Ανάρτηση 150/2013 [προγραμματισμένη, μακροσκελής, επετειακή, τιμητική, Αριστερή, ποιητική, χιλιανή και προπαντός (αντι)αμερικανική] – Λίγα λόγια με αφορμή τα 40 χρόνια από το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή...

Πρελούδιο

«Αυτό το φιλμ μάθημα ας μας γίνει

είδα τη δουλειά των στρατιωτών, το μακέλεμα

είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν

το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο για να σωθεί

και τα ντουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους

και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί

είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουνε τα παιδιά

και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς»...

[Wolf Biermann, Θάνος Μικρούτσικος, Μαρία Δημητριάδη - από την “Μπαλάντα του οπερατέρ”]

*******************************

Εισαγωγή [ολίγο τι μακροσκελής, όμως]

11 του Σεπτέμβρη σήμερα! Το μυαλό [καθότι διαυγές ακόμα] πάει πίσω στον χρόνο σε δύο σημαντικά, πλην θλιβερά, γεγονότα που σημάδεψαν με τον άλφα ή ωμέγα τρόπο την [οικονομική, κοινωνική και πολιτική] πορεία ολόκληρων χωρών αλλά και της ανθρωπότητας γενικότερα. Και ως του παραδόξου(!) και στα δύο ήταν εμπλεκόμενοι οι δημοκράτες και παγκόσμιοι χωροφύλακες αμερικάνοι...

Επέτειος, λοιπόν, σήμερα της τρομοκρατικής επίθεσης πριν 12 χρόνια [στις 11 του Σεπτέμβρη του 2001], από αμερικανο-εκπαιδευμένους φονταμενταλιστές ισλαμιστές, κατά των Δίδυμων Πύργων στην Νέα Υόρκη... [Θυμάμαι πως τότε η πρώτη αντίδραση μου τότε ήταν να πω «καλά να τους κάμουν»!]...  

Επίσης σήμερα είναι και η 40^η(!) από το φασιστικό κι αμερικανόπνευστο [και υπό την καθοδήγηση της CIA] πραξικόπημα στην Χιλή [στις 11 του Σεπτέμβρη του 1973]. Ως γνωστό το πραξικόπημα ανέτρεψε την νόμιμα εκλεγμένη [με τις γνωστές αστικοδημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες] Αριστερή κυβέρνηση της “Unidad Popular” [“Λαϊκής Ενότητα”] και τον Πρόεδρο της χώρας σοσιαλιστή Σαλβαντορ Αλιέντε... [Δεν θα πω μαρξιστή όπως πολλοί τον αποκαλούν, γιατί με τις στοιχειώδεις γνώσεις που έχω περί μαρξισμού, νομίζω πώς δεν ήταν... Ήταν κι εκείνος πολιτικά αφελής όπως ο Χριστόφιας]...

Ηγέτης του στρατιωτικού πραξικοπήματος και ο μετέπειτα για χρόνια δικτάτορας της χώρας ήταν ο Αουγκούτο Πινοσέτ, τον οποίο ο ίδιος ο Αλιέντε είχε διορίσει ως Γενικό Διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας!!! [Πιο πριν μίλησα για πολιτική αφέλεια]... Πάντως σε μια συνέντευξη του το καλοκαίρι του 1974 ο Πινοσετ είπε για τον μαρξισμό, υπονοώντας προφανώς το Αριστερό κίνημα: «Δεν ισχυρίζομαι ότι νικήσαμε ολοκληρωτικά το μαρξισμό. Ο μαρξισμός είναι σαν... ένα... ένα... Φάντασμα.

Είναι δύσκολο να τον δέσεις.

Ή μάλλον καλύτερα είναι αδύνατο να τον δέσεις...»]...

Θυμάμαι, έφηβος τότε, διαβάζοντας τις ειδήσεις στη “Χαραυγή” ένοιωσα μια στενοχώρια για εκείνες τις τραγικές εξελίξεις που ανάτρεψαν μια φιλόδοξη πορεία της Χιλής προς τα αριστερά. Αυτό σήμαινε απεξάρτηση/απελευθέρωση της χώρας από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας [το πώς δεν μού ήταν σαφές τότε] και κατ’ επέκταση και μια καλύτερη ζωή για τους εργαζόμενους της χώρας. Και σίγουρα φούντωμα των αριστερών επαναστατικών κινημάτων στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Άστε που πίστευα ότι η Χιλή θα μπορούσε να γίνει μια νέα Κούβα. 

[Αν δεν κάνω λάθος εκείνη την εποχή οι αμερικανοί είχαν ανατρέψει και την φιλο-αριστερή κυβέρνηση μιας άλλης νοτιο-αμερικάνικης χώρας, νομίζω της Βολιβίας]...

Σ’ αυτή μου την ανάρτηση θα ασχοληθώ βασικά με την επέτειο του φασιστικού πραξικοπήματος στη Χιλή τιμώντας έτσι και τις χιλιάδες των αριστερών και δημοκρατικών χιλιανών που δολοφονήθηκαν και κατά το πραξικόπημα και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Για την επίθεση κατά των Πύργων της Νέας Υόρκης θα περιοριστώ να πω μόνο ότι τούτη έδωσε την πολυπόθητη αφορμή στους αμερικανούς να ξεκινήσουν τον λεγόμενο “Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας”. Εισέβαλαν εν πρώτοις στο Αφγανιστάν [για να κυνηγήσουν τους τρομοκράτες και τον Μπίν Λάντεν], αλλά συνεχίζουν από τότε να παίζουν γενικώς τη “world police”, όπως είπε κι ένας αμερικανός διαδηλωτής κατά της αμερικανικής επέμβασης στη Σύρια... Εκεί προσπαθούν να το παίξουν και παγκόσμιοι τιμωροί, αλλά φαίνεται μετά την πρωτοβουλία της Ρωσσίας να προτείνει έλεγχο και καταστροφή σε κατοπινό στάδιο του χημικού οπλοστασίου της Συρίας, ο Ομπάμας τα χρειάσθηκε και κάνει δεύτερες σκέψεις γα επέμβαση. Και μάλλον θα γλιτώσουμε κι εμείς ένα νέο πόλεμο στη γειτονιά μας.

Και παρεμπιπτόντως θα διερωτηθώ γιατί οι ευαίσθητοι αμερικανοί δεν λένε τίποτα και για το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ [προφανώς η Συρία ανέπτυξε τα χημικά ως αντιστάθμισμα στα πυρηνικά του Ισραήλ] ή για το πυρηνικό πρόγραμμα της Σαουδικής Αραβίας και φωνάζουν μόνο για εκείνο του Ιράν; [Τα ερωτήματα μου εν ρητορικά, γιατί ξέρω τις απαντήσεις]...

******************

Προλογικά

Αναφορικά με το φασιστικό πραξικόπημα [πριν 40 χρόνια] στη Χιλή,

-   θα ΣΑΣ παραπέμψω πρώτα σε μια παλιά σχετική με το θέμα ανάρτηση μου, την 67/2010,
-   θα ΣΑΣ πρότεινα να διαβάζατε [για καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη ενημέρωση σας] και το άρθρο “Σκέψειςμε αφορμή τα 40 χρόνια από το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή” του Νίκου Σερετάκη, μέλους της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΕ, το οποίο δημοσιεύτηκε στον “Ριζοσπάστη” της περασμένης Κυριακής, 8 του Σεπτέμβρη,
-   θα ΣΑΣ εισηγούμουν να βλέπατε ή να ξαναβλέπατε [αν την έχετε δει] την ταινία του Κώστα Γαβρά “Ο Αγνοούμενος”, η οποία αναπαριστά τα φρικιαστικά και βίαια γεγονότα του πραξικοπήματος [κι προ και μετά και κατά τη διάρκεια του]... Ο φασισμός και η ανάμειξη των αμερικανών σ’ όλο τους το “μεγαλείο”! Και τέλος,
-   θα ΣΑΣ έστελλα και για επίσκεψη στο Blog του παρέα μου του Aceras για να διαβάσετε ένα παλιό επετειακό κείμενο του για τον κομμουνιστή τραγουδιστή Victor Jara που δολοφονήθηκε τότε από τους φασίστες συμπατριώτες του!

Από πλευράς δικής μου και φετινής μου συνεισφοράς στη διατήρηση της μνήμης για το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή], θα αναδημοσιεύσω, 
-   πρώτον, λίγα λόγια Ιστορίας από ένα περσινό κείμενο που εντόπισα στο Blog “Lenin Reloaded”, και
-   δεύτερον, ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό ποίημα “Κάντο Χένεραλ” του χιλιανού κομμουνιστή ποιητή Πάμπλο Νερούντα. Το απόσπασμα του ποιήματος αναφέρεται στην αμερικανική πολυεθνική μονοπωλιακή εταιρία  “United Fruit Company”.   

Σημείωση:

H United Fruit Company ήταν το σύμβολο της εκμετάλλευσης της Λατινικής Αμερικής από τον ιμπεριαλισμό. Ο αγαπημένος ποιητής του Τσε, ο Νερούντα, έγραψε αυτούς τους ειρωνικούς στίχους στο παρακάτω ποίημα, εκφράζοντας έτσι τα συναισθήματα των Λατινοαμερικάνων για την ιμπεριαλιστική κυριαρχία

**********************************

Σύντομο σημείωμα της ανόδου και της πτώσης της Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή

[από το “Lenin Reloaded”, (της Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012 
και 
το Blog “Αγκάρρα” (στις SEPTEMBER 11, 2013)]

{Οι υπογραμμίσεις και οι επιχρωματώσεις είναι δικές μου}...

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε (Salvador Allende Gossens, 1908-1973) ήταν πολιτικός και πρώτος μαρξιστής Πρόεδρος της Χιλής.

Γεννήθηκε στο Βαλπαράιζο το 1908 και σκοτώθηκε (ή αυτοκτόνησε) στο Σαντιάγκο το 1973. Καταγόταν από μεγαλοαστική τάξη και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο. Ασχολήθηκε έντονα με την πολιτική αναπτύσσοντας μαρξιστική δράση. Το 1933 συνέβαλε στην ίδρυση του σοσιαλιστικού κόμματος της Χιλής. Το 1937 συμμετείχε στη κυβέρνηση του Πέντρο Αγκίρε Σέντρα όπου και ανέλαβε για τέσσερα χρόνια υπουργός Υγιεινής. Το 1945 εκλέχθηκε για πρώτη φορά μέλος της Γερουσίας.

Εκλέχθηκε πρόεδρος της Χιλής το 1970 ως επικεφαλής της “Λαϊκής Ενότητας”, (ενός αριστερού συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων τον οποίο συναποτελούσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ριζοσπαστικό Κόμμα, η Κίνηση της Ενωμένης Λαϊκής δράσης (MAPU), η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση (ΑΡΙ), το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα). Στην ομιλία του μετά την νίκη της “Λαϊκής Ενότητας”, ο Αλιέντε είπε: «Αξιώνουμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, να αποδείξουμε ότι μπορούν να γίνουν βαθιές αλλαγές που αποτελούν επανάσταση. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κυβέρνηση δημοκρατική, εθνική, επαναστατική και λαϊκή που θα οδηγήσει στον σοσιαλισμό». Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, στις 3 Νοεμβρίου του 1970, άρχισε να εφαρμόζει ένα ευρύτατο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων κρατικοποιώντας μεγάλες εκτάσεις γης, τον ορυκτό πλούτο της χώρας και τις τράπεζες.

Το πρόγραμμα της “Λαϊκής Ενότητας” περιλάμβανε αναβάθμιση των συμφερόντων των εργατών, εφαρμογή της αγροτικής μεταρρύθμισης, αναδιοργάνωση της εθνικής οικονομίας σε δημόσιο, μικτό και ιδιωτικό τομέα, εξωτερική πολιτική διεθνούς αλληλεγγύης και εθνικής ανεξαρτησίας, καθώς και νέα θεσμική οργάνωση (ως λαϊκό κράτος) με την ίδρυση ενός ενιαίου σώματος αντιπροσώπων. Το πρόγραμμα της “Λαϊκής Ενότητας” πρόβλεπε επίσης την εθνικοποίηση των κύριων ορυχείων χαλκού της Χιλής που άνηκαν σε ξένα συμφέροντα (κυρίως των ΗΠΑ).

[Κι η συνέχεια από το σημερινό Blog “Αγκάρρα” - δεν ξέρω γιατί δεν υπάρχει ολόκληρο στο “Lenin Reloaded”]...

Ορισμένες χαρακτηριστικές μεταρρυθμίσεις κατά το πρώτο διάστημα της προεδρίας του Αλιέντε περιλάμβαναν την ανακατανομή εκατομμυρίων στρεμμάτων γης σε ακτήμονες ως μέρος της αγροτικής μεταρρύθμισης, αύξηση μισθών στις ένοπλες δυνάμεις, και παροχή δωρεάν γάλατος στα παιδιά. Επίσης, ιδρύθηκαν ο Αναπτυξιακός Συνεταιρισμός Ιθαγενών Πληθυσμών και το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης των Μαπούτσε, για να καλύψουν τις ανάγκες των αυτοχθόνων κατοίκων της Χιλής.

