Ανάρτηση 13/2013*!!!! [φιλοσοφημένη, στοχαστική, απολογισμική, δασκαλίστικη και κάπως μυστικιστική] – Φιλοσοφήματα για τις αποφάσεις ζωής και για το με ποιους να πάμε τελικά!

* - Επεξηγηματική σημείωση 1^η - (Κυριακή 13/1/2013):

Το κείμενο αυτής της ανάρτησης ετοιμάστηκε/γράφτηκε πέρσι [το 2013] τον Οκτώβρη και Νοέμβρη και έκτοτε παρέμενε φυλαγμένο στα συρτάρια του “Word”. Το περιεχόμενο του κειμένου μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως, γι’ αυτό και διάφορες κουβέντες των τελευταίων ήμερων αναφορικά με τις επικείμενες προεδρικές εκλογές [κυρίως για το πώς πρέπει να συμπεριφερθούμε, εμείς οι Αριστεροί, και με ποιούς πρέπει να ταχτούμε], αλλά και κάποιες ενθύμησες από προσωπικά βιώματα, το επανέφεραν στην επικαιρότητα…

{Σημείωση - Τρίτη 22/1/2013:   
Επιχειρώ σήμερα και καταφέρνω τελικά να αναρτήσω το περιλάλητο αυτό πόνημα μου! Όλο και κάτι άλλο προέκυπτε ή τρέχοντα γεγονότα με προλάβαιναν που με ανάγκαζαν να το μεταθέτω για αργότερα. Όμως η ανάγκη να παίρνουμε καθοριστικές αποφάσεις σε κάποιες σημαντικές στιγμές της ζωής ΜΑΣ πάντα θα υφίσταται, ενώ συνεχώς θα ΜΑΣ απασχολεί η ορθότητα αυτών των αποφάσεων (ΜΑΣ)! Ευτυχώς(;) που κάποτε κάποια αναπάντεχα γεγονότα και εξελίξεις μπορεί να λειτουργήσουν καταλυτικά και να ΜΑΣ βγάλουν από αδιέξοδα, ή/και να ΜΑΣ βοηθήσουν να καταλήξουμε σε αποφάσεις.  Κάτι τέτοιο φαίνεται [μέσα από τα γραφόμενα της] να συνέβηκε τελευταία και στην αγαπητή Σαλεμιώτισσα Μά(γ)ισσα, που την βοήθησε να πάρει μια ώρα αρχύτερα, κάποιες πολύ σημαντικές αποφάσεις...

Για το ζήτημα της λήψης σε προσωπικό επίπεδο [πολιτικών] αποφάσεων, μίλησε τελευταία και ο φίλος ο Νέος σε δική του ανάρτηση στο Blog του Τίτλος της, “Ξεκάθαρα τα πράγματα, ας πάρει ο καθ ένας τις αποφάσεις του...”}... 
  

*********************************
Επεξηγηματική σημείωση 2^η (Πέμπτη - 8/11/2012):

Το κείμενο αυτής της ανάρτησης γράφτηκε πρόχειρα σ’ ένα τετράδιο στις 9 του Οκτώβρη [μέρα Τρίτη] εξ αφορμής μιας συζήτησης της προηγούμενης μέρας. Παρέμεινε εκεί αναξιοποίητο για μέρες, όμως πηγαινοερχόταν στο μυαλό μου.  Το πρωτο-θυμήθηκα μετά από μερικές μέρες με αφορμή ένα [σχετικό με το δικό μου θέμα] post της αγαπητής συν-Blogger-ούς Ερυκίνης με τίτλο “Αποφάσεις”, τελικά όμως μόλις σήμερα κάθισα να το επεξεργαστώ και να το καθαρογράψω, δίνοντας του και την τελική του μορφή…

{Παρενθετική σημείωση - 13/1/2013: Συμπληρώσεις έγιναν και μετά, βασικά στο Β΄ Μέρος, το πιο “εξειδικευμένο”}…    

************************

Α΄ Μέρος [μακροσκελές] - Μια γενικότερη τοποθέτηση

Στη ζωή λειτουργούμε κι ως ξεχωριστά άτομα και προσωπικότητες, αλλά και ως μέρη συλλογικοτήτων. Κάποτε λοιπόν, υπ’ αυτές τις ιδιότητες μας και στη βάση διαφόρων εξελίξεων στη ζωή μας, “πρέπει” [ή “χρειάζεται”, όπως προτιμά να λέει μια παλιά (πλέον) καλή φίλη, για να αποφεύγει την έμπλεα καταπίεσης λέξη «πρέπει»] να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις που μπορεί να είναι ανατρεπτικές για τη μέχρι τότε ζωή μας και καταλυτικές για το μέλλον μας. [Γι’ αυτό και οι εταίροι ΜΑΣ πρέπει να λειτουργήσουν ανατρεπτικά]... 
Αφού, λοιπόν,  συνδιαλεχτούμε, με προσοχή, σύνεση και ορθολογισμό [και με τον Εαυτό ΜΑΣ, αλλά και μεταξύ ΗΜΩΝ και ΑΛΛΩΝ] θα ΠΡΕΠΕΙ να αποφασίσουμε για το τι θα κάνουμε. Με ποιους θα πάμε [ή θα ‘ρθούμε - χωρίς όμως πολλά “κιττακέλι”] ή/και με ποιους θα μείνουμε ή τι και ποιους θ’ αφήσουμε πίσω. 

[Να υπενθυμίσω ότι πριν λίγο καιρό έγραψα σε μιαν ανάρτηση μου ότι «Ποτέ δεν φεύγεις από κάτι, Πάντα φεύγεις για κάτι»]…

Παράλληλα όμως θέλω να τονίσω ότι σ’ αυτήν την [ψυχοφθόρα] διαδικασία, πρέπει να τείνουμε ευήκοον ους και στο τί λέει η καρδιά, η ψυχή και ίσως και το ένστιχτο μας [κι όχι μόνο τι υπαγορεύει το συμφέρον μας, ή επιβάλλουν οι τυχόν εξαρτήσεις και δεσμεύσεις μας]. Όλ’ αυτά φυσικά αφορούν κάθε πτυχή και επίπεδο της ζωής ΜΑΣ -  κοινωνικό και πολιτικό, αλλά και επαγγελματικό και οπωσδήποτε και προσωπικό!  

[Σίγουρα τα πράματα σε κοινωνικο-ταξικό επίπεδο θα έπρεπε να ήταν πιο ξεκάθαρα για τους εργαζόμενους, αλλά βασική προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι η ανάπτυξη κοινωνικο-ταξική συνείδηση]…    

Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε πως όσο κι αν προβληματιστούμε τη δεδομένη στιγμή για το συγκεκριμένο ζήτημα/πρόβλημα που μας απασχολεί [και δη αν αυτό είναι κάτι το προσωπικό], τούτο δεν σημαίνει και κατ’ ανάγκη ότι θα πάρουμε τελικά και τη πιο σωστή ή την πιο ενδεδειγμένη απόφαση ή ότι τα αποτελέσματα από τη συγκεκριμένη απόφαση μας αυτή θα είναι θετικά και προς όφελος μας, [είτε για το άτομο μας, είτε για το κοινωνικό, οργανωμένο σύνολο, ή τη συλλογικότητα όπου ανήκουμε].

Ανεξάρτητα όμως από τυχόν επιφυλάξεις, ενδοιασμούς και φοβίες, είναι στιγμές που  πρέπει(!) [πάλι αυτή η λεξούλα στην κουβέντα μας] να τολμάμε. Να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες ή να κάνουμε κινήσεις που μπορεί να εμπεριέχουν και ρίσκα, ή το μέλλον να είναι ασαφές και οι εξελίξεις νεφελώδεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει [πάλι αυτό] να εμπιστευόμαστε και τους ανθρώπους γύρω μας, αλλά [εξ ίσου σημαντικό] κι αυτοί οι ίδιοι θα πρέπει να είναι έτοιμοι να μας δώσουν τη στήριξη τους και να πορευτούν μαζί μας. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε από μόνοι μας, ως ρομαντικοί και μοναχικοί καβαλάρηδες, ή ως σύγχρονοι Δον Κιχώτηδες… Ούτε όμως και να παραμυθιαζόμαστε για τις ικανότητες, τα προσόντα και τη  πειθώ μας, αλλά ούτε και να βασιζόμαστε στην πιθανότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας. [Γιατί συνήθως δεύτερες ευκαιρίες ΔΕΝ υπάρχουν, όπως ΔΕΝ υπάρχουν ούτε Δευτέρες Παρουσίες!]…

Τα πάντα πρέπει να γίνονται στην ώρα τους. Κι αυτό το timing απαιτεί μεγάλη τέχνη [και εμπειρία] για να το διαισθανθείς. Ίσως όμως να χρειάζεται και συνέργεια για να γίνει αντιληπτό. Διαφορετικά θα παραμένουμε εκεί στο ίδιο σημείο [να κάμνουμε σημειωτόν στη λάσπη] και να βολοδέρνουμε σαν «άδικες κατάρες». Κι αυτό, είτε γιατί είμαστε άτολμοι [δεν τολμούμε να ρισκάρουμε], ή γιατί δεν θέλουμε να διαταραχτεί η βολή μας και να μπούμε σε φασαρίες, ή γιατί όσο προοδευτικοί, αιρετικοί κι αντισυμβατικοί κι αν παρουσιαζόμαστε στους γύρω μας στην ουσία μόνο θεωρητικολογούμεˑ είμαστε μόνο μπλά –μπλά και μεγάλα λόγια. Κατά βάθος όμως, παραμένουμε εγκλωβισμένοι στα παραδοσιακά, τα κοινότοπα και τα συνήθη που δεν προκαλούν σοβαρές ρήξεις με τους γύρω μας - το ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον μας. Την ώρα των μεγάλων αποφάσεων κωλώνουμε. «Νοιώθουμε πως δεν είμαστε έτοιμοι. Και ούτε ξέρουμε αν θα είμαστε ποτέ»… 

Πως το είπα στην ανάρτηση μου με αρ. 47/2012 [σημαδιακή μερα(!)]; «Τα λόγια τα μεγάλα, τα ψεύτικα και τα απογοητευτικά»... 

