιά τους τέχνη να κάμνουν τα «παλιοκομμούνια» σαπούνι;

Για την ιστορία να αναφέρω ότι τα δύο κείμενα είναι τα εξής:

1. “Ξύπνα, έρχονται οι Χρυσαυγίτες…”, του Αλέξη Αλέκου, Μέλους του Επιστημονικού Συμβουλίου του “Προμηθέα”... 

2. “Τα ΜΜΕ «σπρώχνουν» την Ακροδεξιά”, αρθρογράφος Τάνια Μποζανίνου, από το “Βήμα” της περασμένης Κυριακής...

Τέλος, έχω την άποψη ότι είναι καιρός πλέον η Αριστερά να ΜΗΝ συμμετέχει σε τηλεοπτικές [κι άλλες] συζητήσεις όπου συμμετέχουν και φασίστες!

Anef_Oriwn

7/6/2012

Ανάρτηση 66/2012 - [οικονομικο-πολιτική, αντι-νεοφιλελεύθερη, «εναλλακτικής πληροφόρησης» και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ολίγα τινά από τη “Δεφτερη Ανάγνωση” για τα “μέτρα” [μα ποια μέτρα τελικά;] για την οικονομία και μερικές [ακόμα] διαπιστώσεις για τη Διάσκεψη του Προέδρου...

Επεξηγηματικά:

Αναδημοσιεύουμε [αμέσως πιο κάτω] από τη τελευταία έκδοση της “Δεφτερης Ανάγνωσης”, ένα κείμενο,

-         για τα “μέτρα” για την οικονομία [εν τζιαι εκαταλάβετε εσείς ίντα μέτρα εισηγείται η Αντιπολίτευση], και

-         για κάποιες φάσεις από την τελευταία Διάσκεψη του Προέδρου…  

******************************

Τα «μέτρα» για την οικονομία,  η κατασκευή πιέσεων από τα κυκλώματα των ΜΜΕ και η παρέμβαση του Προέδρου   

[από τη “Δεφτερη Ανάγνωση” 5-12 Ιουνίου - link: http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=136]

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου}…

Την περασμένη βδομάδα, οι συζητήσεις για «νέα μέτρα» στην οικονομία πήραν την αναμενόμενη, σχεδόν στερεότυπη πια, στροφή. Ξαφνικά, ένας πανικός άρχισε να πνέει στα πρωτοσέλιδα των περισσότερων εφημερίδων – άλλα έβλεπαν μηχανισμό στήριξης για να καλλιεργήσουν πανικό, ενώ άλλα πρόβαλαν κάποια άγνωστα μεν, αλλά γνωστά σε μερικούς προφανώς, «μέτρα» καλλιεργώντας ένα κλίμα σαν να επρόκειτο για τη μόνη σωτηρία. Μέσα στα πλαίσια των στρατηγικών των κυκλωμάτων της αρχισυνταξίας, φαίνεται ότι ήταν μια συνειδητή εκστρατεία για να επιβληθούν ως «αυτονόητα» μέσα από ένα είδος λογοκρισίας για εναλλακτικές προτάσεις ή δημόσια συζήτηση.  Η πρώτη αντίδραση ήρθε από το ΑΚΕΛ και ακολούθησαν οι συντεχνίες: όταν ο Α. Κυπριανού παρατήρησε, μετά από συνεχόμενες ερωτήσεις, ότι η θέση που έκφρασε ήταν και η θέση του Προέδρου, άρα η επίσημη θέση της κυβέρνησης, περάσαμε στο επόμενο στάδιο της επανάληψης: «Παρεμβαίνει το Προεδρικό στα μέτρα». Θα μπορούσε να ήταν και κωμική σειρά – αν δεν είχε γνώμη ο Πρόεδρος σε ένα προεδρικό σύστημα ποιός θα είχε γνώμη; Άρχισε, λοιπόν, να διαφαίνεται ότι η υπόθεση «μέτρα» δεν ήταν απλή, ούτε καν πληρούσε τα στοιχεία της συναίνεσης που είχε επιτευχθεί τον Δεκέμβριο. Οι Ν. Παπαδόπουλος, ο δικηγόρος της Λαϊκής, και Α. Νεοφύτου, εμφανίστηκαν ξαφνικά [μετά την σιωπή τους τον καιρό της δημοσιοποίησης της κρίσης στην Λαϊκή] να υποστηρίζουν ένθερμα κάποια «μέτρα» τα οποία το κοινό δεν ήξερε καν, και για τα οποία δεν είχε γίνει καμιά δημόσια συζήτηση. Και ζητούσαν από τον υπουργό οικονομικών να παραιτηθεί όταν ο τελευταίος ανέβαλε την ανακοίνωση μέτρων μετά από την συζήτηση που άρχισε. Έτσι, το πολιτικό σκηνικό επέστρεψε στην εποχή όπου οι δύο πρόβλεπαν καταστροφές, έλλειμμα πάνω από 7% κλπ, για να διαψευσθούν επανειλημμένα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η διάσκεψη του Προέδρου για  την εσωτερική διακυβέρνηση είχε και μια προσθετή διάσταση: ποιά ήταν τα μέτρα και ποιά ήταν η θέση του Χριστόφια. Ο Χριστόφιας ήταν σαφής: με την αναφορά του σε «μανδαρίνους των υπουργείων» άφησε, σαφώς, να εννοηθεί ότι τα μέτρα τα είχαν επεξεργαστεί κάποιοι, οι οποίοι μετά τα διέρρευσαν σε πολιτικούς για να δημιουργήσουν ένα κλίμα μέσα από τα ΜΜΕ. Ήδη λ.χ. η Σημερινή είχε προαναγγείλει περικοπή της ΑΤΑ, ενώ ο Ξανθούλης, ο ανταποκριτής του Φιλελεύθερου στις Βρυξέλες, αναζητούσε από τα μέσα Μαΐου τρόπους για να υποβάλει ότι θα επιβάλλονταν «μέτρα» από την ίδια την Ε.Ε. Παρά το φιάσκο των προβλέψεων, επέμενε ότι “έρχονταν μέτρα” τέλος του Μάη, και όταν δεν ήρθαν πάλι, συνέχισε την προσπάθεια καλλιέργειας πανικού, προβλέποντας νέα προβλήματα, μέτρα κλπ. Οι άλλες δύο εφημερίδες, η Αλήθεια και ο Πολίτης, οι οποίες λειτουργούν και ως προεκλογικά έντυπα του ΔΗΣΥ, είχαν ανάλογες τοποθετήσεις.

