Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ανάρτηση 98/2011 [επετειακή, μακροσκελής, επαναστατική, κομμουνιστική, ιστορική] – Λίγα λόγια (ιστορίας) για την Οκτωβριανή Επανάσταση


Εισαγωγικά:
Με την ευκαιρία της αυριανής [7 του Νιόβρη] 94η επετείου της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης [που εκδηλώθηκε στις 25 του Οκτώβρη του 1917 – με το παλιό ημερολόγιο], θα ‘θελα και φέτος να γράψω λίγα λόγια, όπως ανελλιπώς [ως “δογματικός” Αριστερός] κάμνω καθεχρονικά από το 2008 που δημιούργησα το blog ετούτο.

Μπορεί σήμερα [μετά την κατάρρευση της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης και γενικότερα των χωρών του “υπαρκτού σοσιαλισμού”], από την Οκτωβριανή Επανάσταση να έχουν μείνει μόνο μείνει τα οράματά της για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς δυνάστες και εκμεταλλευτές, [κάτι που τελικά εκείνη δεν κατόρθωσε, δυστυχώς, να υλοποιήσει], όμως δεν παύει να αποτελεί ένα γεγονός που συγκλόνισε τον κόσμο και να παραμένει φάρος φωτεινός για όσους ρομαντικούς οραματίζονται ακόμα μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία.

Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σοβιετικό κράτος που προήλθε από την Επανάσταση του Οκτώβρη συνέβαλε αποφασιστικά στην ήττα της χιτλερικής Γερμανίας [και γενικότερα του φασισμού] και αυτό ήταν μια μεγάλη συνεισφορά στο σύγχρονο κόσμο.

Πιο κάτω θα παραθέσω [παρμένα από σχετικό ένθετο του σημερινού “Ριζοσπάστη” - 6/11/2011] τα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στην εκδήλωση και εδραίωση της Οκτωβριανής Επανάστασης...

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου]...

***********************
“… Η σοσιαλιστική επανάσταση κατάργησε το αστικό κράτος και τσάκισε τους βάρβαρους τρομοκρατικούς μηχανισμούς του, τους αντικατέστησε με τα Σοβιέτ, στα οποία στηρίχτηκε το νέο κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου. Τα Σοβιέτ ήταν γέννημα της αυτενέργειας των μαζών μέσα στη φωτιά της Επανάστασης του 1905 - 1907, και όργανα πραγματικής συνεχούς μαζικής λαϊκής συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας.

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος που άρχισε την 1η Αυγούστου 1914 εξαπολύθηκε από δύο αντίπαλους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, ο ένας με επικεφαλής τη Γερμανία και την Αυστρουγγαρία και ο άλλος με επικεφαλής την Αγγλία και τη Γαλλία. Η Ρωσία ανήκε στη συμμαχία της Αντάντ στο πλευρό των Αγγλογάλλων. Ο Λένιν χαρακτηρίζοντας αυτόν τον πόλεμο έγραφε: «... Η πάλη για αγορές και η καταλήστευση ξένων χωρών, η τάση να καταπνίξουν το επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου και της δημοκρατίας στο εσωτερικό των χωρών, η τάση να αποβλακώσουν, να διασπάσουν και να εξοντώσουν τους προλετάριους όλων των χωρών... (αυτό είναι) το μοναδικό πραγματικό περιεχόμενο, πραγματικό νόημα του πολέμου». (Λένιν «Άπαντα», τ. 26, σελ. 1).

Οι μπολσεβίκοι εξηγούσαν τι είναι αυτός ο πόλεμος και ποιους ωφελεί. Η συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των αγροτών υποστήριζε τους μπολσεβίκους (οι μενσεβίκοι και οι εσσέροι έριξαν το σύνθημα για την υπεράσπιση της πατρίδας). Τη θέση αυτή ο Λένιν την ονόμασε «σοσιαλσοβινισμό». Ο ρωσικός και ο ξένος Τύπος της αστικής τάξης και οι οπορτουνιστές εξαπέλυσαν μια συκοφαντική εκστρατεία «για αδιαφορία για τα συμφέροντα της πατρίδας». Οι μπολσεβίκοι απαντούσαν μέσω του Λένιν ότι «δεν είμαστε ενάντια στην πατρίδα, αλλά ενάντια στην προσπάθεια να παρουσιαστεί για πατρίδα εκείνη η τσαρική Ρωσία, εκείνη η φυλακή των λαών» (Λένιν «Άπαντα», τ. 26, σελ. 104 - 108).