Παράλληλα η Κυβέρνηση Αλιέντε εφάρμοσε νέα εξωτερική πολιτική ξεκινώντας τη συνεργασία πρώτα με τη Κίνα και στη συνέχεια με την Κούβα. Η πολιτική του αυτή έφερε σε αντιπαράθεση τα συμφέροντα των ΗΠΑ με συνέπεια οι σχέσεις των δύο χωρών να ψυχραθούν. Ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον είπε χαρακτηριστικά: «Τώρα με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη θα γίνει κόκκινη». Δύο χρόνια από την εκλογή του, άρχισε να καλπάζει ο πληθωρισμός και να πλήττεται η μεσαία τάξη.

Επειδή ο Αλιέντε είχε στο πρόγραμμα του να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού (τα οποία ανήκαν σε Αμερικάνους ιδιώτες) έπρεπε να ανατραπεί. Έτσι, ο Νίξον αποφασίζει να ανατρέψει τον Αλιέντε. Το έργο ανατίθεται στην C.I.A και οργανωτής του πραξικοπήματος επιλέγεται ο Χένρι Κίσινγκερ. Οι μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α προσπαθούν να δωροδοκήσουν τον στρατό της Χιλής αλλά ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, Ρενέ Σνάιντερ ήταν πιστός στο σύνταγμα και η πρώτη απόπειρα πραξικοπήματος απέτυχε. Ο Σνάιντερ βρέθηκε δολοφονημένος λίγες μέρες μετά.

Έπειτα από αυτό, ο Λευκός Οίκος διέταξε τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Η δεύτερη απόπειρα δωροδοκίας στέφθηκε με επιτυχία. Οι φορτηγατζήδες που μετέφεραν τα τρόφιμα σταμάτησαν να κάνουν την δουλειά τους και αυτό για μία χώρα με τη γεωμορφολογία της Χιλής –ισοδυναμεί με καταδίκη σε θάνατο. Το κόστος αυτής της απεργίας ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια για το κράτος της Χιλής, ενώ η C.I.A ξόδεψε τα διπλάσια για να εξαγοράσει το συνδικάτο μεταφορών. Παρ’ όλα τα δεινά που περνούσε η χώρα, η δημοτικότητα του Αλιέντε συνεχώς αυξανόταν. Στη συνέχεια, οι Αμερικανοί οργάνωσαν το σχέδιο Ζ. Τον Ιούνιο του 1973 οργανώνεται ένα δεύτερο πραξικόπημα που κατεστάλη από τη νόμιμη ηγεσία του στρατού και τον στρατηγό Πρατς. Μετά την καταστολή, ο στρατηγός Πράτς συμβούλεψε τον Αλιέντε να δώσει όπλα στον λαό ανοίγοντας τα οπλοστάσια. Ο Αλιέντε όμως όντας πιστός στις αξίες του, αρνήθηκε.

Μετά από αυτά τα γεγονότα ο Αλιέντε αποφασίζει να αλλάξει την ηγεσία του στρατού και στην θέση του Πράτς τοποθετεί τον Αουγκούστο Πινοτσέτ. Την Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 1973 γίνεται συγχρονισμένη επίθεση από ξηρά και αέρα στο προεδρικό μέγαρο. Η δημοκρατία καταλύεται και στην εξουσία ανεβαίνει ο Πινοτσέτ. Λέγεται ότι ο Αλιέντε αυτοκτόνησε κατά την είσοδο των στρατιωτών στο προεδρικό μέγαρο.

[Σημ. δική μου: Ο Αλλιέντε δολοφονήθηκε, σκοτώθηκε ή αυτοκτόνησε κατά την επίθεση των πραξικοπηματιών ενάντια στο Προεδρικό Μέγαρο;]...

********************************

[Και μερικά κριτικά σχόλια του συγγραφέα του κειμένου στο “Lenin Reloaded” παρμένα από την ίδια ανάρτηση. Τα παραθέτω με μικρές δικές μου ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις]...   

40 χρόνια μετά, η Λατινική Αμερική βρίσκεται πολλά βήματα μπροστά!.. Και στις μέρες μας η χιλιάνικη νεολαία, πάλι ματώνει σε αγώνες για το σήμερα και το αύριο…

Αντιφάσεις θα πείτε.. μα τι άλλο από αντιφατικούς κύκλους συνθέτει το σπιράλ της ιστορικής εξέλιξης των κινημάτων των λαών;..

Επιβεβαιώνεται ένα αβίαστο δίδαγμα από το πείραμα της Χιλής: «δεν δικαιούσαι να διστάσεις την κρίσιμη ώρα της μάχης, νικάει μόνο αυτός που ξέρει πότε να πολεμήσει» (Σουν Τζου-η τέχνη του πολέμου).. και ο Αλιέντε και το ΚΚΧ, αν και γνώριζαν το σχέδιο της αντεπανάστασης, δίστασαν την κρίσιμη ώρα να οπλίσουν τον λαό που ήταν συσπειρωμένος και ώριμος να αντισταθεί.. Ο Αλιέντε υπάκουσε στους ηθικούς νόμους της αστικής καταγωγής του τηρώντας τις δεσμεύσεις του προς την αστική τάξη της Χιλής -«να μην οδηγηθούμε σε εμφύλιο και αίμα..» είπε.. και θυσίασε τους αγώνες του χιλιάνικου λαού.., που έδωσε στα μαύρα χρόνια που ακολούθησαν, 30.000 νεκρούς από τις διώξεις και τα βασανιστήρια της αμερικανοκίνητης χούντας του Πινοσέτ.. Δεν είναι το Χιλιάνικο ΚΚ άμοιρο ευθυνών… σε άλλο επίπεδο όμως...

Τότε, μετά από τρία χρόνια διακυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας, υπήρχαν οι δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις για να δράσει στην σωστή κατεύθυνση: ισχυρό ταξικό κίνημα και κοινωνικοπολιτική ενότητα και οργάνωση στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Το μόνο εμπόδιο ήταν η γεωμορφολογία αυτής της χώρας (μία λωρίδα, 4.600 χλμ μήκους, με 175 χλμ μέσο πλάτος).. που πολύ εύκολα μπορούσε να αποκοπεί σε κομμάτια.. και αυτό ακριβώς έγινε το σχέδιο της CIA και των αντεπαναταστατών..

***************************************

“Η United Fruit Co”

[Από το “Κάντο Χένεραλ” του Πάμπλο Νερούντα]

«Όταν ήχησαν οι σάλπιγγες,

όλα είχαν ετοιμαστεί πάνω στη γη,

κι ο Ιεχωβά μοίρασε τον κόσμο σε Coca-Cola Inc.,

Άνακόντα, Ford Motors και σ άλλες μονάδες.

Η Εταιρία Φρούτων Inc. κράτησε γι αυτήν το πιο ζουμερό:

το κεντρικό παράλιο της γης μου,

τη γλυκιά μέση της Αμερικής.

Της ξαναβάφτισε τα χώματα της, «Δημοκρατίες της Μπανάνας»,

και πάνω στους ξεχασμένους νεκρούς,

πάνω στους ταραγμένους ήρωες

πού καταχτήσανε το μεγαλείο,

τη λευτεριά και τις σημαίες,

ίδρυσε την “Όπερα Μπούφα” της:

αλλοτρίωσε τις λεύτερες θελήσεις,

πρόσφερε καισαρικά στέμματα,

εξαπόλυσε τον φθόνο, κουβάλησε τη διχτατορία της “Μύγας”,

μύγα Τρουχίγιο, μύγα Τάτσος,

μύγα Καρρίας, μύγα Μαρτίνες, μύγα Ουβίκο,

μύγες ποτισμένες με αίμα ταπεινό και μαρμελάδα,

μύγες μπεκρούδες πού βουίζουνε,

πάνω στα ομαδικά λαϊκά νεκροταφεία,

μύγες τσίρκου, σοφές μύγες ειδικευμένες στην τυραννία.

Μέσα στις αιμόχαρες μύγες ξεμπαρκάρει ή “Φρούτων”,

ξεχειλίζοντας με καφέ και φρούτα τα καράβια της

πού ξεγλιστράνε σαν νταβάδες με θησαυρούς

απ’ τα στραγγαλισμένα μας χώματα

Και την ίδια ώρα, απ’ τις ζαχαρωτές αβύσσους των λιμανιών,

οι Ίνδιοι γκρεμίζονταν και θάβονταν μέσα στην πάχνη του πρωινού:

κυλάει ένα κορμί, ένα πράμα χωρίς όνομα, ένα νούμερο πεσμένο,

ένα κλαδί νεκρή οπώρα, λειωμένη στα σαπιστήρια.»

*********************************

Κι εκτάκτως ακόμα ένα ποίημα του Νερούντα [που εντόπισα πριν λίγες μέρες όταν έψαχνα υλικό για την ανάρτηση, το φύλαξα και το θυμήθηκα τώρα]. Ο Νερούντα ως φαίνεται πρόλαβε και το έγραψε πριν τον θάνατο του που συνέβη, στις 23 ου Σεπτέμβρη του 1973, δηλ. λίγες μόλις μέρες μετά το φασιστικό πραξικόπημα... Δεν άντεξε τον θρήνο του λαού, ή τον ξέκαναν; 

“Σατράπες” 

[του Πάμπλο Νερούντα]

«Νίξον, Φρέϋ και Πινοσέτ

ως τώρα, ως τούτο τον πικρό

μήνα Σεπτέμβρη του 1973,

με τον Μπορνταμπέρι, τον Γκαρατσάτσου και τον Μπαντζέρ,

Ύαινες αχόρταγες, τρωκτικά,

σιγοτρώνε τα λάβαρα,

τα καταχτημένα με τόσο αίμα, με τόση φωτιά,

στα τσιφλίκια ποδοπατημένα,

διαβολικοί δραγουμιστές,

σατράπες, μύριες φορές πουλημένοι,

ξεπουλητάδες βαλτοί

από τους λύκους της Νέας Υόρκης...

Πεινασμένες για δολλάρια μηχανές,

σημαδεμένοι από τα θύματα

των λαών που θυσιάσατε,

εκπορνευμένοι μικροπωλητές

ψωμιού και αέρα αμερικάνικου,

εγκληματικοί βούρκοι, συμμορίες

από μαστρωπούς μπόσηδες

δίχως άλλο νόμο απ’τα βασανιστήρια

και την πείνα που μαστιγώνει τους λαούς...»

Anef­_Oriwn

[κι εγώ χιλιανός]
11/9/2013 

Ανάρτηση 149/2013* [προγραμματισμένη, πολιτικο-θρησκευτική, αρχιεπισκοπική, επιχειρηματική, καυστική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα σατιρικό κείμενο από την “Χαραυγή” για τον τραπεζο-επιχειρηματία Αρχιεπίσκοπο και μερικά υστερόγραφα για την επικαιρότητα…

{* - Σημείωση 10/9/2013: αυτή η ανάρτηση ετοιμάστηκε το Σάββατο 7/9/2013}…  

***************************

Εισαγωγικά, επεξηγηματικά και σχολιαστικά

Το είδα [και το διάβασα] στην “Χαραυγή” της Πέμπτης 5 του μηνός [Σεπτεμβρίου], ΜΟΥ άρεσε και είπα να το μεταφέρω εδώ και να αναδημοσιεύσω για να το απολαύσετε κι ΕΣΕΙΣ. Πρόκειται για ένα άρθρο με μπόλικο καυστικό χιούμορ του ΑΚΕΛικού Λεόντιου Φιλοθέου. Τούτο έχει ως κεντρικό ήρωα τον super star των καναλιών Αρχιεπίσκοπο Νέας Ιουστινιανής, πάσης Πάφου και Εκκλησιαστικών Επιχειρήσεων Λτδ. Χρυσόστομο Β΄ τον Αθυρόστομο και τις επιχειρηματικές [κυρίως τις τραπεζικές –προφανώς θα εμπνέεται από την “Αγία” Τράπεζα] και έμπλεες πνευματικότητας δραστηριότητες του. [Να σημειώσουμε ότι ξαναφιλοξενήσαμε κείμενο τού Λεοντ. Φιλοθέου, στην ανάρτηση μας με αρ. 102/2013]...

ΕΜΕΙΣ [η Κ.Ε. του Blog, όπως λέει και ο ελλαδίτης Blogger 
και
«ξεκρέμαστος» Σύντροφος“Σφυροδρέπανος”, άλλως “Μπρεζνιεφικό απολίθωμα”] θα πούμε τα εξής ως προκαταρκτικό σχόλιο: Ενόσω η κυπριακή Αριστερά “κρύφκει” και δεν έρχεται σε άμεση ρήξη με τα εκκλησιαστικά επιχειρηματικά και θρησκευτικά κατεστημένα οι εκάστοτε Ττόμηδες, είτε αυτοί είναι αρχιεπίσκοποι, μητροπολίτες, ‘γούμενοι  ή παπάδες, αυτά θα έχουμε. Κι όλοι αυτοί, οι “αγύρτες και κλέφτες”, που θα ‘λεγε ο Θέμος Κορνάρος, θα φιλοξενούνται στα κανάλια [και θα φκαίννουν στες ειδήσεις αλλά και στες Ελίτες και τες Χριστιάνες] για να λέσιν τα δικά τους τα μεταφυσικά και τα “θεϊκά”… Κι εμείς να είμαστε υπόχρεοι να τους ακούμε και να ανεχόμαστε πάσα λαφαζανιά και μαλακία που λαλούσιν, συμπουργκούμενοι [εξωθούμενοι] και που τες ξανθιές παρουσιάστριες...

