Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Ανάρτηση 52/2014 [ευρω-εκλογική, μικροαστική, αντι-αποχική] - Σκέψεις δικές μου, αλλά και δυο λόγια από τον Χρήστο Χαλικιόπουλο για τις ευρωεκλογές, τον «απογοητευμένο μικροαστό» και το περιλάλητο κάλεσμα για αποχή και λευκό...


Εισαγωγικά

Το σύνθημα που πολλοί και διάφοροι προσπαθούν να καλλιεργήσουν σ’ αυτές τις προ των πυλών εκλογές και να μεταφέρουν στον κόσμο είτε άμεσα και ξεκάθαρα είτε έμμεσα είναι η αποχή [από τις εκλογές] ή έστω το λευκό ή το άκυρο. 

Φορείς αυτής της άποψης και θέσης είναι δημοσιογράφοι στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, νεοφανείς και νεοφυείς δόκιμοι πολιτικοί [συνήθως επιτήδειοι], αλλά και ενεργοί(;), ανενεργοί και νεο-αγανακτισμένοι πολίτες. Συνήθως όλοι αυτοί το παίζουν αντικειμενικοί, ανεξάρτητοι, ξερόλες και ειδικοί επί παντός επιστητού. Συνήθως δε λαφαζανέφκουν σε παρέες, ενώ δεν παραλείπουν να φκαίνουν δια τηλεφώνου και στα ραδιοφωνικά ερτζιανά καθώς και στα κανάλια όπου καταφέρονται κατά πάντων. [Αλλά δεν θα παραλείψουν να πουν στο τέλος και τις πολιτικές τους προτιμήσεις τις οποίες διαμόρφωσαν εσχάτως όταν είδαν το φως το αληθινό]... Αν μάλιστα πετύχουν και βγουν και στο γυαλί κανενός καναλιού [τα ψώνια], ε τότε τίποτα δεν τους πιάννει...
Τις προάλλες ήταν ένας Οικονόμου, γιατρός από την Αμμόχωστο και τώρα στη Λάρνακα, αν δεν λανθάνομαι, στο “Mega” με τον Φουρλά και την άλλη την κοπελιά που δεν θυμάμαι πως την λένε, κι έκανε ρεσιτάλ με την πάρλα του. Προφανώς ανακάλυψε κι αυτός την ταshινόπιτταν: ότι για τα πάντα φταίνε συλλήβδην ΟΛΟΙ οι πολιτικοί. Αυτή είναι και η πιο συνήθης επωδός όλων αυτών των ειδικών μοιρολογίστρων για τα χαλιά της οικονομίας μας. Ότι τα κάνανε  θάλασσα οι πολικοί μας [ενώ οι οικονομολόγοι και οι οικονομικοί παράγοντες, όπως ας πούμεν, οι τραπεζίτες μια χαρά τα πήγαν] και ότι δεν έχουμε τσσιάκκους πολιτικούς στην Κύπρο [άραγε στην Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα είχαν/έχουν;] κι ότι είναι όλοι οι ίδιοι και ότι όλοι κλεφτούν και τρώνε [είμαστε ένας λαός κλεφτών δηλαδίς(!) -λέτε να μας χάσει τζι’ ο Θεός;] κι ότι οι ίδιοι δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε και δεξιοί αλλά τα λένε όλ’ αυτά γιατί αγαπούνε και νοιάζονται για τον τόπο μας... [Ενώ όλοι οι άλλοι ΜΟΝΟ για την πούγκα και την τζιοιλιάν τους]... Γι’ αυτούς, λοιπόν, τους λόγους δεν θα πάνε να ψηφίσουν, αλλά και να πάνε θα το ρίξουν λευκό ή θα το κάνουν [το ψηφοδέλτιο] άκυρο... Κι ενώ μπορεί να πούνε και καμιά κουβέντα για να κατακρίνουν και το πολιτικό σύστημα [έτσι γενικώς κι αορίστως], εν τούτοις δεν αντιλαμβάνονται και δεν στέκονται για να δουν ότι αυτό το πολιτικό σύστημα είναι κομμάτι της αστικής μας δημοκρατίας και δημιούργημα της καπιταλιστικής μας ανάπτυξης και δεν μπορούσε παρά να φθαρεί και αν εκφυλιστεί όπως και ο καπιταλισμός ως οικονομικό σύστημα...  