Η συμμετοχή της τσαρικής Ρωσίας στον Πόλεμο όξυνε τις κοινωνικές της αντιθέσεις. Οι πολεμικές ήττες του ρωσικού στρατού, το χάσιμο εδαφών (π.χ. Πολωνία, Βαλτικές Χώρες), οι μεγάλες απώλειες (τρία εκατομμύρια εκτός μάχης), η έλλειψη πυρομαχικών, η ανικανότητα της ανώτατης ηγεσίας του στρατού, η δυσαρέσκεια στους κατώτερους αξιωματικούς και φαντάρους, η έλλειψη τροφίμων προκάλεσαν σημαντική δυσαρέσκεια όχι μόνο στους εργάτες και τους αγρότες που υπέφεραν από τις καταστροφές του πολέμου, αλλά και στην αστική τάξη της Ρωσίας, η οποία καταλάβαινε ότι η τσαρική εξουσία δεν μπορούσε να διαχειριστεί τα συμφέροντά της. Το γεγονός ότι ο τσάρος προσανατολιζόταν προς τη Γερμανία και στο ενδεχόμενο της σύναψης ξεχωριστής ειρήνης, ώθησε την αστική τάξη σε εναντίωση στον τσαρισμό που με τη συμβολή και των Αγγλίας και Γαλλίας, άρχισε να οργανώνει την ανατροπή του. Ταυτόχρονα το 1916 ξέσπασαν εξεγέρσεις διάφορων εθνοτήτων στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία ενάντια στη Τσαρική Αυτοκρατορία.

Τα σχέδια της αστικής τάξης για ανατροπή του τσάρου συνδέθηκαν με μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις και απεργίες που πραγματοποιήθηκαν το Φλεβάρη του 1917, ως αποτέλεσμα των ελλείψεων σε τρόφιμα, της μαζικής ανεργίας και της γενικότερης όξυνσης των κοινωνικών προβλημάτων. Η μαζική πολιτική δράση των εργατών, οργανωμένων στα Σοβιέτ, των αγροτών και της αστικής τάξης οδήγησε τελικά στην ανατροπή του τσάρου.

Ο λαός είχε ξεσηκωθεί και από το Γενάρη του 1917 ακόμη εμφανίστηκαν μεγάλες εργατικές, λαϊκές διαδηλώσεις και απεργίες, με συνθήματα - αιτήματα: «Θέλουμε ψωμί», «Κάτω ο πόλεμος και η απολυταρχία».

Στις 23 Φλεβάρη ξεσπούν μεγάλες εργατικές απεργίες στην Πετρούπολη. Η αστυνομία επεμβαίνει. Άρχισαν και οι πρώτες συγκρούσεις με το στρατό. Πέφτουν οι πρώτοι νεκροί.

Στις 26, αργά το βράδυ, το μπολσεβίκικο κέντρο αποφασίζει για τη μετεξέλιξη της γενικής απεργίας σε ένοπλη εξέγερση. Άρχισε το πρωί στις 27, με 10.000 άτομα, το μεσημέρι με 25.000 και το βράδυ με 67.000 ένοπλους εξεγερμένους.

Ο τσάρος κλείνει τη Δούμα (Βουλή). Η Πετρούπολη περνά στα χέρια των επαναστατημένων μαζών. Οι τσαρικοί υπουργοί συνελήφθησαν. Η επανάσταση στην πρωτεύουσα νίκησε πλήρως. Ο τσαρισμός ανατράπηκε.

Την επανάσταση έκαναν οι λαϊκές μάζες, οι εργάτες, τη δύναμη για το σχηματισμό κυβέρνησης την είχε η εκτελεστική επιτροπή του Σοβιέτ της Πετρούπολης.

Τα Σοβιέτ είτε θα αποτελούσαν στήριγμα της αστικής εξουσίας, είτε θα μετατρέπονταν σε όργανα επαναστατικής πάλης για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης. Έτσι, αντί όμως να σχηματίσουν κυβέρνηση, έδωσε τη συγκατάθεσή της να σχηματιστεί κυβέρνηση από μέλη της Δούμας. Εκείνη την περίοδο κυριαρχούσαν σε αυτά οι μενσεβίκοι και οι εσέροι («σοσιαλιστές επαναστάτες»), οι οποίοι έθεταν ως καθήκον τη στήριξη της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης. Παραχώρησαν, λοιπόν, την εξουσία στην αστική τάξη.

