Ανάρτηση 32/2014 [επίκαιρη, διεθνοπολιτική, λατινοαμερικανική, Βενεζουελανή, Αριστερή, ενάντια στις δυτικές επεμβάσεις και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα κείμενο από τη “Δέφτερη Αναγνώστη” για τις εξελίξεις στην Νότια και Κεντρική Αμερική*...

{* - Επεξηγηματική σημείωση:

Προσωπικά αντί τον όρο «Λατινική Αμερική» χρησιμοποιώ τον όρο «Νότια και Κεντρική Αμερική»}...

***************************

Σύντομα εισαγωγικά

Συνεχίζοντας την περιδιάβαση μας σε ταραχώδεις γειτονιές του κόσμου [και πού τα πράματα, θα ΜΟΥ πείτε, είναι ήσυχα στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο;] κι αφού σταθμεύσαμε για λίγο στην [υπό φασιστική πλέον διακυβέρνηση] Ουκρανία κι ακολούθως στην [επανενωμένη με την Ρωσία] Κριμαία είπαμε να πεταχτούμε σε μια άλλη, πολύ μακρινή τούτη τη φορά, περιοχή του κόσμου, στην Κεντρική και Νότια Αμερική και δη στη Βενεζουέλα. 

Μεταφέρουμε, λοιπόν, εδώ [δια της προσφιλούς μεθόδου του copy-paste] ένα κείμενο για την Κεντρική και Νότια Αμερική που αλιεύσαμε από την τελευταία έκδοση [21-28 Μαρτίου] του εξαιρετικού διαδικτυακού περιοδικού “Δέφτερη Ανάγνωση”…

[Να σημειώσουμε επίσης ότι μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο πέρα απ’ εδώ, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη - στην πόλη Τζενίν της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης- σημειώθηκε σήμερα επίθεση ισραηλινών στρατεύματα με 4 νεκρούς παλαιστίνιους]...  

*******************************

Λατινική Αμερική: η προσπάθεια για υπονόμευση της Βενεζουέλας ως προσπάθεια συγκράτησης του αριστερού ρεύματος που πλησιάζει επικίνδυνα στο “βορρά”

[άρθρο από τη “Δέφτερη Ανάγνωση” της 21^ης του Μαρτη του 2014 – link: http://2ha-cy.blogspot.com/2014/03/blog-post_9057.html]  

{Τα μαύρα bold είναι του κειμένου και οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις δικές μας. Επίσης δικές μου είναι και οι σημειώσεις με κόκκινο χρώμα μέσα στις αγκύλες}...

Το περασμένο σαββατοκύριακο, έγινε ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στο Ελ Σαλβαδόρ. Παρά το ότι ο υποψήφιος της Αριστεράς, ένας τέως ηγέτης των ανταρτών στον εμφύλιο της δεκαετίας του 1980, είχε πάρει 49+% στο πρώτο γύρο, ο δεύτερος γύρος αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολος. Κέρδισε μεν, αλλά οριακά -με 50.11%. Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί εν μέρει να αποδοθεί στο γεγονός ότι τώρα ο υποψήφιος της Αριστεράς δεν ήταν κάποιος με πιο αποδεχτό προφίλ, όπως ο προηγούμενος πρόεδρος, αλλά ένας από τους ηγέτες του ένοπλου αγώνα -και άρα η Δεξιά προσπάθησε να συσπειρώσει όλες της τις δυνάμεις και να καλλιεργήσει όλες τις φοβίες. [Σημείωση δική μου: Ο προηγούμενος Πρόεδρος που εξελέγη ως υποψήφιος του αριστερό κόμματος “Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Φαραμπούντο Μαρτί” (FMLN) το 2009, ήταν ο Μαουρίσιο Φούνες (Carlos Mauricio Funes Cartagena), ο οποίος εργαζόταν τότε ως δημοσιογράφος. Αντίπαλός του και υποψήφιος του δεξιού κόμματος ARENA ήταν ο Ροδρίγο Άβιλα, πρώην γενικός διευθυντής της αστυνομίας. O Φούνες ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, καθώς έλαβε 51,3% των ψήφων. Ο αντίπαλός του, Άβιλα, πήρε 48,7% των ψήφων]...  

Όμως, υπήρξε και ένας εξωγενής παράγοντας, ο οποίος ίσως να εξηγεί και την επένδυση των αμερικανών στις κινητοποιήσεις της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα. Μετά από τις συνεχείς εκλογικές νίκες της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική, φαίνεται ότι παίρνει σειρά η κεντρική Αμερική. Μετά την επανεκλογή των Σαντινίστας στην Νικαράγουα, οι πρώτοι γύροι των εκλογών στο Ελ Σαλβαδόρ αλλά και στην, κατά τα άλλα ήπια πολιτικά, Κόστα Ρίκα, φάνηκε να αναδεικνύουν νέες νίκες της Αριστεράς. Και αν θυμηθεί κάποιος ότι ανατράπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα ο αριστερίζων πρόεδρος στην Ονδούρα, ενώ οι υποστηρικτές της υποψήφιας της Αριστεράς στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, διεκδικούν ότι κέρδισαν τις εκλογές και έγινε καλπονοθεία, τότε το εκλογικό ρεύμα της αριστεράς φαίνεται να κινείται βόρεια και μπορεί να προσεγγίσει το Μεξικό που είναι μια παράδοξη πυριταδαποθήκη.

Η αριστερή παλίρροια στη Λατινική Αμερική και η δυτική εστίαση στην Αργεντινή και τη Βενεζουέλα

Σε αυτό το πλαίσιο, οι βόρειο-αμερικανοί, αλλά και το διεθνές κεφάλαιο, δεν ενδιαφέρεται μόνο να ανακόψει το ρεύμα, αλλά και να ανατρέψει ενοχλητικούς λατινοαμερικάνους ηγέτες. Η επανεκλογή της Ν. Ρούσσεφ στη Βραζιλία δεν είναι ευχάριστη για τους βόρειους και τους δυτικούς, αλλά πέρα από το να προβάλλουν κάποιος κινητοποιήσεις, οι οποίες μάλιστα θέλουν να περισσότερο κράτος ευημερίας δεν μπορούν, ή έτσι δείχνουν για την ώρα, να κάνουν πολλά από το εξωτερικό. Οι επιθέσεις, αν κρίνει κάποιος από τα δυτικά ΜΜΕ που λειτουργούν και ως μηχανισμοί επικοινωνιακού πολέμου πια, εστιάζονται σε δυο σημεία – την Βενεζουέλα και την Αργεντινή. Η Αργεντινή είναι ένα ιστορικό πρόβλημα για τη Δύση, το οποίο της το θυμίζει και ρητορικά η ηγέτιδα της, η αριστερίζουσα, κ. Κριστίνα Φερναντεζ. Είναι η χώρα που έκανε στάση πληρωμών, βγήκε από την κρίση, και ζήτησε επαναδιαπραγμάτευση των υποχρεώσεών της. Αυτό είναι ένα κακό παράδειγμα για το διεθνές κεφάλαιο – και το ότι συνεχίζει να κυβερνά η παράταξη, η οποία πόνταρε στην άρνηση πληρωμών, είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό για τη Δύση. Ο “Economist” είναι εκφραστικός.

Το άλλο σημείο εστίασης είναι η Βενεζουέλα. Εδώ το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Ενώ η Αργεντινή σηματοδότησε μια εξέγερση ενάντια στο παγκόσμιο σύστημα χρέους, η Βενεζουέλα και η επανάσταση που ξεκίνησε επί Τσάβεζ, ουσιαστικά, ανέδειξε ένα μοντέλο εσωτερικής κοινωνικής αλλαγής, αλλά και επένδυσης σε περιφερειακή μεταμόρφωση. Γιατί, αν η Κούβα ήταν και είναι για δεκαετίες το σύμβολο της αντίστασης στους βορειοαμερικανούς, η Βενεζουέλα έγινε το σύμβολο της αλλαγής της τελευταίας δεκαετίας. Οπότε, είναι ένα καθεστώς, το οποίο οι ΗΠΑ θέλουν να ανατρέψουν. Ήταν άλλωστε και ο χώρος που δοκίμασαν το πρώτο πραξικόπημα στα πλαίσια της νέας εκστρατείας που ξεκίνησαν το 1999 σε μια προσπάθεια διατήρησης της ηγεμονίας τους – και ο πρώτος τόπος όπου ηττήθηκαν.

Η ιστορική ταξική και πολιτικό-πολιτισμική αντιπαράθεση στη Βενεζουέλα

Στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, η αντιπαράθεση ήταν βαθύτατα ταξική και μεταμορφώθηκε σε πολιτικό-πολιτιστικό ρήγμα. Η αντιπολίτευση, που εκφράζει την ανώτερη και τη μεσαία τάξη, χρησιμοποίησε ότι σενάριο πραξικοπηματικής ανατροπής υπήρχε – από τις κινητοποιήσεις (όπως εκείνες εναντίον του Αλλιέντε την δεκαετία του 1970) μέχρι το στρατό. Έβγαλε στους δρόμους του οπαδούς της, έκανε απεργίες μέσω του συνδικάτου που έλεγχε στη βιομηχανία πετρελαίου, και στην ανάγκη κατεβάζει και την “νεολαία” της, τα παιδιά της μεσαίας και ανώτερης τάξης, που σπουδάζουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Και απέναντι τους μια συμμαχία των λαϊκών στρωμάτων με μερίδες της μεσαίας τάξης.