Στην πράξη εν τζιαι υπάρχει συνταγή για το πώς θα πάρουμε μια σημαντική απόφαση. Κάθε περίπτωση είναι και διαφορετική – με διαφορετικά χαρακτηριστικά και δεδομένα. Όμως ποτέ δεν πρέπει να προχωράμε σε αποφάσεις κομβικές και σημαντικές και κινήσεις ανατρεπτικές, χωρίς προηγούμενες να διαβουλευτούμε και να συζητήσουμε πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τα εμπλεκόμενα μέρη. Μερικές φορές τυχόν πρωτοβουλίες και ενέργειες μας μπορεί να εντυπωσιάσουν ή/και να βοηθήσουν να πετύχουμε [προσωρινά ή μόνιμα ] τους στόχους και σκοπούς μας, αλλά ας έχουμε υπ’ όψη μας ότι μπορεί να έχουμε κι αποτυχίες και να φάμε τα μούτρα μας. Ή στην τελική, άνθρακες μπορεί να αποδειχτεί ο θησαυρός! Κι ότι το ταξίδι για την Ιθάκη δεν άξιζε τελικά τον κόπο. [Ως συνήθως, τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος]…

***********************

Β΄ Μέρος [σύντομο] - Μια πιο εξειδικευμένη [πολιτική] τοποθέτηση

Το καπιταλιστικό σύστημα είναι παγκοσμίως σε κρίση, αλλά  και υπό κρίση, κριτική κι αμφισβήτηση. [Η αποκαθήλωση του όμως φαίνεται να αργεί]… Η Ευρωπαϊκή Ένωση και δη ο σκληρός πυρήνας της, η Ευρωζώνη αναζήτα διεξόδους μέσα από τα τροϊκανά μνημόνια σε βάρος των εργαζομένων πιστεύοντας πως τούτα δίκην ορρών και μεταγγίσεων αίματος θα τις δώσουν ανάσες ζωής.

ΕΜΕΙΣ όμως με ποιους επιλέγουμε να πάμε; Μ’ αυτούς που θα ΜΑΣ ξεζουμίσουν κι άλλο, αλλά θα ΜΑΣ αφήσουν κι ένα ξεροκόμματο για να μην “πεθάνουμε”, ή με τους «ριψοκίνδυνους», τους «ρομαντικούς», τους «δογματικούς», τους «αιθεροβάμονες», που αντιδρούν, αντιστέκονται και ενεργά διαμαρτύρονται κι αναζητούν τέτοιες λύσεις που δεν θα επιμερίζουν τα βάρη από την κρίση μόνο στους εργαζόμενους, τους μη έχοντες, ή τους ελάχιστα κατέχοντες; [Πέραν όμως από την αντίσταση και τη διαμαρτυρία, τι προτείνουν;]…

************************

Επίλογος:

Είμαστε, λοιπόν, τελικά έτοιμοι για να πάρουμε τις μεγάλες αποφάσεις και να αναζητήσουμε στήριξη για μια νέα κοινή πορεία, είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο; Ή παρά την πλειστάκις εξεφρασμένη [με από πολλά μπλα – μπλα και  θεωρίες έμπλεες αντισυμβατικών και “αιρετικών” θέσεων, που ίσως να εντυπωσιάζουν κιόλας] ριζοσπαστικότητα μας, τελικά δειλιάζουμε [και αναζητούμε προφάσεις και άλλοθι] όταν έρθει η ώρα για να πάρουμε αποφάσεις, ανατρεπτικές και καταλυτικές για το μέλλον μας;

Το νέο και το διαφορετικό σίγουρα φαντάζει ωραίο και ελκτικό, όμως την ίδια ώρα είναι και ριψοκίνδυνο. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και για να έχουμε θετικά αποτελέσματα χρειάζεται συστράτευση και συνεργασία, αλλά και να μην ΜΑΣ συνεπαίρνουν τα μεγάλα λόγια!  Θέλουν «αρετή και τόλμη» ΟΛΟΙ οι αγώνες, και οι προσωπικοί και οι συλλογικοί!   

*************************

Υστερόγραφον – 13/1/2013:

Στο σημειωματάριο μου όπου καταγράφω ιδέες και σκέψεις για τα κείμενα μου, βρήκα ακόμα ένα φιλοσοφημένο γραπτό μου με τίτλο “Πώς οι λεπτομέρειες καθορίζουν πτυχές της ζωής μας”, το οποίο και πάλι έγραψα τότε στις 9 του Οκτώβρη [του ‘12]. Είχα έμπνευση εκείνη τη μέρα φαίνεται! Θα το επεξεργαστώ κι αυτό λίγο και θα το αναρτήσω…   

{Εκεί, στις οκτωβριανές σημειώσεις μου, υπήρχε καταγραμμένη και μια άλλη κουβέντα, κάτι σαν απόφθεγμα κάποιου “σοφού” μοιάζει. Κάπου θα την άκουσα και είπα να τη φυλάξω, μη ρωτάτε όμως το «γιατί»: «Ο Έρωτας μπορεί να σε απογειώσει, αλλά μπορεί και να σε ρίξει στα τάρταρα»!}… 

Anef_Oriwn

[που πήρε τις δίκες του αποφάσεις προ πολλού]

Κυριακή 13/1/2013

Ανάρτηση 12/2013* [έκτακτη, κυπριακή, πολιτική, (επι)κριτική, αλλά και φυσιολατρική] – Και πάλι για τις ισοπεδωτικές και εμπαθείς επικρίσεις κατά του ΑΚΕΛ, αλλά και μια αναφορά στην κυπριακή Φύση…

{* - Επεξηγηματική σημείωση – Κυριακή 20/1/2013:

Το κείμενο αυτής της ανάρτησης γράφτηκε τη Δευτέρα 14 του μηνός με σκοπό να αναρτηθεί το βράδυ της ίδιας μέρας, αλλά στο μεταξύ ΜΑΣ προέκυψε το debate και ακολούθως διάφορα άλλα [συμπεριλαμβανομένου και τού ματς ΑΠΟΕΛ-“ΟΜΟΝΟΙΑΣ”], γι’ αυτό και πήρε αναβολή για ευθετότερο χρόνο – στην ουσία μέχρι σήμερα.  Να σημειώσω επίσης ότι κάποιες από τις φωτογραφίες που διανθίζουν το φυσιολατρικό/ περιβαλλοντολογικό μέρος του κειμένου μου λήφθηκαν μετά}…

***********************

Προλογικά - Δευτέρα 14/1/2013:

Σήμερα είχα κατά νουν να παραθέσω ένα κείμενο μου  [και είχα προγραμματίσει και την αυτόματη ανάρτηση του] που έγραψα πριν 2-3 μήνες. Τούτο [το κείμενο] αφορούσε την ατολμία ή/και την επιφυλακτικότητα μας [σε κάποιες καίριες στιγμές της ζωής μας] να πάρουμε σημαντικές [και ανατρεπτικές ίσως] αποφάσεις που ίσως καθορίσουν και το μέλλον μας, ή/και να ταχθούμε ξεκάθαρα με κάποιους ανθρώπους και συστρατευόμενε μαζί τους για συγκεκριμένους στόχους και σκοπούς. Κοντολογίς να αποφασίσουμε [είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο] με ποιους θα πάμε, ή/και ποιους θ’ αφήσουμε πίσω (μας)…   