Μα πλασάρουν [είτε συνειδητά γιατί επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες, είτε άθελα τους μέσα από την αφέλεια τους] ότι με την αποχή ή το λευκό οι ξυπνήσουν οι πολιτικοί και θα συνετιστούν [θα τους φωτίσει το Άγιο Πνεύμα], λες και με την αποχή τους δεν θα εκλέγουν κάποιοι στα πόστα για τα οποία γίνονται εκλογές. Οι πιο επιτήδειοι θα προτείνουν στο τέλος [γιατί προφανώς κι εκεί το πανε] την υπερψήφιση νέων κομματικών εκλογικών σχηματισμών ή και ανεξαρτήτων υποψηφίων ή και συγκεκριμένων υποψηφίων μέσα από τα ιστορικά κόμματα, λες και οι όποιοι νεοφανείς, αλλά και αναδομημένοι παλαιότεροι πλην πολιτικοί, δεν αποτελούν παράγωγα του ίδιου πολιτικού συστήματος... [Εξωγήινους δεν μπορούμε να φέρουμε, αλλά ούτε και πολιτικούς από άλλες χώρες μπορούμε να εισαγάγουμε]...

Συνήθως οι πλείστοι εκ των θιασωτών και υπέρμαχων της αποχής ή/και του λευκού (αν δεν είναι αναρχικοί) είναι απογοητευμένοι μικροαστοί, ανεξαρτήτως του τί ψήφιζαν τα προηγούμενα χρόνια [Δεξιά, Κέντρο ή ακόμα και Αριστερά]... Επειδή η καπιταλιστική οικονομική κρίση τους έχει πλήξει σε πολύ μεγάλο βαθμό και κάποιους ίσως και ανεπανόρθωτα [οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και βιοτεχνίες, τα μαγαζιά, τα εργαστήρια και καταστήματα είναι υπό οικονομική κατάρρευση], τα ‘χουν με όλους. Καθώς έχουν εγκλωβιστεί στον μικρόκοσμο τους αδυνατούν να λειτουργήσουν πολιτικά και να δουν τα βαθύτερα αίτια της κρίσης και τους λόγους της δικής τους δεινής κατάστασης...   
Πολύ καλά επί του θέματος της αποχής και γιατί αυτή κυριαρχεί στο κόσμο των «απογοητευμένων μικροαστών» τα λαλεί και ο χρονογράφος Χρήστος Χαλικιόπουλος σε πρόσφατο άρθρο του στον “Πολίτη”. Θα το παραθέσουμε αμέσως πιο κάτω, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι συμφωνούμε με όλα όσα λέει... Παρατηρήσεις μας επί κάποιων σημείων του άρθρου θα καταθέσουμε στη συζήτηση που ίσως ακολουθήσει. Εδώ απλώς θα σημειώσω ότι ΕΜΕΙΣ εδώ [ως το Πολίτμπιουρο του Blog αυτουνού] πιστεύουμε σε πολιτικές [και πιο συγκεκριμένα αυτές της Αριστεράς] κι όχι σε ξεχωριστά ή/και μεμονωμένα «υγειή στοιχεία»...

****************************************
Ο απογοητευμένος μικροαστός και το «τίποτα»
[του Χρήστου Χαλικόπουλου, “Πολίτης” - Δευτέρα 12 Μαΐου 2014, σελ. 11. Το άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου}...