{Σημείωση 1 – 7/9/2013: Μια και κάναμε αναφορά και στην Ελίτα, την παρουσιάστρια θρησκευτικών, “εθνικών”,  πολιτικών(;), ιστορικών ακόμα και σεξολογικών  προγραμμάτων του ΡΙΚ1, να πούμε ότι «τούτη» εσχάτως παρουσιάζεται στην Τηλεόραση ντυμένη με κυπριακή παραδοσιακή ενδυμασία! Διερωτούμαστε αν έτσι κυκλοφορεί κι έξω από τα τηλεοπτικά studios, ας πούμεν στον δρόμο ή στο supermarket και το café...

Σημείωση 2 - 8/9/2013: Σε συνέντευξη της στο κυριακάτικο ένθετο περιοδικό του “Φιλελεύθερου” “Down Town”, η κα Ελίτα είπε πως σύντομα θα υιοθετήσει την παραδοσιακή στολή και στην καθημερινότητα της.  Φαίνεται πως περιμένει τον σχεδιαστή της να της ετοιμάσει μερικά συνολάκια! «Θέλω να επαναφέρω», είπε, «την κουλτούρα μας, που εδώ και πολλές δεκαετίες την έχουμε εξορίσει στο πυρ το εξώτερον»! Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Σε τηλεοπτική συνέντευξη της χτες το απόγευμα στο “Μέγα”, η παραδοσιακή πλέον Ελίτα είπε πως δεν έχασε την πίστη της στον Αναστασιάδη(!) (τώρα σωθήκαμε!), ενώ στη συνέντευξη της στο περιοδικό είπε πως πρέπει να «...συνταχθούμε με την Ερευνητική Επιτροπή και με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για να ενδυναμώσουμε τις προσπάθειες του (...) για να αποδοθεί δικαιοσύνη». Καλού κακού κυρία Ελίτα μας, εν φέρνεις τζιαι κανένα Γέροντα να κάμει τζιαι κανένα “Άγιο Ευχέλαιο”;}…   

*****************************

“Αρχιεπίσκοπέ μου, καλό Χειμώνα!”

[του Λεόντιου Φιλοθέου, μέλους της Ε.Ε. ΑΚΕΛ Λευκωσίας-Κερύνειας˙ δημοσιεύτηκε στη “Χαραυγή” της Πέμπτης 5 του Σεπτέμβρη 2013, στη σελ. .... (“Άρθρα – Απόψεις”)]

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου, Επίσης δικά μου είναι και τα σχόλια με κόκκινο χρώμα μέσα στις αγκύλες}...

Για δες τι τουίταρε ο αθεόφοβος ο Ποντίφικας μέσα στον Δεκαπενταύγουστο Αρχιεπίσκοπέ μου! Πείνα, παιδιά, ηλικιωμένοι, υγεία… Μα πού ζει επιτέλους αυτός ο Φραγκίσκος; Να Σου πω το ήμαρτόν μου, από την πρώτη στιγμή είναι που δεν μου γέμισε το μάτι εμένα. Όλο για αγάπη, αδελφοσύνη, χριστιανοσύνη και ταπεινότητα μιλάει! Tragic!

Ενώ εσύ Πανεπιχειρηματικότατέ μου; Όλο τον Αύγουστο στις πολιτικοοικονομικές επάλξεις. Μέχρι και όλο Σου το είναι να δώσεις για να σώσεις τις τράπεζες! Πασών των Τραπεζών! Ούτε τα μπάνια Σου δεν σε άφησαν να κάνεις οι άχρηστοι. Να ξεκουράσεις λίγο το Άγιο Κορμί Σου. Πόσα να προλάβεις κι εσύ αυγουστιάτικα;

Να οργανώσεις και να εκπροσωπήσεις το νέο μετοχοποίμνιο της Τράπεζας Κύπρου.

Να μεσολαβήσεις για το ωράριο που ζητά το μικρομεσαίο ποίμνιο της ΠΟΒΕΚ. [Για να μπορεί να εκκλησιάζεται τις Κυριακές το χριστεπώνυμο ποίμνιο]... 

Να βρεις fit and proper ποίμνιο για τα Δ.Σ. των τραπεζών.

Να τα βάλεις με το κακό ποίμνιο, Χριστόφια και Δημητριάδη.

Να πουλήσεις εκκλησιαστική γη σε ντιβελοποίμνιο.

Να βρεις λίγα εκατομμύρια για την Ελληνική Τράπεζα από το ρωσικό μεγιστανοποίμνιο.

Ήθελα να’ ξερα, καμία λειτουργία προλαβαίνεις να κάνεις; Όταν θα βρεις λίγο χρόνο, μια παράκληση μόνο για τα μη εξυπηρετούμενα. Και μια αγρυπνία για τη Διερευνητική μας Επιτροπή, η οποία Δόξα τω Πική θεωρεί το δάνειο της Ομόνοιας πιο σχετικό με την οικονομία παρά τον συμπέθερο. Στην αγρυπνία, επειδή μπορεί να ξεχαστώ εγώ, τα κόλλυβα να θυμηθείς να πάρεις. 

Σαν να μην έφταναν αυτά, ξέμεινε και η Εκκλησία Λτδ από ρευστό! Είναι δυνατόν με τέτοιο cash business, να μην έχεις Άγιε μου, λίγο ζεστό ρευστό στην άκρη; Μας βαφτίζεις, πληρώνουμε. Μας παντρεύεις, πληρώνουμε. Μας θάβεις, εκεί κι αν πληρώνουμε. Το μνημόσυνο, ταρίφα! Κυριακή ο δίσκος, must! Το παγκάρι, δόξα τα λεφτά! Πού πάει, Αρχιεπίσκοπέ μου, όλο αυτό το ρευστό; Ούτε επιταγές δέχεσαι ούτε και visa (ακόμα). Όλα σε γη, ομόλογα, επενδύσεις, ξενοδοχεία και ακίνητα τα έχεις βάλει; Οι κακοθελητές θα λένε τώρα ότι είναι επειδή είσαι γκαντέμης και ξέμεινες. Μην σκας. Βάζε από το ένα αυτί και βγάζε από το άλλο. Όλο και κάτι θα σκεφτεί το Άγιο Επιχειρηματικό Μυαλό Σου.

Ήσουν όμως κι εσύ στο παρελθόν large. Θυμάσαι Αρχιεπίσκοπέ μου όταν αγόρασες ΟΛΑ τα βιβλία του κυρίου Χριστόδουλού μας του πρώην Διοικητή, για το Σχέδιο ΑΝΑΝ; Φλογερός πατριώτης και ιεραπόστολος της ηθικής! Και μέγας ειδικός επί της οικονομίας. Εντάξει, μόνο κάτι περίεργα εκατομμύρια βρίσκουν εδώ κι εκεί στην κόρη του. Διαπραγματεύτηκε λένε και για τον γαμπρό του κάτι 600 ψωροχιλιάδες ευρά αποζημίωση από τη Λαϊκή (ζωή σε λόγου μας) για μερικούς μήνες εργασίας! Σιγά τα ωά!

Μιας και ο λόγος στους μέγα ειδικούς, παραιτήθηκε και ο κύριος Κασίνης μας από την ΚΡΕΤΥΚ, Αρχιεπίσκοπέ μου. Πριν μερικούς μήνες φυσικά ήταν τόσο απαραίτητος όσο και το τρυπάνι, τώρα δεν βλέπω και μεγάλο θρήνο για την απώλεια. Δεν πρόλαβε φυσικά να παραιτηθεί και η Πανεπιστημιακή Έδρα Κασίνη ήταν έτοιμη! Μα είναι δυνατόν να ιδρύουν Έδρα Κασίνη και να μην υπάρχει ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα της προκοπής να ιδρύσει την Αγία Έδρα Χρυσοστόμου του Β’; Θα είχαμε όμως ένα μικρό πρόβλημα για το ποια σχολή θα διεκδικούσε την Έδρα: Πολιτικών Επιστημών; Χρηματοπιστωτικών Σπουδών; Διοίκησης Επιχειρήσεων; Ξενοδοχειακών Σπουδών; Διεθνών Σπουδών; Πάλι καλά που η Θεολογική Σχολή δεν θα είχε τέτοια απαίτηση.

Άσε δα που η Έδρα αυτή, θα μπορούσε να αποτελέσει και τεράστια πηγή εσόδων αυτές τις δύσκολες για την Αγία Επιχείρησή Σου εποχές. Άσε τα Certified, τα Chartered και τα Banking! Πάει, αυτά σβήσανε! Η δική Σου Έδρα θα δίνει το Churching! Αρχιπροσόν! Ευλογημένο προσόν που θα ανοίγει διάπλατα τις πόρτες σε επιχειρήσεις, ξενοδοχεία, εκκλησίες, τράπεζες και φυσικά την πόρτα του Αγίου Πέτρου! Αμήν!

Υστερόγραφο…

Δεν πρόλαβε να βγει το καλοκαίρι και ξαναχτύπησες, Άγιε μου! Για τα καλά. Αντί κήρυγμα για την ανάσταση θα καλέσεις, λέει, το λαό σε επανάσταση! Η αλήθεια είναι ότι με το τεράστιο λαϊκό έρεισμα του 4% είναι άξιον απορίας γιατί δεν έχουμε βγει ακόμα στους δρόμους.

Μέχρι τώρα πάντως, ξέραμε για τη Γαλλική Επανάσταση. Για την Αμερικανική επίσης. Για την Οκτωβριανή σίγουρα. Αλλά επανάσταση για να καταλάβουμε την Κεντρική Τράπεζα επειδή σου υποτίμησαν τις μετοχές; Ρισπέκτ! Αναμφίβολα θα γραφτεί με τα πιο χρυσά γράμματα στην παγκόσμια ιστορία. Στη θέση σου φυσικά θα ανησυχούσα λίγο. Διότι μετά την Κεντρική Τράπεζα μπορεί να μας μπει η ιδέα και να κατηφορίσουμε προς Αρχιεπισκοπή μεριά…

Το μόνο σίγουρο, Αρχιεπίσκοπέ μου, είναι ότι όπως δεν πλήξαμε το καλοκαίρι μαζί σου, δεν πρόκειται να πλήξουμε ούτε και το χειμώνα που μας έρχεται! Στην επανάσταση λοιπόν. Και άμα λάχει ξαναπαίρνουμε και τα χειμερινά ανάκτορα!

Άντε και καλό μας Χειμώνα, σύντροφε Τόμμυ μου!

Anef_Oriwn

[εκτός ποιμνίων και κοπαδιών˙ ο Αριστερός είναι ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος]

Σάββατο 7/9/2013

*******************************

Υστερόγραφα - 10/9/2013:

1. Ο Αθυρόστομος [ούτω καλούμενος] Αρχιεπίσκοπος ξανακτύπησε... Μετά τα όσα συνέβησαν την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή [με τα μνημονιακά νομοσχέδια για τον Συνεργατισμός] ο μεγαλοεπιχειρηματίας της Εκκλησίας βγήκε και είπε «Εκείνο που πρόσεξα χθες βράδυ είναι το ανεγκέφαλο εκείνων που καταψήφισαν, που λαμβάνουν χώρα τα καπρίτσια τους και ο ετσιθελισμός τους και δεν κοιτάζουν το συμφέρον του τόπου»... [Τον ζώσανε μαύρα φίδια αν μπα τζιαι καταρρεύσει τζιαι η δική ΤΟΥ τράπεζα, η Ελληνικά! Τον ετσιθελισμό όμως των κυβερνώντων δεν το είδες, ρε Ττόμυ;]... Η μεγάλη πλάκα όμως ότι σε συνέντευξη του στο “Sigmalive” πριν μερικές μέρες είπε και το αμίμητο «το ΑΚΕΛ συνεργάζεται με τον Πανίκο Δημητριάδη και πιθανόν να τον καθοδηγεί κιόλας» και ότι «το ΑΚΕΛ, που [...] συνεργάζεται με τον Πανίκο Δημητριάδη και πιθανόν ο κ. Δημητριάδης να παίρνει και εντολές από την το ΑΚΕΛ, ήθελε την κατάρρευση της Ελληνικής. Δεν είναι την κατάρρευση του Συνεργατισμού που ήθελαν». [Και μέγας συνωμοσιολόγος ο Ττόμυς]... Επίσης είπε ότι «η Κεντρική [Τράπεζα] με το ΑΚΕΛ έχουν συνεργαστεί προς αυτή την κατεύθυνση, να μου κλείσουν το στόμα. Δεν εγεννήθηκε ακόμη εκείνος που θα μου κλείσει το στόμα»... [Εν τούτον που λαλούμεν τζι’ ΕΜΕΙΣ κε Αθυρόστομε. ΕΣΥ εν μπορείς να βάλεις φερμουάρ στο στόμα ΣΟΥ τζι’ εν να του βάλουν άλλοι;]... 