Σε αυτό το κλίμα, ο Χριστόφιας, όχι μόνο λειτούργησε [όπως λογικά έπρεπε] για να ηρεμήσει το κλίμα απέναντι στο πανικό που προσπαθούσαν να κατασκευάσουν μερικοί, αλλά έθεσε με αποφασιστικότητα στο τραπέζι το ζήτημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Η πλειοψηφία των δημοσιογράφων προσπάθησε να επιτεθεί. Φάνηκαν, όμως, να βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Την επομένη, τα πρωτοσέλιδα εξέφραζαν την αμηχανία: οι δύο εφημερίδες, οι οποίες πρόσκεινται στο ΔΗΣΥ είχαν την ίδια κατεύθυνση: ότι ο Χριστόφιας διεκδικούσε είτε «δόξα» (η “Αλήθεια” - εδώ επικράτησε ο φόβος για την πειστικότητα της παρουσίασης), είτε να παίρνει αυτός τις αποφάσεις (ο “Πολίτης” το ποιο ήταν το παράξενο σε αυτό το συνταγματικό ζήτημα, είναι άλλο θέμα). Από την άλλη πλευρά, ο “Φιλελεύθερος” και η “Σημερινή” (που ελέγχονται από απορριπτική αρχισυνταξία) «δεν είδαν μέτρα», άρα είδαν πρόβλημα – άσχετο και πάλι αν η όλη διάσκεψη ήταν μια συζήτηση για εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης και αποφάσεων για μέτρα. Ουσιαστικά, οι εφημερίδες δεν είδαν περικοπές σε εργαζόμενους που να επιτρέπουν από την μια, την μετατόπιση των συζητήσεων στην ανάγκη ευρύτερων υποχωρήσεων από τους εργαζόμενους και τις συντεχνίες, και από την άλλη τρόπους να επιτεθούν στον Πρόεδρο. Το γνωστό πλέον δεδομένο ότι τα μέτρα λιτότητας οξύνουν την ύφεση – και, άρα, «πως τα παίρνει μια αριστερή κυβέρνηση» κλπ - ήταν έτοιμο ήδη,  αλλά ξαφνικά βρέθηκαν μετέωροι, καθώς η κίνηση Χριστόφια τους υποχρέωσε, είτε να μιλούν γενικόλογα, είτε να υπερασπιστούν την λιτότητα.