Τι λένε οι υπερασπιστές της αποχής από της ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου; Το πολιτικό μας σύστημα πάει στις εκλογές αμετανόητο και ανίκανο. Γι’ αυτό κι εμείς  αρνούμαστε αυτό το σύστημα μέσω της αποχής, ούτως ώστε κάποια στιγμή να αναγκαστεί να αλλάξει. Το ευρωκοινοβούλιο είναι το δημοκρατικό άλλοθι μιας Ευρώπης στην οποία οι κανόνες διαμορφώνονται και επιβάλλονται από τα ισχυρά κράτη, από ένα λογιστικό γραφειοκρατικό τέρας και από την οικονομική ελίτ. Τρανό παράδειγμα η εκχώρηση σχεδόν απολυταρχικών εξουσιών στην Τρόικα, τουλάχιστον όσον αφορά στις χώρες του Νότου. Οι πολίτες νιώθουν ότι το ευρωκοινοβούλιο πόρρω απέχει από τις καθημερινές  τους ανάγκες και κυρίως από την οικονομική κρίση που τους έχει κυριολεκτικά διαλύσει. Συχνά πυκνά μάλιστα τους θυμίζει  την αμίμητη ατάκα της Μαρίας Αντουανέτας «Μα γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;».

Οι πιο πάνω διαπιστώσεις λίγο πολύ ισχύουν, όμως τι μπορεί να αλλάξει ακόμη και με μία θριαμβευτική νίκη της αποχής; Τι μπορεί να κερδίσει μια κοινωνία με αυτήν την άρνηση; Ίσως κάποιες μικροδιορθώσεις, έτσι ώστε να αποφευχθεί η απονομιμοποίηση του ευρωκοινοβουλίου. Σίγουρα πολύ λιγότερα απ’ όσα θα μπορούσε να κερδίσει συμμετέχοντας και στηρίζοντας τις δυνάμεις εκείνες που προσπαθούν να αλλάξουν αυτήν την κατάσταση. Η ιστορία διδάσκει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσω της αποχής. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτή η αποχή είναι απλά μια σιωπηρή διαμαρτυρία από την οποία απουσιάζει το στοιχείο της ανατροπής. Οι φορείς μιας εξουσίας βρίσκουν πάντα τους τρόπους να κυβερνούν ακόμα και με πολύ μεγάλα ποσοστά αποχής. Επί παραδείγματι στις ΗΠΑ τα ποσοστά των ψηφοφόρων που προσέρχονται στις κάλπες για την εκλογή Προέδρου μόλις που ξεπερνούν το 50% κι όμως ο εκάστοτε Αμερικανός πρόεδρος είναι εκεί και ηγείται μιας κυβέρνησης η οποία έχει τη δύναμη και καθορίζει τις τύχες ολόκληρων λαών ανά τον πλανήτη.