2.  Η Ρωσσία έκαμε πρόταση να τεθεί υπό διεθνή έλεγχο το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας και ακολούθως να καταστραφεί. Η ίδια η Συρία ήδη καλωσόρισε τη ρωσσική πρόταση. Παράλληλα ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ  Μπαν Γκι Μουν  φαίνεται να την επικροτεί κι έκαμε μάλιστα και εισηγήσεις για τα πρώτα μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν. Τα γεράκια πολέμου της Αμερικής προφανώς το σκέφτονται ακόμα. Ε, ρε υποκριτές και φαρισαίοι που μιλάτε και για ειρήνη!
Χτες το βραδάκι έγινε στη Λευκωσία αντιπολεμική πορεία από την Πλατεία Σολωμού προς την αμερικανική πρεσβεία κι ακολούθως εκδήλωση έξω από την πρεσβεία που διοργανώθηκε από το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης. Πιο πολλά για την εκδήλωση κι άλλα ζητήματα σε σχέση με τη Σύρια, ίσως σε επόμενη ανάρτηση ΜΑΣ...

Anef_Oriwn

[ενάντια στον πόλεμο]
Τρίτη 10/9/2013 

Ανάρτηση 148/2013 [έκτακτη, μακροσκελής, προβληματιζόμενη, Αριστερή(;), κριτική, αδιέξοδη και εξ αναδημοσιεύσεως] – Δύο εξ αριστερών(;) κι ένα εκ δεξιών κριτικά για το ΑΚΕΛ άρθρα από τον “Πολίτη” …

Προλογικά και επεξηγηματικά

Στις προθέσεις μου ήταν να αναδημοσιεύσω σήμερα ένα επικριτικό και με καυστικό χιουμοριστικό περιεχόμενο κείμενο από τη “Χαραυγή” της περασμένης Πέμπτης που έχει ως θέμα τις έμπλεες πνευματικότητας τραπεζο-επιχειρηματικές δραστηριότητες του λεγόμενου Αρχιεπισκόπου... Δύο-τρία όμως σημερινά [κυριακάτικα] άρθρα στην εφημερίδα  “Πολίτης” [με 2 μάλιστα εξ αριστερών ορμώμενους αρθρογράφους] μ’ έκαναν ν’ αλλάξω γνώμη. Να αφήσω για αργότερα το άρθρο από τη “Χαραυγή” και ν’ ασχοληθώ μ’ εκείνα του “Πολίτη”... [Σχετική αναφορά έκανα και σε σχόλιο μου στην προηγούμενη ανάρτηση μου, το οποίο θα βρείτε πατώντας εδώ]...

Τα περί των οποίων ο λόγος άρθρα είναι,  

-  έναν [στη σελ. 13] με τίτλο “Δημιουργία διεξόδου ο στόχος για όσους διαφωνούν” που ανήκει στον μυστηριώδη κυριακάτικο αρθρογράφο ονόματι “Κάρολος” [όπως λέμε Κάρ(ο)λ(ος) Μαρξ(ης)]. «Τούτος» γράφει την αριστερόστροφη [δήθεν] στήλη “τρία κλικ αριστερά”... Και λέω δήθεν γιατί θεωρώ ότι η αριστερότητα και η “ΑΚΕΛότητα” που ο συγκεκριμένος αρθρογράφος θέλει να προσδώσει στα σύντομα σχόλια του πάνω στην επικαιρότητα είναι προσποιητή και ΔΕΝ πείθει!!! Και παρ’ όλο που στο σημερινό κείμενο του θέτει κάποιους εύλογους προβληματισμούς και ερωτήματα σε σχέση με τη στάση του ΑΚΕΛ στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη το βράδυ, αλλά και γενικότερα για την [ΜΗ] ύπαρξη ουσιαστικής εναλλακτικής διεξόδου εκτός των τροϊκανών πλαισίων, εν τούτοις δεν ξέρω [δεν κατάλαβα] αν τις συγκεκριμένες σκέψεις του τις εκφράζει ως ΑΚΕΛικός ή έστω ως Αριστερός. Μού κάνει εντύπωση που δεν βρήκε λέξη να πει για τον αυταρχισμό και τον ετσιθελισμό των κυβερνώντων. Κι όταν μάλιστα αυτός ο ετσιθελισμός όπως και η αλαζονική τους συμπεριφορά, αναδείχθηκε σαφέστατα μέσα από την απαίτηση τους να περάσουν [να γίνουν αποδεχτά] τα νομοσχέδια για τον Συνεργατισμό όπως οι ίδιοι τα είχαν σκεφτεί και ετοιμάσει ως καλοί υπηρέτες της Τρόικας. Κι όλ’ αυτά χωρίς ΚΑΜΙΑ διαβούλευση με τα κόμματα που διαφωνούσαν. Ούτε καν είχαν έστω και την παραμικρή ευαισθησία να λάβουν υπ’ όψη τη θέση του ΑΚΕΛ που είχε εκφράσει δια του Γενικού του Γραμματέα μερικές μέρες πριν ότι το Κόμμα ΔΕΝ θα τα ψήφιζε εφόσον δεν γίνονταν κάποιες τροπολογίες.

-  Το δεύτερο άρθρο [στην αμέσως επόμενη σελίδα της εφημερίδας -στη 14^η] είναι του Σωτήρη Κάττου και δημοσιεύεται στη δική του κυριακάτικη στήλη. Έχει τίτλο «Το ΑΚΕΛ στην “κυβέρνηση”» και αποτελεί ένα καθαρά ειρωνικό και εν μέρει απαξιωτικό [για το ΑΚΕΛ] κείμενο. Είχα σκεφτεί να το αναδημοσιεύσω κι αυτό αλλά τελικά έκρινα ότι δεν μπορεί να προσφέρει και κάτι σημαντικό και ουσιώδες σε μια πολιτική συζήτηση για το θέμα της εναλλακτικής διεξόδου. Άστε που μας βάζει και στην φασαρία να ψάχνουμε σε λεξικά για το τι σημαίνουν κάποιοι λατινικοί όροι που χρησιμοποιεί όπως «ipso facto» και «sui generis». Κάποιος που κατέχει λατινικά να ΜΑΣ (δια)φωτίσει, πληηηζ…

-   Το τρίτο άρθρο [στη σελ. 18] είναι της γνωστής “συναγερμικιάς” και πάλαι ποτέ επαναπροσεγγίστριας [ήταν τότε που ανακάλυψε την ταshινόπιτταν] Ξένιας Κωνσταντίνου. Έχει τίτλο “Η φλόγα του λαϊκισμού ήταν κόκκινη” κι η συγγραφέας αναφέρεται επικριτικά  στην αντιμνημονιακή εκδήλωση που έγινε την Πέμπτη έξω από τη Βουλή… Ειλικρινά δεν έχω πρόθεση να ασχοληθώ με τί γράφει μια νεοφιλελεύθερη πολιτικός ενταγμένη σε συγκεκριμένο δεξιό κόμμα και η οποία ονομάζει «λαϊκισμό» την όποια αντίσταση κι αντίδραση στις τροϊκανές ντιρεκτίβες...

*****************************

“Δημιουργία διεξόδου ο στόχος για όσους διαφωνούν”

[του “Κάρολου”, “Πολίτης” της Κυριακής 8/9/2013, στήλη “Τρία κλικ αριστερά”, σελ. 13]

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου}...

■ «Τα τραγελαφικά που έγιναν την Πέμπτη ίο βράδυ στη Βουλή είναι πιθανό να τα ξαναζήσουμε γιατί οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η Κύπρος μέσα από το μνημόνιο συναντίληψης με την τρόικα και οι ανάγκες της χώρας σε ρευστό υποχρεώνουν σε πολιτικές (επικυρωτικές κατά κύριο λόγο) αποφάσεις που

όχι απλά δεν είναι αρεστές σε κάποια κόμματα και τους υποστηρικτές τους, αλλά αποδεικνύονται επώδυνες για μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Είναι δε ο ισχυρισμός πολλών (και της στήλης) πως οι αποφάσεις που καλούνται, και λαμβάνουν η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο δεν οδηγούν στην ανάπτυξη, αλλά στην ύφεση και στην αύξηση της ανεργίας. Και η ανεργία είναι ο υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και όχι το ύψος των ελλειμμάτων ή το ύψος του δημόσιου χρέους επί του ΑΕΠ.

■ Εμφανίζεται λοιπόν ως παράλογη η στάση κάποιων κομμάτων, τα οποία είτε συμφώνησαν είτε συναίνεσαν με

τη μνημονιακή πολιτική είτε απλώς την ανέχθηκαν, αλλά ταυτόχρονα υιοθετούν μια ρητορική απόρριψης αυτών των πολιτικών. Το κάζο που υπέστησαν όλοι το βράδυ της περασμένης Πέμπτης στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής μπορεί να τους κάνει σοφότερους ως προς τη... μαθηματική διαχείριση των κινδύνων επανάληψης τέτοιων καταστάσεων. Όμως, η ουσία είναι άλλη: Θα κληθούν ξανά και ξανά να υπερψηφίσουν νόμους και κανονισμούς που επιβάλλονται μεν από την προσαρμογή στο μνημόνιο αλλά δεν είναι αποδεκτοί από συγκεκριμένες κομματικές ηγεσίες, συλλογικά όργανα και κομματικές βάσεις. Πιθανότατα, όμως, να αποδειχθούν και

μη ορθοί όλοι αυτοί οι νόμοι που ψηφίζονται τη μια και την άλλη. Αυτό δείχνει και η εμπειρία άλλων χωρών που υπέγραψαν μνημόνια ή που υποχρεώνονται σε πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας για να αποφύγουν ένα μνημόνιο, ελλείψει άλλων πηγών χρηματοδότησης εντός της ευρωζώνης.

■ Υπάρχει όμως πραγματικά περιθώριο υπαναχώρησης έναντι της τροϊκανής κοινωνικής πραγματικότητας; Μπορούν αυτοί που διαφωνούν με την ουσία και τις επιμέρους διαταγές που συνθέτουν το μνημόνιο να επιλέξουν κάτι άλλο; Θεωρητικά ναι. Πάντα υπάρχουν επιλογές με μεγάλο κοινωνικό κόστος, ενίοτε δυσανάλογο του οφέλους, όταν το τίμημα που καλείσαι να υποστείς είναι ο χρηματοπιστωτικός στραγγαλισμός. Τα όσα ζήσαμε την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή δείχνουν

πως οι πραγματικές επιλογές είναι ανύπαρκτες για την ώρα. Και μόνο επικοινωνιακά είναι δυνατές αυτές οι επιλογές, π.χ. ένα... όχι, από το ΑΚΕΛ όταν οι υπόλοιπες δυνάμεις διασφαλιστεί -και από το ΑΚΕΛ- ότι θα πουν ναι! Είναι ξεκάθαρο ότι αυτές οι επικοινωνιακές αποστάσεις από το μνημόνιο είναι δυνατές μόνο αν το επιτρέπουν τα μαθηματικά της Βουλής! Στο διαμορφωμένο οικονομικοπολιτικό πλαίσιο κατάλαβαν πολύ καλά και το ΑΚΕΛ και η ΕΔΕΚ τι θα συνέβαινε το πρωινό της Παρασκευής αν αιωρείτο στην ατμόσφαιρα ο κίνδυνος μιας νέας σκληρής τιμωρίας από την τρόικα  και τους δανειστές, απόρροια ενός όχι στα μνημονιακά νομοσχέδια.

■  Επιστρέφουμε λοιπόν σε αυτό που θα αντιμετωπίσουμε πολλές φορές στο προσεχές μέλλον: Στην υποχρέωση να ψηφίζονται μνημονιακές πολιτικές, λανθασμένες, ή απλά μη αρεστές σε κάποια κόμματα, προκειμένου να παίρνουμε τα χρήματα και να μην καταρρεύσει η κοινωνία. Εν γνώσει μας ότι τα χρήματα που παίρνουμε για την ώρα ενισχύουν την ύφεση και τη φτώχεια και όχι την ανάπτυξη. Έχουμε εγκλωβιστεί σε μια παγίδα        επώδυνης οικονομικής συρρίκνωσης, η έξοδος από την οποία δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα είναι το αποτέλεσμα της πιστής εφαρμογής του μνημονίου. Αυτοί που πραγματικά απορρίπτουν  αυτές τις επιλογές διαπιστώνοντας παράλληλα την απουσία εναλλακτικών επιλογών, ας αποφύγουν να εκτίθενται με κωμωδίες όπως αυτές που εκτυλίχθηκαν στη Βουλή κι ας αναλωθούν σε πιο δημιουργικές ειλικρινείς και τίμιες απόπειρες να καταδείξουν πόσο ατέρμονη είναι η μνημονιακή επιλογή που μας επιβλήθηκε. Με παράλληλη αναζήτηση, δυναμική διεκδίκηση και δημιουργία διεξόδου, για την ευρωπαϊκή κοινωνία και όχι μόνο την κυπριακή.»

