Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ανάρτηση 123/2012 [προγραμματισμένη, σχολιογραφική, αντιφασιστική, θεωρητική, Ραφαηλίδεια και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα κείμενο του Ραφαηλίδη για τη βία και τον φασισμό...


Εισαγωγικά

Τι είναι η βία κι από ποιους εξασκείται; Στις λεγόμενες αστικές δημοκρατίες υπάρχουν μηχανισμοί βίας, ή αυτό είναι χαρακτηριστικό μόνο των ολοκληρωτικών καθεστώτων; Συχνές είναι και οι αναφορές [εμπαθείς και μισαλλόδοξες] των αντικομουνιστών πάσης φύσεως και κοπής για το “βίαιο” και “αποτρόπαιο” καθεστώς Στάλιν, τα σταλινικά “εγκλήματα” και γενικώς για τα “εγκλήματα” των κομμουνιστών σε μια προσπάθεια τους να δαιμονοποιήσουν τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Πώς όμως είναι στην πράξη τα πράματα στις αστικές δημοκρατίες; Ή πώς εδραιώθηκαν αυτές οι δημοκρατίες; [Φυσικά πάνω σε ποταμούς αίματος. Ας μην ξεχνάμε την περίοδο της Τρομοκρατίας επί Ροβεσπιέρου μετά την γαλλική αστική επανάσταση το 1789]...

Με αφορμή, λοιπόν, τα πιο πάνω, αλλά και  
-  τις θλιβερές επετείους του χουντοφασιστικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και τα πάμπολλα περιστατικά βίας [δολοφονίες, επιθέσεις συλλήψεις, βασανιστήρια, βιασμοί, καταστροφές] που συνόδευσαν τα δύο τραγικά γεγονότα,
-   τις αντιπαραθετικές συζητήσεις [ΜΟΥ] με τον εθνικιστή κι αντικομουνιστή σχολιογράφο  “ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ” τόσο στο “Παντός Καιρού” Blog του Μιχάλη 

όσο και στο δικό μου 
[για τον αδόκιμο κι ανιστόρητο χαρακτηρισμό «κοκκινος φασιστας» που  ΜΟΎ απόδωσε ο συγκεκριμένος σχολιογράφος θα αναφερθώ πιο κάτω], και
-  τις προσπάθειες εξίσωσης του Κομμουνισμού με τον Φασισμό και τον Ναζισμό [πόσο θα κατατρύχει τους δήθεν ευρωπαίους το «φάντασμα του Κομμουνισμού»;], 
αποφάσισα να παραθέσω πιο κάτω ένα κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη για τη βία και τον φασισμό από το βιβλίο του “Καπιταλισμός, Η κρυφή γοητεία  της μπουρζουαζίας”...

********************************
“Τα πολλά πρόσωπα της βίας και του φασισμού”
[του Βασίλη Ραφαηλίδη, από το βιβλίο του, “Καπιταλισμός, Η κρυφή γοητεία  της μπουρζουαζίας”, σελ. 144-148, εκδόσεις “του Εικοστού Πρώτου”, 2000]...

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου}...

Η βία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των κοινωνιών
και την εξέλιξη... του πολιτισμού. Το να καταδικάζει κανείς τη βία γενικά και άκριτα γιατί είναι όντως απεχθής σημαίνει πως έχει μια μάλλον συναισθηματική αντίληψη τόσο για την ιστορία όσο και για τον ανθρωπισμό. Η βία δεν υπηρετεί μόνο την απανθρωπιά, υπηρετεί και τον ανθρωπισμό. Η βία που άσκησε ο Στάλιν, η βία που άσκησε ο Λένιν, η βία που άσκησε ο Χίτλερ, η βία που άσκησε ο Μεταξάς ή ο Παπαδόπουλος εδώ σε μας, δεν είναι παραλλαγές της ίδιας βίας. Η ιστορική βία δεν είναι μια συμπαγής κατάσταση, είναι κοινωνικό δεδομένο που «τεμαχίζεται» και επιμερίζεται όταν, βέβαια, δεν είναι έκφανση ψυχοπάθειας.

