Ανάρτηση 60/2014 [προγραμματισμένη, ενθυμησιακή, βουκολική, αφιερωματική] – Βουκολικό ανάγνωσμα δίκην μνημοσύνου...

Αντί εισαγωγής

«Όσο ζούμε και σε θυμόμαστε, θα παραμένεις αθάνατος!»

****************************

Ενθύμησες από τη Ζωή ΣΟΥ...

[με αποσπάσματα από παλιό σχόλιο ΜΟΥ στου Aceras]

ΣΕ θυμάμαι, να γέρνεις πάνω στην ματσούκα ΣΟΥ, ή με τη ράχη να ακουμπάς στον τοίχο της μάντρας και να παρακολουθείς με τις ώρες τα πρόβατα να βόσκουν δίπλα στο χωράφι ή να τρώνε από τις ταΐστρες μέσα στην μάντρα και τα μικρά αρνιά να τρέχουν πάνω - κάτω και να παίζουν. Αυτό εξέφραζε βασικά τη σύνδεση ΣΟΥ ως ανθρώπου (και βοσκού) με τα ζώα και η αγάπη που είχες γι’ αυτά!
 Είχες πολλή υπομονή με τα κτηνά, κάποτε όμως ξεθεωνόσουν, κυρίως στο γάλεμα, και δη όταν δεν υπάκουαν η κουέλλες˙ δεν στέκονταν ήσυχες στο γαλεφτήρι. Είχες μπει πια και στα χρόνια και δυσκολευόσουν πια. ΣΕ πονούσαν και τα χέρια ΣΟΥ! Είχες κουραστεί πια, ΣΟΥ είχαν στοιχίσει και τα ξενύχτια στη δουλειά στο ξενοδοχείο. Αισθανόσουν πλέον πολύ κουρασμένος από τον κάματο της ζωής. Χρειαζόσουν πλέον ησυχία και ξεκούραση, για να χαρείς και τα Παιδιά και τα Εγγόνια ΣΟΥ... 

Ξεχώριζες κάθε ζώο (εγώ δεν τα κατάφερνα όσο κι αν προσπαθούσα) και ήξερες και τα χούγια του. Σε κάποια μάλιστα είχατε δώσει (μαζί με την Μητέρα) κι ονόματα. Μερικά απ’ αυτά  τα θυμάμαι. Ήταν η Πατσάλα (είχε βούλες άλλου χρώματος στο πρόσωπο), η Μαυρονούρα (με μαύρη ουρά - στα πρόβατα ως γνωστό κυριαρχεί το άσπρο), η Μυτού (με κοντά αυτιά), η Κοραλλού (από το κόρη). Η τελευταία ήταν μια προβατίνα που κυριολεκτικά μεγάλωσε μέσα στο σπίτι. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι είχε συμβεί (είτε θα ψόφησε η μάνα προβατίνα, είτε δεν είχε αρκετό γάλα για να βυζαίνει τα μικρά της) και έτσι την πήραμε από μικρή στο σπίτι και την ταΐζαμε με το μπιμπερό. Έγινε έτσι (για κάποιο χρονικό διάστημα) το pet sheep της οικογένειας και τη βαφτίσαμε και Κοραλλού!

Την συνήθεια του Πατέρα μου να χαζεύει με τις ώρες τις κουέλλες την έχω κι εγώ, όμως όχι με τα πρόβατα (δεν είμαι βοσκός), αλλά με τα πεζούνια (περιστέρια). Στην αυλή έχω ένα πεζουναρκο (περιστεριώνα) με αρκετά πεζούνια. Κάποιες φορές στέκομαι και τα παρακολουθώ πως τσιμπολογάνε, πώς φτιάχνουν τις φωλιές τους, πως ζευγαρώνουν, πως ταΐζουν τα μικρά τους. Λίγο πολύ ξέρω και πάλι [όπως παλαιότερα, που είχα και πιο πολύ χρόνο στη διάθεση μου -μια εποχή μόλις και που προλάβαινα, (ήταν και πολλά) να τους βάζω φαΐ και νερό], πως είναι ζευγαρωμένα [ποιο πεζούνιν με ποιαν πεζούνα], που είχε κάθε ζευγάρι τη φωλιά του (συνήθως έχουν από δύο φωλιές) και ποια ήταν τα μικρά τους.
Η θύμηση ΣΟΥ, [μαζί με όλα τα πιο πάνω, μού ‘φεραν ξανά στο νουν κι άλλες θύμισες και βιώματα από τα εφηβικά ΜΟΥ χρόνια.