******************************

Ζαβροδεξιές κριτικές της κυπριακής Αριστεράς…

Ακολούθως όμως [ίσως κι επειδή ένοιωθα ότι το συγκεκριμένο κείμενο μου ήθελε [περαιτέρω επεξεργασία, ίσως όμως και γιατί ένοιωθα ότι ήταν νωρίς ακόμα για αν το αναρτήσω – γιατί κάτι άλλο πρέπει να προηγηθεί από μέρους μου], έκανα δεύτερες σκέψεις. Σ’ αυτή μου την απόφαση μπορεί να συνέτεινε και το [σύνηθες] φυλλομέτρημα των εφημερίδων που κάνω τα πρωινά στο περίπτερο της γειτονιάς όπου πάω για εφημερίδες. [Αγοράζω, ΕΓΩ, το “δογματικό αμνοερίφιο” τη “Χαραυγή” και ενίοτε και κάποια άλλη, συνήθως “Πολίτη”]… Το μάτι μου σήμερα αναζήτησε στάθηκε [ως συνήθως κάθε Δευτέρα] σε δύο κείμενα συνήθων αρθρογράφων της Δευτέρας…

Το πρώτο ήταν ένα άρθρο του κου Τάκη Μιχαήλ [πάλαι ποτέ στελέχους του ΑΚΕΛ]. «Τούτος» αρθρογραφεί σχεδόν κάθε Δευτέρα στην “Αλήθεια”, στη στήλη “Τρίτη Άποψη” [σελ. 10]. Με τα κείμενα του [και με μια κριτική δήθεν εξ αριστερών, αλλά αμ δεξιά επιχειρήματα] προσπαθεί να ΜΑΣ πείσει πόσο πολύ φταίνε, ο Πρόεδρος Χριστόφια και η σημερινή [«διορισμένη από τον Χριστόφια» - όπως λέει] ηγεσία του ΑΚΕΛ, για τα σημερινά “χάλια” του ΑΚΕΛ, αλλά και της Κύπρου. Το σημερινό του κείμενο στην “Αλήθεια” [14 του Γενάρη], με τίτλο “Αντί μνημοσύνου” ήταν αφιερωμένο στην επέτειο του πρόωρου θανάτου [σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα] του Μιχάλη Μιχαηλίδη [κι αυτού παλιού αποχωρήσαντος ή/και διαγραφέντος στελέχους του ΑΚΕΛ]… Δεν καταλάβω όμως [είπαμε πως είμαι και ολίγο τι diesel] πως ένας συγγραφέας μ’ ένα κείμενο του έμπλεο όξους και χολής για το ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο τιμά τελικά [ως “Αριστερός”] τη μνήμη ενός αποθανόντα… Γράφει λόγου χάριν στην κατακλείδα του άρθρου του: 

“Η επόμενη προεδρία έχει ήδη κριθεί. Η αριστερά είναι μπροστά στο καθήκον, «το κόμμα τζιαί τα μάθκια σας». Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να το πετύχει, αποπέμποντας αυτούς που το συρρίκνωσαν και ξευτέλισαν. Ο Μιχαλάκης, κατατρεγμένος από το φασισμό, έφυγε στις 18 του Γενάρη του 1993 σε ηλικία μόλις 47 χρονών”.

Το δεύτερο άρθρο στο οποίο στάθηκα για λίγο [και στο οποίο έκανα και αναφορά στην προ-προηγουμένη ανάρτηση μου - αυτή με αρ. 10/2013] ήταν το συνηθισμένο κάθε-δευτεριάτικο πόνημα του γνωστού [“πού σου νέφβω πού πάεις”] βουλευτή του ΔΗΣΥ Λεφτέρη Κασεττοφόρου. [«Τούτος» εν τζι’ ένας που τους Αντιπροέδρους του Κόμματοςˑ έχουν πολλές θέσεις αντιπρόεδρων τζιειμέσα στον ΔΗΣΥ, προφανώς για να κανονίζουν καμπόσους φιλόδοξους και μεγαλομανείς]… Τίτλος του άρθρου “Η κρίση και ο τόπος θέλουν ηγέτη” και προφανώς αναφέρεται στο Νικούιν… Πιο συγκεκριμένα ο συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα Λεφτέρης γνωστός για το απαγγελτικό και καταγγελτικό του ύφος ξιφουλκεί [ως συνήθως] κατά «των καταστροφικών πολιτικών και επιλογών της κυβέρνησης ΑΚΕΛ-Χριστόφια» [για να προστατέψει τους φτωχούς κι αδικημένους] τζιαι ότι «η πατρίδα μας δεν διαθέτει ικανή κυβέρνηση για να υπερασπιστεί τη χώρα από ξένες κακόβουλες, ανοίκειες δυσφημιστικές επιθέσεις» [αλλά εν τζιαι λαλεί μας ότι οι επιθέσεις εν που τους “φίλους” μας τους γερμανούς που προέρχονται[…   

Παράλληλα πλέκει το εγκώμιο του Αναστασιάδη και τόνισε «τον σεβασμό, την αναγνώριση και την αξιοπιστία που [ο Νίκαρος] διαθέτει στην ευρωπαϊκή οικογένεια» [προφανώς εννοεί το νεοφιλελεύθερο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που πραγματοποίησε την Παρασκευή Σύνοδο Κορυφής στην Κύπρο] και ότι «τούτοι», οι Λαϊκο-Ευρωπαίοι είναι αποφασισμένοι «να επιδείξουν αλληλεγγύη και να τον στηρίξουν στην προσπάθεια δανειοδότησης της Κύπρου και την έξοδο από την οικονομική κρίση» [γι’ αυτό και η Μέρκελ απαιτεί να κάμουμε ιδιωτικοποιήσεις]…

Μια ζωή μάshεται “να μας παντρέψει μ’ άδρωπο” «τούτος» ο Λεφτέρης! Όμως, για να πω και την αμαρτία μου, ασυναίσθητα(;) συνέδεσα τη γραφίδα του “Αριστερού” αρθρογράφου της “Αλήθειας” Τάκη Μιχαήλ μ’ εκείνη του “συναγερμικού” Λεφτέρη Κασεττοφόρου…   

Σίγουρα οι δύο αρθογράφοι ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες όταν γράφουν, αλλά στο τέλος της ημέρας με τον τρόπο τους (εξ)υπηρετούν ή βοηθούν την υποψηφιότητα Αναστασιάδη. Ό ένας σίγουρα το (δια)πράττει συνειδητά κι από καθαρά δεξιές θέσεις περιτυλιγμένες με άκρατο λαϊκισμό και έντονο αντικομουνισμόˑ στο κάτω - κάτω είναι γνωστό και επώνυμο ανώτατο στέλεχος του ΔΗΣΥ και τη δουλειά του κάνει… Ο άλλος όμως, ειλικρινά δεν ξέρω αν το κάνει συνειδητά, ασυνείδητα ή υποσυνείδητα, αλλά σίγουρα ο λόγος του χαρακτηρίζεται από εμπάθεια [ίσως και ρεβανσισμό] και απουσία συγκροτημένης αριστερής σκέψης, ενώ τα επιχειρήματα του είναι μεν αριστεροφανή, αλλά δεξιόστροφα… 

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Τ. Μιχαήλ σε άλλο πρόσφατο άρθρο του με τίτλο “Υποψήφιοι και ειλικρίνεια” [στις 24 του Δεκέμβρη του 2012 στην “Αλήθεια”] έγραφε και τα εξής: «Ο λαός δεν μπορεί να εμπιστευτεί ένα υποψήφιο όπως τον κ. Μαλά και τον κ.Λιλλήκα, τους οποίους και κατατάσσει στα χαμηλότερα επίπεδα ειλικρίνειας.» 

{Πολύ πιθανόν μ’ αυτά που γράφω να στενοχωρήσω και να μαραζώσω ένα (κατά βάθος) προσφιλές μου πρόσωπο, αλλά η αλήθεια και η πραγματικότητα είναι συνήθως πικρές}....  

Τέλος, να αναφέρω [για την ιστορία] ότι με το θέμα [των εξ “αριστερών” κολαούζων του Αναστασιάδη] καταπιάστηκα στην ανάρτηση μου με αρ. 7/2013, όπως και ο φίλος ο Νέος σε δική του ανάρτηση, το συζητήσαμε όμως και εν μέρει σε post της αγαπητής Disdaimonaς…   

{Είχα κατ’ αρχάς σκεφτεί, μια και ανέβαλα την ανάρτηση του δικού μου κειμένου (έκαμα αναφορά σ’ αυτό πιο πάνω), να παραθέσω αυτό του Τάκη Μιχαήλ και να το σχολιάσω, αλλά τελικά παραιτήθηκα και απ’ αυτή την κίνηση. Δεν ήθελα να δώσω στην ανάρτηση μου το στίγμα της προσωπικής αντιπαράθεσης με τον κύριο Μιχαήλ. Όμως, κατά που με θωρώ, μάλλον δεν θα χαριστώ ενός άλλου “Αριστερού”, του Κυριάκου Τζιαμπάζη, για το δικό του κείμενο “Είναι το ΑΚΕΛ «Αριστερά»;”   