Η πρόσφατη όξυνση της αντιπαράθεσης στη Βενεζουέλα φάνηκε αρχικά παράδοξη. Η δεξιά αντιπολίτευση μόλις είχε χάσει, και πάλι, αλλά και με διαφορά, στις εκλογές, όποτε θεωρήθηκε ότι θα περίμενε κάποιο διάστημα για να ξεκινήσει μια νέα εκστρατεία αποσταθεροποίησης. Όμως, σε λιγότερο από μήνα, οι πιο ακραίοι έριξαν την “νεολαία” στους δρόμους. Σύντομα το κλίμα έφερε στους δρόμους και τους τσαβίστας. Ήταν, όμως, φανερό ότι οι κινητοποιήσεις της νεολαίας των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων, είχε ως ακροατή τα διεθνή ΜΜΕ. Ήταν σαφής η προσπάθεια να ταυτιστούν με τις κινητοποιήσεις στο Κίεβο, αλλά και να εμφανιστούν αισθητικά οικείοι στο δυτικό αριστερό κοινό. Τελικά, όμως, το Κίεβο εμφανίστηκε και ως ακροδεξιό πραξικόπημα -και οι ακροβολιστές της αντιπολίτευσης, που πυροβολούσαν τους δικούς τους διαδηλωτές, θύμιζαν έντονα την προβοκάτσια του 2002 στη Βενεζουέλα για να κατασκευαστεί κλίμα για το πραξικόπημα.

Πέρα όμως από το κλίμα, είναι πολύ πιθανόν ότι οι κινητοποιήσεις της αντιπολίτευσης να έχουν ως στόχο να καλλιεργήσουν και ένα αρνητικό κλίμα για το μοντέλο της αριστερής μεταμόρφωσης -με στόχο τις υπάρχουσες εκλογές στην περιοχή. Οι κινητοποιήσεις έχουν ως άξονα, όχι την μαζικότητα, αλλά την πρόκληση επεισοδίων και την κατασκευή θυμάτων. Βέβαια, στη Βενεζουέλα όλα έχουν παιχτεί και ξαναπαιχτεί, οπότε η σύγκρουση δεν θα έχει τη διάσταση του delayed reaction, που υπήρξε στην Ουκρανία. Αλλά υπάρχει και η “ελπίδα” της αντιπολίτευσης να οδηγήσουν οι αντιπαραθέσεις σε επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης. Άλλωστε, αυτό ήταν και ένα σενάριο της συμμαχίας της ακροδεξιάς με τους νεοφιλελεύθερους στην Ουκρανία. Από την άλλη, η κυβέρνηση της Βενεζουέλα έχει τα εισοδήματα από το πετρέλαιο. Ήδη, υπάρχει ένας άτυπος πόλεμος στην κατανάλωση με μια μερίδα έμπορων να προσπάθεια να μποϊκοτάρει την κυβέρνηση και την κυβέρνηση να επιχορηγεί την κατανάλωση των λαϊκών στρωμάτων. Και αυτή σύγκρουση είναι και στους δρόμους, καθώς οι ταξική συμμαχία της κοινωνικής μεταμόρφωσης είναι επίσης εκεί. Και σε αντίθεση με την αντιπολίτευση, που ποντάρει στο θέαμα των επεισοδίων για να προσελκύσει τη δυτική κάμερα, οι τσαβίστας ποντάρουν στις μαζική κινητοποίηση που είναι σαφώς πιο εντυπωσιακή από αυτές τις αντιπολίτευσης. Αλλά τα δυτικά ΜΜΕ έχουν και πρόβλημα αριθμητικής.

Και ένα τεκμήριο της δυτικής αναμετάδοσης: όταν το BBC δυσκολεύεται να μετρήσει ένα πλήθος χιλιάδων

Μια εικόνα από τις αναμεταδόσεις του BBC. Σύμφωνα με τη λεζάντα, αυτό το πλήθος είναι μερικές «εκατοντάδες»/hundreds. Έτσι έπρεπε να μπει, αφού τόσοι ήταν οι οπαδοί της αντιπολίτευσης σε ανάλογες εκδηλώσεις εκείνη την ημέρα - και αφού εκεί η ανταπόκριση έλεγε «εκατοντάδες», θα ασχολείται το BBC με την πραγματική εικόνα;

[Σημείωση δική μου: Οι φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις έγιναν με αφορμή την 25^η επέτειο -στις 27 του Φεβράρη του 1989- εξέγερσης  τω κατοίκων του Καράκας και άλλων πόλεων της χώρας ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τη φτώχεια. Ο μίσος πληθυσμός της χώρεσα ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας με κόσμο να καταφεύγει για να επιβιώσει σε τροφές για σκύλους ή νερό μακαρονιών νερό για να γεμίσει το στομάχι του.  Πώς να μην υμνούν τότε τον Τσιάβες που δεν εξάλειψε μεν τη φτώχεια, αλλά βελτίωσε σημαντικά τις συνθήκες διαβίωσης του;]

Across the city, hundreds of pro-government demonstrators marked the 25th anniversary of the Caracazo uprising

Anef_Orwin

[μαζί με τους Τσιαβίστας]

Σάββατο 23/3/2014
[Να αναφέρω ότι τις βέβηλες σκέψεις μου και τους βλάσφημους συνειρμούς μου με αφορμή τον πρόωρο θάνατο του Υπουργού της Κυβέρνησης Αναστασιάδη Τάσου Μητσόπουλου θα τις καταθέσω μετά την κηδεία του]... 

Ανάρτηση 31/2014 [έκτακτη, επίκαιρη, διεθνής, αεροπορική, μαλαισιανή, αμερικανική, αντι-κατασκοπευτική, μυστήρια] – Ένα κείμενο του Γιώργου Δελαστίκ για την εξαφάνιση του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου...

Εισαγωγικά

Περιδιαβάζοντας απόψε στο διαδίκτυο [αργία μήτηρ πάσης ... μαλακίας!] έπεσα πάνω σ’ ένα κείμενο συνωμοσιολογικού [και κατασκοπευτικού] μεν, αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέροντος δε,  περιεχομένου. Αυτό αφορούσε την περιβόητη και μυστήρια [μέχρι τώρα] εξαφάνιση [εδώ και μια ντουζίνα μέρες] ενός επιβατικού αεροπλάνου των μαλαισιανών πολιτικών αερογραμμών με 240 περίπου επιβάτες και πλήρωμα... Συγγραφέας του άρθρου ο γνωστός ελλαδίτης δημοσιογράφος και εδικός σε θέματα συνωμοσιών, Γιώργος Δελαστίκ [πάλαι ποτέ στέλεχος του ΚΚΕ].  

Επειδή το βρήκαμε όντως ενδιαφέρον, το παραθέτουμε αμέσως πιο κάτω [σε έκτακτη έκδοση μας] και χωρίς περαιτέρω δικές μας εισαγωγές και προλόγους

************************************

Οι Αμερικάνοι γνωρίζουν τα πάντα για το Boeing

[του Γιώργου Δελαστίκ, “Έθνος”, 19/3/2014 – link: http://sfrang.blogspot.com/2014/03/boeing.html]

{Τα μαύρα bold είναι του κειμένου και οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις δικες μας}...

Θέατρο παίζει η αμερικανική μυστική υπηρεσία ηλεκτρονικής παρακολούθησης όλου του πλανήτη, η διαβόητη NSA, όταν τηρεί σιγή ιχθύος για το τι ακριβώς έχει γίνει με το χαμένο Μπόινγκ των μαλαισιανών πολιτικών αερογραμμών με τους σχεδόν τριακόσιους επιβάτες. Θέατρο παίζει και η αμερικανική κυβέρνηση φυσικά, η οποία έχει ενημερωθεί πλήρως για τα πάντα που αφορούν το αεροπλάνο αυτό, του οποίου η τύχη υποτίθεται ότι αγνοείται. Νοτίως της ινδικής υποηπείρου, νοτιότερα των Μαλδίβων Νήσων, βρίσκονται τα νησιά των Βρετανικών Εδαφών του Ινδικού Ωκεανού. Στο νότιο τμήμα αυτού του νησιωτικού συμπλέγματος, κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά, με τις κοντινότερες ακτές να απέχουν χιλιάδες και χιλιάδες μίλια, βρίσκεται η κολοσσιαίας στρατιωτικής σημασίας αμερικανική αεροναυτική βάση στο νησί Ντιέγκο Γκαρσία.

Από τη βάση αυτή οι ΗΠΑ ελέγχουν ολόκληρη τη νότια Ασία από τη Σαουδική Αραβία ως την Ινδία και τη Μαλαισία, τις ανατολικές ακτές όλης της Αφρικής και την Αυστραλία! Από εκεί ξεκινούν με απόλυτη ασφάλεια τα αμερικανικά βομβαρδιστικά για να πλήξουν στόχους σε οποιαδήποτε χώρα της περιοχής που προαναφέραμε, αν αυτό διατάξει η Ουάσιγκτον. Λόγω της τεράστιας στρατιωτικής σημασίας της αμερικανικής βάσης του Ντιέγκο Γκαρσία και της έλλειψης δυνατότητας λειτουργίας επίγειων σταθμών επιτήρησης της περιοχής εκ μέρους των ΗΠΑ, η ηλεκτρονική σάρωση του Ινδικού Ωκεανού από τους κατασκοπευτικούς δορυφόρους της NSA είναι απείρως πυκνότερη από όσο θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος αδαής, παρατηρώντας έναν απέραντο ωκεανό σχεδόν εντελώς άδειο από νησιά.

Χωρίς να παριστάνουμε τον ειδικό, είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να πετούσε όχι έξι – επτά ώρες, αλλά ούτε ένα λεπτό ένα θηριώδες Μπόινγκ και να μην έχει εντοπιστεί από τους κατασκοπευτικούς δορυφόρους της NSA! Όχι σήμερα, αλλά πριν από δέκα και πλέον χρόνια η διακριτική ικανότητα των δορυφόρων κατασκοπείας είναι τόσο μεγάλη ώστε από το Διάστημα μπορούν να διαβάσουν την… πινακίδα κυκλοφορίας οποιουδήποτε αυτοκινήτου κινείται σε οποιονδήποτε δρόμο οποιασδήποτε πόλης ή χωριού της Γης! Είναι απολύτως αδύνατον να πετάξει αεροσκάφος στην περιοχή και να μην είναι πλήρως καταγεγραμμένη ανά δευτερόλεπτο η πτήση του από την NSA. Τα στρατιωτικά μέσα ανίχνευσης ιπτάμενων αντικειμένων δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τα ραντάρ της πολιτικής αεροπορίας που απλώς λαμβάνουν το ειδικό σήμα που εκπέμπει διαρκώς κάθε αεροσκάφος που μεταφέρει επιβάτες για να αποφεύγονται τα ατυχήματα στον αέρα.