Αυτές οι μορφές πολιτικής βίας ουδεμία σχέση έχουν με τη βία των γηπέδων, τη βία που ασκεί ο ισχυρός σύζυγος στην ανίσχυρη σύζυγο, ο αυταρχικός πατέρας στο αδύναμο παιδί, κ.λπ. Κι ας μην κάνουμε καλύτερα λόγο για την ψυχολογική βία, η ισχυρότερη και διαρκέστερη μορφή της οποίας είναι αυτή που ασκούν οι παπάδες με την απειλή της κόλασης. Κι ας μην αναφερθούμε στη «διακριτική» βία που ασκεί ο εργοδότης στον εργαζόμενο.

Βία δεν είναι μόνο η χρήση της δύναμης για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου σκοπού, τα σημάδια της οποίας είναι καταφάνερα είτε στο κορμί, είτε στα νεκροταφεία, αλλά κι αυτή που δεν αφήνει ορατά ίχνη και που είναι πιο καταστροφική ακριβώς γι’ αυτό. Άλλωστε, το θύμα της ψυχολογικής ή της «διακριτικής» βίας δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί εύκολα τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού ή της Διεθνούς Αμνηστίας. Πριν, λοιπόν, βιαστεί κανείς να καταδικάσει τη βία έτσι γενικά και αόριστα ας αναλογιστεί πόσο βίαιος είναι ο ίδιος στην καθημερινή του ζωή και πόσο κακό προκαλεί διαρκώς και αδιαλείπτως με μορφές βίας που δεν εμπίπτουν στις! διατάξεις του Ποινικού Κώδικα και γι’ αυτό τις ασκείς με... την ησυχία σου.

Η βία σ’ όλες της τις μορφές δεν πρόκειται να εκλείψει πριν από τον πλήρη εξανθρωπισμό του ανθρώπου. Πράγμα που δεν προβλέπεται να συμβεί πριν από, την εμφάνιση της αταξικής κοινωνίας. Η οποία δεν είναι κάτι που πρόκειται να προκύψει αύριο, του χρόνου ή μετά από έναν συγκεκριμένο αριθμό ετών. Μέχρι τότε λοιπόν δεν θα συνιστούσα υπομονή, αλλά... βία στη βία. Αν σου δώσουν ένα χαστούκι μη γυρίσεις το άλλο μάγουλο, εκτός κι αν είσαι εντελώς ηλίθιος ή μαζοχιστής. Ανταπόδωσε το με δυο χαστούκια. Κι αν ο άλλος επανέλθει με τρία, εσύ κάν’ τα τέσσερα- κι έτσι συνέχεια μέχρι τελικής πτώσεως. Και μην ξεχνάς πως οι υποκριτές κήρυκες της μη βίας πάρα πολύ συχνά σε θέλουν ήσυχο για να μπορούν να ασκούν αυτοί τη δική τους «διακριτική» και διαρκή βία, που μπορεί να μη σε στέλνει στον τάφο αμέσως, σε προετοιμάζει όμως μεθοδικά για λείψανο.

Το κράτος είναι βία. Ο μύθος του Προμηθέα Δεσμώτη είναι σαφέστατος επ’ αυτού. Και δεν θα είχε λόγο ύπαρξης το κράτος αν δεν είχε στη διάθεση του τις «δυνάμεις καταστολής». Η αστυνομία και τα ΜΑΤ είναι θεσμοποιημένη βία. Και ο στρατός είναι βία καλά συγκροτημένη σε δύναμη. Ο εισαγγελέας δεν βρίσκεται στην έδρα του για να προασπίζει, τάχα, τα συμφέροντα της κοινωνίας, αλλά για να επιβλέπει τα ταξικά συμφέροντα της τάξης που υπηρετεί. Συνεπώς ασκεί ταξική βία. Ο παπάς δεν βρίσκεται στο πόστο του στην ενορία για να φροντίζει, τάχα, για την πνευματική σου προκοπή, αλλά για να ασκεί την πιο ύπουλη μορφή βίας που θα μπορούσε να υπάρξει, αυτήν που στηρίζεται στον πολύ φυσικό φόβο του θανάτου.