Ποιο το αποτέλεσμα της επανάστασης του Φλεβάρη; Δημιουργήθηκε αυτό, που ο Λένιν χαρακτήρισε δυαδική εξουσία, δίνοντας έτσι συνοπτικά την πραγματικότητα σε μια μεταβατική στιγμή της επανάστασης. Η επίσημη κρατική εξουσία ανήκε στην αστική τάξη που εκφραζόταν με την προσωρινή κυβέρνηση, αλλά υπήρχε και το Σοβιέτ της Πετρούπολης, που αποτελούνταν από αγρότες, εργάτες και στρατιώτες αντιπροσώπους. Η αστική τάξη ήθελε να απαλλαγεί από τη δυαδική εξουσία, αλλά ο λαός κρατούσε τα όπλα στα χέρια του, γι' αυτό η αστική τάξη δεν μπορούσε για την ώρα να χρησιμοποιήσει βία. Οι εργάτες και αγρότες πίστευαν πως θα γίνει Ειρήνη, πως θα πάρουν τη γη και πως οι εθνότητες θα αποκτήσουν την ελευθερία τους. Η αστική τάξη ούτε καν σκεπτόταν κάτι τέτοιο.

Στις 17 του Απρίλη 1917 ο Λένιν παρουσίασε στα μπολσεβίκικα στελέχη τις προγραμματικές θέσεις όπου διατύπωσε τη στρατηγική κατεύθυνση για τη μετεξέλιξη της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική. Αυτές οι θέσεις του Λένιν πέρασαν στην Ιστορία σαν «Θέσεις του Απρίλη». «...Η ιδιομορφία της σημερινής στιγμής στη Ρωσία βρίσκεται στο πέρασμα από το πρώτο στάδιο της επανάστασης που έδοσε την εξουσία στην αστική τάξη, εξαιτίας της ανεπαρκούς συνειδητότητας και οργάνωσης του προλεταριάτου, στο δεύτερο στάδιό της, που πρέπει να δόσει την εξουσία στα χέρια του προλεταριάτου και των φτωχών στρωμάτων της αγροτιάς...» (Λένιν «Απαντα», τ. 31, σελ. 114).

Στο 1ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ τον Ιούνη 1917, ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν ο εξής: μπολσεβίκοι 100, μενσεβίκοι 280 και εσσέροι 285 αντιπρόσωποι. Οι μπολσεβίκοι αντιπρόσωποι δούλεψαν με επιμονή και αποκάλυψαν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου και τον όλεθρο στον οποίο οδηγεί ο συμβιβασμός με την αστική τάξη. Και με τη νέα κυβέρνηση ο πόλεμος συνεχιζόταν, η πείνα και η φτώχεια έπληττε τους εργαζόμενους. Τα μετόπισθεν γέμισαν από ανάπηρους και σακατεμένους από τον πόλεμο. Οι διαδηλώσεις που οργάνωσε η κυβέρνηση στράφηκαν εναντίον της. Από τους 500.000 διαδηλωτές, οι 400.000 έφερναν πανό με συνθήματα «Κάτω ο πόλεμος», «Να φύγουν οι καπιταλιστές μακελάρηδες», «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ». Ξεσπά δεύτερη κυβερνητική κρίση (αποτράπηκε προσωρινά με τη διαταγή της κυβέρνησης για γενική επίθεση στο μέτωπο).

Η τακτική της κυβέρνησης ήταν να ικανοποιήσει τους συμμάχους της που απαιτούσαν συνέχιση των επιχειρήσεων, έτσι ώστε σε περίπτωση επιτυχίας να σταθεροποιήσει τη θέση της. Και, σε περίπτωση αποτυχίας, θα μπορούσε να αποδώσει την ευθύνη στην «υπονόμευση» του στρατού από τους μπολσεβίκους.

Στις 17 του Μάη, ο υπουργός των Εξωτερικών της προσωρινής κυβέρνησης Μιλιούκοφ έστειλε στους Δυτικούς συμμάχους επιστολή με την οποία διαβεβαίωνε ότι η Ρωσία θα συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι τη νίκη και θα τιμήσει όλες τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, άλλοτε, ο τσάρος. Η θέση αυτή της κυβέρνησης ξεσήκωσε κύμα αγανάκτησης.