***************************

Εικόνες από την κυπριακή Φύση

Ίσως όμως γι’ αυτές μου τις δεύτερες σκέψεις να συνέτειναν και οι ομορφιές της κυπριακής Φύσης. Τούτη, ένεκα και των πολλών [μέχρι τώρα] φετινών βροχών άρχισε να αναγεννιέται και να πρασινίζει. Όπως λαλεί και η KatoYdat(a)ίτισσα στο Blog της η “Κύπρος [εν] ντυμένη στα καλά της”. Μπορείτε να το διαπιστώσετε και ιδίοις όμμασι, φτάνει μόνο να βγείτε λίγο έξω από την  πόλη και να πάτε ας πούμεν, προς την

Αλυκή στη Λάρνακα, 

ή τη Λίμνη της Ορόκλινης,

ή το Φράγμα της Άχνας

{Εκεί στο Φράγμα στέλνουν τελευταία όλο και νέες ποσότητες νερού, προφανώς  από τα περισσεύματα του Φράγματος του Κούρρη, με αποτέλεσμα το νερό να έχει φτάσει μέχρι το γεφύρι στον παλιό δρόμο Λάρνακας Αμμοχώστου παρά την Άχνα. Να σημειώσω ότι η περιοχή του Φράγματος λόγω και της βλάστησης που ξεπροβάλλει μέσα από τα νερά το τοπίο προσομοιάζει και με τροπικό – σε κάποια σημεία του θυμίζει και ζούγκλα}…

Σ’ αυτούς τους χώρους θα δείτε και πολλά υδρόβια πουλιά [και θα ακούσετε τους παράξενους και τσιριχτούς κοασμούς τους], όπως αγριόπαπιες, καραπαττάες, κάτι μακρολαίμικα ασπροπούλια που δεν ξέρω τ’ όνομα τους, ακόμα και φλαμίνγκο [αυτά εκειδανά στην Αλυκή Λάρνακας - μέχρι πέρσι τον Οκτώβρη είχε και δύο στη Λίμνη της Ορόκλινης], αλλά δυστυχώς και πεταμένα πέρα δώθεν σκουπίδια, μπάζα, ενώ δεν λείπουν τα παράνομα υποστατικά, τα κοπάδια αιγοπροβάτων, όπως και οι λαθροκυνηγοί…

[Παρεμπιπτόντως, να αναφέρω ότι εδώ και μερικές μέρες βλέπω στους δρόμους πάνω σε στύλλους και σύρματα της Ηλεκτρικής και γεράκια κιτρινωπού χρώματος]…

Οργανωθείτε, λοιπόν, από τώρα για εκδρομές. Και τούτες μπορούν να γίνουν και με πολύ λίγα έξοδα!

{Ήδη έχουν ανθήσει και οι “μαυρομμάτες”, άλλως λαλέδες στα γνωστά (ΜΟΥ) εδώ και χρόνια (απόμερα) μέρη. Σε μέρη που δεν τ’ άγγιξαν οι μπουλντόζες της οικοδομικής “ανάπτυξης”, ή τα τρακτέρ της αγροτικής ανάπτυξης, ή σε τόπους όχι και τόσο προσιτούς, όπως ας πούμεν πάνω στην γραμμή κατοχής.

Έχω βγάλει ήδη αρκετές φωτογραφίες τις οποίες θα χρησιμοποιήσω για  και θα κάμω μια special ανάρτηση! Θυμάστε εκείνη που έκαμα για τα “μιτσικόρια”;
Πέραν όμως των πιο πάνω (για τες “μαυρομμάτες” και τα υπόλοιπα), να αναφέρω τζιαι κάτι που θα ενδιαφέρει τα μάλα τους  μεζετζιήες: Εκτός, λοιπόν,  που τα μανιτάρκα [κότσσιηνα, γλίντους, της αναδρίκας] εβκήκαν πλέον τζιαι τ’ αγρέλια [τα άγρια σπαράγγια], οι καφκαρούες [οι αγριοαγκινάρες] και οι πάγκαλοι. Πάντως να ‘χετε στα υπ’ όψη σας, για να μην ανησυχήσετε μετά, ότι από τη βρώση αγρελλιών το κατούρημα(!) σας θα πάρει μια παράξενη μυρωδιά!}… 

****************************
Επίλογος:
Η ζωή, γενικώς, είναι ωραία και πρέπει να τη χαιρόμαστε. Σε συνδυασμό με τους αγώνες μας για μια καλύτερη ζωή και παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουμε, πρέπει να αναζητούμε και βρίσκουμε τρόπους να την ομορφαίνουμε. Γι’ αυτό και θα κλείσω αυτό το μακροσκελές post ΜΟΥ, μ’ ένα τραγουδάκι: Το “Ρίτα, Ριτάκι” των Κατσιμιχαίων. Έδωσα πάνω του πριν κάποιες μέρες όταν έψαχνα για το “Don’t worry, be happy” [των ιδίων] για την τελευταία ανάρτηση μου του 2012 [την 166/2012]

“Ρίτα, Ριτάκι”

Ξέρετε ποιο είναι το αντίστοιχο στο “Ρίτα, Ριτάκι” κυπριακό τραγούδι;

Άντε γειααα, για σήμερα!

Anef_Oriwn

[απολαμβάνων το “Ρίτα, Ριτάκι”]

Δευτέρα 14/1/2013

Ανάρτηση 11/2013 [έκτακτη, ποδοσφαιρική, Ομονοιάτικη, θυμωμένη, κατζιασμένη και αντι-εξευτελιστική] - “ΑΠΟΕ-Ληστούθκια” εκάτσετε πάνω! (Ή; μέχρι πού θα φτάσει η κατάντια και η ξεφτίλα του κυπριακού ποδοσφαίρου)…

Εν ι-μπόρω, αν δεν [ΤΟΥΣ] τα πωˑ εν να σπάσω τζιαι να τσακρίσω!  Και δεν γίνεται, γιατί πέραν του ότι [αν σπάσω] εν να βρωμίσει ο τόπος, που την άλλη πόσα να καταπιούμεν τζι’ ΕΜΕΙΣ τα “Κινεζούθκια”, τζιαι πόσην υπομονή να κάμουμεν! Βαρυστομαχιάσαμε πια!

Για τί πράμα και για ποιους [ΣΑΣ] μίλα; Μα γι’ αυτούς εκειδανά  στα υψηλά δώματα της ΚΟΠ. «Τούτοι» εφκάλαν πλέον τζιαι το shοινίν τζιαι το παλλούζιην! Χωρίς μάσκες και κανένα ίχνος ντροπής, κόφκουν και ράφκουν τα αποτελέσματα στα matchα.  Τζιαι «τούτοι» που κάμνουν τους διαιτητές, αλλά τζιαι οι διάφοροι ανευθυνο-υπεύθυνοι της ΚΟΠ και πέριξ αυτής!   

Πάντως ρε “Ομονοιατούθκια”, εν πρέπει να ‘χετε παράπονο, η παράδοση συνεχίστηκε και σήμερα. Η Ομάδα ετέλειωσε τζιαι τούτο το παιχνίδι με το ΑΠΟΕΛ με δέκα(!) παίκτες, όπως και πλείστα τόσα αλλά τα τελευταία 5-6 χρόνια, αλλά τούτη τη φόρα το ΑΠΟΕΛ δεν κατάφερε να κερδίσει…

Κοντολογίς ρε “λαστηχάρηες” εκάτσετε πάνω!!! Φυσικά εσείς τώρα μπορεί να ΜΕ πείτε κατζιάρης τζιαι πίκρης [πικρόχολος], αλλά με τούτα που θωρώ [τζιαι βγάζουν μάτια] εν αντέχω άλλον!

Το ‘παμε κι άλλες φορές απ’ αυτές τις σελίδες: «Το ντέρμπι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο», τόσο στα ποδοσφαιρικά, όσο και στα πολιτικά...    

“ΑΠΟΕ-Ληστούθκια” μου, συμπάσχω μαζί ΣΑΣ! Αναγνωρίζω πως δικαίως πρέπει να ‘χετε παράπονα! Φιλούθκια μου τζιητρινιάρικα, όντως ο διαιτηταράς ΣΑΣ [κάποιος Βασίλης Δημητρίου], τον οποίο ο Ολλανδός Αρχιδια(ιτητή)ς [κάποιος Χανς] διόρισε [για ειδική αποστολή στο ντέρμπι ΑΠΟΕΛ – “Ομόνοιας”] θα μπορούσε και (πολύ) καλύτερα! Ας πούμεν, να έδειχνε πιο νωρίς [λόγου χάριν που το πρώτο ημίχρονο] κόκκινη κάρτα σε παίκτη της “Ομόνοιας” και αν δεν τα κατάφερνε και πάλι το ΑΠΟΕΛ να έδειχνε και δεύτερη κότσσιηνην ή τζιαι κανένα πέναλτι ακόμα. Ya εν να βοηθούσε το ΑΠΟΕΛ να κερδίσει την “ΟΜΟΝΟΙΑ” και να μείνει κοντά στην “Ανόρθωση”, ya όι! [Αν δέρει αύριο η “Ανόρθωση” εν να πάει στους 8 βαθμούς, ενώ εν να απειλείται και η δεύτερη θέση που την ΑΕΚ]…

Εν για τα κλάματα, λοιπόν, [ή μάλλον για τα γέλια] που εκαταντήσαν την μάππαν εκειδανά στην ΚΟΠ [την Κουτσοκούμνεια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου]! Εκτός ελέγχου πια η κατάσταση!