Η βία έχει πρακτικά και άμεσα αποτελέσματα γιατί έχει την ψυχολογική της ρίζα στο φόβο του θανάτου. Αν δεν φοβόμασταν το θάνατο κανείς δεν θα μπορούσε να μας τρομοκρατήσει και η βία θα έχανε το νόημα της. Η βία λοιπόν είναι απάνθρωπη γιατί, σ’ όλες τις μορφές της, ο βίαιος εκμεταλλεύεται την επιθυμία μας για ζωή ή, για να το πούμε ανάποδα, το φόβο μας για το θάνατο. Αυτός είναι ο λόγος που η βία γίνεται τόσο εύκολα «εργαλείο δουλειάς». Και πολιτικής δουλειάς, φυσικά.

Η βία έχει τη βαθιά της ρίζα στον εγωισμό. Και δεδομένου ότι ο εγωισμός είναι η συνέπεια της λειτουργίας ιδιοκτητικών αισθημάτων, ας έχουμε το νου μας στους έχοντες ισχυρά αναπτυγμένο το αίσθημα της ιδιοκτησίας. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις, θα μπορούσαν και να σκοτώσουν για μια δραχμή, που λέει ο λόγος, ή για μια σπιθαμή γης, για ένα τίποτα. Αν βάλουμε δίπλα δίπλα πολλούς τέτοιους ανθρώπους εύκολα σχηματίζουμε έναν... στρατό για να εκστρατεύσουμε εναντίον άλλων ιδιοκτητών, που «επιβουλεύονται την εθνική μας ακεραιότητα», δηλαδή την ιδιοκτησία μας. Όσους δεν έχουν ιδιοκτησία και τρέχουν με χαρά στον πόλεμο, αυτή την υπέρτατη μορφή βίας, τι να τους πω; Ότι είναι ηλίθιοι; Και πώς να το καταλάβουν αφού είναι ηλίθιοι;

Να, λοιπόν, που φτάσαμε στο συμπέρασμα: η βία στηρίζεται καλά στην ηλιθιότητα. Είτε γιατί οι έξυπνοι χρησιμοποιούν σαν όπλο τη βλακεία των βλακών, είτε διότι οι βλάκες ενεργούν... αυτόβουλα, όπως π.χ. οι φασίστες, η στάθμη της νοημοσύνης των οποίων είναι πάντα και σ' όλες τις περιπτώσεις κάτω του μηδενός.

Αλίμονο, η βία έχει πολλές και γερές ρίζες και δεν φαίνεται εύκολο το ξερίζωμα της. Μέχρι που ο κόσμος να εξανθρωπιστεί πλήρως, ας φροντίζουμε το χαστούκι που θα δίνουμε εμείς που δεν αγαπούμε τη βία να είναι ένα μόνο. Αλλά τόσο δυνατό, που να μην τολμήσει να αντιδράσει ο βλαξ που κατέφυγε στη βία, γιατί ως βλαξ δεν θα μπορούσε να καταφύγει πουθενά αλλού.

Και προπαντός μην αφήσετε τους βίαιους να κυριαρχήσουν στο όνομα της μη βίας. Γιατί αν κυριαρχήσουν θα αναγκαστείτε να καταφύγετε σε μεγαλύτερη βία για να τους αντιμετωπίσετε. Η βία δημιουργεί τον πιο φαύλο από τους φαύλους κύκλους κι αν δεν σπάσει η αλυσίδα στον πρώτο της κρίκο τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ. Χτυπήστε τη βία όσο είναι ακόμα στην αρχή του φαύλου κύκλου της.

Η βία προϋποθέτει δύναμη. Όχι πνευματική, πάντως. Σε ατομικό επίπεδο στη βία καταφεύγει ο βλαξ. Για τον απλό λόγο πως θα του ήταν αδύνατο να καταφύγει στην ανύπαρκτη πνευματική του δύναμη. Κι αν έχει μεγάλη σωματική ρώμη, αλίμονο σ αυτόν που δεν έχει. Αν πάλι ο βλαξ εκτός της πνευματικής δύναμης στερείται και της σωματικής, τότε λύνει εύκολα το πρόβλημα του κάνοντας... συνεταιρισμό με τους ομοιοπαθείς του. Και τότε βαρούν όλοι οι βλάκες μαζί. Στη δυνατότητα του αυτομάτως συνεταιρίζεσθαι των ηλιθίων στήριξε ο Χίτλερ τις κομματικές του οργανώσεις, λέει ο Βίλχελμ Ράιχ. Ευφυείς όλων των εθνών ενωθείτε και μη βασίζεστε στην ένωση των προλετάριων. Αφενός γιατί είναι λίγοι πλέον και αφετέρου διότι πάρα πολύ εύκολα προσχωρούν στους καταστροφικούς μικρομεσαίους, αν τους πετάξεις ένα κομμάτι ψωμί.