Εργάτες, αγρότες, στρατιώτες κατέβηκαν στους δρόμους με τα συνθήματα: «Κάτω ο πόλεμος, όλη η εξουσία στα Σοβιέτ», με επικεφαλής τους μπολσεβίκους. Οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με αντιδιαδήλωση των αστών καντέτων που υποστήριζαν την κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, συγκρούστηκαν δύο τάξεις, οι αστοί που ήθελαν τον πόλεμο και η εργατιά, η αγροτιά, οι στρατιώτες που ήθελαν την ειρήνη. Ξέσπασε πολιτική κρίση. Παραιτήθηκε ο Μιλιούκοφ. Το Σοβιέτ της Πετρούπολης, ενώ μπορούσε να πάρει την εξουσία, δεν το έκανε. Ικανοποιήθηκε με την παραίτηση υπουργών και με το να πάρει μέρος στην κυβέρνηση με πέντε υπουργούς, δύο εσσέρους, δύο μενσεβίκους και έναν «εργατικό», τον Κερένσκι. Οι μπολσεβίκοι ήταν κατηγορηματικά κατά της συμμετοχής στην κυβέρνηση του πολέμου, κατά των συμβιβαστών και επέκριναν δριμύτατα τους εσσέρους και τους μενσεβίκους για τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, «θεωρώντας αυτήν την ενέργεια σαν υποχώρηση του μενσεβικισμού και από την επανάσταση».

Όταν όλα τα σχέδιά τους απέτυχαν, οι καντέτοι αστοί δήλωσαν ότι θα αποχωρήσουν από την κυβέρνηση, αν δεν αφοπλιστούν τα επαναστατικά στρατεύματα που φρουρούσαν την Πετρούπολη και το ναυτικό της Βαλτικής. Ζήτησαν να αφαιρεθεί το δικαίωμα στους εργάτες να ελέγχουν την κυβέρνηση και τη στρατιωτική διοίκηση και να καθιερωθεί η θανατική ποινή στο μέτωπο. Οι εργάτες και οι στρατιώτες με τα όπλα κατέβηκαν στους δρόμους, φωνάζοντας «να φύγουν οι υπουργοί των μπουρζουάδων». Μαζί κινήθηκαν και οι επαναστατημένοι ναύτες, καθώς και εργάτες πολλών εργοστασίων. Σε αυτήν την κατάσταση της επαναστατικής έξαρσης στην Πετρούπολη οι μπολσεβίκοι προειδοποίησαν τις μάζες ότι ένα τέτοιο βήμα για να πάρουν την εξουσία τα Σοβιέτ ήταν πρόωρο. Θα μπορούσαν να την πάρουν στην Πετρούπολη, μα δε θα μπορούσαν να την κρατήσουν, γιατί ο στρατός και η επαρχία ήταν ακόμα με το μέρος των συμβιβασμένων κομμάτων των εσσέρων και των μενσεβίκων και δε θα υποστήριζαν την ανατροπή της προσωρινής κυβέρνησης.

Αλλά δεν στάθηκε δυνατό να συγκρατήσουν τις μάζες. Γιαυτό, η ΚΕ του ΣΔΕΚΡ αποφάσισε να μπει επικεφαλής του κινήματος για να προσδώσει σε αυτό έναν ειρηνικό και οργανωμένο χαρακτήρα. Στις 17 Ιούλη 1917, 500.000 εργάτες, στρατιώτες και ναύτες διαδηλώνουν στους δρόμους της Πετρούπολης. Αντιπρόσωποί τους παρουσιάζονται στην Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ και προτείνουν να αναλάβει αυτή όλη την εξουσία, δηλώνοντας: «Εχουμε εμπιστοσύνη στο Σοβιέτ, όχι όμως και σε αυτούς που το Σοβιέτ εμπιστεύεται».