Όντας, λοιπόν, γέννημα και θρέμμα γεωργοκτηνοτροφικής οικογένειας και μεγαλωμένος στους αγρούς και στις μάντρες, με τους γονιούς μου να ασχολούνται και με τη βοshιηκήν (εκτός από την γεωργία) και να έχουν κουπάιν με κουέλλες (κοπάδι με πρόβατα) με μερικές μόνο αίγιες, έχω ζήσει από κοντά διάφορες καταστάσεις και έχω εμπλακεί σε πολλές και διάφορες τσσιοπαναραίϊκες δουλειές … Π.χ., 

- το ξεμάντρισμα, 
- το καθάρισμα (σάρισμα) της μάντρας, 
- το τάισμα και πότισμα των ζώων, 
- το κόψιμο τριφυλλιού (με την φασούλα), 
- το μάζεμα των μπάλων από ποκαλάμη, 
- το αλώνισμα των μπάλων για να γίνει άχυρο (30 Αυγούστου 1974, και «μπαίναν στην Άχνα οι οχτροί κ’ εμείς ‘λωνεύκαμεν»!), 
- το αshερόμπασμαν (νωρίς το πρωί, που την «αβκήν», όπως ελαλούσαμεν κι όπως λέει και το γνωστό παραδοσιακό τραγούδιν για το «αshερόμπασμαν»), 
- το λούμαν των κουέλλων (στη θάλασσα), [και πάλι νωρίς το πρωί], 
- την άρδευση του τριφυλλιού και της σουτάγκρας [είδος καλλιεργήσιμου χόρτου που μοιάζει με τη σιταροπούλα/καλαμπόκι], 
- το μάζεμα της φαέττας [άλλο, ξηρικό, όμως κι όχι αρδεύσιμο, χαμηλό χόρτο που σπερνόταν τον Μάην και χρειαζόταν ελάχιστο νερό για να μεγαλώσει] και διάφορα άλλα. 
Έχω επίσης θύμισες που σχετίζονται με διάφορα περιστατικά και άλλες παρεμφερείς ασχολίες όπως το γέννημα των αρνιών, το γάλεμα, η κατασκευή χαλουμιών, το κάμωμα του τραχανά [που περιλάμβανε την ετοιμασία του ξινόγαλου που έπαιρνε μερικές μέρες κι ακολούθως το ψήσιμο και το κουλλούρκασμα του – ΕΓΩ δεν είμαι και μεγάλος fan του σε σχέση με τα υπόλοιπα μέλη της τωρινής οικογένειας ΜΟΥ], το πάλιωμα των κλιάρων (κριαριών) κατά την εποχή της λεγόμενης “βαθειάς” (γονιμοποίησης) - τους (συγ)κρατούσαμε από τα κέρατα για να μην κτυπούν ο ένας τον άλλον… 

ΕΛΑΦΡΥ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΣΕ ΣΚΕΠΑΖΕΙ!!!

Κι από ‘ΜΑΣ για ΣΕΝΑ λίγα Κόκκινα Κρίνα

*******************************

Επίμετρο

[από παλιό σχόλιο ΜΟΥ στου Critic]

Κλείνοντας θα μεταφέρω εδώ θκυο κουβέντες της Μάνας που είπε μετά που είπε σε διαφορετικές περιπτώσεις μετά τον θάνατο του Πατέρα. Η πρώτη μετά την κηδεία ΤΟΥ και η δεύτερη σε κάποιο μνημόσυνο αποθαμένου της Οικογένειας, όχι κατ’ ανάγκη του Πατέρα... Ήταν τρεις αυτοί που ΜΑΣ έφυγαν τότε και μέσα τρία χρόνια. ΌΛΟΙ από την «επάρατη νόσο», τον καρκίνο! [Έχει κόσμο που ούτε καν τ’ όνομα της αρρώσκειας ΔΕΝ τολμά να πει!]... Ήταν πριν καμιά 10ριά χρόνια και βάλε, κι εκεί που σχεδόν όλα κυλούσαν όμορφα κι ωραία στη ζωή μας [ήμασταν και πολύ νεώτεροι!] ξεκίνησαν, όλως αιφνιδίως να φεύγουν από τη ζωή [δια παντός φυσικά και χωρίς τη θέληση τους] άτομα από την Οικογένεια [με την στενότερη της έννοια]...