Τα στρατιωτικά μέσα κατασκοπείας εντοπίζουν τα αεροσκάφη οπτικά, λόγω αντανάκλασης κυμάτων, από τις θερμικές ανωμαλίες διαφοράς θερμοκρασίας ενός κινητήρα εν λειτουργία με τους -60 βαθμούς θερμοκρασίας του αέρα σε αυτά τα ύψη και με άλλες, πολύ πιο σύγχρονες μεθόδους που αποτελούν κρατικά μυστικά και φυσικά δεν είναι γνωστές στους δημοσιογράφους ή στους επιστήμονες που δεν εργάζονται στις αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες. Αναφέρουμε αυτές τις λεπτομέρειες για να θεμελιώσουμε τον ισχυρισμό μας ότι οι Αμερικανοί γνωρίζουν τα πάντα για την πτήση και την τύχη του μαλαισιανού Μπόινγκ.

Τι προσπαθούν να κρύψουν; Γιατί δεν αποκαλύπτουν τι έγινε; Δεν γνωρίζουμε. Το βέβαιο είναι ότι καλλιεργούν σκοπίμως τη σύγχυση θέτοντας σε κυκλοφορία πληθώρα σεναρίων, τα περισσότερα των οποίων είναι ηλίθια. Μας προξένησε ομολογουμένως πολύ μεγάλη εντύπωση η διοχετευθείσα πληροφορία ότι το μαλαισιανό Μπόινγκ πετούσε έξι – επτά ώρες προς τα δυτικά, πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό και ότι είτε ακολούθησε βόρεια διαδρομή προς το Καζακστάν (πράγμα απολύτως αδύνατο χωρίς να εντοπιστεί από την ινδική αεράμυνα), είτε πέταξε σε νότια διαδρομή. Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία. Νότια βρίσκεται η… αμερικανική βάση του Ντιέγκο Γκαρσία!

Αν όντως είχε σημειωθεί οιασδήποτε μορφής αεροπειρατεία στο μαλαισιανό Μπόινγκ και οι αεροπειρατές δεν απαντούσαν στις απαιτήσεις προσδιορισμού της ταυτότητας του αεροσκάφους και επιπλέον ακολουθούσαν πορεία προς τον Νότιο Ινδικό Ωκεανό προσεγγίζοντας θεωρητικά τον εναέριο χώρο της αμερικανικής βάσης του Ντιέγκο Γκαρσία, η πιθανότερη εκδοχή είναι τραγική: δεν αποκλείεται καθόλου να έχει καταρριφθεί από αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη! Η στρατιωτική λογική δεν επιτρέπει ταλαντεύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις! Δεν είναι δυνατόν πάντως ένα επιβατικό αεροπλάνο να πετάει εκτός πορείας επί έξι ώρες και να μην έχει πλαισιωθεί από πολεμικά αεροπλάνα των ΗΠΑ ή άλλων χωρών για να δουν τι συμβαίνει και να το αναγκάσουν να προσγειωθεί εκεί που θα του υποδείκνυαν, καταρρίπτοντάς το αδίστακτα αν αρνηθεί να συμμορφωθεί. Συνέβη όντως αυτό ή κάτι άλλο; Αγνοούμε...

**********************************

Σύντομο σχόλιο ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Δεν μπορώ να ξέρω πόσο αληθεύουν αυτά που λέει ή/και υποβάλλει ο Δελαστίκ, [λογικοφανή ακούγονται πάντως], όμως είμαι σίγουρος ότι ο (πελλο)κουμπαρός μου ο Μάshιος ο Καλουψιής, [έχει λίγες μέρες να τον δω –πέρασε τες Σήκωσες από σπίτι και μου ‘φερε λίγες τζιήκλες] θα μου ‘λεγε αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη [είναι κι αυτός συνωμοσιολόγος]:

«Κουμπάρε, εβάλαν το κάτω οι φασίστες οι ππουshτοαμερικάνοι μαζί με τους εβραίους! Εκάμναν πυρηνικές δόκιμες τζι’ εδιαλύσαν το. Ή μπορεί τζιαι να τού εσύραν τζιαι κανέναν πύραυλο τζι’ ερίξαν το μέσ’ την θάλασσα τζι’ εδιαλύθηκεν. Εν ννα δοκιμάζαν κανένα νέο όπλο, τζι’ εφοηθήκαν άμπα τζι’ εκατασκοπέφκαν τους. Εν αθθυμάσαι την άλλη φορά που εκάμναν πυρηνικές δόκιμες τζιει κάτω τζι’ εγίνην  το τσουνάμι τζι’ επήεν τόσος κόσμος; Κόφτει τους νομίζεις;»...

Α, ρε κουμπάρε, γραφικό σ’ ανεβαζουν, λαφαζάνην σε κατεβάζουν, αλλά κάμε χάζιν να ‘χεις δίτζιον!

Anef_Oriwn

[λαλείτε να ‘χουν δίκιο ο Δελαστίκ τζι’ ο κουμπάρος ο Μάshιος;]
Πέμπτη 20/3/2014  

Ανάρτηση 30/2014 [επίκαιρη, πολιτική, ιστορική, κριμαϊκή, ρωσσική, ουκρανική, (δι)ερωτηματική, κριτική] - Δυο λόγια για το Δημοψήφισμα στην Κριμαία για ανεξαρτητοποίηση της από την Ουκρανία και ένωση της με τη μαμά Ρωσία...

Εισαγωγικά

Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω λίγα λόγια για την Κριμαία και το Δημοψήφισμα που διεξήχθη εκεί σήμερα [αναμένονται τα τελικά αποτελέσματα], αλλά ΜΟΥ φάγανε τον χρόνο άλλα θέματα, κυρίως τα ΔΗΚΟϊκά μασκαραλλίκκια και  ο ανασχηματισμός της Κυβέρνησης Αναστασιάδη... 

Το κριμαϊκό μονοπωλεί την επικαιρότητα εδώ και κάνα μήνα, ως απότοκο της κρίσης στην Ουκρανία και δη μετά την κοινοβουλευτική πραξικοπηματική αποπομπή από την Προεδρία της χώρας του Βίκτορ Γιανούκοβιτς. Όμως τη αφορμή και την ώθηση για να γράψω αυτό το κείμενο, μού την έδωσε ένα σύντομο σημείωμα που εντόπισα και διάβασα πριν μερικές μέρες στο Blog της φίλτατης Disdaimonas. Να σημειώσω ότι δεν είναι δικό της, αλλά ανήκει σε κάποιο/κάποια (σ.κ) κι έχει τίτλο “Επιπλέον”.

Τα όσα λέει ο συγγραφέας στο σημείωμα του, μού έδωσαν την αφορμή να κάνω κάποιες σκέψεις και συνειρμούς πάνω σε ζητήματα απόσχισης μιας περιοχής από ένα μεγαλύτερο κράτος και τις έξωθεν παρεμβάσεις στο συγκεκριμένο κράτος, καθώς και για την υποκριτική στάση των δύο μέτρων και δύο σταθμών που ακολουθούν οι Δυτικοί σε τέτοιες περιπτώσεις.

***************************

Να παραθέσω πρώτα το Disdaimon-ιο δημοσίευμα [με μικρές δικές μας συντακτικές διορθώσεις] κι ακολούθως τα δικά μου σχόλια...

Διαβάζω, λοιπόν, από το Blog της Disdaimonaς: 

“Το 1991 (17 Μαρτίου) σε πανσοβιετικό δημοψήφισμα (απείχαν οι τρεις Βαλτικές) ο Σοβιετικός λαός απεφάνθη σε ποσοστό 73% η ΕΣΣΔ να παραμείνει Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.  Στις 11 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους η ΕΣΣΔ παύει να υπάρχει. Κανείς δεν εκτελέστηκε για την διάλυση εκ των άνω της μεγαλύτερης χώρας του κόσμου (σε πλήρη αντίθεση με τη θέληση των λαών της) και την «μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του 20ου αιώνα».

Το Κόσσοβο ανεξαρτοποιήθηκε το 2008 με δημοψήφισμα των κατοίκων του (παρουσία νατοϊκών στρατευμάτων) χωρίς όμως να συμφωνεί η Σερβία της οποίας ήταν τμήμα. Τότε διαλυόταν η Γιουγκοσλαβία. Αμέσως αναγνωρίστηκε από ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και άλλες 106 χώρες, μέχρι σήμερα. Δεν αναγνωρίστηκε από Σερβία, Ρωσία, Κίνα κ.α. Ο Πούτιν τότε είχε δηλώσει πως με αυτή την ενέργεια ανοίγει ο ασκός του Αιόλου μιας και δημιουργείται νομικό προηγούμενο.”