Η ΚΕ δεν δέχθηκε. Σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση συνασπισμού, με πρωθυπουργό τώρα τον Κερένσκι. Σε αυτήν έπαιζαν αποφασιστικό ρόλο οι καντέτοι, οι εσσέροι και οι μενσεβίκοι, καθώς και η ΕΕ του Σοβιέτ, που τη βαφτίζουν «Κυβέρνηση Σωτηρίας της Επανάστασης» και αφήνουν το δικαίωμα στα Σοβιέτ να ασκούν έλεγχο σε αυτήν. Η κυβέρνηση διαλύει όλα τα συντάγματα που εδρεύουν στην Πετρούπολη, καθιερώνει τη θανατική ποινή, προχωρεί στον αφοπλισμό των εργατών της Πετρούπολης και διατάσσει τη σύλληψη των καθοδηγητών του μπολσεβίκικου κόμματος.

Η δυαδική εξουσία τελείωσε. Δόθηκε διαταγή να συλληφθεί ο Λένιν και συγκροτήθηκε ειδικό απόσπασμα. Ο αξιωματικός που ήταν επικεφαλής είχε διαταγή να εκτελέσει τον Λένιν επί τόπου. Παίρνοντας υπόψη την όλη κατάσταση η ΚΕ του Κόμματος με πρωτοβουλία του Στάλιν και του Σβερτλόφ υποχρέωσε τον Λένιν να κρυφτεί και να περάσει στην παρανομία.

«... Οι ελπίδες για ειρηνική ανάπτυξη της επανάστασης εξατμίστηκαν οριστικά. "Η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται στο ότι τώρα πια δεν μπορεί κανείς να πάρει την εξουσία ειρηνικά", με τον όρο οι καθοδηγούμενες από το προλεταριάτο επαναστατικές μάζες του λαού να γυρίσουν τις πλάτες στα κόμματα των εσσέρων και των μενσεβίκων που πρόδοσαν την υπόθεση της επανάστασης» (Λένιν «Άπαντα», τ. 34, σελ. 13).

Οι συνθήκες της πάλης άλλαξαν, γιαυτό το λόγο συγκλήθηκε τον Αύγουστο του 1917 το 6ο Συνέδριο, χωρίς τον Λένιν. Την εισήγηση έκανε ο Στάλιν. Το Συνέδριο έδωσε την κατεύθυνση για την προετοιμασία της ένοπλης εξέγερσης. Η κατάσταση στο μέτωπο και στα μετόπισθεν χειροτέρευε. Η Ρίγα εγκαταλείφθηκε. Οι στρατοκράτες προετοίμασαν πραξικόπημα με επικεφαλής το στρατηγό Λ. Κορνίλοφ, ο οποίος ήθελε να πάρει όλη τη στρατιωτική και πολιτική εξουσία στα χέρια του και προώθησε στην Πετρούπολη ένα Σώμα ιππικού. Οι μπολσεβίκοι κάλεσαν το λαό να αποκρούσει τον Κορνίλοφ. 15.000 εργάτες πολιτοφύλακες με τους κοκκινοφρουρούς, τους επαναστατημένους στρατιώτες και ναύτες σταματούν τον Κορνίλοφ στο δρόμο προς την πρωτεύουσα. Η ανταρσία του στρατηγού Κορνίλοφ κατεστάλη και ο ίδιος συνελήφθη. Οι αστοί καντέτοι, σύμμαχοι του Κορνίλοφ, εξευτελίστηκαν στα μάτια των μαζών. Άλλαξε ο συσχετισμός δυνάμεων στα Σοβιέτ.

Στις 13 του Σεπτέμβρη του 1917 το Σοβιέτ της Πετρούπολης ενέκρινε την απόφαση που πρότειναν οι μπολσεβίκοι, η οποία επέκρινε αυστηρά το συνασπισμό με τα αστικά κόμματα και πρόβαλε το αίτημα να συγκροτηθεί η εξουσία από αντιπροσώπους του επαναστατικού προλεταριάτου και της αγροτιάς. Όλα αυτά επέτρεψαν στον Λένιν να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δημιουργήθηκε η δυνατότητα για ειρηνικό πέρασμα της εξουσίας στα Σοβιέτ. Παρά τις προσπάθειες των μπολσεβίκων, η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ απέρριψε την πρόταση με τις ψήφους των μενσεβίκων και εσσέρων που έβλεπαν την επανάσταση πιο επικίνδυνη από την αστική τάξη. Αυτή η στάση των μικροαστικών κομμάτων (εσσέρων, μενσεβίκων και άλλων) έδωσε τη δυνατότητα στις μικροαστικές μάζες και πρώτα στους στρατιώτες και στους αγρότες να στραφούν προς τους μπολσεβίκους.