Για τη ιστορία να αναφέρω ότι το σημερινό ματς ΑΠΟΕΛ - “ΟΜΟΝΟΙΑΣ” έληξε ισόπαλο 1-1 [για την “ΟΜΟΝΟΙΑ” ισοφάρισε με κεφαλιά ο Αλαμπί]… Το τέρμα του ΑΠΟΕΛ σημειώθηκε μετά που η μπάλα βγήκε έξω [πέρασε εξ ολοκλήρου τη γραμμή του out]. 

Αλλά όλως παραδόξως ούτε ο επόπτης, ούτε και ο διαιτητής το είδαν! 
{Σημ. 19/1/2013 - 10:40 μ.μ.: Μάλλον θα μετακινήθηκε η γραμμή που καθορίζει τα όρια του γηπέδου! Ευχαριστώ τα μέγιστα τον αγαπητό Gregori για την εικόνα - ντοκουμέντο  που ΜΟΥ έστειλε και η οποία τελικά αθωώνει τους διαιτητές από τις αισχρές κι ατεκμηρίωτες συκοφαντίες μου!!! Έχει τελικά Θεό και είδε πόσο άδικος και (συκο)Φάντης ήμουν!}... 

Ανθρώπινο λάθος θα [ΜΑΣ] πουν, αλλά μπορείτε να ΜΟΥ εξηγήσετε πώς τζι’ όλα τα ανθρώπινα λάθη τυγχάνουν πάνω στην “ΟΜΟΝΟΙΑ” από τις μεγάλες ομάδες  [και πάνω στην Αλκή και τη “Νέα Σαλαμίνα” από τις μικρές ομάδες;]…  

Και δεν έφτανε το συγκεκριμένο χοντροειδέστατο λάθος της διαιτησίας, στο 78΄ ο κος “διατητής_είμαι_το_ΑΠΟΕΛ_θα_βοηθήσω” απέβαλε [με απ’ ευθείας κόκκινη] τον ποδοσφαιριστή της “ΟΜΟΝΟΙΑΣ”, Μαργκάσα για φάουλ στο κέντρο του γηπέδου, κάτι που τιμωρείται με κιτρίνη. Τελικά φάνηκε πως ούτε φάουλ δεν έγινε από το ποδοσφαιριστή της “ΟΜΟΝΟΙΑΣ”! Δεν θα πω ότι ο διαιτητής εν στραβός, αλλά ότι εκτελούσε συγκεκριμένη ειλημμένη αποστολή: Να βοηθήσει το ΑΠΟΕΛ να κερδίσει. Ε, ρε ξεφτίλες!!! 

Πάντως θέλω να δω έναν διαιτητή να προστατεύει τζιαι νάκκον τζιείν’ τον παικταρά της “ΟΜΟΝΟΙΑΣ”, τον Ασίς  [εν σαν τον αυτοκράτορα που παίζει μέσ’ το γήπεδο] που τον κατασκοτώνουν που τες κλωτσιές οι αντίπαλοι, χωρίς οι διαιτητές να δείχνουν στους τελευταίους έστω τζιαι μιαν τζιήτρινη…

Το εξωφρενικό όμως μ’ όλα αυτά είναι που τα ίδια τα σωματεία με απόφαση τους έχουν επιβάλει στους εαυτούς τους εμπάργκο δηλώσεων για τη διαιτησία. Έχουν κοντολογίς αυτοφιμωθεί! Τζιαι ρε “Ομονοιάτες” [κι λοιποί ηγέτες των Αριστερών σωματείων] γιατί το εδεχτήκετε τούτο [όπως και πολλά αλλά] που στο τέλος πρώτα εν πάνω ΣΑΣ που εφαρμόζονται; Πότε εν να το καταλάβετε;       

*************************

Το ποδόσφαιρο στην Κύπρο, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει τις πολιτικές του διαστάσεις και πτυχές. Κι δεν γίνεται από τη μια κάποιοι  να εξυμνούν τη “Θύρα 9”,

όπως ο συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα OSR, για τη συμμετοχή τους στις 30 του Δεκέμβρη στην αντιφασιστική πορεία ενάντια στην κάθοδο της “Χρυσής Αυγής στην Κύπρο [«σήμερα πολλά παιθκιά οργανωμένα τζαι ιδίως της θύρας 9 που έφεραν πολύ κόσμο έδειξαν πολλύν ουσιαστική ωριμότητα τζαι στάθηκαν στο ύψος της περίσταση»] κι από την άλλη να τους μηδενίζουν, με απαξιωτικές τοποθετήσεις, όπως ας πούμεν και πάλι “τούτος” ο ίδιος [ο OSR]: «οι φανατικότεροι των υποστηρικτών του μαλατέτοιου βλακουδιου θα βρίσκονται σήμερα στις επάλξεις της μητέρας των μαχών στους πρόποδες του γσπ πανέτοιμοι να κατατροπώσουν τον προαίωνιο εχθρό

αυτήβασικά είναι και η κυριότερη έγνοια των ….φανατικότερων υποστηρικτών τουχαζούλη μαλα…..» --- Εν καλοί δηλαδίς άμα εν μαζί ΣΑΣ;

Τέλος πάντων…

Anef_Oriwn

[ένας έξω φρένων κινεζο-ομονοιάτης]

Σάββατο 19/1/2013
[η ονομαστική γιορτή του αποθανόντος Προέδρου της Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου σήμερα και βγήκαν τα μαχαίρια κατά πόσο αποδέχτηκε ή όχι τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδίαˑ ε, κι αν δεν την αποδέχτηκε, τι μ’ αυτό;]… 

Ανάρτηση 10/2013 [έκτακτη, ευρωπαϊκή, αντι-νεοφιλελεύθερη, αντι-λαϊκοευρωπαϊκή και εξ αναδημοσιεύσεως] – Αποσπάσματα από την ομιλία του Προέδρου στη Σύνοδο του Ευρωκοινοβουλίου…

Εισαγωγικά:

Αντί άλλης [δικής μας] εισαγωγής παραθέτουμε [αμέσως πιο κάτω] παραπολιτικό σχόλιο με υπογραφή τρία Βήτα [ΒΒΒ] που δημοσιεύτηκε στον “Πολίτη”, της Τετάρτης 16/1/2013, [στη σελ. 12]…   

“Τα πήγε καλά”

«Με ευρωπαϊκό αέρα και ύφος ήταν η ομιλία-απολογισμός του Προέδρου Χριστόφια για τη Κυπριακή Προεδρία ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου χθες. Σε αρκετά σημεία ο Πρόεδρος πέρασε και στη αντεπίθεση παραδίδοντας μαθήματα για την Ευρώπη και την Ένωση των λαών μιλώντας στη γλώσσα που μιλούν πολλοί πολίτες ειδικά εν καιρώ κρίσης. Αναφέρθηκε σε συμφέροντα τραπεζών και εταιρειών και σίγουρα θα άγγιξε συναισθηματικά όσους από τους πολίτες της ΕΕ τον άκουσαν και δη όσους κυπρίους ψηφοφόρους ενημερώθηκαν για τη χθεσινή ολομέλεια. Δεν είναι ωστόσο βέβαιο ότι είχε την ίδια απήχηση ο λόγος του μεταξύ αξιωματούχων της ΕΕ, οι οποίοι εξακολουθούν να βλέπουν μονόδρομα την εξυγίανση των οικονομικών της κάθε χώρας μέλους μέσω αβάσταχτων θυσιών».

*****************************

Προλογικά:

Ο εκ ων αντιπροέδρων του ΔΗΣΥ [έχουν πολλούς τζιειμέσα για να μεν αφήνουν κανένα(;) παραπονεμένο] και βουλευτής του Κόμματος, Λεφτέρης Κασεττοφόρου κάθε Δευτέρα έχει στην εφημερίδα “Σημερινή” δημοσιευμένο κι ένα πονεμένο πόνημα. Την περασμένη, λοιπόν, Δεύτερα, [14 του Γενάρη] έγραφε και τα εξής στο   δευτεριάτικο άρθρο του, με τίτλο “Η κρίση και ο τόπος θέλουν ηγέτη”, με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του [νεοφιλελεύθερου] Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, η οποία έγινε στη Λεμεσό την Παρασκευή 11 του μηνός:  

 «… η διεθνής στήριξη του τόπου δεν επιτυγχάνεται με αριστερές ρητορικές πομφόλυγες και με λαϊκίστικες κορώνες στις λαϊκές οργανώσεις και στα καφενεία, αλλά επιτυγχάνονται με σκληρή δουλειά και επίπονες επιτυχίες στο δύσβατο διεθνές και ευρωπαϊκό πεδίο. Στην Ευρώπη χρειάζεται να δίνονται οι μεγάλες μάχες της Κύπρου και η Σύνοδος Κορυφής απέδειξε ότι η οικονομική κρίση αλλά και η Ευρώπη θέλουν ηγέτη και ο ηγέτης που απέδειξε ότι διαθέτει κύρος, αξιοπιστία, σεβασμό, αναγνώριση, ισχύ, διασυνδέσεις και φίλους, για να βοηθήσουν την Κύπρο, είναι ο Νίκος Αναστασιάδης». [Ερώτημα: Τι πάει να πει «πομφόλυγες»]…

Και πριν τα παναΰρκα τελειώσουν τζι’  έρτει το φως της αυκής,  τζιαι πριν τα κοκόρια λαλήσουν τρις τζιαι ξυπνήσουν οι παναϋρκώτες, η προδοσία εκ των έσω ήρτεν. Η Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μανδάμ Wortmann Kool μίλησε και πάλι για «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος» στην Κύπρο. Τόσο πειστικός ήταν, λοιπόν, ο επίδοξος Πρόεδρος μας Νίκαρος Αναστασιάδης. Κι από αλληλεγγύη τρέχουν τζιαι τα ποϋνάρκα των νεοφιλελεύθερων φίλων του Νικουθκιου! 