( σ.κ )

*******************************

Σχόλια, σκέψεις και συνειρμοί ΕΜΟΥ του Ιστολόγου για το κριμαϊκό

Σήμερα, λοιπόν, διεξήχθη στην Κριμαία «μέσα σε τεταμένο κλίμα» [όπως είθισται να μεταδίδεται από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία για περιπτώσεις εντάσεων] το Δημοψήφισμα στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, περιοχή που ανήκει σήμερα στην Ουκρανία. Οι στρατιωτικές δυνάμεις τόσο της Ουκρανίας όσο και της Ρωσσίας βρίσκονται σε επιφυλακή, αλλά δεν νομίζω να συμβεί το όποιο θερμό επεισόδιο. Δεν θα τολμήσουν οι Ουκρανοί [δηλ. η σημερινή φιλο-φασιστική κυβέρνηση της χώρας] να τα βάλουν με τους ρώσσους [δηλ. τον Πόυτιν], παρ’ όλο που έχουν τη στήριξη των Δυτικών. [Ίσως όμως, κάποια επεισόδια μεταξύ ρωσσόφωνων και ουκρανόφωνων να γίνουν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων]...

Το ερώτημα που τέθηκε για να απαντηθεί στο Δημοψήφισμα από τους κάτοικους της Κριμαίας, είναι κατά πόσο αυτοί θέλουν να ενωθούν με τη Ρωσσία, [και να αποτελέσουν μια ομόσπονδη περιοχή της] ή να παραμείνουν στην Ουκρανία [προφανώς με αυξημένη αυτονομία]. Επειδή όμως το 60% περίπου των κατοίκων της Ουκρανίας είναι ρώσσοι ή/και ρωσσόφωνοι, [το 25% είναι Ουκρανοί και 12% Τάταροι], αναμένεται πώς θα επικρατήσει το ΝΑΙ για την ένωση με τη Ρωσσία˙ σύμφωνα μάλιστα με κάποιες δημοσκοπήσεις με ποσοστά πέραν του 75%... Ως φαίνεται είμαστε μόνο εμείς οι ελληνοκύπριο που έχουμε την Ελλάδα για Μητέρα – Πατρίδα [τρομάρα της!], ή και οι συμπατριώτες μας τουρκοκύπριοι που έχουν την Τουρκία ως Μητέρα – Πατρίδα, αλλά είναι και οι Κριμαίοι που έχουν ως Μαμά τη Ρωσσία! [Σύμφωνα με τα exit polls πέραν του 90% των ψηφισάντων τάχτηκαν υπέρ της ενσωμάτωσης της Κριμαίας στην Ρωσσία, ενώ η συμμετοχή στις εκλογές ανήλθε στο 80%]...  

{Να σημειώσω ότι στην ευρύτερη περιοχή της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης υπάρχουν κι άλλες περιοχές όπου πλειοψηφεί ρωσσικός πληθυσμός και οι οποίες έχουν κηρύξει την ανεξαρτησία τους από τις χώρες στην επικράτεια των οποίων βρίσκονται. Λόγου χάριν, η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία στην Γεωργία και η ΥπερΔνειστερία στη Μολδαβία. Για τις δύο πρώτες περιοχές ρίξτε μια ματιά εδώ]... Εστίες έντασης και πολεμικές συγκρούσεις υπάρχουν και στην Τσιετσιενία περιοχή της Ρωσικής Ομοσπονδίας η οποία κατοικείται κυρίως από μουσουλμάνους και διεκδικεί την ανεξαρτητοποίηση της και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ περιοχή που άνηκε στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά είναι υπό τον έλεγχο της Αρμενίας σήμερα}...  

Κι επανερχόμαστε στο Δημοψήφισμα στην Κριμαία...

Μετά την ανακοίνωση των exit polls οι αμερικανοί έσπευσαν να ανακοινώσουν [μέσω εκπρόσωπου του  Λευκού Οίκου] ότι απορρίπτουν το δημοψήφισμα στην Κριμαία και προεδοποισαν για κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Επίσης ως «παράνομο και αθέμιτο» χαρακτήρισαν το δημοψήφισμα στην Κριμαία οι βαν Ρομπάι και Μπαρόζο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  

Εξ άλλου πριν μερικές μέρες ο προεδρεύων του ΟΑΣΕ [του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη – αλήθεια ποιος τους ελέγχει αυτούς;] Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ, χαρακτήρισε το δημοψήφισμα στην Κριμαία ως παράνομο...[Γιατί όμως; Κι αλήθεια ποιος ελέγχει ή/και καθοδηγεί τον ΟΑΣΕ;], ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι το είχε χαρακτηρίσει ως αντισυνταγματικό και ότι είναι ενάντια στη διεθνή νομιμότητα... [Προφανώς μας πήρε για αμερικανάκια ο Κκέρις κι ο κάθε Κέρι που νομίζουν ότι η γη είναι αμπελοχώραφο τους!]... Εμείς υπενθυμίζουμε ότι το τοπικό κοινοβούλιο της Κριμαίας με ψήφους 78 [από τους 81 βουλευτές που ήταν παρόντες στο Κοινοβούλιο] τάχθηκε υπέρ της υιοθέτησης μιας διακήρυξης για την ανεξαρτητοποίηση της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας από την Ουκρανία. 

Πάντως στην πιο κάτω φωτογραφία μπορείτε να δείτε πώς παρουσίαζαν οι ηγέτες της Κριμαίας το δημοψήφισμα. Το ΝΑΙ στην ένωση με τη Ρωσία θα ήταν και νίκη κατά του Φασισμού και της φιλο-φασιστική πραξικοπηματικής κυβέρνησης του Κιέβου. [Τώρα αν με την ενσωμάτωση της Κριμαίας αναβιώνει και ο ρωσικός εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός είναι ένα άλλο σοβαρό θέμα που δεν θα μας απασχολήσει τώρα]...  

Επίσης να αναφέρουμε ότι η Κριμαία παραχωρήθηκε στην Ουκρανία [από την Ρωσσία στην οποία άνηκε για αιώνες] το 1954 επί Νικήτα Κρούτσιεφ όταν η Ουκρανία ήταν κι αυτή μέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Σύμφωνα μάλιστα με τον γιο του Νικήτα Κρούτσιεφ, Σεργκέι που σήμερα διέμεινε στην Νέα Υόρκη η απόφαση για την παραχώρηση της Κριμαίας στην Ουκρανία ελήφθη με οικονομικά κριτήρια και για λόγους αγροτικής ανάπτυξης της περιοχής, όπως ήταν για παράδειγμα η κατασκευή υδροηλεκτρικού εργοστασίου στον ποταμό Δνείπερο, που θα μπορούσε να υδροδοτήσει περιοχές στον ουκρανικό νότο, μεταξύ των οποίων και η Κριμαία. Καθόλου απίθανο καθώς σε μια σοσιαλιστική χώρα δεν μπορούν να μπαίνουν ζητήματα εθνοτικών αντιπαλοτήτων και τοπικισμού. Ο εθνικισμός σ’ αυτές τις χώρες κυριάρχησε με την ανάπτυξη και εδραίωση των ατομικο-ιδιοκτησιακών και καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Τότε ήρθαν στο προσκήνιο κι όλες αυτές οι αντιπαλότητες μια κι αναζωπυρώθηκαν και τα έχουν τα αίτια τους κυρίως σε κοινωνικοοικονομικά αίτια. Οι αντιπαλότητες και οι συγκρούσεις οξύνθηκαν με την ανάπτυξη και των αντιπαραθέσεων μεταξύ των αναδυόμενων τοπικών εθνοτικών/θρησκευτικών οικονομικών ελίτ καθώς η κάθε μια αναζητεί ζωτικό χώρο για την πάρτη της...

Πάντως το πιο γελοίο και υποκριτικό, αλλά και παράλληλα τραγικό για την ανθρωπότητα είναι η στάση των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των απανταχού κολαούζων που λένε ότι το Δημοψήφισμα είναι παράνομο και θα δεχτούν το αποτέλεσμα. Όμως σκόπιμα ξεχνούν τι οι ίδιοι οργάνωσαν κι έπραξαν στο Κόσοβο ή στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου και στις δυο περιπτώσεις στήριξαν την απόσχιση τους, του πρώτου από τη Σερβία και του δευτέρου από το Ιράκ.

Στο Κόσοβο, ας πούμε, η τοπική Βουλή του Κοσσυφοπεδίου στις 17 του Φεβράρη του 2008 ανακοίνωσε, μονομερώς, την ανεξαρτησία του από τη Σερβία, η οποία όμως δεν αποδέχθηκε την απόσχισή του και προσέφυγε στον ΟΗΕ. Το Κόσοβο αναγνωρίστηκε άμεσα από κάποιες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και των τεσσάρων μεγάλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης [Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Γερμανία] μεταξύ άλλων, ενώ κάποιες άλλες, όπως η Ρωσία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, θεωρούν την απόσχισή του παράνομη. Μέχρι σήμερα 106 χώρες-μέλη του ΟΗΕ αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Σε τι διαφέρει η περίπτωση της Κριμαίας; Ή οι Βρετανοί που τόσο κόπτονται για την Κριμαία γιατί κατακρατούν τα νησιά Falklands που θα ‘πρεπε να παραχωρηθούν στην Αργεντινή;

Επίσης ενώ οι Κούρδοι της Τουρκίας διεκδικούν την ανεξαρτησία τους από την Τουρκία και η κύρια οργάνωση τους, το PKK, θεωρείται από τους αμερικάνους τρομοκρατική οργάνωση και το τουρκικό Κουρδιστάν δεν αναγνωρίζεται ως κουρδική περιοχή  παρά μόνο ότι ανήκει στην τουρκική επικράτεια, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα στο ιρακινό Κουρδιστάν οι ΗΠΑ είναι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της αυτονομίας του… Να σημειώσω μάλιστα ότι οι στενότεροι σύμμαχοι των αμερικανών κατά την επίθεση στο Ιράκ ήταν οι Κούρδοι του Ιράκ, αλλά βλέπετε το Κιρκούκ περιοχή του ιρακινού Κουρδιστάν είναι πάμπλουτο σε πετρέλαιο. Ως εκ τούτου τα γεωπολιτικά και ενεργειακά συμφέροντα τους εκεί δεν έχουν καμιά σχέση με το αδιάφορο τουρκικό Κουρδιστάν.