Από την διάσκεψη τύπου, υπήρξαν τρία ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία ως συνήθως, οι δημοσιογράφοι δεν κωδικοποίησαν:

1. Ο Χριστόφιας άφησε να εννοηθεί έμμεσα, αλλά με σαφήνεια ότι η κατάσταση στην Ε.Ε. είναι ρευστή και ότι υπάρχει αλλαγή με απομάκρυνση από την μονομερή λιτότητα των τελευταίων χρόνων. Αυτό, βέβαια, θα μπορούσαν οι κυπριακές εφημερίδες να το ήξεραν, αν διάβαζαν οι δημοσιογράφοι τους τον ευρωπαϊκό τύπο ή ακόμα και έντυπα, όπως το Economist που εκφράζουν, μεν το κεφάλαιο, αλλά για μήνες τώρα προειδοποιούν ότι η μονομερής λιτότητα οδηγεί σε αδιέξοδο. Αλλά, προφανώς, εδώ έχουμε δημοσιογραφία, όπως του Ξανθούλη, που αναζητά τρόπους να κάνει αντιπολίτευση στην Λευκωσία, αντί να μεταφέρει το κλίμα των Βρυξελλών. Είναι σε αυτό το ρευστό πλαίσιο στο οποίο παρέπεμπε και η δήλωση του Προέδρου ότι αν το έλλειμμα είναι 3% αντί 2.5% δεν χάθηκε ο κόσμος, αφού το όριο είναι το 3%.  Η επισήμανση του επίσης, ότι η Ε.Ε. έστειλε συστάσεις και όχι μέτρα δεν έγινε κατανοητή – διότι και μια απλή ανάγνωση των συστάσεων δείχνει την αντιφατικότητα τους: πώς να περιορίσεις το έλλειμμα, ενώ θα πρέπει λ.χ. να ξεκινήσεις την εφαρμογή του Γενικού Σχεδίου Υγείας;

2. Ο Πρόεδρος παρέπεμψε στην πιθανότητα διακρατικού δανείου ή προσφυγής στο μηχανισμό στήριξης για τις τράπεζες κάνοντας διαχωρισμό ανάμεσα σε αυτόν τον μηχανισμό και στο ελληνικό μνημόνιο το οποίο προήλθε από προσφυγή για τα δημοσιοοικονομικα.  Το θέμα των διαφορετικών επιλογών το κατέγραψε στις εσωτερικές του σελίδες, στο οικονομικό τμήμα, ο Φιλελεύθερος την Κυριακή 3/5, ενώ στο πρωτοσέλιδο η αρχισυνταξία συνέχισε να προσπαθεί να καλλιεργήσει πανικό μέσω Ξανθούλη, και πάλι. H «Καθημερινή», από την άλλη είχε πρωτοσέλιδο ότι ουσιαστικά δεν υπήρχε προθυμία, ούτε από τις Βρυξέλες για ένταξη της Κύπρου στον μηχανισμό – και εκεί φαίνεται να προτιμούν βοήθεια χωρίς μνημόνια. Βέβαια, στην Καθημερινή θέλουν προληπτικά μέτρα εδώ, για να αποφύγουν τον φόβο αύξησης του εταιρικού φόρου. Αυτά τα θέματα, ως η ουσία των υπό συζήτηση επιλογών [όπως και οι διαχωρισμοί των αιτήσεων στήριξης οι οποίοι παραπέμπουν και στο γεγονός ότι από τον Ιούλιο θα υπάρχει ο νέος μηχανισμός ESM ] πέρασε σαν αεράκι πάνω από τα κεφάλια της πλειοψηφίας των παρευρισκόμενων δημοσιογράφων.

3. Η στάση του για τον εταιρικό φόρο πέρασε, επίσης, χωρίς να κατανοηθεί η ταξική της διάσταση – σαν είδος κίνησης ισορροπίας. Ο Πρόεδρος έδωσε έντονη έμφαση στο ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι μέρος της συζήτησης, αλλά άνοιξε και την πόρτα υπεράσπισης των συμφερόντων και των εταιρειών, στο βαθμό που είναι μέρος του κοινού συμφέροντος. Έτσι, ενώ η θέση για αύξηση της φορολόγησης των εταιρειών, είναι λογική, ο Χριστόφιας έδωσε περισσότερη έμφαση στο ότι το χαμηλό φορολογικό καθεστώς ευκολύνει την θέση της Κύπρου και έτσι εστίασε στο ότι θα υπερασπιστεί αυτό το καθεστώς στην Ευρώπη. Διότι, ουσιαστικά, αν τεθεί η Κύπρος υπό όρους, η αύξηση του εταιρικού φόρου μπορεί να είναι ένα πρώτο μέτρο – και είναι αυτό που προκάλεσε τον ειλικρινή πανικό μερικών, οι οποίοι μέχρι πρόσφατα προωθούσαν τον μηχανισμό ως τρόπο επίθεσης, είτε στους μισθούς είτε πολιτικαντικα στην κυβέρνηση.