****************************

Και [ο] έτερος εξ αριστερών(;) κυριακάτικος αρθρογράφος του “Πολίτη” [ο Σωτήρης Κάττος κάτοχος και PHD στην Πολιτική Κοινωνιολογία] γίνεται πιο ξεκάθαρος [στη σελίδα 14] για το τί πρέπει να κάνει το ΑΚΕΛ… Γράφει, λοιπόν, ο σύντροφος(;) στο άρθρο με τίτλο «Το ΑΚΕΛ στην “κυβέρνηση”»:

«...  κατ’ ανάλογο τρόπο όπως σε ένα δημοτικό συμβούλιο συνεργάζονται τις περισσότερες φορές αγαστά δημοτικές ομάδες διαφόρων αποχρώσεων, έτσι θα μπορούσε και το ΑΚΕΛ να αξιοποιήσει τη νέα κατάσταση πραγμάτων και να ζητήσει συμμετοχή στο “κυβερνητικό” σχήμα. Μέσα από τη συμμετοχή του θα μπορούσε σε κάποιο βαθμό να ενισχύσει και τις προσπάθειες του “Προέδρου της Δημοκρατίας” (αφού η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας έχει πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων ελέω ευρωζώνης και μνημονίων) για αναζήτηση μιας γρήγορης και βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος. Το ΑΚΕΛ θα πρέπει να επανεξετάσει δημόσιες τοποθετήσεις του αναφορικά με τη λύση του κυπριακού προβλήματος και να αντιληφθεί ότι μόνο μέσα από μια σύντομη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού το κόμμα αυτό θα έχει ιστορική συνέχεια. Διαφορετικά, όπως παρουσιάζονται σήμερα οι πολιτικές εξελίξεις, εκτιμώ ότι ο ιστορικός του κύκλος θα ολοκληρωθεί πολύ σύντομα. Μόνο μέσα από μια σύντομη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού θα βγει το νησί από την κοινωνική και οικονομική περιδίνηση και ανεξέλεγκτη κατακρήμνιση. Θα γλυτώσουμε και από τους από καθέδρας αφελείς κι επιφανειακούς παράγοντες με τους οποίους έχουμε κατακλυστεί. Όλα τα άλλα περί δημοσιονομικής και τραπεζικής εξυγίανσης συνιστούν μια πολιτικά ανόητη και συνάμα επικίνδυνη φαυλότητα που εγκλωβίζει την προοπτική της πληθυσμιακά πλειοψηφούσας μεσαίας τάξης και την οδηγεί νομοτελειακά στον κοινωνικοοικονομικό και πολιτισμικό της αφανισμό.»

*****************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

1. Κατ’ αρχάς μια κουβέντα [μάλλον ερώτημα] προς τον σύντροφο Κάττο, ο οποίος επανέρχεται εξ αριστερών για να προβάλει βασικά τη θέση για συνεργασία ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ στο κυπριακό... Αλήθεια όμως, αγαπητέ Σύντροφε, σε μιαν εποχή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιβάλει μέσω Τρόικας και Eurogroup ένα τόσο επαχθές και καταστροφικό για την Κύπρο μνημόνιο, τι καλό/θετικό μπορούμε να αναμένουμε για το κυπριακό; Δεν είναι αφελής αυτή η προσέγγιση; Ή μήπως το ΑΚΕΛ καλείται να δώσει το ζητούμενο αριστερό άλλοθι στη δεξιά διακυβέρνηση του τόπου [ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ-ΕΥΡΩΚΟ] για να επισημοποιήσει τούτη, τη διχοτόμηση της χώρας μας; Δεν γίνεται αντιληπτό ότι εκεί οδηγούμαστε;  [Στο ίδιο περίπου μήκος κύματος κινείται και ο “Κάρολος”, όταν μιλά για «αναζήτηση, δυναμική διεκδίκηση και δημιουργία διεξόδου, για την ευρωπαϊκή κοινωνία και όχι μόνο την κυπριακή»... Μα καλά το ΑΚΕΛ εν να γίνει τελικά η αριστερή συνείδηση της Ευρώπης, όπως κάποτε σωστά διερωτήθηκε και μια Συντρόφισσα; Και για ποια Ευρώπη, τέλος πάντων, μιλάτε;]...

2. Και πάμε τώρα στο κείμενο του “Κάρολου”: «Τούτος» θα κλίκκαρε πραγματικά [θα έκαμνε κλικ] προς τα αριστερά αν πρόβαλλε και μερικές πραγματικά αριστερές ριζοσπαστικές, αντι-μνημονιακές θέσεις. Αντίθετα εκείνο που βασικά βγαίνει στο τέλος μέσα από το κείμενο του [παρά τους εύλογους προβληματισμούς του στις δύο πρώτες παραγράφους] είναι πως ένεκα της «απουσίας» [κατά τη γνώμη του] εφικτών «εναλλακτικών επιλογών», δεν μας μένει παρά η υποταγή στις νεοφιλελεύθερες μνημονιακές ντιρεκτίβες των ευρωπαίων εταίρων μας. Γιατί δεν διευκρινίζει σε τί μπορεί να συνίστανται «οι δημιουργικές, ειλικρινείς και τίμιες απόπειρες...» οι οποίες θα δείξουν «πόσο ατέρμονη είναι η μνημονιακή επιλογή που μας επιβλήθηκε»; Μπορεί να πεισθεί ο κόσμος για οτιδήποτε αν δεν του προτείνεις και διεξόδους, ή θα μείνει ικανοποιημένος επειδή κατάλαβε «πόσο ατέρμονη είναι η μνημονιακή επιλογή που μας επιβλήθηκε»; 

3. Αχ, ρε “Κάρολε”! γιατί παρ’ όλο που από τη μια βλέπω να προσπαθείς να αναδείξεις μιαν καλοπροαίρετη(;) κριτική για τη στάση του ΑΚΕΛ [και γενικότερα απέναντι στην κρίση και ειδικότερα για το πως λειτούργησε στη Βουλή για τον Συνεργατισμό], εν τούτοις νοιώθω ότι ΜΑΣ περιπαίζεις! Ναι μεν εύλογα τα ερωτήματα «Υπάρχει όμως πραγματικά περιθώριο υπαναχώρησης έναντι της τροϊκανής κοινωνικής πραγματικότητας; Μπορούν αυτοί που διαφωνούν με την ουσία και τις επιμέρους διαταγές που συνθέτουν το μνημόνιο να επιλέξουν κάτι άλλο;» [οφείλω να παραδεχτώ ότι με απασχολούν κι ΕΜΕΝΑ τέτοια ερωτήματα αγαπητέ “Κάρολε”], αλλά οι κατευθύνσεις που τελικά δίνεις είναι και αόριστες αλλά και τείνουν προς τη δεξιά σοσιαλδημοκρατια! Γιατί δεν το λες καθαρά και μασάς τα λόγια σου; Στο τέλος εκείνο που κάνεις είναι να λειτουργείς με τον τρόπου που επικρίνει το ΑΚΕΛ ότι κάνει... Λόγου χάριν σήμερα ο Μάκης Παπαδόπουλος [μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας] με άρθρο του στον “Ριζοσπάστη” λέει και τα εξής:

-   «Όσο συνεχίζουμε να βαδίζουμε στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, φιλολαϊκή διέξοδος απ' την κρίση, πολύ απλά δεν μπορεί να υπάρξει. Είτε επιταχύνουμε, είτε επιβραδύνουμε, είτε αλλάξουμε λωρίδα κυκλοφορίας θα καταλήξουμε στο ίδιο αποτέλεσμα: Νέες θυσίες για το λαό, χωρίς ημερομηνία λήξης, στο βωμό της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων.»

-   «Όποιος αποδέχεται και θέτει ως στόχους τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και την επίτευξη ψηλού ρυθμού ανάπτυξης της καπιταλιστικής οικονομίας, δεν μπορεί να αντιταχθεί ουσιαστικά στις απαιτήσεις του κεφαλαίου για φθηνότερη εργατική δύναμη, αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.»

-   «Καμιά επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ δεν μπορεί να καταργήσει την αιτία της περιοδικής εκδήλωσης της κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Ούτε θα ακυρώσει τις κοινοτικές ποσοστώσεις και την ανταγωνιστική πίεση στην εγχώρια παραγωγή, με τα γνωστά αποτελέσματα στη μεταποίηση και στον αγροτικό τομέα.»

Λοιπόν, “Κάρολε”, πεδίον δόξης λαμπρό ανοίγεται μπροστά σου για επεξεργασία μιας αριστερής εναλλακτικής επιλογής. Μπορείς, ή νομίζεις/πιστεύεις ότι δεν υπάρχει τέτοια επιλογή; 

Anef_Oriwn
[σε αναζήτηση αριστερών εναλλακτικών επιλογών]
Κυριακή 8/9/2013 

Ανάρτηση 147/2013 [έκτακτη, βουλευτική, (αντι)μνημονιακή, αναδηπλωτική] – Για το ψεσινή αναδίπλωση των (συγ)κυβερνώντων στη Βουλή...

Πάμε εκτάκτως στην ψεσινή συνοδό της Ολομέλειας της Βουλής [κάποιοι στις ειδήσεις προφανώς για λόγους εντυπωσιασμού την είπα «θρίλερ»], όπου ψηφίστηκαν τελικά [κατά πλειοψηφία] και τα 14 μνημονιακά νομοσχέδια για τον Συνεργατισμό...

Κατ’ αρχάς να πω ότι, 
-  η αναφορά του αγαπητού συν-blogger Stelioυ Papalangi σε «εψεσινό φιάσκο» [στη Βουλή] σε σχόλιο του στην προηγούμενη [περί της Συρίας] ανάρτηση μου, και
- ο αποπροσανατολιστικός και χειραγωγικός τρόπος που παρουσιάστηκε το θέμα από τα πλείστα φιλοκυβερνητικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης [ΜΜΕ], έντυπα και ηλεκτρονικά με αναγκάζουν να κάνω αυτή την ανάρτηση. Να αναφέρω χαρακτηριστικά ότι ο “Πολίτης” [σε ρεπορτάζ της Κάτιας Σάββα] έγραφε και πρωτοσέλιδα για «ανεύθυνη συμπεριφορά της Βουλής» και ότι «τα παιδία παίζει με τη μοίρα μας» και στη σελίδα 4 «Τα έκανα μαντάρα και μετά γάργαρα» και ότι «Καταψήφισαν για να υπερψηφίσουν τα νομοσχέδια που οδηγούν στη 2^η δόση», υποβαθμίζοντας [βάζοντας σε μικρό υπότιτλο] ότι «η αντιπολίτευση [...] συναίνεσε στην υπερψήφιση εξασφαλίζοντας τρεις τροποποιήσεις»...      

Σκοπός μου [μ’ αυτήν μου την έκτακτη ανάρτηση] είναι να [παρουσιάσω η παρουσίαση τα πραγματικά ψεσινά γεγονότα, αλλά και τί προηγήθηκε, ή/και κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες [από της ψεσινής συνόδου συνεδρία και των παρασκηνίων της] που σκόπιμα υποβαθμίστηκαν ή [πιο σωστά] αποσιωπήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τα φιλοκυβερνητικά ΜουΜουΕ ...

Να σημειώσω ότι η ψήφιση των 14 μνημονιακών νομοσχεδίων για τον Συνεργατισμό είχε τεθεί ως προϋπόθεση από τους

Δανειστές ΜΑΣ [την Τρόικα Eurogroup], για εκταμίευση της δεύτερης δόσης, ύψους 1,5 δις ευρώ, τα οποία βασικά θα χρησιμοποιηθούν για την ανακεφαλαιοποίηση του Συνεργατισμού. Δύο όμως απ’ αυτά τα νομοσχέδια καταψηφίστηκαν με ψήφους 21υπερ [ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΥΡΩΚΟ] και 23 και εναντίον [ΑΚΕΛ, ΕΔΕΚ, Περδίκης των Οικολόγων, Κουτσού της “Συμμαχίας  των Πολιτών” και Κουλίας]... Οι δύο τελευταίοι ήταν έκπληξη της βραδιάς καθώς με την αρνητική ψήφος τους κάτι που ανάτρεψε τις θετικές [μέχρι εκείνη την ώρα] για τους κυβερνώντες οριακές ισορροπίες με αποτέλεσμα να τα χάσουν. [Περιέργως από τη συνοδό της Βουλής που συγκλήθηκε έκτακτα απουσίαζαν 12 ολόκληροι βουλευτες˙ προφανώς κάνουν διακοπές ακόμα, ή αποφάσισαν να οικουρήσουν!]... Στο τέλος αποφάσισαν να καλέσουν εσπευσμένα [ο Αβερωφούλλης και ΣΙΑ] τον Υπουργό Οικονομικών και τον Κυβερνητικών Εκπρόσωποι στη Βουλή για έκτακτη σύσκεψη μαζί με τους αρχηγούς των Κομμάτων. Κι ως του θαύματος η συγκυβερνητική παράταξη αποφάσισε να αποδεχτεί [με ελαφρές διαφοροποιήσεις] τις τρεις βασικές τροπολογίες που το ΑΚΕΛ είχε προτείνει και που η πλειοψηφία της Ολομέλειας είχε απορρίψει μια-δυο ώρες προηγουμένως και τις οποίες για μέρες το Προεδρικό και τα συγκυβερνώντα κόμματα κώφευαν και δεν ήθελαν ν’ ακούσουν. Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, είχε μόλις την προηγουμένη προειδοποιήσει πως το ΑΚΕΛ θα επιμείνει σε μερικές προϋποθέσεις που πρέπει να περιληφθούν στη νομοθεσία η οποία θα εγκριθεί για τον Συνεργατισμό. Ερωτηθείς πως θα τοποθετηθεί το κόμμα του στην αυριανή, επί των νομοσχεδίων ψηφοφορία, στη Βουλή, ο Σύντροφος είπε ότι «εάν επιμείνουν στο περιεχόμενο των νομοσχεδίων όπως έχουν ετοιμασθεί εμείς θα τα καταψηφίσουμε». Ήταν όμως σίγουροι εκεί στο Προεδρικό και στην Πινδάρου ότι θα περνούσαν τα νομοσχέδια με τους συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων που υπάρχουν στη Βουλή... Κι είπαν ακόμα μια φορά [σε μια ακόμα επίδειξη ετσιθελισμού κι αυταρχικότητας] να μην λάβουν υπ’ όψη  την Αντιπολίτευση [ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ]...  Αλλά τελικά «εκάτσαν πάνω» [που θα ελάλεν τζι’ ο μακαρίτης ο Παπαϊωάννου] τζιαι “εβουρούσαν σαν τα καμήλια να βρουν λύσεις”!