Ε, ρε υποκριτές ψευτοδημοκράτες, ιμπεριαΛΗΣΤΕΣ!  

Τέλος [πριν κλείσω] θέλω να (ξανα)καταθέσω μια θέση μου [την έχω πει ουκ ολίγες φορές] αναφορικά με τις περιοχές/χώρες που αντιμετωπίζουν ένεκα εθνοτικών, θρησκευτικών και πολιτισμικών [ας πούμεν γλωσσικών] διαφοροποιήσεων που προκαλούν αντιπαλότητες, διενέξεις και πολεμικές συγκρούσεις κίνδυνους απόσχισης κομματιών της χώρας από φυγόκεντρες δυνάμεις: η καλύτερη λύση σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι η ομοσπονδοποίηση της συγκεκριμένης χώρας. Αυτό ισχύει σίγουρα και για την Κύπρο, αλλά και για την Ουκρανία, το Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και πολλά άλλα μέρη.

Anef_Oriwn

[απηυδισμένος με την υποκρισία των Δυτικών]

Κυριακή 16/3/2014

[το κείμενο όμως, ξεκίνησα να το γράφω από την Παρασκευή]

Ανάρτηση 29/2014 [μακροσκελής, πολιτική , ευρωεκλογική ΑΚΕΛική, Levent-ικη, επικριτική] - Ένα άρθρο του Sener Levent για την πρόθεση του ΑΚΕΛ να συμπεριλάβει και τουρκοκύπριο υποψήφιο στο ψηφοδέλτιο του για τις ευρωεκλογές...

Εισαγωγικά

Ο γνωστός τουρκοκύπριος αριστερός δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ [έκδοτης στα κατεχόμενα της τουρκοκυπριακής εφημερίδας “Αφρίκα” και συγγραφέας της καθημερινής στήλης “Ημερολόγιο” στον “Πολίτη”] με άρθρο του προχτές Τετάρτη [στον “Πολίτη”] υπό τον τίτλο “Τουρκοκύπριος υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ”, λίγο - πολύ διαφώνησε, διαμαρτυρήθηκε και κατεφέρθη εναντίον  στην εκφρασθείσα πρόθεση του ΑΚΕΛ να συμπεριλάβει [αν τελικά το πράξει] και τουρκοκύπριο ανάμεσα στους υποψηφίους του Κόμματος για τις ευρωεκλογές. [Ακούγεται μάλιστα έντονα το όνομα του Σενέρ Ελτζιήλ, Γενικού Γραμματέα της KTÖS, της Συντεχνίας των τουρκοκυπρίων Δασκάλων]... 

Πιο κάτω θα παραθέσω αυτούσιο το άρθρο του Λεβέντ κι ακολούθως θα καταθέσω κάποια δικά μου σχόλια, σκέψεις και παρατηρήσεις αναφορικά με τις ενστάσεις του αγαπητού Σενέρ...

******************************

“Τουρκοκύπριος υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ”

[με τον Σενέρ Λεβέντ, εφημ. “Πολίτης” 11/3/2014, στήλη “Ημερολόγιο”, σελ. 11, link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=259504&-V=stiles]  

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου}...

Άλλαξε γνώμη αυτήν τη φορά το ΑΚΕΛ, το οποίο δεν είχε συμπεριλάβει κανέναν Τουρκοκύπριο υποψήφιο στο ψηφοδέλτιό του κατά τις προηγούμενες Ευρωεκλογές. Δεν ξέρω αν έφαγε καμιά γλάστρα στο κεφάλι. Αποφάσισε, πάντως, να υποδείξει έναν Τουρκοκύπριο υποψήφιο. Δεν μπορώ να ξέρω με ποια πρόθεση το κάνει αυτό. Μήπως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι θεωρεί πραγματικά ωφέλιμη την εκλογή ενός Τουρκοκυπρίου; Μήπως στην επιθυμία του να δείξει ότι υποστηρίζει περισσότερο την ειρήνη από τα υπόλοιπα κόμματα; Ή μήπως στο ότι υπολογίζει ότι θα υπάρξει μεγαλύτερη από ποτέ συμμετοχή Τουρκοκυπρίων ψηφοφόρων;

Μήπως το ΑΚΕΛ μπορεί να θέλει να ενισχύσει την πληγείσα δύναμή του με Τουρκοκυπρίους; Δεν το νομίζω. Όμως, υπάρχουν κάποιοι που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Όπως λένε, αυτήν τη φορά κινδυνεύει να εξασφαλίσει μόνο μία έδρα το κόμμα, το οποίο κερδίζει πάντα δύο έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο. Συμπεριλαμβάνοντας έναν Τουρκοκύπριο υποψήφιο στο ψηφοδέλτιό τους, λένε, μπορούν να απομακρύνουν αυτό τον κίνδυνο.

Μετά τις δηλώσεις του ΑΚΕΛ βρέθηκα αντιμέτωπος με τις ερωτήσεις μερικών Ελληνοκυπρίων στο νότο. «Εσύ είσαι ο υποψήφιος;» με ρώτησαν. «Ποιος υποψήφιος;». «Στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ». «Δεν είμαι εγώ και δεν μπορεί να είμαι εγώ», τους απάντησα. Ησύχασαν. Τελικά, λέει, εκείνοι που με υποστηρίζουν δεν θέλουν να είμαι υποψήφιος με εκείνο το ψηφοδέλτιο. «Ούτως ή άλλως, δεν πρόκειται να μου υποβάλουν τέτοια πρόταση, αλλά έστω και αν μου υποβάλουν δεν θα τη δεχτώ», τους είπα. Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ούτε στον βορρά ούτε και στον νότο. Δεν υπάρχει κάποιο κόμμα εδώ σύμφωνο με τις δικές μου απόψεις. Ούτε και υποστηρίζω κάποιο κόμμα σαν να υποστηρίζω ποδοσφαιρική ομάδα. Δεν φυλακίζω τις ελεύθερες απόψεις μου μέσα στην κομματική πειθαρχία. Επειδή δεν φοβάμαι τη μοναξιά, δεν ψάχνω στέγη για να καταφύγω. Πιστεύω πως ο κομματισμός φέρει σημαντικό μερίδιο ευθύνης μέχρι σήμερα για τις συμφορές που βρήκαν τους Κυπρίους. Κατά τη γνώμη μου έχουν ποινικό μητρώο όλα μας τα κόμματα, όπως και όλοι οι εγγυητές μας.

Χθες διάβασα μιαν είδηση. Το ΑΚΕΛ, λέει, σκέφτεται να συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιό του για τις Ευρωεκλογές τον Σενέρ Ελτσίλ. Αποφάσισαν, λέει, να έρθουν σε επαφή με τον Σενέρ Ελτσίλ για το θέμα. Ρώτησα τον Ελτσίλ, ο οποίος μου απάντησε ότι δεν γνωρίζει τίποτε. Αν του υποβληθεί τέτοια πρόταση τι θα κάνει; Δεν θα τη δεχτεί, λέει. Ο Σενέρ Ελτσίλ είναι ένα άτομο που αξίζει για το Ευρωκοινοβούλιο. Μακάρι να είναι υποψήφιος. Και μακάρι να εκλεγεί. Και να μπει κάτω από εκείνη τη στέγη. Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι θα υποστηρίξει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Λέω μακάρι να είναι υποψήφιος, αλλά όχι με το ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ. Ανεξάρτητος. Και μακάρι οι Ελληνοκύπριοι να παραγκώνιζαν τα “αγαπημένα” τους κόμματα από τα οποία δεν είδαν κανένα καλό μέχρι σήμερα και να ψήφιζαν έναν πραγματικό Κύπριο πατριώτη. Το ίδιο πιστεύω όχι μόνο για τον Σενέρ Ελτσίλ, αλλά και για τον Μουσταφά Ακιντζί και τον Νιγιαζί Κιζίλγιουρεκ. Αλλά δεν πιστεύω το ίδιο και για τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, για παράδειγμα. Ο Ταλάτ θέλει να γίνει ο ίδιος κάτι, όχι να κάνει κάτι. Αυτή είναι η μεγαλύτερή του αδυναμία. Και αυτό τον κάνει να εξαρτάται από κάποιες δυνάμεις.

Αν και είμαι αριστερός, ούτε με το ΡΤΚ στον βορρά ταίριαξα ούτε με το ΑΚΕΛ στον νότο. Άλλωστε, το ΡΤΚ ήταν υπό την καθοδήγηση του ΑΚΕΛ για πολλά χρόνια. Ο μακαρίτης ο Οζκέρ Οζγκιούρ δεν είχε γίνει πρόεδρος του ΡΤΚ χωρίς την έγκριση του Εζεκία Παπαϊωάννου. Οι ανερχόμενοι στην ηγεσία του ΡΤΚ μετά τον Οζκέρ Οζγκιούρ χαλάρωσαν τους δεσμούς με το ΑΚΕΛ, κέρδισαν την εμπιστοσύνη των στρατιωτικών και μη στρατιωτικών κύκλων στον βορρά και ύστερα κάθισαν στους θώκους. Έτσι γευτήκαμε τον τελευταίο πικρό καρπό της πολιτικής διαφθοράς και της σαπίλας στην πολιτική στο νησί. Το δε ΑΚΕΛ κατηύθυνε πολύ λανθασμένα τους Ελληνοκυπρίους μέχρι το 1974 και σπατάλησε για χάρη της Ένωσης έναν πιστό Κύπριο πατριώτη όπως ο Ντερβίς Καβάζογλου. Μετά το 1974, λόγω του ότι κατέστη πολύ εγωιστική η ηγεσία του κόμματος, δεν μπόρεσε να αγωνιστεί ικανοποιητικά για την απαλλαγή του νησιού από την κατοχή και την επανένωση. Όπως σπατάλησε τον Καβάζογλου, σπατάλησε και τον Πλουτή Σέρβα και τον Ζιαρτίδη με τους συναγωνιστές τους. Μήπως μπορεί κάποιος να βγει ενώπιον των ψηφοφόρων με αυτή την κομματική ηγεσία;