Πρώτα έφυγε η μικρή αρφότεγνη, 9(!) χρονών, μετά ο γαμπρός [άντρας αδερφής], 40(!) χρονών και τέλος ο Πατέρας, 73 χρονών! Μέσα σε ενάμισι περίπου μήνα από τη διάγνωση τού καρκίνου, εποσπάστηκε! [Ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που τους σκεπάζει!]... Δεν προλαβαίναμε να βγάλουμε τα μαύρα και τα ξαναβάζαμε! Από τους τρεις θανάτους όμως, με πόνεσε πιο πολύ ο τελευταίος, τού ΠΑΤΕΡΑ! Για καιρό ένοιωθα ένα κενό μέσα μου...

Και πάμε στις κουβέντες της Μάνας:

-  Μετά την κηδεία ΤΟΥ είπεν μας [η Μάνα]:«Την πρώτη ημέρα εν φωθκιά, τη δεύτερη εν κάρβουνα τζιαι την τρίτη εν σταχτός», θέλοντας να πει ότι με τον χρόνο ο πόνος απαλύνεται! Κι έτσι είναι!

-  Σε κάποιο μνημόσυνο [δεν θυμάμαι ποιου από τους τρεις] κάποια της είπε, «Έτο, αγάπα τους ο Θεός τζι’ επήρεν τους κοντά του!»… Και η Μάνα [που είναι και ς θρησκευόμενη κατά βάθος]: «Ας αγαπήσει τζιαι κανέναν άλλον!»...

***************************************

Υστερόγραφον [άσχετο και τραγικό]:

Από χτες νοιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι κι έναν κόσμοι στον λαιμό, ενώ μια θλίψη και μελαγχολία με διακατέχει. Αιτία τα όσα τραγικά και θλιβερά συνέβησαν χτες σε οικογένεια στον Στρόβολο. Κι αναφέρομαι στην ιστορία με τον πατέρα που πυροβόλησε [με το G3 που του είχε παραχωρήσει ο Στρατός και είχε ως εφεδρος σπίτι του] και σκότωσε πρώτα την εν διαστάσει σύζυγο του κι ακολούθως την 7χρονη 9χρονη κόρη του και τραυμάτισε κρίσιμα τον 14χρονο γιο του. [Ο τελευταίος μέσα στη τραγικότητα του και όντας και σοβαρά τραυματισμένος, ψέλλιζε και διερωτάτουν, όπως λένε, ποιος θα τον πάρει στο νοσοκομείο αφού έμεινε μόνος του στη ζωή]... Ο δράστης είχε ήδη αυτοκτονισει με το G3. Ούτε Αμερική να είμαστεν πιον! 

Τι να πεις και τι να γράψεις σε τέτοιες περιπτώσεις πέραν από του να κουνήσεις με θλίψη το κεφάλι...

Anef_Oriwn

[τιμώντας την μνήμη ΣΟΥ]
(Πέμπτη) 19/6/2014 [4:00 μ.μ. – όπως τότε]...    

Ανάρτηση 59/2014 [επίκαιρη, διεθνο-πολιτική, αραβική, Ιρακινή, αντι-τρομοκρατική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα άρθρο του Ζήνωνα Τζιάρρα για τις τελευταίες εξελίξεις στο Ιράκ και τις εκεί νίκες των ισλαμιστών... - Προσθήκες

Εισαγωγικά

Επειδή οι εξελίξεις στην αραβική γειτονιά μας [ποδά στους γειτόνους τους αραπάες και κυρίως στο Ιράκ και την Συρία] τρέχουν, είπαμε κι ΕΜΕΙΣ [το Πολίτμπιουρο του Blog] να κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα/ανάπαυλα από τα καθ’ ΗΜΑΣ, και να περιπλανηθούμε ολίγο τι στα πέριξ για να δούμε τι γίνεται εκειδά. Γι’ αυτό τον σκοπό θα αναδημοσιεύσουμε ένα σχετικό με τις εξελίξεις στο Ιράκ, κείμενο του Ζήνωνα Τζιάρρα, που εντοπίσαμε πρώτα στης Disdaimonaς, αλλά κι αυτή το βρήκε στο Cyprusnews.eu. Το κείμενο του Τζιάρρα πιστεύουμε ότι δίνει μια καλή εικόνα της σημερινής κατάστασης στο Ιρακ… 