********************************

Κυρίως θέμα – Πρόλογος:

Εξ αφορμής λοιπόν των Κασεττοφορικών και πλείστων άλλων εκ δεξιών εκπορευόμενων λαφαζανιών και επιθέσεων που δέχεται ο Πρόεδρος, αποφάσισα να παραθέσω πιο κάτω ένα επικριτικό για τους ευρωπαίους εταίρους μας, απόσπασμα από την ομιλία που ο Πρόεδρος Χριστόφιας έκαμε την Τρίτη 15 του Γενάρη στο Ευρωκοινοβούλιο στον απολογισμό του για την Κυπριακή Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Το ρεπορτάζ το αλίευσα από τη “Χαραυγή” της Τετάρτης 16 του μηνός και ανήκει στον απεσταλμένο της εφημερίδα στο Στρασβούργο Νεόφυτο Νεοφύτου… 

Βλέπετε ο Πρόεδρος αντί “κουλαφκιάζει” [κολακεύει] τους νεοφιλελεύθερους “φίλους” του Νικουθκιού τζιαι να τους κάμνει ττεμενά(δ)ες και να δηλώνει υποταγή, τους την λέει κι από πάνω. Ή όπως γράφει τζι’ ο Λεφτεράκης στο πόνημα του:  «… οι μόνοι που δεν κατανόησαν και δεν κατάλαβαν τίποτε για το σημαντικό και κορυφαίο γεγονός της Συνόδου Κορυφής, που είχε τεράστια οφέλη για τη Κύπρο, είναι οι κυβερνώντες, το ΑΚΕΛ και το εκφραστικό τους όργανο»… Και ότι «η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει να παρουσιάζεται προκλητικά στην Ευρώπη ως η χώρα με τον κομμουνιστή Πρόεδρο, και ουσιαστικά να επιλέγει την απομόνωση, αφού η Ευρωπαϊκή Αριστερά στην Ευρώπη είναι ανύπαρκτη, με μηδενική πολιτική δύναμη και δυνατότητα»…   

****************************

“Διάσταση πολιτικών αποφάσεων και τεχνοκρατικών πρακτικών”

[του Νεόφυτου Νεοφύτου, “Χαραυγή” 16/1/2013, σελ. 5 – link: http://www.haravgi.com.cy/site-article-31054-gr.php]

{Οι υπογραμμίσεις και οι χρωματώσεις είναι δικοί μου}…

“Εποικοδομητική κριτική, παρατηρήσεις και εισηγήσεις σε ό,τι αφορά την ανάγκη να διορθωθούν πράγματα και να αλλάξουν πολιτικές της Ε.Ε. για να ανταποκριθεί στις καθημερινές ανάγκες και απαιτήσεις των Ευρωπαίων πολιτών, άσκησε ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας επεσήμανε ότι ο βαθιά γραφειοκρατικός τρόπος με τον οποίο είναι θεσμικά δομημένη η Ένωση, διαβρώνει την παραγωγή ορθολογικών πολιτικών και υπάρχει σοβαρή διάσταση μεταξύ των πολιτικών αποφάσεων που λαμβάνονται στο επίπεδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε σχέση με τα όσα υλοποιούνται σε τεχνοκρατικό επίπεδο. Δεν μπορεί, είπε, να αποφασίζουμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου να επικεντρωθούμε επιτέλους, σε μέτρα ανάπτυξης και ενίσχυσης της απασχόλησης, και την ίδια ώρα οι τεχνοκράτες-εντολοδόχοι της Τρόικας να προωθούν τις ίδιες, αποτυχημένες συνταγές της μονόπλευρης και αυστηρής λιτότητας που οδηγεί εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες στη φτώχεια, την ανέχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η κατάσταση αυτή, υπέδειξε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, δίκαια απογοητεύει τους πολίτες και δημιουργείται κλίμα απογοήτευσης έναντι της Ε.Ε. που ολοένα και διευρύνεται στις κοινωνίες των ευρωπαϊκών χωρών. Η Ε.Ε., τόνισε ο Δ. Χριστόφιας, δεν μπορεί να δίνει την εντύπωση πως στηρίζει μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους τραπεζίτες. Οι πολιτικές απόλυτης ελευθερίας της αγοράς, που ισούται με ασυδοσία της αγοράς και με ελευθερία των κερδοσκόπων και των πολυεθνικών εταιρειών να επιβάλλουν στους λαούς της Ευρώπης πολιτικές λιτότητας, που πνίγουν την ανάπτυξη και διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό, επιβάλλεται να εγκαταλειφθούν. Είναι ακλόνητη πεποίθησή μου ότι οι πολιτικές μονόπλευρης λιτότητας αποτελούν εγγυημένη συνταγή αποτυχίας αφού το μόνο που πετυχαίνουν είναι να κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, επισημαίνει ο Πρόεδρος Χριστόφιας, αν θέλει να αναγνωριστεί από τα εκατομμύρια των πολιτών της ως εγγυητής σταθερότητας και ειρήνης θα πρέπει να προωθήσει, με ουσιαστικό τρόπο, την κοινωνική συνοχή στην Ένωση. Χωρίς κοινωνική συνοχή και κοινωνική δικαιοσύνη, η Ε.Ε. θα είναι μια οργάνωση κρατών χωρίς όραμα.  Η ευημερία όλων και η κοινωνική ειρήνη αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του ευγενούς οράματος των ιδρυτών της Ενωμένης Ευρώπης.

Ιδιαίτερα σήμερα που η Ε.Ε. διέρχεται μια πολύπλευρη κρίση θα πρέπει, ανέφερε ο Πρόεδρος Χριστόφια, όλοι να στραφούν στην αρχή της αλληλεγγύης, δίνοντάς της νόημα. Όχι για να εξυπηρετήσουμε, όπως κάποιοι ενδεχομένως να φοβούνται, την άκρατη δανειοδότηση του «φτωχού ευρωπαϊκού νότου από τον πλούσιο ευρωπαϊκό βορρά», αλλά για να διατρανώσουμε μέσα από διαφανείς διαδικασίες και βέλτιστες πρακτικές, πως η λέξη «Ένωση» στον τίτλο «Ευρωπαϊκή Ένωση» δεν είναι κενή περιεχομένου, αλλά έχει ουσία και μετουσιώνεται σε πολιτική πράξη μέσα από αποτελεσματικές δράσεις που κάνουν τη διαφορά για τους πολίτες. Η εντατικοποίηση του κοινού μας αγώνα, τόνισε τέλος με έμφαση ο Πρόεδρος Χριστόφιας, για μια καλύτερη Ευρώπη, πιο ανθρωποκεντρική και με πιο ορατά οφέλη για τους Ευρωπαίους πολίτες είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ και όλοι μαζί μπορούν να τα καταφέρουν”.

******************************

Σχόλιο ΕΜΟΥ του Blogοδεσπότη:

Οι πιο πάνω επικριτικές τοποθετήσεις του Προέδρου για την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν μια τεράστια πολιτική σημασία γιατί μ’ αυτές επισημαίνονται [με ιδιαίτερα διπλωματικό τρόπο] οι αδυναμίες και τα εγγενή προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως μιας ένωσης καπιταλιστικών κρατών. Αν όμως τα σημεία που έχω υπογραμμίσεις πιο πάνω, τα δούμε με αυστηρά Αριστερά ιδεολογικά κριτήρια θα διαπιστώσουμε ότι τούτα αποτελούν ευσεβοποθισμούς και όνειρα χειμερινής νυχτός! Δημιουργούν μάλιστα και ψευδαισθήσεις, αλλά και εσφαλμένες εντυπώσεις για τον πραγματικό ρόλο και τους στόχους και σκοπούς αυτής της Ένωσης – την εξυπηρετήσει των συμφερόντων των λίγων. Δεν παύουν όμως να αποτελούν ένα έμμεσο τρόπο στηλίτευσης της ίδιας της φύσης του καπιταλισμού στην ίδια την ευρωπαϊκή έδρα του…

**************************
Επίλογος: 

Όπως είπε και ο Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ [και της Ομάδας της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο] Τάκης Χατζιηγεωργίου σε ομιλία του στη Συνοδό του την περασμένη Δεύτερα 14 του μηνός:

«Δυστυχώς είναι εκπληκτικό ότι εκπρόσωποι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που ήρθαν στην Κύπρο την περασμένη εβδομάδα με ουσιαστικό στόχο τη στήριξη του Νίκου Αναστασιάδη, συνεχίζουν να υποσκάπτουν τη χώρα μας. Όπως για παράδειγμα σήμερα στην Ολομέλεια του ΕΚ όπου η βασική εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος κα Wortmann άδειασε τον Νίκο Αναστασιάδη κατηγορώντας την Κύπρο για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος».