Ανάλογα επιχειρήματα ακούγονται και στο θέμα του “λευκού”. Χιλιάδες συμπολίτες μας θα πάνε, λέει, στις κάλπες και θα ρίξουν λευκό, εκφράζοντας έτσι τη διαμαρτυρία τους για την διαπλοκή και την διαφθορά των κομμάτων. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών στα κόμματα καταγράφει χρόνο με το χρόνο θλιβερά αρνητικά ρεκόρ. Η απαξίωση έχει φτάσει στο ζενίθ. Το ίδιο και ο θυμός του κόσμου που δικαιολογημένα θεωρεί το πολιτικό μας κατεστημένο, ανίκανο, διαπλεκόμενο, διεφθαρμένο και ένοχο για την σημερινή μας κατάσταση. Ένας τεράστιος θυμός λοιπόν που μη βρίσκοντας διέξοδο καταλήγει στην απογοήτευση, στην άρνηση, στο “λευκό”. Ο απογοητευμένος μικροαστός, σηκώνει τα χέρια ψηλά, νιώθοντας ότι δεν μπορεί να πάει πιο πέρα, δεν μπορεί να προτείνει διέξοδο, δεν μπορεί να αντιδράσει διαφορετικά και ικανοποιεί τη συνειδησιακή του διαμαρτυρία απλώς ρίχνοντας λευκό. Ο απογοητευμένος μικροαστός νιώθει χαμένος μέσα σε ένα κυκεώνα γεμάτο από λαμόγια, απατεώνες, βολεμένους και διεφθαρμένα κόμματα, όπου όλοι τα παίρνουν. Σε αυτό βοηθά και η επιτήδεια διασπορά ευθυνών καθώς επίσης και η ατιμωρησία που έχει καταντήσει θλιβερός κανόνας. Ο απογοητευμένος μικροαστός δεν μπορεί να διαβαθμίσει πράγματα, πρόσωπα και γεγονότα. Τα ισοπεδώνει όλα με μία «λευκή» ψήφο και πάει στο σπιτάκι του, πιστεύοντας ότι έπραξε το καθήκον του, μέσα από μια μανιχαϊστική θεώρηση των πραγμάτων. Ο απογοητευμένος μικροαστός μπορεί άνετα να βγει σήμερα σε κάποιο κανάλι και να διαμαρτυρηθεί γιατί κάποια απεργία του ενοχλεί την επιπλοποιία της καθημερινότητάς του και αύριο να πάει να ψηφίσει λευκό νομίζοντας ότι έτσι μετατρέπεται σε αμφισβητία και τιμωρό.

Σαφώς αυτά που ισχύουν για την περίπτωση της αποχής ισχύουν και για την περίπτωση του “λευκού”. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει διότι απλούστατα το μεν πολιτικό κατεστημένο βολεύεται και με λιγότερες ψήφους. Από την άλλη, το “λευκό” εκ φύσεως δεν μπορεί να ξεπεράσει  την παθητικότητα της αδιαφορίας, ούτε και μπορεί να αποκτήσει συνειδητοποιημένη μαζικότητα γιατί αν μπορούσε θα ακολουθούσε άλλους δρόμους πιο ανατρεπτικούς.

Τι ρεαλιστικές επιλογές έχουμε; Αξιολόγηση και προσπάθεια εκλογής των πιο υγειών στοιχείων. Εκείνων που πιστεύουμε ότι είναι λιγότερο αλωμένοι και που έχουν λιγότερο λερωμένη τη φωλιά τους. Εκείνων που νιώθουμε ότι δεν είναι “δήθεν” και φαφλατάδες της μπαρούφας. Εκείνων που δεν στηρίζουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο αυτήν την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που αποδομεί το κοινωνικό κράτος. Πολλά μπορούν να αλλάξουν μέσα από μία κρίση. Στην Ελλάδα είδαμε ολόκληρο ΠΑΣΟΚ του 40% να διαλύεται και τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την εξουσία. Θα πει κάποιος «και τι θα αλλάξει;» Κάποια πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Όσο μικρές και να είναι οι αλλαγές σίγουρα θα είναι καλύτερες από το τίποτα του “λευκού”.

 ****************************************
Παρατηρήσεις επί του άρθρου ΕΜΟΥ του Ιστολόγου
Θα τις καταθέσω πιο κάτω στα σχόλια ΜΟΥ

Anef_Oriwn
[ενάντια στην αποχή, το λευκό και το άκυρο˙ εμείς ψηφίζουμε ΑΚΕΛ!]
Πέμπτη 22/5/2014 

4 σχόλια:

stelios papalangi είπε...

Αν και δεν απείχα ποτέ μου (παρόλο που το λευκό μου το έσυρα) , και παρόλο που εδήλωσα ότι θα πάρω θέση σε τούτες τες εκλογές, να πω ένα θκυο πράματα για την αποχή/ λευκό.