[Στης Disdaimonaς υπήρχε κι ένα κείμενο του Νίκου Μούδουρου, κι αυτό παρμένο από το Cyprusnews, με θέμα τα γεγονότα στο Ιράκ, αλλά σ’ αυτό ο συγγραφέας του, καταπιανόταν πιο πολύ με το Κουρδικό]…

Πάμε, λοιπόν, στο άρθρο του Τζιάρρα χωρίς παραπάνω εισαγωγικά σχόλια…

*************************************

Η Τραγωδία του Ιράκ – Δυναμικές και Σενάρια

[του Ζήνωνα Τζιάρρα, διεθνολόγου, από το Cyprusnews.eu - link: http://www.cyprusnews.eu/zinonas-tziarras/2212172-2014-06-13-23-47-24.html]

{Οι υπογραμμίσεις και οι επιχωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ, όπως δικά ΜΟΥ είναι και τα σχόλια και οι σημειώσεις με κόκκινο χρώμα που παρατίθενται μέσα σε αγκύλες}…

Στις 10 Ιουνίου 2014, σαν από το πουθενά, το [κίνημα υπό την επωνυμία] Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Μεγάλης Συρίας (ISIS) πραγματοποίησε επιδρομή μέσα στο Ιράκ. [Άλλοι το λένε Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε, όπου Λεβάντε ή Levant είναι η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου που περιλαμβάνει πέραν του Ιράκ και της Συρίας και τον Λίβανο, το Ισραήλ, την Ιορδανία, την Κύπρο  -ου Παναΐα ΜΟΥ!- και την Νότια Τουρκία. Στα αγγλικά είναι Islamic State in Iraq and the Levant (alternatively translated as Islamic State in Iraq and Syria or Islamic State in Iraq and al-Sham) εξ ου και τα ακρώνυμα ISIS και διαζευκτικά ISIL…

Πριν όμως, πάμε στην ανάλυση του Τζιάρρα για το τι εστι ISIS να πούμε λίγα δικά ΜΑΣ:

Το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε (ISIL και ελληνικά ΙΚΙΛ) είναι σουνιτική οργάνωση τζιχαντιστών (οπαδών του “τζιχάντ”, δηλ, του “ιερού πολέμου”), η οποία σχηματίστηκε υπό αυτήν την επωνυμία τον Απρίλη του 2013. Ξεπήδησε από το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ, ωστόσο η “μητρική” Αλ Κάιντα, με επικεφαλής τον Αϊμάν Αλ Ζαουάχρι, την έχει αποκηρύξει. Στόχος του ISIS είναι η δημιουργία ενός ενιαίου ισλαμικού κράτους στη Συρία και το Ιράκ, στη βάση της εφαρμογής μιας εξαιρετικά αυστηρής παραλλαγής του ισλαμικού νόμου (σαρία). Για να τον επιτύχει μάχεται τις κυβερνητικές, αλλά και αντίπαλες ανταρτικές δυνάμεις στη Συρία, ενώ πραγματοποιεί επιθέσεις και ελέγχει πλέον ολόκληρες περιοχές στο Ιράκ]... 

[Το ISIS] Κατέλαβε τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, τη Μοσούλη, και τις επίσης σημαντικές πόλεις Φαλούτζα και Τιρκίτ (την πόλη του πρώην Ιρακινού ηγέτη, Σαντάμ Χουσέιν). [Λέγεται ότι στο κίνημα συμμετέχουν και οπαδοί του Χουσέιν]… Διεκδικεί επίσης την πλούσια σε ενεργειακά κοιτάσματα πόλη/περιοχή του Κιρκούκ (που πλέον ελέγχεται από Κούρδους του Ιράκ), ελέγχει πολλές μικρότερες πόλεις σε κεντρικό και βόρειο Ιράκ, απειλεί την πόλη Μπαϊτζίν όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου της χώρας, και προελαύνει με ραγδαίους ρυθμούς προς την πρωτεύουσα του Ιράκ, την Βαγδάτη.

Η επίθεση έχει στην ουσία παραλύσει το ιρακινό κράτος αφήνοντάς το ανήμπορο να αντιδράσει, οι πρόσφυγες, κυρίως από την πόλη της Μοσούλης, έχουν ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο, ενώ η σεκταριστική βία και οι συγκρούσεις βρίσκονται μόνο στην αρχή.