Βασικά η συναίνεση επιτεύχθηκε μετά που οι κυβερνώντες αποδέχτηκαν τελικά τις τρεις βασικές τροποποιήσεις που έθετε το ΑΚΕΛ, λες και δεν μπορούσαν να το κάνουν προηγουμένως, ή τουλάχιστον να το συζητήσουν.  Με την επαναφορά και την τελική έγκριση των δύο νομοσχεδίων [με τις αλλαγές που τους έγιναν], ικανοποιήθηκε το αίτημα του ΑΚΕΛ για την αποτίμηση στοιχείων του Συνεργατισμού που θα αναληφθεί από διεθνή οίκο. Επίσης, υπήρξε ικανοποίηση του αιτήματος του ΑΚΕΛ σχετικά με τις μετοχές που θα περάσουν στον Συνεργατισμό από τα χέρια του κράτους. Δήλωσε τέλος ικανοποιημένος, διότι αναλήφθηκε δέσμευση για την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή Συνεργατιστών στις επιτροπές διοίκησης.

Πιο συγκεκριμένα,
- Περιλήφθηκε πρόνοια με βάση την οποία το ποσοστό του κράτους θα καθοριστεί μετά από μελέτη από ανεξάρτητο οίκο, σχετικά με τη δίκαιη αξία του Συνεργατισμού. Ως εκ τούτου το κράτος δεν θα λάβει 99% των μετοχών, όπως είχαν συμφωνήσει αρχικά κυβέρνηση και Τρόικα, αλλά θα πρέπει να αναμένουν τη νέα μελέτη, η οποία με βάση τις μέχρι στιγμής ενδείξεις αναμένεται να καθορίσει το ποσοστό του κράτους σε χαμηλότερα επίπεδα.
- Επίσης, έγινε δεκτό το αίτημα της αντιπολίτευσης, σχετικά με τη διαδικασία η οποία θα ακολουθηθεί για την επαναγορά των μετοχών του κράτους από τον Συνεργατισμό. Με τη νέα φόρμουλα ουσιαστικά έγινε ένας συνδυασμός μεταξύ των δύο προτάσεων που είχε καταθέσει πρόσφατα ο ίδιος ο Συνεργατισμός.
-  Το τρίτο σημείο των αλλαγών αφορά τη σύνθεση των Διοικητικών Συμβουλίων [των Επιτροπειών] των Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων [ΣΠΙ] και το δικαίωμα των μελών του Συνεργατισμού να επιλέγουν οι ίδιοι την ηγεσία τους. Με βάση τη συμφωνία που έχει γίνει η πλειοψηφία των μελών των Επιτροπών των ΣΠΙ θα εκλέγονται από τα ίδια τα μέλη τους, ενώ οι υπόλοιποι θα διορίζονται από την κυβέρνηση. Να σημειώσουμε ότι η αρχική πρόταση του ΑΚΕΛ προνοούσε όπως όλοι οι Επίτροποι εκλέγονται από τα ίδια τα μέλη, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, ωστόσο στα πλαίσια της συναίνεσης έγινε τελικά αποδεκτή η νέα βελτιωμένη φόρμουλα.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο Συνεργατισμός έχει πια αλλάξει [και θ’ αλλάξει περαιτέρω με τη νέα νομοθεσία]... Δεν συμμερίζομαι την άποψη περί σωτηρίας του Συνεργατισμού [ή ότι έγιναν έστω κάποια βήματα ο Συνεργατισμός να διατηρήσει την παλιά ανθρώπινη μορφή του]. Τα ΣΠΙ ήταν εδώ και καιρό και πλέον και με βούλα [και με το πέρασμα του ελέγχου τους κάτω από την Κεντρική Τράπεζα] τραπεζικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όπως και οι άλλες τράπεζες. [Και θα πίνουν κι αυτές το αίμα του κοσμάκη]... Όμως το τι έγινε χτες ψες έχει μια τεράστια πολιτική σημασία. [Πάλι θα δω τα πράματα αποστασιοποιημένα από τη ιδεολογική τους πτυχή]... Η Δεξιά αναγκάστηκε να κάμει συμβιβασμούς και υποχωρήσεις για να περάσουν κάποια πράματα, τις «επικαιροποιημένες» μνημονιακές  συμφωνίες για τον Συνεργατισμό. Άρα το Μνημόνιο ΔΕΝ είναι πανάκεια, ούτε ό,τι αποφασίζουν ετσιθελικά οι συγκυβερνώντες μαζί με τους τροϊκανούς φίλους τους αποτελεί Ευαγγέλιο και για ΕΜΑΣ τους Αριστερούς. [Όπως είπε και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ενώπιον της λεγόμενης ερευνητικής Επιτροπής Πική στο Ευαγγέλιο ορκίζονται «οι χριστιανοί κι ορθόδοξοι»]... Τώρα αν αυτές οι υποχωρήσεις της Δεξιάς είναι για καλό [από πολιτικής άποψης] για την Αριστερά και τον κοσμάκη ο χρόνος θα δείξει... Λέτε η Δεξιά να «‘δωσε αυγό για να πάρει όρνιθα»;  Πάντως για την ώρα νοιώθω πώς ανέβηκε το κύρος της Αριστεράς κι άστε τους άλλους να μιλάνε για «ανευθυνότητες» και τα τοιαύτα... Οι (συγ)κυβερνώντες αναδιπλώθηκαν ανωμάλως!

Να σημειώσω ότι χτες το απόγευμα πραγματοποιήθηκε έξω από τη Βουλή και αντι-μνημονιακή εκδήλωση [βασικά για στήριξη του Συνεργατισμού και με αίτημα για τροποποίηση της νομοθεσίας για φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας και δη το μέρος που αφορά την πρώτη κατοικία]. Η εκδήλωση που διοργανώθηκε από το ΑΚΕΛ κι άλλες οργανώσεις της Αριστεράς [ΠΕΟ, ΕΔΟΝ, ΕΡΑΣ, Φοιτητική Ένωση ΤΕΠΑΚ, ΕΚΥΣΥ]... 

Anef_Oriwn

[μόλις και πρόλαβα την εκδήλωση]
Παρασκευή 6/9/2013 

Ανάρτηση 146/2013 [συριακή, αντι-ιμπεριαλιστική, αντιπολεμική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα άρθρο του Χρήστου Χαλικιόπουλου για την επαναλαμβανόμενη ιμπεριαλιστική υποκρισία...

Αντί εισαγωγής

«Στο ίδιο έργο θεατές...

[...]

Στο ίδιο πάντα σκηνικό...»

***************************

Προλογικά και σχολιαστικά

Και επανερχόμαστε αγαπητές αναγνώστριες και φίλτατοι αναγνώστες στο “Συριακό Ζήτημα” και την επικείμενη αμερικανική [ιμπεριαλιστική] επέμβαση εκεί... Ο δημοκρατικός(!) Ομπάμ(ι)ας πάντως δήλωσε σαν τυπικός αμερικανός cowboy πως διατηρεί το δικαίωμα να δράσει στη Συρία και χωρίς έγκριση από το Κογκρέσο(!) [λες και το Κογκρέσο θα ‘χε διαφορετική άποψη]... Η υποκρισία των αμερικανών [και των συμμάχων τους] δεν έχει όρια! Το ίδιο και η υποκρισία των χειροκροτητών τους... Οι τελευταίοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι καλώς θα γίνει η [ιμπεριαλιστική -αυτός ο χαρακτηρισμός είναι δικός μου!] στρατιωτική επέμβαση και ο πόλεμος που θα ακολουθήσει. Θα ανατραπεί επιτέλους ο Άσαντ ο σφαγέας του συριακού λαού και θα επιβληθεί επιτέλους η τάξη και η ασφάλεια, η ειρήνη και η δημοκρατία [ένα πράμα όπως έγινε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν]. Ο συριακός λαός θα είναι επιτέλους ελεύθερος για την ελεύθερη και χωρίς περιορισμούς καπιταλιστική του ανάπτυξη. Και θα υποδεχτεί τους ευρωπαίους κι αμερικανούς απελευθερωτές κεφαλαιοκράτες που θα shονώσουν παραδάκι για να δει επιτέλους άσπρη μέρα ο γείτονας συριακός λαός, ασχέτως αν κάποιοι μουλλάες τους ανεβάζουν, κκιλίντζιηρους τους κατεβάζουν... Τώρα κάποιοι έχουν θυμηθεί ότι οι Σύροι [μπορεί να] κακοπερνούσαν επί Άσαντ. Ποτέ δεν αμφισβητήσαμε ότι στη Συρία υπάρχει μια οικογενειακή [υπό τον Άσαντ] κοσμική δικτατορία. Όμως ποτέ δεν πιστέψαμε ότι οι στηριζόμενοι από τους Δυτικούς κι άλλους ΝΑΤΟϊκούς [κυρίως τους αμερικανο-αγλλο-γάλλους] αντικαθεστωτικοί, θα φέρουν στη χώρα καλύτερες μέρες και δη οι ισλαμιστές που είναι σήμερα οι κυρίαρχοι του ένοπλου αντιπολιτευτικού παιχνιδιού...   

Πιο κάτω θα παραθέσω ένα κείμενο του συνεργάτη του “Πολίτη” Χρήστου Χαλικιόπουλου από τη έκδοση της περασμένης Δευτέρας. Γράφει εκεί ένα χρονογράφημα κάθε Δευτέρα. [Προσωπικά θεωρώ τον Χαλικιόπουλο ως τον καλύτερο και πιο διαλεκτικό Αριστερό χρονογράφο που έχουμε σήμερα στην Κύπρο]... Το άρθρο του έχει τίτλο “Τόμαχοκ της υποκρισίας” και ο συγγραφέα αναλύει σ’ αυτό την υποκρισία των ειρηνόφιλων ιμίshι μου αμερικανών...

Επίσης θα παραθέσω ένα σύντομο απόσπασμα από ένα σχετικό με τη Συρία άρθρο του Σενέρ Λεβέντ που δημοσιεύτηκε στην ίδια έκδοση της εφημερίδας...

Με την αρθρογραφία κάποιων εκ των θιασωτών της ΝΑΤΟϊκής ιμπεριαλιστικής  επέμβασης στη Συρία ίσως ασχοληθώ σε προσεχή ανάρτηση μου. Ένας εξ αυτών είναι και ο Σταυροφόρος κατά του σταλινισμού και των «καθοδηγητών της σταλινικής σέχτας» στην Κύπρο, συντάκτης της “Σημερινής”, Μάριος Δημητρίου... Τον σχολιάσαμε πριν ενάμισι μήνα περίπου στο blog του OSR [δείτε το σχόλιο μας εδώ] κι είπαμε ότι χαρακτηρίζεται από «αρρωστημένο αντικομουνισμό» και «μεταφυσικές τοποθετήσεις»... Τού κακοφάνηκε και πήγε να ΜΑΣ διαψεύσει με άρθρο του στη στήλη του πριν κανά μήνα [άργησε φαίνεται να το ανακαλύψει –συνήθως δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω!], αλλά ματαίως. [Το λογύδριο του θα το βρείτε εδώ]...
  αλλά ματαίως. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τις εμμονές, τα στερεότυπα του και τα κομμουνιστικά φαντάσματα... Για την ώρα θα ‘θελα μόνο να αναφέρω ότι τα τελευταία 7-8 κείμενα του στην καθημερινή του στήλη στην εφημερίδα, τα ‘χει αφιερώσει στη «θεατρική φιέστα για τη Σύρια [...] του λεγόμενου Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης, οργάνωσης-μαριονέτας του ΑΚΕΛ» και τις «αντιπολεμικές φιέστες εναντίον των… Αμερικανών “ιμπεριαλιστών” ...[που] … οι υποκριτές ηγέτες του ΑΚΕΛ συνεχίζουν να οργανώνουν...». Ο άνθρωπος αν και παρουσιάζεται με ευαισθησίες για το δράμα των Σύριων και δη των Κούρδων, εν τούτοις ενοχλείται από αντιπολεμικές εκδηλώσεις και «φιέστες» για την ειρήνη! Ο άνθρωπος είναι φαινόμενο, άμα αναλογιστούμε ότι το παίζεις και σοσιαλδημοκράτης. Κάποτε [νομίζω] είχε γράψει κι ένα πόνημα για το όραμα του για το ΑΚΕΛ -υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων και κολαούζο του ιμπεριαλισμού. Ας χαρεί μόνος του το “αριστερό” του όνειρο!   