*********************************

Σχόλια, σκέψεις, ερωτήματα και παρατηρήσεις ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

1. Προσωπικά δεν κατάλαβα γατί ο Levent διαφωνεί και στην ουσία επικρίνει το ΑΚΕΛ για την πρόθεση του να περιλάβει και τουλάχιστον ένα τουρκοκύπριο στο ψηφοδέλτιο του για τις ευρωεκλογές. Τα πολιτικά επιχειρήματα που πρόβαλε για αν στηρίξει την αντίθεση και την ένσταση του ήταν από αδύναμα έως λειψά. Η εντύπωση που σχηματίσαμε, διαβάζοντας το Levent-ικο κείμενο, είναι ότι για κάποιους απροσδιόριστους κι ασαφείς λόγους ο Sener Levent ενοχλήθηκε ή/και πικκαρίστηκε ΑΚΕΛική πρόθεση. Ίσως κι από κεκτημένη αντιπολιτευτική προς το ΑΚΕΛ διάθεση και συνήθεια. Κάπου μάλιστα στο άρθρο του αναφέρει πως «αν και είμαι αριστερός, ούτε με το ΡΤΚ στον βορρά ταίριαξα ούτε με το ΑΚΕΛ στον νότο»... [Εδώ δεν τον κρίνουμε γιατί «δεν ταίριαξε με το ΑΚΕΛ» -προφανώς έχει τους λόγους και τις θέσεις του- όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει και δίκιο]…

2. Εύλογα, λοιπόν, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η αντίθεση ή η ένσταση του Λεβέντ σε υποψηφιότητα τουρκοκυπρίου μέσω του ψηφοδελτίου του ΑΚΕΛ [έστω κι αυτός είναι ο φίλος του ο Sener Elçil] ελαύνεται από το γεγονός ότι και ο ίδιος είναι υποψήφιος στις ευρωεκλογές, ως ανεξάρτητος, όμως. Γι’ αυτό και προφανώς θα θέλει να πλήξει εν τη γενέσει της, την όποια άλλη υποψηφιότητα τουρκοκύπριου... [Ένα μεσσιανισμό τον έχει ο Λεβέντ!]...

3. Εδώ θα βρείτε και τη σχετική διακήρυξη του Λεβέντ υπό τον βαρύγδουπο και μάγκικο τίτλο “Όποιου δεν αρέσει ας μην με ψηφίσει”. Την πολιτική προεκλογική διακήρυξη του Λεβέντ την πρόβαλε και η Disdaimona εδώ, ενώ τη στήριξε και ο Γιώργος Κασκάνης του “Πολίτη” με δικό του κείμενο με τίτλο “Ψηφίζω Λεβέντ!”... Αλίμονο! Πότε όμως πρόλαβε κι αποφάσισε; Ίσως να τα βρήκαν στην κοινή τους πάλη ενάντια στην κομματοκρατία. Ο ένας [ο Κασκάνης] λέει πως «από τους επαγγελματίες πολιτικούς και τα κόμματα δεν περιμένω πια τίποτα» [από τους δημοσιογράφους που δίνουν από καθέδρας μαθήματα και «γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα» τι να περιμένουμε;] και ο άλλος [ο Λεβέντ] ΜΑΣ λέει πως «δεν φυλακίζει τις ελεύθερες απόψεις μου μέσα στην κομματική πειθαρχία» και ότι  «ο κομματισμός φέρει σημαντικό μερίδιο ευθύνης μέχρι σήμερα για τις συμφορές που βρήκαν τους Κυπρίους»...  

4. Αναφορικά με την πιο πάνω τοποθέτηση του Λεβέντ [περί «φυλάκισης των ελεύθερων απόψεων του μέσα στην κομματική πειθαρχία», ειλικρινά διερωτούμαι πώς ένας “ορθόδοξος” Κομμουνιστής [όπως θεωρεί τον Εαυτό ΤΟΥ] ή έστω Αριστερός [όπως αναφέρει και στο κείμενο του] να καταδικάζει την κομματική πειθαρχεία και να εκθειάζει εμμέσως πλην σαφώς την προσωπική/ατομική δράση... Μα η πεμπτουσία [για να χρησιμοποιήσουμε και μιαν Αβερώφεια έκφραση] της δράσης και δραστηριότητας κάθε Κομμουνιστή ή Αριστερού δεν είναι η συλλογικότητα; [Αντιφατικός ο τρόπος που λειτουργεί ο Λεβέντ]...

5.  Σε παρέμβαση μου στο Blog του Woofis [ο οποίος είχε επίσης προβάλει την υποψηφιότητα του Λεβέντ φιλοξενώντας μάλιστα και το άρθρο του Κασκάνη] είχα πει τα εξής σχετικά με το ζήτημα της συλλογικότητα σε σχέση με την υποψηφιότητα Λεβέντ:  

«Χωρίς καμιά διάθεση υποτίμησης και υποβάθμισης της προσωπικής αντίστασης του Σενέρ Λεβέντ ενάντια στην τουρκική κατοχή και της πάλης του για μια ενωμένη Κύπρο, όπως και για κοινωνική δικαιοσύνη, θεωρώ ότι τέτοιες ατομικές πρωτοβουλίες/υποψηφιότητες ΔΕΝ προσφέρουν οτιδήποτε. Η (υπο)στήριξη που τυγχάνουν συνήθως προέρχεται από άτομα που αναζητούν Μεσσίες, ενώ νομίζουν ότι ο κόσμος θα αλλάξει ή έστω θα διορθωθεί με προσωπικές επαναστάσεις και μακριά από συλλογικές δράσεις...»    

6. Την ίδια ώρα είναι επίσης αντιφατικό για τον Λεβέντ [από τη στιγμή που θεωρεί τον εαυτό του “ορθόδοξο” Κομμουνιστή] να κάμνει αναφορές [για να επικρίνει το ΑΚΕΛ] στον Ζιαρτίδη, έναν εκ των βασικών θεωρητικών του ευρωκομουνισμού στην Κύπρο. Πέραν τούτου όμως, τι σχέση έχουν εν τέλει οι  Πλουτής Σέρβας και Ζιαρτίδης [τους οποίους ο Λεβέντ αναφέρει στο άρθρο του] με το ζήτημα της τυχόν υποψηφιότητας τουρκοκυπρίου με το ΑΚΕΛ; Άρπα - κόλλα τελικά η επιχειρηματολογία  του αγαπητού Λεβέντ!

7. Πάντως αν θεωρήσουμε ότι η μέχρι τώρα πολιτική πρακτική του ΑΚΕΛ να μην περιλαμβάνει και τουρκοκύπριους ή έστω ένα τουρκοκύπριο στα ψηφοδέλτια του ήταν λάθος, γιατί να μην θεωρηθούμε ότι αυτή η αλλαγή είναι προς τη σωστή/θετική κατεύθυνση;

8. Πέραν του πιο πάνω ερωτήματος μου, επίσης διερωτούμαι γιατί να μην νομιμοποιείται το ΑΚΕΛ [αυτό απορρέει από τα γραφόμενα του Λεβέντ], να προχωρήσει και σε τέτοιες κινήσεις και πρωτοβουλίες, όταν διαχρονικά ήταν το Κόμμα που διατηρούσε καλές σχέσεις τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο με τους τουρκοκύπριους και της εκτίμησης που εξακολουθεί να χαίρει μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα; [Στο προχτεσινό κείμενο του ο Λεβέντ καταφερόταν βασικά εναντίον του ΑΚΕΛ και των πολιτικών του, όμως αντιφατικές και πικκαρισμένες ήταν οι τοποθετήσεις του. Δεν πρόβαλε λόγους ουσίας γιατί να μην έχει το ΑΚΕΛ υποψήφιο και τουρκοκύπριο.]... 

9.  Αναφορικά με το Ελτζιήλ και τυχόν δική του υποψηφιότητα με το ΑΚΕΛ λέει ο Λεβέντ: «Ο Σενέρ Ελτσίλ είναι ένα άτομο που αξίζει για το Ευρωκοινοβούλιο. Μακάρι να είναι υποψήφιος. Και μακάρι να εκλεγεί. Και να μπει κάτω από εκείνη τη στέγη. Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι θα υποστηρίξει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Λέω μακάρι να είναι υποψήφιος, αλλά όχι με το ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ. Ανεξάρτητος. Και μακάρι οι Ελληνοκύπριοι να παραγκώνιζαν τα “αγαπημένα” τους κόμματα από τα οποία δεν είδαν κανένα καλό μέχρι σήμερα και να ψήφιζαν έναν πραγματικό Κύπριο πατριώτη»... Όμως απ’ αυτή του την τοποθέτηση προκύπτουν τα εξής πολύ σημαντικά:

-   Πρώτον, τα πιο πάνω αποτελούν μια καλή δικαιολογία [στην ουσία προφάσεις] για το Λεβέντ να μην στηρίξει και να μην ψηφίσει τον Ελτζιήλ, [αφού αποσύρει τη δική του υποψηφιότητα κι] αν τελικά αυτός θα είναι υποψήφιος με το ΑΚΕΛ. Και

-   Δεύτερον, και «αν και είναι αριστερός», [όπως λέει για τον εαυτό του ο Λεβέντ], ΕΓΩ θα (ξανα)διερωτηθώ, πού είναι οι δικές του κινήσεις, προσπάθειες και πρωτοβουλίες για συλλογικές δράσεις που να συνάδουν μάλιστα και με την Αριστερή του ιδεολογία;   

10. Να σημειώσω ότι την πρόθεση της για τη σύσταση (για τις ευρωεκλογές) ενός κοινού ψηφοδελτίου που να περιλαμβάνει τόσο ελληνοκύπριους όσο και τουρκοκύπριους ανακοίνωσε και η ΕΡΑΣ, που θα λάβει για πρώτη φορά μέρος σε εκλογές. Σχετική ανακοίνωση τους θα την βρείτε εδώ στο Blog τους. Την πρόβαλε μετά θετικού σχολιασμού και η Disdaimona]… Όμως αυτούς γιατί ΔΕΝ τους επέκρινε ο Levent;  

Anef_Oriwn

[αναμένοντας τις αποφάσεις του ΑΚΕΛ για το ψηφοδέλτιο του για τις ευρωεκλογές]

Πέμπτη 13/3/2014

Ανάρτηση 28/2014 [έκτακτη, θα προσπαθήσω να είναι και σύντομη, σε συνέχεια από την προηγούμενη, ΔΗΚΟϊκή, Υπουργική, Αναστασιαδικη] – Περί του Αναστασιαδικού ανασχηματισμού (κι άλλων φαιδροτήτων] ο λόγος...