[Σεχταρισμός είναι η συμπεριφορά ενός προσώπου ή ομάδας ατόμων, κυρίως στην πολιτική και τη θρησκεία, που χαρακτηρίζεται από στενότητα πνεύματος και έλλειψη ανεκτικότητας, καθώς και από αδιαλλαξία και φανατισμό]...  

Ποιο είναι το ISIS, τί συμπεράσματα μπορούμε να εξάγουμε από την επίθεσή του, και τί προεκτάσεις θα έχει για την περιφερειακή και διεθνή γεωπολιτική;

ISIS

Με λίγα λόγια, το ISIS είναι ένα εξτρεμιστικό Ισλαμιστικό κίνημα με σουνιτική-αραβική ταυτότητα, το οποίο έχει στόχο την ίδρυση Ισλαμικού Χαλιφάτου, ή Ισλαμικού κράτους, αρχικά στις περιοχές του Ιράκ και της Συρίας, με την προοπτική να επεκταθεί. Ιδεολογικά, το κίνημα αυτό είναι αντι-δυτικό, αντι-ιμπεριαλιστικό, και αντι-σημιτικό, ενώ έχει σεκταριστικό χαρακτήρα αφού στρέφεται ενάντια και στους Σιίτες Μουσουλμάνους, τους οποίους θεωρεί άπιστους – όπως και κάθε άλλη θρησκεία, όπως το Χριστιανισμό. Χρησιμοποιεί σκληρή βία και τη χρησιμοποιεί αδιάκριτα, επιτιθέμενο όχι μόνο στους μάχιμους αντιπάλους του αλλά και κατά του απλού κόσμου – μεταξύ των τακτικών του είναι η βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, οι αποκεφαλισμοί, οι βιασμοί, και οι σταυρώσεις. Τόση είναι η βία που χρησιμοποιεί το ISIS, που η “Αλ Κάιντα” το έχει αποκηρύξει, αρνούμενη την όποια σύνδεση μαζί του.

Το ISIS είναι προϊόν τεσσάρων βασικών διεργασιών. Πρώτον, της συγχώνευσης δύο μικρότερων Ισλαμιστικών οργανώσεων που επιχειρούσαν ως παρακλάδια της Αλ Κάιντα. Δεύτερο, της εκτέλεσης του Αμπού Μουσάντ αλ-Ζαρκάουι από αμερικανικές δυνάμεις το 2006. Ο Ζαρκάουι είχε ιδρύσει το ιρακινό παρακλάδι της Αλ Κάιντα πριν ακόμα την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ, και πολεμούσε τους Σιίτες του Ιράκ. Ο θάνατος του οδήγησε στην αντικατάστασή του από τον πολύ πιο σκληροτράχηλο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγδαντί, ο οποίος και ίδρυσε το ISIS. Τρίτο, της εκτέλεσης του Μπιν Λάντεν και, κατ’ επέκταση, της κατάρρευσης της παραδοσιακής δομής της Αλ Κάιντα, η οποία είχε πλέον εν πολλοίς αποκεντρωθεί, με τοπικά παρακλάδια να αποκτούν μεγαλύτερη αυτονομία. Τέταρτο, της στρατιωτικής και άλλης στήριξης των τζιχαντιστών από τις ΗΠΑ, αλλά και από την Τουρκία και τα κράτη του Κόλπου, στα πλαίσια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, αλλά και πιο παλιά. Οι ισλαμιστικές οργανώσεις έπαιζαν/παίζουν στην ουσία τον ρόλο του αντιπροσώπου της Δύσης κατά του καθεστώτος του Σύρου προέδρου, Μπασάρ αλ Άσσαντ. [Και κατά τ’ άλλα οι ΗΠΑ πολεμούν την ισλαμική τρομοκρατία από την οποία κινδυνεύει, όπως λένε η δημοκρατία]...  

Εκτός από τις περιοχές που κατάλαβε στο Ιράκ, το ISIS ελέγχει και εδάφη στη Συρία. Αν δει κάποιος το χάρτη με τις περιοχές που το ISIS ελέγχει και διεκδικεί συνολικά, γίνονται ξεκάθαρα πλέον τα νοητά σύνορα του Ισλαμιστικού κράτους του οποίου φαίνεται να προκύπτει (βλ. χάρτη). Αξίζει να σημειωθεί ότι η νίκες του ISIS στο Ιράκ, και ιδιαίτερα της Μοσούλης, του έχουν αποφέρει ηθικό, οικονομικό (έχει λεηλατήσει τράπεζες αποκομίζοντας περίπου μισό εκατομμύριο δολάρια), και στρατηγικό πλεονέκτημα – τόσο γεωγραφικά όσο και σε στρατιωτικό εξοπλισμό, ο οποίος έμεινε πίσω όταν αποχώρησε ο ιρακινός στρατός.