Στις εκλογές που έγιναν για τα Σοβιέτ, με το σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» έγινε σύνθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού της Ρωσίας.

Ποια η κατάσταση που διαμορφώθηκε τη συγκεκριμένη αυτή περίοδο;

Στη χώρα εκδηλώθηκε μια πανεθνική κρίση. Η οικονομία πήρε τον κατήφορο. Η κυβέρνηση του Κερένσκι δεν μπορούσε να αποτρέψει την καταστροφή. Αντίθετα, με την πολιτική της, την έφερνε όλο και πιο κοντά. [Σημείωση Ιστολόγου: Πολλά από τα πιο πάνω (ΜΟΥ) θυμίζουν τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα].  
Οι εργάτες άρχισαν να διώχνουν το διευθυντικό προσωπικό των βιομηχανικών επιχειρήσεων και των σιδηροδρόμων και ζητούσαν πιο επίμονα να πάρουν τα Σοβιέτ την εξουσία στα χέρια τους.

Οι στρατιώτες αρνούνταν να συνεχίσουν τον πόλεμο. Έδιωχναν τους αντιδραστικούς αξιωματικούς και αναδείκνυαν στη θέση τους άλλους, αυτούς που είχαν την εμπιστοσύνη τους. Στα δύο μέτωπα από τα τρία, το Βόρειο και το Δυτικό, οι περισσότεροι στρατιώτες ακολουθούσαν τους μπολσεβίκους. Ακόμα, οι μπολσεβίκοι είχαν και την πλήρη υποστήριξη των ναυτών του στόλου της Βαλτικής Θάλασσας.

Οι αγρότες, αφού έχασαν πια κάθε ελπίδα ότι το κόμμα τους, οι εσσέροι, θα εφαρμόσει το αγροτικό του πρόγραμμα, έδιωχναν τους γαιοκτήμονες, καταπατούσαν τη γη, άρπαζαν τα εργαλεία και τα μοιράζονταν για να καλλιεργήσουν τα χωράφια. Το αγροτικό κίνημα μετεξελισσόταν σε εξέγερση, η οποία εξαπλώθηκε στα μισά κυβερνεία της χώρας (νομούς).

Άλλαξε και ο χαρακτήρας του κινήματος των καταπιεσμένων εθνών. Ο αγώνας τους, παρόλη την αντίσταση των αστικών και μικροαστικών εθνικιστικών κομμάτων και οργανώσεων, γινόταν ένα με το κίνημα των Ρώσων εργατών, στρατιωτών και αγροτών.

Στα τέλη του Σεπτέμβρη του 1917, από τη Φινλανδία όπου ζούσε παράνομα εκείνη την περίοδο, ο Λένιν γράφει επιστολή στην ΚΕ του Κόμματος των μπολσεβίκων. Σε αυτήν με πλήρη σαφήνεια θέτει το ζήτημα της εξέγερσης και της ανατροπής της προσωρινής κυβέρνησης. Μετά, στέλνει στην ΚΕ ακόμα μια επιστολή με θέμα, «Μαρξισμός και η εξέγερση». Εκεί ο ηγέτης των μπολσεβίκων υπενθυμίζει τις τρεις προϋποθέσεις, χωρίς τις οποίες η εξέγερση δεν μπορεί να επιτύχει:

«Η εξέγερση, για να πετύχει, δεν μπορεί και δεν πρέπει να στηρίζεται στη συνωμοσία, ούτε σε ένα κόμμα, αλλά στην πρωτοπόρα τάξη. 2. Πρέπει να στηρίζεται στην επαναστατική άνοδο του λαού. 3. Πρέπει να γίνει σε τέτοια κρίσιμη στιγμή, όπου η δραστηριοποίηση των πρωτοπόρων στοιχείων του λαού είναι η μέγιστη και οι ταλαντώσεις στο στρατόπεδο των εχθρών είναι οι πιο έντονες. Όλες αυτές οι προϋποθέσεις υπάρχουν» (Λένιν «Άπαντα», τ. 34, σελ. 242 - 243).

Αρχές του Οχτώβρη ο Λένιν διαπιστώνει τα εξής: «... οι μάζες ακολουθούν εμάς... Οι μάζες έδωσαν την εμπιστοσύνη τους στους μπολσεβίκους και απαιτούν από αυτούς όχι λόγια, αλλά έργα, αποφασιστική πολιτική και στον αγώνα κατά του πολέμου και στον αγώνα κατά του οικονομικού χάους» (Λένιν «Άπαντα», τ. 34, σελ. 394 - 395).