Άλλα είχα κατά νουν να γράψω κι άλλα μας προέκυψαν. Άλλοι οι Anef_Ori-ακοί προγραμματισμοί κι άλλαι αι βουλαί του Κυρίου [και τού Νίκαρου τού Αναστασιάδη]... Η σημερινή ανακοίνωση του μερικού ανασχηματισμού της Κυβέρνηση Αναστασιάδη μας «αναγκάζει» [που θα ‘λεγαν και οι Φωτίου και Κενεβέζος] να αφιερώσουμε ακόμα μια ανάρτηση για τα αναστασιαδικο-ΔΗΚΟϊκά παίγνια και τσαλιμάκια, επί πλέον της προηγούμενης...

Ας δούμεν λοιπόν τι έγινε σήμερα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. [Μας έπιασαν και πάλι λίγο στον ύπνο]...

Σύμφωνα, λοιπόν, με σχετικό δημοσίευμα του διαδικτυακού “Πολίτη”:

«Ανακοινώθηκε από τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο Χρήστο Στυλιανίδη το νέο σχήμα του Υπουργικού Συμβουλίου. Σε αυτό, δεν συμμετέχουν οι Φώτης Φωτίου, Κυριάκος Κενεβέζος και Πέτρος Πετρίδης. Παραμένει ο Γιώργος Λακκοτρύπης στο υπουργείο Ενέργειας, ενώ εισέρχονται νέοι Υπουργοί από τον χώρο του ΔΗΚΟ.

Συγκεκριμένα

Υπουργός Υγείας: Φίλιππος Πατσαλής

Υπουργός Άμυνας : Τάσος Μητσόπουλος

Υπουργός Ενέργειας: Γιώργος Λακκοτρύπης

Υπουργός Συγκοινωνιών: Μάριος Δημητριάδης (οικονομολόγος)

Υπουργός Παιδείας: Κώστας Καδής

Οι υπόλοιποι Υπουργοί παραμένουν στις θέσεις τους.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο κ. Καδής δεν είναι ενταγμένος στο χώρο του ΔΗΚΟ. Είχε διατελέσει υπουργός του Τάσσου Παπαδόπουλου και ανέλαβε την Προεδρία του ΚΟΤ μετά που τον πρότεινε ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος. Με την αποχώρηση του κόμματος, παραιτήθηκε επικαλούμενος λόγους ευθιξίας»...

 Και συνεχίζει ο “Πολίτης” να γράφει: 
«“Ξίνισε” το ΔΗΚΟ»:

 “Ενοχλημένο εμφανίστηκε το επίσημο τουλάχιστον ΔΗΚΟ δια της Εκπροσώπου του κόμματος Χριστιάνας Ερωτοκρίτου η οποία κατηγόρησε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη «συνειδητή προσπάθεια για κάθετη ρήξη με το Δημοκρατικό Κόμμα».

«Το γεγονός», ανέφερε η κυρία Ερωτοκρίτου «ότι ο κ. Αναστασιάδης διόρισε στο Υπουργικό Συμβούλιο τον υπό παραίτηση υπουργό κ. Γιώργο Λακκοτρύπη, ο οποίος προερχόταν από το Δημοκρατικό Κόμμα και παραιτήθηκε από το Κόμμα μετά την απόφαση για αποχώρηση από την Κυβέρνηση, καθώς και τον κ. Μάριο Δημητριάδη, μέχρι σήμερα μέλος του Κόμματος, συνιστά προκλητική περιφρόνηση της απόφασης του Δημοκρατικού Κόμματος και, κατ’ επέκταση, προκλητική περιφρόνηση του κόσμου του Δημοκρατικού Κόμματος».

Και κατέληξε: «Δυστυχώς, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο τρόπο και κρίνεται για αυτό από την κοινωνία. Ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο, για το καλό του τόπου και του λαού μας»”…

Εμείς τί άλλο να πούμεν ή να προσθέσουμε; Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Οι τρεις Υπουργοί του ΔΗΚΟ έχασαν τζιαι τ’ αφκά τζιαι το καλάθι τζι’ ότι εμείναν με θκυο shείλη καμένα, ή ότι ο Νίκαρος [με το συμπάθκειο] έκατσεν τους πάνω;

Τζιαι το “επίσημο” ΔΗΚΟ [του Νικόλα τούτη φορά τζι’ όι του Μάριου] γιατί φωνάζει δια της κας Χριστιάνας και του Νικόλα; Μια ζωή εμαθθαίναν τα μέλη και τα στελέχη τους να λειτουργούν καιροσκοπικά και συμφεροντολογικά. Γιατί τους κακοφαίνεστε τώρα που κάποιοι άλλοι ΔΗΚΟί τους [Καδής και Δημητριάδης] δέχτηκαν να υπουργοποιηθούν; Αλλά τζιαι τούτος ο Καδής εν νεν τις προάλλες που επαραιτήθηκεν που την Προεδρία του ΚΟΤ (για λόγους ευθιξίας γιατί για τη θέση τον είχε προτείνει το ΔΗΚΟ και δεν ήταν δεοντολογικό να παραμείνει στο συγκεκριμένο πόστο), όταν η Κάππα Έψιλον του ΔΗΚΟ αποφάσισεν την αποχώρηση του Κόμματος από την Κυβέρνηση]. Γιατί εδέχτηκεν τη θέση στο Υπουργικό Συμβούλιο; Τωρά εξέχασεν τους λόγους ευθιξίας, οξά επαραιτήθηκεν για να μπορεί να διεκδικήσει το υπουργιλίκι; Πέρκι όμως να ‘ν’ καλλυττερος που τον ... ιπποπόταμο τον Κενεβέζο τζι’ εν ακούσει του ούτω καλούμενου Αρχιεπισκόπου! [Το «ιπποπόταμος» δεν έχει σχέση με τις διαστάσεις του τέως Υπουργού, αλλά με την παχυδερμία του να αντιληφτεί πολλά και διάφορα σε σχέση με την Παιδεία και τα πολλαπλά  προβλήματα της]...

Γιατί όμως ο Νίκαρος δεν (εξανα)διόρισε τους Κενεβέζο, Φωτίου και Λακκοτρύπη; Νομίζω πως δεν ήθελε να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τον Νικόλα. Τον χρειάζεται και για την οικονομία καθώς ταιρκάζουν τα νεοφιλελεύθερα σκουφκιά τους τζιαμέ... Προφανώς έτσι θα τον συμβούλεψε και ο Αρχηγός  Φούλλης, [alias “Μεγάλη Παρασκευή”] ο οποίος δεν ήθελε [ως υποθέτω] να επιβραβεύσει ο Πρόεδρος τους αποστάτες του ΔΗΚΟ. Τούτο θα ήταν κακό παράδειγμα και για το δικό του Κόμμα...

Το άλλο ερώτημα είναι τι θα πράξουν από ‘δω και πέρα οι Φωτίου και Κενεβέζος. Θα συνεχίσουν την «αναστολή της ενεργούς συμμετοχής τους στο Κόμμα»;  Ε, ρε «πλακές» [που ελάλεν τζι’ η Δέσποινα Στυλιανοπούλου] και τραγωδίες!

Πάντως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και μια έκπληξη που ΜΑΣ επιφύλαξε ο Νίκαρος. Τον διορισμό 5(!) ολοκλήρων Γυναικών σε πολιτειακά πόστα [ως Επιτρόπους και Προέδρους διαφόρων Οργανισμών]! Αν μη τη άλλο κάποιες συνεδρίες και συσκέψεις όπου θα συμμετέχει θα ‘χουν κι άρωμα Γυναίκας!

Κατά τ’ άλλα  ΕΜΕΙΣ θα συνεχίσουμε να ΜΗΝ τον εμπιστευόμαστε και να τον θεωρούμε Παραπόττη. Εξ άλλου [όπως λαλεί τζι’ ο κουμπάρος ο Πάμπος ο Τσσιόπανος σε άπταιστα κυπριακά] “All Dogs One Generation”!

Anef_Oriwn

[Μάνα μου τους, ρεεε! Ρεεε μεν μασάτε!]

Τετάρτη 12/3/2014

Ανάρτηση 27/2014 [έκτακτη, σχετικά σύντομη, ΔΗΚΟϊκή (λέμε τώρα), Υπουργική, περί «διαχρονικών αρχών», «υπερήφανη» και μέχρι παρακάτω] – Περί της αναστολής της ενεργού συμμετοχής στο ΔΗ.ΚΟ. (των Αναστασιαδικών ΔΗΚΟϊκών Υπουργών), περί των παραιτήσεων τους και άλλων φαιδροτήτων... Προσθήκη δύο υστερογράφων...

 Τελικά αυτό που σκέφτονταν [και που αιωρείτο στον αέρα] το ‘καναν οι ΔΗΚΟϊκοί [βλέπε Καρογιαννικοί] Υπουργοί της Κυβέρνησης Αναστασιάδη. Δεν προτίθενται να φύγουν από την Κυβέρνηση! Ο τόπος τους χρειάζεται! [Πάλι το ΔΗΚΟ εν πρώτη είδηση!]... 