Μα προφανώς ο ψηφοφόρος που απέχει γνωρίζει ότι δεν θα αλλάξει τίποτε με την αποχή του. Είναι που πιστέφκει ότι δεν θα αλλάξει τίποτε, ούτε με τη ψήφο του.

Επίσης, το γεγονός ότι όντως κάποιοι φταιν παραπάνω που κάποιους άλλους, ή
το ότι κάποιοι δεν εφάαν όπως εφάαν άλλοι,
δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αν τους ψηφίσεις θα αλλάξει κάτι.

το να φταίει πιο λίγο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι σε θέση να φέρει την αλλαγή.



Το παράδειγμα του σύριζα βεβαίως εν διαφορετικό. Όσον τζι αν έχω τες αμφιβολίες μου ως προς το τι τελικά μπορεί να πετύχει ο συριζα, στο τέλος της ημέρας δεν μπορούμε να ξέρουμε αφού δεν εκυβέρνησε.
Η διαφορά στη κύπρο είναι ότι, τζίηνοι που είναι οι πιο υποφερτοί, εκυβερνήσαν και τίποτε δεν άλλαξε.

Και εδώ είναι και η διαφορά μεταξύ του άρθρου του χαλικιοπουλου και στα δικά σου σχόλια.

Ο χαλικιοπουλός θεωρεί ότι κάτι μπορεί να αλλάξει καθώς αποδομείται ένα κόμμα του 40% και τη θέση του παίρνει κάποιο άλλο. Ενώ εσύ από την άλλη θεωρείς, ότι "νεά κόμματα ή "νέοι" πολιτικοι αποτελούν παράγωγα του ίδιου πολιτικού συστήματος και άρα ουδεμία αλλαγή θα φέρουν.
Που έτσι κι αλλιώς ούτε τα υφιστάμενα μπορούν να φέρουν μέχρι να αλλάξει εντελώς το οικονομικό και πολιτικό σύστημα.

Που όπως ελάμεν τζαι πέρσι (όση βάση τζι αν έσσιει) μπορεί εύκολα να καταντήσει μια ατάκα που δικαιολογεί τα πάντα, όπως π.χ.

"Πως ήταν να αλλάξουμε ότιδήποτε με τη κυβερνώσα βουλή, τη κεντρική τράπεζα, τους μανδαρίνους, την ΕΚΤ την ΕΕ και το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ;"

Τζαι γω σου λέω άτε έχεις δίκαιο.
Ψήφο ίντα γυρέφκεις ;
το πιο πάνω μπορεί να δώκει ένα σωρό επιχειρήματα γιατί δεν έφερες την αλλαγή, και δεν διά κανένα γιατί να σε ξαναψηφήσει κάποιος.

Ανώνυμος είπε...

anef dile
omofilofile

Anef_Oriwn είπε...

Πιο πάνω Ανώνυμε,
Τι θα ‘λεγες να συναντηθούμε στο Pride Parade στις 31 του μηνός;

Anef_Oriwn είπε...

Steliε Papalangi,
Σε χαιρετώ!

ΤΟ σχόλιο ΣΟΥ, ΜΟΥ δίνει την ευκαιρία να συμπληρώσω το κείμενο μου και με άλλες σκέψεις κι απόψεις που είχα κατά νουν, αλλά το προχωρημένο της ώρας, η νύστα και η κούραση αλλά και το ήδη μεγάλο μέγεθος της ανάρτησης ΜΟΥ, δεν ΜΟΥ επέτρεπαν να το κάνω προψές…

Κατ’ αρχάς να σταθώ σ’ αυτό που σημείωσα και προψές στο κείμενο μου για το άρθρο του Χαλικιόπουλου μια και επεσήμανες διαφορές μεταξύ των δύο. Είχα κι ΕΓΩ πει ότι αναδημοσιεύουμε το συγκεκριμένο άρθρο «χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι συμφωνούμε με όλα όσα λέει»...