Τι φρίκη, θείε Κάρολε! Θα το φανταζόσουν, θείε Κάρολε, πως οι προλετάριοι θα μικρομεσοποιούνταν τόσο γρήγορα, πριν προλάβουν να κάνουν την επανάσταση; Ή, το χειρότερο, ότι θα μικρομεσοποιούνταν κι αφού την κάνουν, όπως στην πρώην Σοβ. Ένωση που είχε γεμίσει μικρομεσαίους γραφειοκράτες; Γιατί θείε Κάρολε στις σοφές σου μελέτες δεν ενσωμάτωσες κι άλλες κοινωνικές παραμέτρους πλην της οικονομικής; Γιατί, δηλαδή, η βλακεία είναι ατομική υπόθεση; Ατομική υπόθεση είναι οι συνεταιρισμοί των ηλιθίων που ενώνουν τις δυνάμεις τους; Πολλά κοινωνικά φαινόμενα, όπως ο φασισμός, δεν ερμηνεύονται επαρκώς με τον κλασικό μαρξισμό. Άλλωστε, ο φασισμός σαν πολιτικό γεγονός δεν είχε εμφανιστεί στην εποχή του Μαρξ ή στην εποχή του Λένιν και συνεπώς δεν θα μπορούσαμε να αντλήσουμε επιχειρήματα για τη μελέτη του από τους κλασικούς τού μαρξισμού.
Ο φασισμός δεν είναι μόνο η ακραία μορφή του καπιταλισμού, που εμφανίζεται σε περιόδους μεγάλης κρίσης του αστικού κοινωνικού συστήματος˙ είναι ένα φαινόμενο μαζικής ψυχοπάθειας. Νοούμενο σαν τέτοιο μπορεί να διαγνώσει κανείς την ύπαρξη του και έξω από τα κυρίως ειπείν φασιστικά κόμματα, σαν κατάσταση διάχυτη μέσα στην κοινωνία, όπου μπορεί να μορφοποιηθεί και σε πολιτικούς σχηματισμούς, που δεν έχουν την τυπική μορφή του τυπικού φασιστικού κόμματος. Ο φασισμός, λοιπόν, είναι παντού.

Ο φασισμός είναι καταρχάς νοοτροπία. Μια νοοτροπία που στηρίζεται στην ομολογημένη ή ανομολόγητη αποδοχή της αξίας της βίας, έξω και πέρα από τους κοινωνικούς επικαθορισμούς της, αυτούς δηλαδή, που ήταν γνωστοί ακόμα από την εποχή του Μακιαβέλι. Ο φασισμός δεν είναι μακιαβελισμός. Ο μακιαβελισμός προϋποθέτει ένα καλά οργανωμένο σχέδιο πολιτικής δράσης. Για να υπάρξει όμως φασισμός πρέπει ο μακιαβελισμός των ηγετών να συναντήσει το λαϊκισμό και να τον βάλει στην υπηρεσία του.
Ο φασισμός στηρίζεται στην ενδιάθετη στη μάζα και διάχυτη στην κοινωνία βία. Ο φασισμός αξιοποιεί, θα λέγαμε, τον αρχικό ζωώδη πυρήνα του ανθρώπου εκείνου που δεν έχει ακόμα πλήρως εξανθρωπιστεί και που βαρβαρίζει σταθερά στην καθημερινή του ζωή. Κι ας σταματήσει επιτέλους αυτός ο βλακώδης και άκριτος «σεβασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας». Ποιας προσωπικότητας και γιατί είναι ανθρώπινη η προσωπικότητα του φασίστα;
Δεν προτείνω, βέβαια, τη φυσική εξόντωση των φασιστών. Μια τέτοια πρόταση θα ήταν τυπικά φασιστική. Προτείνω μόνο να έχουμε το νου μας στον καθημερινό φασισμό, όπως ονομάζει ευφυέστατα το διάχυτο και άμορφο φασισμό ο Μιχαήλ Ρομ.