Πάντως Συντρόφια, αν μπορείτε, βοηθάτε! Τι είπε ο Λένιν για τον σοσιαλφασισμό της Δεύτερης Διεθνούς; Ή μήπως πρόκειται για “αριστερό” νεοφιλελευθερισμό, αυτό που επίσημα λέγεται και δεξιά σοσιαλδημοκρατία κι έχει αποτύχει οικτρά όπου εφαρμόστηκε στη Δυτική Ευρώπη;

**********************************

“Τόμαχοκ της υποκρισίας”

[του Χρήστου Χαλικιόπουλου, “Πολίτης” Δευτέρα 2/9/2013, στήλη “Τομές”, σελ.  11]

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου. Επίσης οι σημειώσεις τα σχόλια και με κόκκινο χρώμα μέσα στις αγκύλες είναι δικά μου}...

Στις 14 Φεβρουαρίου 1991, ενώ η επιχείρηση “Καταιγίδα της Ερήμου” βρισκόταν σε εξέλιξη, μια διατρητική βόμβα που πέφτει από αμερικάνικο αεροπλάνο διαπερνά καταφύγιο με αμάχους στη Βαγδάτη και σκοτώνει 300 γυναικόπαιδα. Συγγνώμη, λάθος, δήλωσε ο Τζορτζ Μπους ο πατήρ και καθάρισε. Συγγνώμη, λάθος, δήλωσε και το Πεντάγωνο, παράπλευρες απώλειες... Απ’ αυτές που ακολούθησαν κατά δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα επόμενα χρόνια. 100 χιλιάδες τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν λόγω του φονικού εμπάργκο στο Ιράκ. Παράπλευρες απώλειες τα θύματα του καρκίνου που προκλήθηκε από τα 940 χιλιάδες βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου που μετέτρεψαν τη γη του Ιράκ σε κρανίου τόπο, από την Μπάσρα μέχρι τη Μοσούλη. Παράπλευρες απώλειες οι βόμβες και η πείνα που θέριζαν τα παιδιά της Καμπούλ. Παράπλευρες απώλειες κάτω από τα ερείπια της Ραμάλα, της Γάζας και της Βαγδάτης. Κατάφεραν να μας πείσουν πως εκείνες οι φωτεινές τροχιές, νύχτες και νύχτες, πάνω από τον ουρανό της Βαγδάτης ήταν κάτι σαν πυγολαμπίδες, ολίγον φονικές μεν, αλλά που ήξεραν πού πήγαιναν. Έξυπνες πυγολαμπίδες, έξυπνες βόμβες, βόμβες διασποράς, διατρητικές βόμβες και βόμβες φωσφόρου. Ύστερα, σιγά-σιγά, άνοιξε, όσο άνοιξε, η καταπακτή και φάνηκε η κόλαση δίχως έλεος. Όμως κι αυτή θάφτηκε γρήγορα, ξεχάστηκε με το που έσβησαν οι προβολείς της δημοσιότητας. Ήταν πλέον η σειρά για τις μπίζνες της ανοικοδόμησης και του πλιάτσικου.

Αφγανιστάν, Ιράκ, Δυτική Όχθη, Γάζα, Λιβύη. Χώρες που ισοπεδώθηκαν, κράτη που διαλύθηκαν, υποτάχτηκαν, λαοί που σφαγιάστηκαν, πότε με τις ευλογίες ενός υποτακτικού ΟΗΕ, πότε έτσι νέτα σκέτα με το καουμποϊλίκι των ΗΠΑ και κάποιων πιστών “συμμάχων”, χωρίς καμία επίσημη έγκριση της διεθνούς κοινότητας. Πότε κυνηγώντας τους Ταλιμπάν που οι ίδιοι τροφοδότησαν και θέριεψαν, και πότε αναζητώντας, τάχα μου, τρομοκράτες και τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ. Χώρες πολτοποιημένες, στο όνομα ενός υποτιθέμενου “εκδημοκρατισμού”. Πριν από κάποια χρόνια μάλιστα κάποια “παπαγαλάκια”, κάποιοι “αστέρες” του παγκόσμιου δημοσιογραφικού στερεώματος, ανίχνευσαν, λέει, τα πρώτα σημάδια μιας επερχόμενης “αραβικής άνοιξης”. Μέχρι και η περιβόητη Κοντολίζα Ράις έπαιξε κάποια σονάτα στο πιάνο, επί τούτου. Αν είναι ποτέ δυνατόν η απόλυτη βαρβαρότητα των σιδερόφρακτων εισβολέων, ο απόλυτος κυνισμός του ισχυρού, να γεννήσουν άνοιξη. Αν είναι ποτέ δυνατόν να ρίξει κανείς βόμβες διασποράς και να γεμίσει ο κάμπος λουλούδια. Το μόνο που κατάφεραν μέχρι σήμερα είναι να στείλουν ολόκληρους λαούς εκατό χρόνια πίσω, ακόμα και από τα καθεστώτα των ανατραπέντων δικτατόρων. Το μόνο που κατάφεραν είναι να διαλύσουν, να διχάσουν φυλές και θρησκευτικά δόγματα, να φανατίσουν περισσότερο τους φανατικούς. Το μόνο που κατάφεραν είναι μια θλιβερή επωδός, κάθε λίγο και λιγάκι, τρομοκρατικές επιθέσεις με δεκάδες θύματα πότε στη Βαγδάτη, πότε κάπου αλλού. Μαζί μ’ αυτά βεβαίως και το πλιάτσικο του πετρελαίου, τα ληστρικά συμβόλαια των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών, οι υποτακτικές κυβερνήσεις, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα.

Ένας άγριος ιμπεριαλισμός που δρα κυνικά χρησιμοποιώντας α λα καρτ το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα Προχθές ήταν ο Καντάφι, που από τις φιγουρατζίδικες επισκέψεις του και υποδοχές στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ξαφνικά μετονομάστηκε σε αιμοσταγή τύραννο και έστειλαν τα αεροπλάνα τους να τον εξοντώσουν. Σήμερα είναι η εκατόμβη από τα χημικά που υποτίθεται έριξε ο Άσαντ.

Μια υπόθεση που μυρίζει από μακριά ότι πρόκειται για προβοκάτσια, αφού δεν εξυπηρετούσε σε τίποτα το συριακό καθεστώς μια τέτοια ενέργεια, τη στιγμή μάλιστα που έδειχνε κυρίαρχο της κατάστασης. Χθες ήταν ο μέγας αρχισερίφης Τζορτζ Μπους τζούνιορ και η ορντινάντσα του, ο Μπλερ. Σήμερα είναι ο αρχισερίφης νομπελίστας Ομπάμα και ο θλιβερός “σοσιαλιστής” Ολάντ. Αργά ή γρήγορα, σήμερα, αύριο, μεθαύριο, σε έναν μήνα το πολύ θα δοθεί το σύνθημα και οι Τόμαχοκ από τα αμερικάνικα πλοία θα κάνουν μιαν επίδειξη ισχύος, με “χειρουργικά χτυπήματα”, σκοτώνοντας προφανώς και κάποιες εκατοντάδες Σύρους φαντάρους ή και γυναικόπαιδα. Μια επίθεση που το μόνο που θα καταφέρει είναι να ισχυροποιήσει το καθεστώς Άσαντ. Μια προαναγγελθείσα επίθεση, με στόχο να αποδείξει ότι ο πλανήτης διαθέτει αρχινταβατζή που τιμωρεί όσους κατηγορούνται ότι σκότωσαν γυναικόπαιδα εκτός των πλαισίων μιας “νόμιμης”, ληστρικής, ιμπεριαλιστικής εισβολής, βρε αδελφέ. Πικροί οι καρποί που ωριμάζουν...

**********************************

Και κλείνω με ένα απόσπασμα από το άρθρο του Σενέρ Λεβέντ, “Ο νόμος του καουμπόη”, που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή του στήλη “Ημερολόγιο” στον “Πολίτη” την ίδια μέρα -τη Δευτέρα 2 του Σεπτέμβρη... [Θα παραθέσω μόνο την πρώτη παράγραφο]...

“Ξέρετε τι είναι ο νόμος του καουμπόη στην Αμερική; Άμα ο καουμπόης τραβήξει το πιστόλι του, πρέπει οπωσδήποτε να πυροβολήσει, λένε. Αν το βάλει στη θήκη του χωρίς να πυροβολήσει, θεωρείται πως έχει ηττηθεί. Όσοι το γνωρίζουν αυτό λένε πως «η Αμερική θα χτυπήσει οπωσδήποτε τη Συρία». Θα χτυπήσει; Αν δεν χτυπήσει, δεν υπάρχει ζήτημα. Αν χτυπήσει, υπάρχουν δύο ζητήματα. Η Συρία είτε θα ανταποδώσει το πλήγμα είτε δεν θα το ανταποδώσει. Αν το ανταποδώσει υπάρχουν δύο ζητήματα. Θα χτυπήσει είτε το Ιντζιρλίκ είτε εμάς. Αν χτυπήσει το Ιντζιρλίκ δεν υπάρχει ζήτημα, αλλά αν χτυπήσει εμάς υπάρχουν δύο ζητήματα. Θα πετύχει είτε το Ακρωτήρι είτε το σπίτι μας. Αν πετύχει το Ακρωτήρι, δεν υπάρχει ζήτημα. Αν πετύχει το σπίτι μας, υπάρχουν δύο ζητήματα. Είτε θα πεθάνουμε είτε θα ζήσουμε. Αν ζήσουμε δεν υπάρχει ζήτημα, αλλά αν πεθάνουμε υπάρχουν δύο ζητήματα. Είτε θα μας γράψουν ως πεσόντες, είτε θα πάμε άδικα. Αν μας γράψουν πεσόντες, δεν υπάρχει ζήτημα. Αλλά αν πάμε άδικα, την πατήσαμε!” 

*****************************

Σχόλιο ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Ουαί Γραμματείς και Φαρισαίοι, αμερικανοί και κολαούζοι!

Anef_Oriwn

[ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα]

Τετάρτη 4/9/2013

Ανάρτηση 145/2013* [πολιτική, θεωρητική, συγκριτική, της Αριστεράς και της Δεξιάς και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα κείμενο του Θεοχάρη Μασούρα για την Αριστερά και τη Δεξιά...

{ * - Σημείωση - 2/9/2013: 

Η ανάρτηση αυτή ετοιμάστηκε την προπερασμένη Κυριακή 25 τ’ Αυγούστου}...

****************************

Εισαγωγικά (25/8/2013)

Σε προηγούμενες αναρτήσεις μου [αυτές που αφορούσαν την λεγόμενη [και παράνομη πλέον] ερευνητική Επιτροπή Πική και τις εμφανίσεις ενώπιον της του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια και του πρώην Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Αθανάσιου Ορφανίδη] είχα πει πως στους άμεσους προγραμματισμούς μου ήταν να αναδημοσιεύσω και δύο κείμενα σε σχέση με την γραπτή Δήλωση Χριστόφια:

-  Το πρώτο θα αφορούσε την αναδημοσίευση των πρώτων παραγραφών από την γραπτή Δήλωση του Δημήτρη Χριστόφια την οποία ήθελε να αναγνώσει ενώπιον της [παράνομης] Επιτροπής Πικής αλλά δεν τον άφησαν. Σ’ αυτές τις παραγράφους αναλύονται και επεξηγούνται με πολύ απλό και σαφή τρόπο τα αιτία της καπιταλιστικής κρίσης.

-  Το δεύτερο θα ήταν ένα κείμενο από τη “Δέφτερη Ανάγνωση”, το οποίο αποτελεί μια πρώτη ανάγνωση της Δήλωσης Χριστόφια... 

Πριν όμως προχωρήσω στην αναδημοσίευση των αναφερόμενων κειμένων σκέφτηκα όπως αναρτήσω πρώτα ένα άρθρο του Λυκειάρχη Θεοχάρη Μασούρα που δημοσιεύτηκε στη “Χαραυγή” της Κυριακής 25 του Αυγούστου. Στο άρθρο του ο συγγραφέας αναλύει και επεξηγεί τους πολιτικούς όρους “Αριστερά και Δεξιά” και τι πολιτικά νοήματα εμπεριέχουν.  Θεώρησα ότι έτσι θα γίνει και πιο κατανοητή η Δήλωση Χριστόφια.

*******************

“Αριστερά και Δεξιά”

[του Θεοχάρη Μασούρα, Εκπαιδευτικού, Φιλόλογου και πρώην Λυκειάρχη, “Χαραυγή”, Κυριακή 25/8/2013, σελ. 14, Άρθρα & Απόψεις]

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου. Επίσης τα σχόλια, οι σημειώσεις και οι παρατηρήσεις με κόκκινο χρώμα μέσα σε αγκύλες είναι δικές μου}...