Η πιο σημαντική μου διαφωνία με το άρθρο του Χαλικιόπουλου βρίσκεται στην πιο κάτω τοποθέτηση του: «Τι ρεαλιστικές επιλογές έχουμε; Αξιολόγηση και προσπάθεια εκλογής των πιο υγειών στοιχείων. Εκείνων που πιστεύουμε ότι είναι λιγότερο αλωμένοι και που έχουν λιγότερο λερωμένη τη φωλιά τους. Εκείνων που νιώθουμε ότι δεν είναι “δήθεν” και φαφλατάδες της μπαρούφας. Εκείνων που δεν στηρίζουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο αυτήν την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που αποδομεί το κοινωνικό κράτος. Πολλά μπορούν να αλλάξουν μέσα από μία κρίση»...
Προφανώς ο Χαλικιόπουλος αναφερόμενος σε «υγειή στοιχεία» [μήπως η σωστή ορθογραφία είναι «υγιή»], να εννοεί άτομα μέσα στην Αριστερά, αλλά η γενική κι αόριστη αναφορά του δεν το ξεκαθαρίζει. [Ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και με τον δικό τους τρόπο, λεξιλόγιο και στάσεις και συμπεριφορές είναι και η ΕΔΕΚ, η “Συμμαχία Πολιτών” και άλλοι]... Πέραν τούτου, εδώ ο Χαλικιόπουλος με τον όρο «υγειή στοιχεία» θα υπονοεί κάποια άτομα ή πρόσωπα [ας δεχτούμε και μέσα στην Αριστερά], αλλά ως γνωστόν ΕΓΩ [όπως έχω πολλάκις πει] ΔΕΝ πιστεύω σε προσωποκεντρικές πολιτικές και κινήσεις αλλά σε συλλογικές πολιτικές και δράσεις... [Γι’ αυτό και ΜΟΥ την δίνει κι εκείνη η ραδιοφωνική διαφήμιση που λέει: «Ψήφισε στις ευρωεκλογές στις 25 του Μάη [...] Ενίσχυσε τη φωνή των πολιτών...» Δεν είναι όμως το ίδιο με το να ψηφίζεις ΑΚΕΛ -ή “ΔΡΑΣυ-Eylem” για να ΜΗΝ σε κακοκαρδίσω- με το να ψηφίζεις ΔΗΣΥ ή κάποιο άλλο εκλογικό συνδυασμό της Δεξιάς]...

Τώρα αν στην Ελλάδα με την εκλογική/πολιτική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ και την αντικατάσταση του από ένα πιο αριστερό [τουλάχιστον λεκτικά και θεωρητικά] πολιτικό σχηματισμό όπως τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράματα θα αλλάξουν πραγματικά είναι κάτι που ΔΕΝ το πιστεύω... Όχι γιατί δεν θέλουν οι άνθρωποι [παρ’ όλο που και εσωτερικά μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν διαβαθμίσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις για το περιεχόμενο της αλλαγής], αλλά γιατί για να προχωρήσεις σε ριζοσπαστικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις πρέπει να έχεις την έγκριση ή έστω την ανοχή ευρύτερα της κοινωνίας. Δεν φαίνεται όμως, η ελληνική κοινωνία να είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο, όπως ΔΕΝ ήταν έτοιμη τελικά και η κυπριακή κοινωνία για έστω και κάποιους στοιχειώδεις αστικοδημοκρατικούς εκσυγχρονισμούς επί της διακυβέρνησης του ΑΚΕΛ [και πολιτικών του συμμάχων]...
Γι’ αυτό λοιπόν, κι έχω καταλήξει στην άποψη [που πάντα την είχα] ότι για ν’ αλλάξουν τα πράματα πρέπει «να αλλάξει εντελώς το οικονομικό και πολιτικό σύστημα» κι εκεί πρέπει να στοχεύουν οι πολιτικοί προσανατολισμοί και τακτικές μας...