Ο πιο πάνω χάρτης είναι διαφορετικός απ’ εκείνο που περιλαμβάνεται στο άρθρο του Τζιάρρα˙ είναι δικής μου επιλογής

*************************************

Προσθήκες – 18/6/2014 7:10 μ.μ.

Επειδή ο πιο πάνω χάρτη του Ιράκ [που παράθεσα], δεν είναι και πολύ σπουδαίος [δεν είναι και πολύ ευκρινής], θα προσθέσω ακόμα δύο εικόνες με χάρτες, οι οποίες πιστεύω ότι δίνουν πολύ καλές πληροφορίες και είναι πιο σαφείς για τη σημερινή [εμπόλεμη κι όχι μόνο] κατάσταση στο Ιράκ, καθώς και στη γειτονική Συρία.  

Ο πρώτος χάρτης είναι από την τελευταία έκδοση του περιοδικού “The Economist” [της 14^ης του Ιούνη] και παρουσιάζει την πολεμική κατάσταση επί του εδάφους των τελευταίων ημερών [σημ: «contested» σημαίνει «διεκδικούμενη»] και ο δεύτερος είναι από το ελληνικό blog “εδώ και τώρα” [του Κομμουνιστή τραγουδοποιού Γιώργου Σαρρή] και την έχει ενσωματώσει σε άρθρο που αναδημοσιεύει από τον “Ριζοσπάστη”. Στον συγκεκριμένο χάρτη του Ιράκ παρουσιάζεται ενδεικτικά η εθνοθρησκευτική προέλευση του πληθυσμού, στοιχείο που αξιοποιείται για τα σενάρια διαμελισμού της χώρας.

Να σημειώσω ότι ΕΜΕΙΣ σ’ αυτό εδώ το Blog, αλλά και σε σχόλια αλλού έχουμε πολλές φορές πει ότι σε χώρες όπου έχουν παρουσιαστεί εθνικο-θρησκευτικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις [π.χ. στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, την Ουκρανία], η μόνη λύση για αποφυγή του διαμελισμού αυτών των χωρών είναι η ομοσπονδοποίηση τους. Φυσικά απαιτείται καλή διάθεση από ΟΛΑ τα εμπλεκόμενα μέρη. Και πιστεύουμε ότι αυτό [δηλ. μια μορφή ομοσπονδοποίησης] θα γίνει αργά ή γρήγορα και στην Τουρκία για την διευθέτηση του κουρδικού.

Από το περιοδικό “The Economist” – έκδοση 14^ης Ιουνίου 2014

Από το Blog “εδώ και τώρα”

***************************************

Παρατηρήσεις – Γεωπολιτικές Προεκτάσεις

1^ο: H αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή, και συγκεκριμένα στο Ιράκ, έχει αποτύχει παταγωδώς. Η τραγική ειρωνεία είναι πως οι Αμερικανοί “κατάφεραν” ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι πήγαν στο Ιράκ για να αποτρέψουν στα πλαίσια του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”. [Ό, τι κι ΕΓΩ ‘έλεγα πιο πάνω]... Αποσταθεροποίησαν το Ιράκ, [όπως επίσης και την Αίγυπτο και τη Λιβύη] κατέστρεψαν τις πολιτικές, κοινωνικές και θεσμικές δομές του, ενώ το κατέστησαν, τελικά, ένα κράτος-μαριονέτα του Ιράν με μια φιλο-Ιρανική κυβέρνηση η οποία έχει καταφέρει μόνο να πολώσει την κοινωνία περισσότερο και να την οδηγήσει σε μεγαλύτερες συγκρούσεις.