Οι κυβερνώντες, αποφάσισαν να κάνουν αίτηση για καταχώρησή τους στο βιβλίο Γκίνες, διεκδικώντας βραβείο νεολογισμού και καινοτομίας στη χρήση των όρων, Αριστερά και Δεξιά. Και τούτο γιατί διατείνονται πως οι πολίτες στην Κύπρο, δεν πρέπει να διαχωρίζονται ταξικά και ιδεολογικά σε Αριστερούς και Δεξιούς όπως γίνεται παγκοσμίως, αλλά να διαχωρίζονται με βάση τις θέσεις τους στο Κυπριακό σε νούσιμους και βούζουνους! [Για «νούσιμους» συνήθως μιλά και ο blogger Strovoliotis. Ένα πολύ πρόσφατο σχόλιο του θα βρείτε εδώ]…

«Είναι φανερό πως οι ένοικοι του προεδρικού με το εφεύρημά τους θέλουν να αποβάλουν τον όρο Δεξιός και ό,τι αυτός διαχρονικά σημαίνει, τον οπαδό δηλαδή του ΔΗ.ΣΥ, το εγχώριο Οικονομικó Κατεστημένο και τον “Εθνικόφρονα”!

Ας εξετάσουμε όμως την ιστορική προέλευση και την αυθεντική χρήση των εννοιών, Αριστερά και Δεξιά, έχοντας ως βασική

πηγή το τρίτομο λεξικό Κοινωνικών Επιστημών UNESCO και ας αφήσουμε το ΔΗ.ΣΥ στη διεκδίκηση ένταξής του στο βιβλίο Γκίνες!

Πριν τη Γαλλική Επανάσταση οι λέξεις χρησιμοποιούντο αποκλειστικά, για να προσδιορίσουν τον τόπο και το χώρο, είτε

ως επιθετικοί είτε ως επιρρηματικοί προσδιορισμοί. Κατά τη διάρκεια όμως της Επανάστασης και συγκεκριμένα στην πρώτη ή δεύτερη κοινή Συνέλευση των Γενικών Τάξεων, στις 5 Μαΐου ή στις 23 Ιουνίου 1789, οι εκπρόσωποι της Τάξης των Ευγενών και Αριστοκρατών, κατέλαβαν τις τιμητικές θέσεις δεξιά του βασιλιά, ο οποίος καθόταν στο κέντρο, ενώ οι εκπρόσωποι της Τρίτης Τάξης (αστοί, έμποροι, διανοούμενοι, εργάτες, αγρότες) κατέλαβαν τις μη προνομιούχες θέσεις, αριστερά του βασιλιά.

Έκτοτε οι δύο απλές λέξεις, έχουν καταστεί έννοιες και απόκτησαν επίσης ιδεολογικό και ταξικό περιεχόμενο. Έτσι αυτός που ανήκει στη Δεξιά, χαρακτηρίζεται από φιλομοναρχικά αισθήματα, συντηρητισμό, πίστη στην καθεστηκυία τάξη, φόβο σε κάθε μορφή αλλαγής, σκεπτικισμό στην παραχώρηση κοινωνικών δικαιωμάτων, δουλική πίστη στους προγόνους, στην πατρίδα, στη “θρησκεία”, στην οικογένεια, στην παράδοση και κυρίως στην ιστορική δικαίωση των ηρώων…

Επιπλέον απορρίπτει τον κρατικό παρεμβατισμό, αφού πιστεύει στην απρόσκοπτη ελευθερία των αγορών (Νεοφιλελευθερισμός). Αντίθετα, αυτός που ανήκει στην Αριστερά, χαρακτηρίζεται από αντιμοναρχικά αισθήματα, ριζοσπαστισμό, καινοτόμες ιδέες, ευαισθησία προς τον απλό άνθρωπο, το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον.

Επιπρόσθετα ο Αριστερός, εμφορείται από τον πόθο της συνεχούς αλλαγής, μάχεται για την ισότητα των ανθρώπων, την κοινωνική δικαιοσύνη και απορρίπτει τον άκρατο σεβασμό στην παράδοση, όταν αυτή καθίσταται τροχοπέδη στη λογική και την

πρόοδο. Αντιμετωπίζει ακόμη τα προβλήματα, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, με ρεαλισμό και ορθολογισμό κι όχι με μεγαλοϊδεατισμό και συναισθηματισμό.

Ο Αριστερός, επιπρόσθετα, είναι απαλλαγμένος από τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το σοβινισμό, την πατριδοκαπηλία, την

προγονολατρία και εμφορείται από διεθνιστικά ιδανικά και αγωνιστική πάλη για επικράτηση της παγκόσμιας ειρήνης. Υπάρχουν, βέβαια, και άλλες εκδοχές ως προς την ιστορική προέλευση των δύο εννοιών. Το σίγουρο είναι ότι μετά το 1789, στη Γαλλία, οι επαναστατικότεροι αντιπρόσωποι, κάθονταν στα αριστερά έδρανα και οι συντηρητικότεροι στα δεξιά.

Η ανάπτυξη, αργότερα του σοσιαλιστικού κινήματος, μπόλιασε τις έννοιες και με ταξικά χαρακτηριστικά, τα οποία και προ-

αναφέραμε. Πρέπει να πούμε, τέλος, ότι από τις αρχές του 20ου αιώνα οι δύο όροι χρησιμοποιούνται, κυρίως, για να προσδιορίσουν ενδοκομματικές ομάδες.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την ιστορική προέλευση των όρων και το διεθνές περιεχόμενό τους, θα κατανέμαμε τους οπαδούς των

κυπριακών κομμάτων ως εξής: Στην Αριστερά θα εντάσσαμε το ΑΚΕΛ, την ΕΔΕΚ και τους Οικολόγους [ο εθνικισμός, ο ελλαδοκεντρισμός, η ξενοφοβία και ο λαϊκισμός που χαρακτηρίζει τα δύο αυτά κόμματα κάθε άλλο παρά τα ταξινομεί στην Αριστερά], ενώ στη Δεξιά το ΔΗ.ΣΥ και το ΕΥΡΩ.ΚΟ.

Το ΔΗ.ΚΟ είναι κόμμα του Κέντρου, περιέχει δύο ιδεολογικές τάσεις, κεντροαριστερά και κεντροδεξιά, άρα δεν αποτελεί αμιγές Δεξιό ή Αριστερό κόμμα. Κάποιοι, πιθανόν να διαφωνήσουν στον παραπάνω διαχωρισμό των πολιτών και των κομμάτων, εξαιτίας των θέσεών τους στο Κυπριακό.

Ο διαχωρισμός, όμως, έγινε με βάση διεθνή και διαχρονικά κριτήρια και όχι με βάση τοπικά και εθνοκεντρικά κριτήρια διότι ανεξαρτήτως των θέσεων ΕΔΕΚ και Οικολόγων στο Κυπριακό, δεν παύουν να ανήκουν στην Αριστερά! [Αναφέρθηκα πιο πάνω σ’ αυτήν την παράμετρο]...

Ούτε θα παύσει ο ΔΗ.ΣΥ να ανήκει στη Δεξιά επειδή μια μερίδα του, στη σημερινή πολιτική συγκυρία εκφράζει παραπλήσιες θέσεις στο Κυπριακό με το Αριστερό ΑΚΕΛ.

Μεγαλύτερη αξία, πιστεύω, στην κατανομή των ανθρώπων σήμερα στις δύο ιδεολογίες πρέπει να δίνεται στην ερμηνεία που κάνουν, στο καυτό πρόβλημα της οικονομικής κρίσης: Ο Αριστερός θα την ερμηνεύσει στο πλαίσιο της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, του άδικου

καταμερισμού του παγκόσμιου πλούτου και της απληστίας των κεφαλαιοκρατών, τραπεζικών και βιομηχάνων, ενώ ο Δεξιός θα την ερμηνεύσει στο πλαίσιο της πνευματικής - ηθικής κρίσης και της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τις παραδοσιακές προγονικές αξίες, τη λιτότητα και το μέτρο.

Ο Αριστερός, επίσης, θα προτείνει ως μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης τον κρατικό παρεμβατισμό και τη φορολόγηση του πλούτου, ενώ ο Δεξιός θα προτείνει τα συσσίτια και τα κοινωνικά παντοπωλεία. Κλασικό, όμως, παράδειγμα στο πώς σκέφτεται ένας Αριστερός ή ένας Δεξιός αποτελεί η πρόσφατη περίπτωση της αριστερής Τουρκοκύπριας “βουλευτή” του Ρ.Τ.Κ, Ντογούς Ντεριά, με όσα ανάφερε στο δικό της όρκο, στην “ψευδοβουλή”. Θα μπορούσαν μήπως, όσα ανάφερε στον όρκο της η Ντογούς, να ειπωθούν από κάποιον ή κάποια “βουλευτή” της Δεξιάς;

Και μια ερωτησούλα, σχετική με το θέμα του άρθρου μας, προς τον Θουκύ της Εφημερίδας Πολίτης [σημ. δική μου: στην έκδοση της 18^ης του Αυγούστου, στη σελ. 12] , ο οποίος ενώ εξυμνεί την προσφορά των Δεξιών, Ν. Αναστασιάδη, προέδρου, και Ι. Κασουλίδη, ΥΠ.ΕΞ, επείγεται παράλληλα, να διαγράψει από το πολιτικό προσκήνιο, τον πρώτο Αριστερό Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ερωτησούλα: Πώς κατανέμεται το κυπριακό κατεστημένο ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά;

Η απάντηση στην ερωτησούλα, αποτελεί και την πεμπτουσία της πολιτικής!»

************************************

Σχόλιο ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Δεν θα κάμω σχόλια πάνω στο άρθρο του κυρίου Μασούρα. Αυτό είναι σαφέστατο και μιλά από μόνο του˙ φυσικά για όσους είναι σε θέση να καταλάβουν. Θα ‘θελα όμως να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από συνέντευξη της ευρωβουλευτίνας του ΔΗΣΥ Ελένης Θεοχάρους στον “Πολίτη” της Κυριακής 11 του Αυγούστου, όπου διερωτάται κατά πόσο «ο δεξιός νοικοκυραίος πατριώτης είναι υπηρέτης του κεφαλαίου»... Κι αναφέρθηκε στον «δεξιό νοικοκυραίο, που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του τόπου ως αντάρτης της ΕΟΚΑ ως μαχητής το 1963-64 και ως στρατιώτης το 1974, πολεμώντας γι’ αυτή τη γη...»... Όμως δεν ΜΑΣ είπε η κυρία Θεοχάρους αν αυτός ο «δεξιός νοικοκυραίος πατριώτης», έχει τα χαρακτηριστικά όπως η ίδια τα καθόρισε στη εν λόγω συνέντευξη της. Δηλαδή «... αριστερός είναι όποιος δεν αποδέχεται τις διακρίσεις σε βάρος των φτωχών [σημ. δική ΜΟΥ: να καταλάβω ότι αγωνίζεται για τη κατάργηση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων που δημιουργεί ο καπιταλισμός, δηλ. για Σοσιαλισμό; Τότε τι γυρέφκετε στον ΔΗΣΥ κυρία Θεοχάρους;], των μαύρων, των γυναικών, των γερόντων, των γλωσσικά και σεξουαλικά διαφορετικών» [σημ. δική ΜΟΥ: κοντολογίς, ενάντια στον ρατσισμό]...  Δυστυχώς η  κυρία Θεοχάρους ξέχασε [είτε λόγω άγνοιας, ή λόγω ελλείψεων και αδυναμιών στη διαλεκτική της] να [ΜΑΣ] πει ότι ο «δεξιός νοικοκυραίος πατριώτης» ρέπει προς τον φασισμό και μετατρέπεται ΚΑΙ σε φασίστα ακόμα, όταν δει ότι κινδυνεύει το νοικοκυριό του, λόγω και των επιθέσεων του μεγάλου κεφαλαίου. 

Αντί να δει ότι το πρόβλημα είναι το μεγάλο κεφαλαίο και να ενταχθεί στο χώρο της Αριστεράς για να απαιτήσει ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, στοχοποιεί τους ξένους (καθώς τούς θεωρεί ως υπαίτιους για όλα του τα προβλήματα), θεωρεί όλους τους πολιτικούς διεφθαρμένους [κι όχι ότι η διαφθορά είναι εγγενές γνώρισμα του καπιταλισμού] κι αναζητεί ηθικοχριστιανικές λύσεις με επιστροφές στις ρίζες και τις παραδόσεις και τις αξίες της φυλής...

Κουραφέξαλα, λαφαζανιές και τρίχες κατσαρές για τους αφελείς και τους απογοητευμένους μικροαστούς!    

Anef_Oriwn

[ένας Αριστερός]

Κυριακή 25/8/2013

**********************
Υστερόγραφον - 2/9/2013

Πιστεύω ότι το κείμενο του Θεοχάρη Μασούρα αποκτά ακόμα πιο πολύ ενδιαφέρον αν το δούμε και σε συνδυασμό με την τελευταία ανάρτηση του παρέα του Aceras [και τη συζήτηση που ακολούθησε], που θα βρείτε εδώ...

Anef_Oriwn
2/9/2013