Ο ένας [ο Κενεβέζος της Παιδείας και του Πολιτισμού -μη ρωτάτε ποιας Παιδείας και ποιου Πολιτισμού, μόνο ο Αρχιεπίσκοπος ξέρει!] και του Αρχιεπισκόπου] είπε «...είμαι υποχρεωμένος να αναστείλω την ενεργό συμμετοχή μου στο ΔΗ.ΚΟ.» κι ο άλλος [ο Φωτίου της Άμυνας –μα ποιας Άμυνας σιόρ!] «... αναγκάζομαι να αναστείλω την ενεργό συμμετοχή μου στο κόμμα»... [Κοντολογίς αντέγραψε ο ένας τον άλλο]...  Ο Πετρίδης [της ταλαίπωρης Υγείας] από την άλλη περιορίστηκε να αναφερθεί σε «ακατανόητη απόφαση αποχώρησης του κόμματός μας από την Κυβέρνηση» και ότι [όπως έγραψε και στη σχετική επιστολή του] «με αυτά τα δεδομένα, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να υποβάλω την παραίτηση μου από μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος»... Μόλις πριν μερικές μέρες κι ο τέταρτος ΔΗΚΟϊκός Υπουργός  του Αναστασιάδης [ο Λακκοτρύπης της Ενέργειας και του Φυσικού Αερίου -«είναι πολλά τα λεφτά Άρη»] είχε υποβάλει την παραίτηση του από το ΔΗΚΟ. Φαίνεται όμως, πως η νέα ηγεσία του Κόμματος υπό τον γιο του Τάσσου [όπως λαλεί τον Νικόλα ο παρέας μου ο Γκάνταλφ] δεν είχε δώσει και τόση σημασία σ’ αυτήν την παραίτηση, μάλλον γιατί ο Λακκοτρύπης δεν «είχε ανδρωθεί πολιτικά ... [στο κόμμα] ... κρατώντας βαθιά στην καρδιά μου την κάθε στιγμή και προσδοκώντας ότι σύντομα τα δεδομένα θα αλλάξουν»...

«Δέτε τους, τζι’ αν έχουν αΐπιν πέτε μας»!
[Χωρίς αυτούς ο τόπος δεν σώζεται με τίποτε!]

Ζήτω, λοιπόν, οι Υπουργικές Αναστασιαδικές καρέκλες! «Σε σένανε με πάνε όλα τα βήματα, κι ας είναι να περάσω σαράντα κύματα», άτιμη Υπουργική καρέκλα! Πιο πολλές λεπτομέρειες για τις «αναστολές δράσης» και τις  παραιτήσεις των ΔΗΚΟϊκών Υπουργών μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εκεί...
Εγώ πάντως μέχρι τώρα ήξερα για αναστολές δίωξης, για αναστολή κατάταξης στο στρατό, αναστολή έκδοσης εφημερίδας, αναστολή εργασιών, ή λειτουργίας υποστατικού, καταστήματος ή γραφείου υποστατικού, όμως για αναστολή συμμετοχής σε κόμμα [μέχρι νεωτέρας ή μέχρι λήξης της υπουργικής θητείας], δεν ήξερα!

Η μεγάλη πλάκα είναι να μη τους κρατήσει ο Νίκαρος στο Υπουργικό Συμβούλιο. Πάντως και οι τρεις έχουν κάμει έντονη την παρουσία τους τις τελευταίες μέρες με μπόμπες και βεγγαλικά πάνω σε θέματα αρμοδιότητας των Υπουργείων τους. Ο Κενεβέζος με τις συνεχείς ματσαράγκες του στα της Παιδείας [π.χ. κατάλογοι διοριστέων, υπόθεση “Αριστοτέλης”. Ο Φωτίου πέταξε [χωρίς καμιά μελέτη για αναδιοργάνωση της “Εθνικής” Φρουράς] το πυροτέχνημα για μείωση της στρατιωτικής θητείας... [Παρόμοια εισήγηση μείωση της θητείας υπήρξε και επί διακυβέρνησης Χριστόφια με Υπουργό Άμυνας τον Κώστα Παπακώστα για αλλά τότε δαιμονοποιήθηκε από τους σημερινούς (συγ)κυβερνώντες]... Ο Πετρίδης από την άλλη έκαμε έφοδο στο Νοσοκομείο Λεμεσού και στο Ιατρικό Κέντρο της Λινόπετρας  και κατσάδιασε από τηλεοράσεως [πήρε και τα κανάλια μαζί του] γιατρούς και νοσοκόμους...

Το άλλο ερώτημα είναι τι θα κάμει τώρα ο «υπερήφανος κόσμος του ΔΗΚΟ»; Θα το (κατα)πιεί κι αυτό το πικρό ποτήριον και θα συνεχίσει να διερωτάται και να άδει ομού μετά της Αθηνάς Κυριακίδου] «τώρα που το ΔΗΚΟ μου έχει μοιραστεί στα δυο, ποιο από τα δύο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ»; [Πάντως όλ’ αυτά επιβεβαιώνουν την ύπαρξη πλέον δύο ΔΗΚΟ. Το πρώην “επίσημο” ΔΗΚΟ έχει γίνει ανεπίσημο τώρα και το πρώην ανεπίσημο έχει γίνει “επίσημο”. Τελικά ο Αναστασιάδης πέτυχε να κάμει και το ΔΗΚΟ δκυο κομμάθκια! Και προφανώς θα πήρε τις αποφάσεις του μετά τις τελευταίες μια–δυο συναντήσεις του με το φιλαράκι του τον Κκάρογιαν! Όλο αρχές είναι και οι δύο τους! Μάλλον και ο Μάριος θα παίρνει και τη ρεβάνς του από το πατατράκ που έπαθεν από τον Νικόλα στις εσωκομματικές εκλογές του Δεκέμβρη για την Προεδρία του ΔΗΚΟ]…

Έτερον ερώτημα είναι, όταν «τα παιδιά τα φιλαράκια τα καλά» πάψουν να είναι Υπουργοί, θα πάρουν άφεση αμαρτιών [όπως πήρε κι ο Κολοκασίδης και μάλλον θα πάρει και ο Κουλίας] και θα επιστρέψουν στο ΔΗΚΟ; Μόνο στο ΔΗΚΟ μπορούν να γίνουν όλ’ αυτά λαλεί ο Γκάνταλφ τζιαι δεν έshει τζι’ αδικον!

Ο χορός των σημερινών παραιτήσεων έκλεισε με μια υποβολή παραίτησης που ΕΓΩ τουλάχιστον δεν την περίμενα. Αυτήν του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Πανίκου Δημητριάδη! [Κι ο Πρόεδρος την έκαμε ΑΜΕΣΩΣ αποδεκτή. Αλίμονο, άμπα τζιαι μετανώσει!]... Καλά κι άντεξε τζιαι «τούτος» ως τωρά και καλά τζι’ ανεχτήκαν τον τζι’ οι κυβερνώντες! Για να δούμε ποιο τροϊκανό (τσ)ογλάνι τους θα βάλουν στη θέση τους, όι πως «τούτος» ήταν τζιαι πολλά καλλύττερος!

[Κι ήθελα να ‘μαι σύντομος, αλλά επολλολόησα πάλαι! Επροσφέρετουν όμως τζιαι το θέμα!]...

Anef_Oriwn

[εγώ πάντως ΔΕΝ θα αναστείλω τη λειτουργία του Blog ΜΟΥ]

Δευτέρα 10/3/2014

**********************************

Υστερόγραφον – [άσχετο με το σημερινό θέμα - 10/3/2014, 6:50 μ.μ.]:

Στην προηγούμενη ανάρτηση μου που ήταν αφιερωμένη στη Μέρα της Γυναίκας είχα αναφερθεί ακροθιγώς και σε «... μια πινακίδα για τη Μέρα της Γυναίκας [που πρόσεξα σ’ ένα σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης πριν δύο-τρία χρόνια] στην όποια καταγράφονταν μερικές από τις πιο αξιόλογες(;) γυναίκες στον κόσμο με σημαντική(;) προσφορά προς την Ανθρωπότητα. Εξ όσων θυμάμαι, μεταξύ αυτών ήταν και η Οσία Κασσιανή και η Κοκό Σανέλ!» Και κοιτά να δεις αγαπητέ αναγνώστη/αγαπητή αναγνώστρια που κάτι παρόμοιο υπήρχε και στην έκδοση της ελληνικής εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ” του περασμένου Σαββατοκύριακου, στο ένθετο “Weekend”. Κάτω από τον πασσιάρικο τίτλο «Αυτές που μας ενέπνευσαν», οι συντάκτριες των “ΝΕΩΝ” έγραψαν για τις γυναίκες που θαυμάζουν. Μεταξύ των θαυμαζομένων και η Μάργκαρετ Θάτσιερ, η Νεφερτίτη, η Κασσιανή [και πάλι] η Φλόρενς Νάιτινγκέιλ... Καμιά δεν τίμησε την Κλάρα Τσιέτκιν που πρωτοστάτησε στην καθιέρωσε της 8^ης του Μάρτη ως της παγκόσμιας Μέρας της Γυναίκας. Προφανώς γιατί η Τσιέτκιν ήταν Κομουνίστρια! Τι σύμβολα και είδωλα κατασκευάζει κι αυτός ο αστικός τύπος! Σίγουρα τέτοια που να συμφέρουν στο κεφάλαιο!

Anef_Oriwn

**************************************

Υστερόγραφο 2^ον - [10/3/2014, 11:20 μ.μ.]:  

Gamoto, τώρα που το σκέφτομαι, έπρεπε να βάλω ως τίτλο “Τις υπουργικές καρέκλες ουκ ελάττω παραδώσομε”…

Anef_