Anef_Oriwn

[αλληλέγγυος με το καημένο το Νικούιν που τού την εστήσαν οι “φίλοι” του]

Πέμπτη 17/1/2012

****************************

Μεταγράφημα 17/1/2013:

Παραιτήθηκε τελικά [χτες] από Αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ ο Νικόλας Παπαδόπουλος! Τα ενδο-ΔΗΚΟϊκά όργανα και οι !  αντιπαραθέσεις για την ηγεσία του Κόμματος έχουν ήδη ξεκινήσει! Ε, ρε αμφισβήτηση που έχει να φάει ο Κκάρογιαν!

Anef_Oriwn

Ανάρτηση 9/2013 [έκτακτη, διεθνο-πολιτική, αραβική, αφρικανική, «εναλλακτικής πληροφόρησης» και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα κείμενο από τη “Δεφτερη Ανάγνωση” για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική…

Φίλες Αναγνώστριες,

Αγαπητοί Αναγνώστες,

Shαιρετούμεν(τε)!  

Ως εισαγωγή:

Επειδή καλό είναι να ρίχνουμε και μια ματιά τι γίνεται στα πέριξ (ΜΑΣ), τόσο στην [αραβική κι αφρικανική] γειτονιά μας, όσο και μακρύτερα, θα μεταφέρω εδώ ένα κείμενο από την τελευταία έκδοση του διαδικτυακού εβδομαδιαίου περιοδικού “Δεφτερη Ανάγνωση”, με θέμα τη πολιτική κατάσταση και τις εξελίξεις σε μερικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής…

******************************

“Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική: τριγμοί και διάχυση της αστάθειας”

[“Δεφτερη Ανάγνωση”, 15-22 Ιανουαρίου 2013 – link: http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=506]… 

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου}…

Η αστάθεια στον αραβικό κόσμο συνεχίζεται, ενώ διαχέεται και στην κεντρική Αφρική. Οι αντιπαραθέσεις κοσμικών και ισλαμιστών οξύνονται (τόσο στους δρόμους, όσο και ένοπλα στην Συρία) από τη μια, ενώ από την άλλη γίνονται προσπάθειες για τη διαμόρφωση νέων πόλων και κρατικών συμμαχιών, μέσα στο ρευστό σκηνικό της περιοχής. Και ετοιμάζεται και το σκηνικό για τις εξελίξεις, μετά τις εκλογές στο Ισραήλ.

Βόρεια Αφρική

Στην Τυνησία, κατά την επέτειο της εξέγερσης ενάντια στον Μπεν Αλί, έγιναν δύο συγκεντρώσεις στην πρωτεύουσα: 8.000 κοσμικοί διαδήλωσαν στο χώρο, όπου έγινε η τελική διαδήλωση που υποχρέωσε τον Μπεν Αλί να φύγει, ενώ απέναντι τους μαζεύτηκαν και 2.000 ισλαμιστές. Παρά την ένταση, δεν υπήρξαν επεισόδια. Τα συνθήματα των κοσμικών εστιάστηκαν στην κριτική του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος.

http://www.euronews.com/newswires/178714...-ben-alis-fall/

Στη Λιβύη, η κατάσταση παραμένει ρευστή με τη βία διαφόρων ομάδων να λειτουργεί ως δείγμα της αστάθειας. Πριν λίγες εβδομάδες, δολοφονήθηκε ακόμα ένας αξιωματούχος της αστυνομίας στη Βεγγάζη. Αν και οι πρώτες αναφορές συνέδεσαν τη δολοφονία με τους ισλαμιστές, μετέπειτα αναφορές έκαναν λόγο για δύο, ακόμα, πιθανούς δράστες – τους κανταφικούς ή και τον υπόκοσμο της πόλης, ο οποίος είχε έντονη δραστηριότητα στη «βιομηχανία» «προώθησης» και εκμετάλλευσης των αφρικανών μεταναστών προς την Ευρώπη. Το περασμένο σαββατοκύριακο, σημειώθηκε νέο επεισόδιο βίας στη Βεγγάζη με επίθεση στο αυτοκίνητο της ιταλικής πρεσβείας. Ανάλογα επεισόδια σημειώθηκαν πρόσφατα και στα νότια της χώρας.

Η αστάθεια στη Λιβύη, πάντως, φαίνεται να διαχέεται και στην περιοχή νότια της Σαχάρας. Ήδη το Μάλι, είναι η πρώτη χώρα που εμπλάκηκε άμεσα στη διάχυση της λιβυκής κρίσης. Από τη μια, οι Τουαρέγκ οπαδοί του Καντάφι μετέφεραν οπλισμό στις βόρειες περιοχές, όπου και εντατικοποίησαν το κίνημα διεκδίκησης αυτονομίας. Τα ίδια, όμως, έκαναν και οι αντίπαλοι τους, οι ισλαμιστές, οι οποίοι, αρχικά, συνεργάστηκαν με τους Τουαρέγκ, ενώ τώρα διαμορφώνουν τη δική τους στρατηγική δημιουργίας νέων μορφών παρατεταμένου πόλεμου, όπως στο Αφγανιστάν και τη Σομαλία. Η εσπευσμένη επέμβαση των Γάλλων για να αποτρέψουν την προώθηση των ισλαμιστών στο νότιο Μάλι, δείχνει ότι το ζήτημα αποκτά, πια, ευρύτερες γεωπολιτικές διαστάσεις. Η ανησυχία για αποσταθεροποίηση είναι, πια, υπαρκτή σε όλη τη ζώνη που καλύπτεται από το Μάλι μέχρι τη Σομαλία. Αυτή η αστάθεια, που προωθούν από την μια οι ισλαμιστές ευνοεί, από την άλλη και τις δυτικές επεμβάσεις – μια σχολή σκέψης θεωρεί, μάλιστα, ότι σκόπιμα οι δυτικοί αφήνουν (ή ακόμα και ενθαρρύνουν) την αποσταθεροποίηση για να μπορούν μετά να επεμβαίνουν. Αλλά, ακόμα και στα εσωτερικά των ξένων επεμβάσεων, υπάρχει διαφοροποίηση. Οι Αμερικανοί ετοιμάζουν στρατιωτικές δυνάμεις επέμβασης, ενώ η κινητοποίηση των Γάλλων δείχνει ότι θα διεκδικήσουν δυναμικά το χώρο επιρροής τους στις τέως αποικίες τους.

Αναζητώντας στρατηγικές συμμαχίες στην Αίγυπτο

Στην Αίγυπτο, συνεχίζεται η ασταθής ηρεμία μετά το δημοψήφισμα που κέρδισαν οι ισλαμιστές. Η κοσμική αντιπολίτευση συνεχίζει τις κινητοποιήσεις στο Κάιρο και το σαββατοκύριακο, σημειώθηκε νέο επεισόδιο αντιπαράθεσης οπαδών και αντίπαλων της κυβέρνησης. Πάντως, το θέμα, το οποίο φαίνεται να κυριαρχεί σε αυτό το στάδιο είναι το οικονομικό, καθώς η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση όσον αφορά στην εξασφάλιση δανείων για να αποτρέψει επιδείνωση της κρίσης. Το Κατάρ έκανε νέα εισφορά. Ταυτόχρονα, όμως, οι Αιγύπτιοι ισλαμιστές φαίνεται να ανοίγουν τις επιλογές τους, ελπίζοντας να παίξουν ένα ευρύτερο ρόλο στην Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν, ο διάλογος ανάμεσα στην Αίγυπτο και το Ιράν φαίνεται να προχωρεί και να δημιουργεί ένα ακόμα πόλο στο πολύπλοκο παζλ των συμφερόντων στην περιοχή.

http://www.uruknet.info/?p=m94051&hd=&size=1&l=e

Η αντιπαράθεση στη Συρία και η εμπειρία του Ιράκ

Στην ιστορική Μέση Ανατολή, η αντιπαραθεση στη Συρία, παρά τις ελπίδες των δυτικών ότι θα οδηγείτο σε σύντομη νίκη των ενόπλων που στηρίζουν, φαίνεται να οδηγείται πάλι σε αδιέξοδο. Ο Economist ξαναγύρισε στα απαισιόδοξα σενάρια για αδιέξοδο χωρίς τέλος. Στο χώρο των ενόπλων, πάντως, φαίνεται να διαμορφώνονται τάσεις που δεν ελέγχει η Δύση. Η οργάνωση Νούσρα, την οποία οι δυτικοί θεωρούν προέκταση της Αλ Κάιντα, φαίνεται να λειτουργεί αυτόνομα και το υποστηριζόμενο από τους δυτικούς «μέτωπο της αντιπολίτευσης», δεν φαίνεται να έχει τον έλεγχο των ενόπλων, ενώ πληθαίνουν και οι καταγγελίες ότι η όλη κατάσταση εξελίσσεται σε ένα είδος πλιάτσικου από διάφορες ομάδες, τις οποίες επιχορηγεί η Δύση, αλλά και τα Εμιράτα.