Την επόμενη ο Γεωργιαδης του ΔΗΣΥ φάνηκε να καταλαβαίνει την σημασία της ταξικής διάστασης και προσπάθησε να κάνει φιλολαϊκή κριτική, επίσης, εστιάζοντας ανέργους. Η ΕΔΕΚ είχε μια δήλωση προερχόμενη από το Βαρνάβα που έκανε μια κριτική μια από τα ίδια, όπως και ο Φωτίου με  μια σε πιο ήπια εκδοχή «ο Πρόεδρος έπρεπε αλλά δεν.. κλπ». Την Κυριακή, πάντως, στο Φιλελεύθερο, ο Ομήρου είχε άρθρο ενάντια στον «καπιταλισμό του καζίνου».

Επί της ουσίας, η όλη αντιπαράθεση φάνηκε να ξαναφέρνει στην επιφάνεια την ταξική διάσταση της οικονομικής πολιτικής – και η σχετική αμηχανία της αντιπολίτευσης, παρά το σαφή έλεγχο της πλειοψηφίας  των πρωτοσέλιδων, μάλλον, δείχνει ανησυχία για την επίδραση της παρέμβασης Χριστόφια αλλά και για το βεληνεκές της επιρροής των ελεγχόμενων ΜΜΕ. Ήδη, άλλωστε, η σύγκριση με το τί γίνεται στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη είναι δύσκολο να λογοκριθεί. Και από ότι φαίνεται εκεί παίζονται και πολύ περισσότερα από ότι καταλαβαίνουν μερικοί εδώ κάτω.

Φιφης

*****************************

Κι ένα υστερόγραφο με κειμένη από την ενότητα “Σπόντες” της “Δεφτερης Ανάγνωσης”

Την υποψηφιότητα τηςΆντρης Μακαρίας Στυλιανού ανακοίνωσε η “Ομάδα Εθελοντών Αγανακτισμένων και Αφυπνισμένων Πολιτών”. Στην ειδησεογραφία της προηγούμενης εβδομάδας, διαβάσαμε ότι η «αγανακτισμένη και αφυπνισμένη» υποψήφια πρόεδρος «εργάζεται ως βοηθός διευθύντρια σε δημοτικό σχολείο της Λευκωσίας», ενώ παράλληλα «υπηρέτησε στρατιωτική θητεία στην Εθνική Φρουρά ως εθελόντρια για 26 μήνες, στο βαθμό του λοχία». Χμ ... και εκπαιδευτικός και στρατιωτικός, η υποψήφια «αγανακτισμένη και αφυπνισμένη» πρόεδρος! Δηλαδή για το ατύχημα στο Μαρί - το οποίο αποτελεί και το μοναδικό λόγο ύπαρξης αυτής της υποψηφιότητας - τι ακριβώς έχει να δηλώσει η κα. Στυλιανού; Ότι φταίει ένας πρόεδρος και δύο υπουργοί; Μήπως κάνει καμιά αναφορά στους 7 στρατούς (Εθνική Φρουρά, ΕΛΔΥΚ, ΤΟΥΡΔΥΚ, Στρατός ΤΔΒΚ, Βρετανικές Βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα και ΟΥΝΦΙΚΥΠ) και στα εκατομμύρια όπλα (πέρα από τα 98 κοντέϊνερ πυρομαχικών) που υπάρχουν στο νησί και οδήγησαν στο διαμοιρασμό του; Ή μήπως μας φταίνε μόνο οι ξένοι στρατοί και τα ξένα όπλα, αλλά τα δικά μας να τα αφήσουμε εκεί που βρίσκονται, «να τα υπηρετήσουμε και να τα τιμήσουμε»; Η απολιτίκ αγανάκτηση και η εθνικιστική αφύπνιση σε όλο της το μεγαλείο!  

*******************************

Σχόλιο/Ρητορικό ερώτημα ΕΜΟΥ του Ιστολόγου:
Ως τώρα εκάμαμεν τους πέντε! Πόσοι λαλείτε εν να φκούσιν ως το τέλος [οι υποψήφιοι];   

Για την αναπαραγωγή των κειμένων

Anef_Oriwn

Δευτέρα 5/6/2012