Έτσι σε συνεδρίαση της ΚΕ των Μπολσεβίκων εκλέγεται το Στρατιωτικό Επαναστατικό Κέντρο (Γιάκοφ Σβερτλόφ, Ιωσήφ Στάλιν, Αντρέι Μπουμπνόφ, Μπισέι Ουρίτσκι και Φέλιξ Τζερζίνσκι), το οποίο εντάσσεται σύσσωμο στη Στρατιωτικο-επαναστατική επιτροπή του Σοβιέτ της Πετρούπολης, γίνεται ο καθοδηγητικός πυρήνας της και τη μετατρέπει σε επιτελείο της εξέγερσης.

Στις 24 του Οχτώβρη ο Λένιν που βρισκόταν στην παρανομία γράφει στα μέλη της ΚΕ. «...Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Είναι ολοκάθαρο ότι πραγματικά, τώρα, πια, κάθε καθυστέρηση της εξέγερσης ισοδυναμεί με θάνατο. Με όλες μου τις δυνάμεις θέλω να πείσω τους συντρόφους ότι, τώρα, όλα κρέμονται από μια τρίχα, ότι στην ημερήσια διάταξη μπαίνουν ζητήματα που δε λύνονται με συσκέψεις, ούτε με συνέδρια (έστω και με συνέδρια των Σοβιέτ), αλλά αποκλειστικά από τους λαούς, από τη μάζα, από την πάλη των οπλισμένων μαζών» (Λένιν «Άπαντα», τ. 34, σελ. 435).
Στις 25 Οκτώβρη (7 Νοέμβρη) έγινε η νικηφόρα εξέγερση ...”

Anef_Oriwn
Κυριακή 6/11/2011

4 σχόλια:

Disdaimona είπε...

Σε συγχαίρω για το πείσμα.

Ιδιαιτερα σήμερα, που η εργατική ταξη, αποδυναμωμένη από το θεωρητικό της οπλοστάσιο, ουτε 100 χρόνια μετα την Οκτωβριανή επανασταση, φαίνεται να ξεχνα τα απολύτως βασικά της μαρξικης-λενινιστικής θεωρίας, και παλεύει με τα ψευτοδιλήμματα του νεοφιλελευθερισμου "Ευρώ ή δραχμή"...

Ο Λενιν είναι ενας από τους μεγαλυτερους θεωρητικους όλων των εποχών. Το πολιτικό του εργο είναι ισάξιο σε φιλοσοφική, πολιτική και κοινωνιολογική αξία με το εργο των μεγίστων φιλοσοφων και θεωρητικών όλων των εποχών.

Να μου επιτρεψεις να πω, πως οι Κροποτκιν, Μπακουνιν και Μπουχαριν είναι θεωρητικοί νανοι, με όλο το σεβασμό προς τους υπερμαχους τους.

Θα γιορτάσω τη μερα, που το παγκοσμιο κομμουνιστικό κίνημα θα αντιμετωπισει με κριτική ειλικρίνια το καταγεγραμμενο ιστορικό γεγονός της επιθυμίας του Λενιν λιγο πριν τον θανατο του, για την απομακρυνση του Σταλιν από το κόμμα.

Τη μερα, που θα αξιολογηθεί ως πρεπει το εργο αυτου του μεγάλου επαναστατη, η εργατική ταξη θα εχει ξανα τα όπλα που της στερηθηκαν και που χρειαζεται για να ξεφύγει από τη φυλακή αυτου του αναξιοπρεπους, αντιανθρωπινου, απανθρωπου, και εξευτελιστικου συστηματος στο οποίο έχει καθηλωθει.

Γεια σου ρε Ανευ!

νεος είπε...

Προσυπογράφω ολόκληρο το σχόλιο της Dis...και ειδικά την τέταρτη παράγραφο!

Anef_Oriwn είπε...

Dis,

Όντως ενιότε γίνομαι πολύ πεισματάρης!

***********************
Νέε,

Ποια θεωρείς «τέταρτη παράγραφο»: εκείνη που αναφέρεται στους Κροποτκιν, Μπακουνιν και Μπουχαριν ή εκείνη που αναφέρεται στον Στάλιν;

νεος είπε...

Στον Στάλιν φυσικά...