Από την κυβερνητική πλευρά, ο Άσσαντ έκανε νέα δημόσια εμφάνιση και προσφορά για διάλογο ενώ φαίνεται ότι η κυβέρνηση μπορεί να αντέξει τις πιέσεις. Στο εξωτερικό, φαίνεται να υπάρχουν διάφορες πρωτοβουλίες για κάποιου είδους συμβιβασμό. Οι Αμερικανοί, μάλλον, ανησυχούν, καθώς δεν ελέγχουν τους ενόπλους στη Συρία, ενώ οι Ρώσοι φαίνονται να είναι πιο άνετοι, βλέποντας ότι έχουν διαπραγματευτικά ατού και ζητώντας από την «αντιπολίτευση» να προτείνει «ιδέες», θεωρώντας ωστόσο την αποχώρηση του Άσσαντ ως μη διαπραγματεύσιμη θέση.

Ένα στοιχείο που φαίνεται να ανησυχεί τους δυτικούς είναι, εμφανώς, η αποτυχία της επέμβασης στο Ιράκ. Παρά την εισβολή του 2003 και την αρνητική εικόνα, που συνόδευσε τόσο την εισβολή, όσο και την αδυναμία των ΗΠΑ να επιβληθούν στην πολύμορφη - έστω και διασπασμένη - ιρακινή αντίσταση, οι ΗΠΑ φαίνεται να βρίσκονται πια μπροστά σε ένα αδιέξοδο, ακόμα και να ασκήσουν μια υποτυπώδη επιρροή. Είναι σαφές ότι η ιρακινή σιητική κυβέρνηση προτιμά τις πολυμερείς συμμαχίες - με κύριο συνεργάτη το Ιράν - παρά την εξάρτηση και σε αυτό το πλαίσιο, όπως παρατηρούν διάφοροι «οι ΗΠΑ περιθωριοποιούνται όσο περνά ο καιρός».

http://www.euronews.com/newswires/176581...elined-in-iraq/

Στο εσωτερικό του Ιράκ, πάντως, η ένταση παίρνει διάφορες μορφές. Οι σουνίτες φαίνεται να κινητοποιούνται έντονα ενάντια την κυβέρνηση – και ο ηγέτης των λαϊκών ισλαμικών τάσεων στην σιητική κοινότητα, ο Μ. Σαντρ, εξέφρασε, πρόσφατα, τη συμπάθειά του στις κινητοποιήσεις, προειδοποιώντας τον πρωθυπουργό. Η στάση του Σαντρ είναι σημαντική – η τάση που εκπροσωπεί στηρίζει την κυβέρνηση στη βουλή, αλλά κατά τη διάρκεια της αντί-αμερικανικής αντίστασης συνεργάστηκε και με την σουννιτική αντίσταση μέχρι το 2005. Ακολούθως, οι Αμερικανοί τους χρησιμοποίησαν σε ένα βαθμό για να προκαλέσουν τον εμφύλιο του 2006. Αποτελεί, με αυτήν την έννοια, ένα σημαντικό βαρόμετρο, καθώς εκφράζει μεν μια ισλαμική τάση, αλλά μέσα στο σιητικό Ισλάμ εκφράζει και την πιο εθνική-ιρακινή τάση. Ο πατέρας του κατά την διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ είχε μείνει στο Ιράκ.

Εκλογικές τάσεις στο Ισραήλ, καθώς ο Ομπάμα στέλλει έμμεσα μηνύματα στον Νετανιάχου

Η άλλη εστία ρευστότητας φαίνεται να είναι το Ισραήλ. Στις εκλογές, φαίνεται ότι θα επικρατήσει ο δεξιός συνασπισμός, αλλά υπάρχουν δύο τάσεις με αυξητικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις: το εργατικό κόμμα με νέα πρόσωπα-υποψήφιους τους ηγέτες του νεολαιίστικου κινήματος για το «κοινωνικό κράτος» φαίνεται να επανακάμπτει από την κρίση, την οποία περνούσε την τελευταία δεκαετία, ενώ εμφανίστηκε δυναμικά στην ακροδεξιά ένα νέο κόμμα που απειλεί τα ποσοστά του συνασπισμού του Νετανιάχου.

Ο μεγαλύτερος, ωστόσο, πονοκέφαλος για την ισραηλιτική ηγεσία φαίνεται να είναι ο Ομπάμα. Ο νέος Υπουργός Άμυνας φαίνεται να είναι ένας από τους λίγους αμερικανούς πολιτικούς, που εκφράστηκαν και αρνητικά για το Ισραήλ και το ισραηλιτικό λόμπι. Βέβαια, μπροστά στις επικρίσεις έδωσε τις διαβεβαιώσεις στο λόμπι. Αλλά, η επιλογή του Ομπάμα, σαφώς έχει να κάνει και με τις ευρύτερες προθέσεις του, που δεν φαίνεται να περιλαμβάνουν ούτε πόλεμο με το Ιράν, ούτε σκλήρυνση των θέσεων απέναντι στους Παλαιστίνιους.

http://www.counterpunch.org/2013/01/11/h...or-the-defense/

Οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται, επίσης, σε αναμονή, καθώς αναμένονται νέες διεθνείς πρωτοβουλίες αφού στο εσωτερικό φαίνεται να υπάρχει μια σκλήρυνση θέσεων (ιδιαίτερα στο Ισραήλ μετά την έστω και έμμεση αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους), ενώ στο εξωτερικό αυξάνονται οι φωνές επίκρισης για την στάση του Ισραήλ. Την περασμένη βδομάδα, είχαμε και μια αυτόνομη κίνηση ομάδας Παλαιστίνιων, που αποφάσισε να υιοθετήσει την πρακτική του occupy και να διεκδικήσει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού χωριού - σε αντιδιαστολή με τους ισραηλιτικούς οικισμούς εποίκων - σε μια αμφιλεγόμενη ζώνη. Ο Νετανιάχου διέταξε την επέμβαση της αστυνομίας, παρά μια αντίθετη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Προφανώς, η δικαιοσύνη δεν είναι εφαρμόσιμη για όλους.

****************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Blogοδεσπότη:

Για το Μάλι και μερικά άλλα συναφή γεωγραφικά [της Αφρικής] ίσως αφιερώσω μια special ανάρτηση…

Όμως εκείνο που ΔΕΝ καταλάβω, ΕΓΩ [ο dieselο-κίνητος], είναι πώς τα ταιρκάζουν «τούτοι» οι Δυτικοί [άγγλοι, γάλλοι, αμερικάνοι και λοιποί], που την μια να βουρούν να ανατρέψουν κοσμικά αραβικά καθεστώτα, όπως στην Αίγυπτο, τη Τυνησία και τώρα στη Συρία [που σίγουρα δεν ήταν/είναι περισσότερο δικτατορικά από εκείνα της Σαουδικής Αραβίας, του Μπαχρέιν και της Υεμένης] και μάλιστα να αποδέχονται με ελαφριά τη καρδία και χωρίς πολλές σκέψεις την άνοδο των ισλαμιστών ακόμα και φονταμενταλιστών στην εξουσία [τι έγινε με τον περιβόητο  «πόλεμο κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας»;], και από την άλλη να τρέχουν στο Μαλί να πολεμήσουν τους [εκεί ισλαμιστές]…

Αν τωρά ΕΓΩ πω ότι τούτα ούλλα εν ιμπεριαλιστικές απροκάλυπτες και χωρίς προσχήματα [και κατά το δοκούν και κατά που συμφέρει] επεμβάσεις στα εσωτερικά άλλων χωρών [δηλ. για την υπεράσπιση και διαφύλαξη των εκεί ιμπεριαλιστικών συμφερόντων], ΕΣΕΙΣ τότε εν να με πείτε «δογματικό παλαιο-κομμουνιστή», αλλά ποιος ΣΑΣ ακούει… Η αλήθεια εν τούτη που περιέγραψα πιο πάνω, κι άστε τους άλλους να λένε πως «ΕΓΩ επιμένω να πιστεύω πως ζούμε σε ένα κόσμο που ταιριάζει με την ιδεολογία μου»…      

Για το copy paste και τα λοιπά

Anef_Oriwn

[πολίτης του Κόσμου – “κοσμοπολίτης”]

Τετάρτη 16/1/2013