**************************
Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Και μια κουβέντα για τον αδόκιμο κι ανιστόρητο όρο «κόκκινος φασισμός» [και για το «κόκκινος φασίστας»] όπως ΣΑΣ υποσχέθηκα στα “Εισαγωγικά”:

Με το επίθετο «κόκκινος» εννοείται [από πολιτικής άποψης] ο έχων σχέση με τον Κομμουνισμό και γενικότερα την Αριστερά...
Ο Κομμουνισμός εκφράζει βασικά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, προνοεί την κατάργηση κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και κατ’ επέκταση και κατάργηση της εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και εμπεριέχει στην όλη κοσμοθεώρηση του τον διεθνισμό. Από την άλλη ο Φασισμός εκφράζει βασικά τα συμφέροντα και τες φοβίες της μικροαστικής τάξης και έχει ως κύρια εγγενή χαρακτηριστικά τον ακραίο εθνικισμό [σοβινισμό], τον ρατσισμό και την τρομοκρατία των λίγων σε βάρος των πολλών.  Τώρα τι σχέση έχει ο Κομμουνισμός μα τον φασισμό μόνο οι ίδιοι οι “σοφοί” εμπνευστές του όρου ξέρουν. [Τι ξέρουν δηλαδίς; Την τυφλά τους, gamoto, ξέρουν!]... 
Πιο πολλά όμως, εδώ]

Από ιστορικής άποψης η κομμουνιστική ιδεολογία θεμελιώθηκε από τους Μαρξ και Ένγκελς με το “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” περί τα μέσα του 19ου αιώνα. Ο Φασισμός εμφανίστηκε κάπου μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Μουσολίνι να καταλαμβάνει την εξουσία το 1922. Μπορείτε, λοιπόν, κύριοι επίδοξοι τετραγωνιστές του κύκλου, να ΜΑΣ επεξηγήσετε πώς ένας φασίστας μπορεί να είναι «κόκκινος»; [Σχετική αναφορά γίνεται και στο κείμενο του Ραφαηλίδη]...    

Anef_Oriwn
[ένας κόκκινος]
Τετάρτη 24/7/2013

1 σχόλιο:

Anef_Oriwn είπε...

Μακροσκελής η ανάρτηση μας και θεωρητική και μάλλον κουραστική για όσους δεν διαβάζουν κείμενα θεωρητικού περιεχομένου. Όμως ο Ραφαηλίδης λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τη βία και τους μηχανισμούς καταστολής σ’ ένα αστικό κράτος...
Σταχυολογώ:
«Η αστυνομία και τα ΜΑΤ είναι θεσμοποιημένη βία. Και ο στρατός είναι βία καλά συγκροτημένη σε δύναμη. Ο εισαγγελέας δεν βρίσκεται στην έδρα του για να προασπίζει, τάχα, τα συμφέροντα της κοινωνίας, αλλά για να επιβλέπει τα ταξικά συμφέροντα της τάξης που υπηρετεί. Συνεπώς ασκεί ταξική βία. Ο παπάς δεν βρίσκεται στο πόστο του στην ενορία για να φροντίζει, τάχα, για την πνευματική σου προκοπή, αλλά για να ασκεί την πιο ύπουλη μορφή βίας που θα μπορούσε να υπάρξει, αυτήν που στηρίζεται στον πολύ φυσικό φόβο του θανάτου.»

************************
Καταφανώς και αυτοκτόνησαν οι δυο κυπριακές ομάδες που έπαιζαν απόψε για το Europa League... Η Ανόρθωση έχασε με 4-0 εκτός έδρας και αποκλείστηκε [στον πρώτο γύρο είχε κερδίσει με 3-0!], ενώ η Ομόνοια έχασε με 2-1 εντός έδρας τη στιγμή που στον πρώτο γύρο είχε φέρει ισοπαλία 1-1...