2^ο: H ίδια αποτυχία ισχύει και στην περίπτωση της Συρίας όπου οι διάφορες (δυτικές) διεθνείς και περιφερειακές δυνάμεις απέτυχαν να προβλέψουν τις αρνητικές επιπτώσεις της στήριξής τους σε εξτρεμιστικά Ισλαμιστικά κινήματα. Όχι μόνο αυτό, αλλά με τον τρόπο τους έδωσαν συνέχεια και έντειναν τον ενδο-θρησκευτικό γεωπολιτικό ανταγωνισμό μεταξύ του Σουνιτικού (π.χ. Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Τουρκία) και Σιιτικού (π.χ. Ιράν, Ιράκ) άξονα, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο σεκταριστικής βίας.

3^ο: Τα εδάφη που έχει κατακτήσει το ISIS είναι πολύ δύσκολο μέχρι αδύνατον να κερδηθούν πίσω χωρίς σημαντική εξωτερική βοήθεια στην Βαγδάτη. [Οι αμερικανοί ήδη προβληματίζονται για το τί θα κάνουν, πάει όμως πολύ, να ξαναεπέμβουν στην χώρα, εκτός κι αν το συνδυάσουν με επέμβαση και στη Συρία. Αυτά όμως παθαίνουν, όταν στηρίζουν για την προώθηση των συμφερόντων τους, εξτρεμιστικά ισλαμικά κινήματα]…

4^ο: Κερδισμένοι αυτής τη κρίσης είναι και οι Κούρδοι του Ιράκ, και συγκεκριμένα το Ιρακινό Κουρδιστάν (Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση), οι οποίοι βρήκαν ευκαιρία να επεκτείνουν την εδαφική τους κυριαρχία σε εδάφη που ήταν μέχρι τώρα αμφισβητούμενα μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης και του Ι. Κουρδιστάν. Μάλιστα το έχουν πράξει καταλαμβάνοντας το Κιρκούκ (απωθώντας τους Ισλαμιστές), περιοχή κλειδί για την ενεργειακή ασφάλεια του Ι. Κουρδιστάν, της Βαγδάτης, αλλά και της περιοχής. Εκτός από το Ιράν και τις κρατικές ή μη κρατικές δυνάμεις της, η μόνη αξιόμαχη δύναμη που μπορεί να αντισταθεί στο ISIS είναι οι Περσμάνγκα (δυνάμεις Ι. Κουρδιστάν) οι οποίες απαριθμούν περισσότερους από 100 χιλιάδες στρατιώτες εντός και εκτός Κουρδιστάν. Την βοήθειά τους έχουν επίσης προσφέρει κουρδικές δυνάμεις της Συρίας και το κουρδικό PKK της Τουρκίας. H ανακήρυξη ανεξάρτητου Ιρακινού Κουρδιστάν δεν είναι μακριά.

5^ο: Σοβαρή επιπλοκή της ιρακινής κρίσης είναι και ο κίνδυνος της κατακόρυφης αύξησης των τιμών του πετρελαίου, ιδιαίτερα εάν οι Ισλαμιστές καταφέρουν να φέρουν υπό τον έλεγχο τους την πόλη Μπαϊτζίν (με το διυλιστήριο), ή ακόμα και το Κιρκούκ (το οποίο θεωρούμε προς το παρόν απίθανο), ή άλλες ενεργειακές μονάδες στα νότια της χώρας.

6^ο: Δεδομένου του γεγονότος ότι οι Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις βρίσκονται ήδη σε πορεία επανόρθωσης, η ιρακινή κρίση μπορεί να αποτελέσει το “κερασάκι στην τούρτα” των παραγόντων και των αναγκών που ωθούν ξανά τις δύο χώρες σε συνεργασία. Εξ άλλου η σύναψη της στρατηγικής τους συμμαχίας το 1996 ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της κοινής τους ανασφάλειας για τη Συρία αλλά, κατ’ επέκταση, και για την απειλή της (κουρδικής) τρομοκρατίας – κυρίως για την Τουρκία. Συνεπώς, δεν πρέπει να μας εκπλήξει αν δούμε εν μέσω της εν λόγω κρίσης τις δύο χώρες να ανταλλάζουν πρέσβεις και να συνεργάζονται ως δυτικοί σύμμαχοι για τον περιορισμό της Ισλαμιστικής απειλής στο Ιράκ.

7^ο: Το καθεστώς Άσσαντ στη Συρία βγαίνει ουσιαστικά κερδισμένο για δύο λόγους. Πρώτον, έχει δικαιωθεί για τις προειδοποιήσεις του σχετικά με τους εξτρεμιστές που επιχειρούσαν στη Συρία (χωρίς αυτό να του δίνει άφεση αμαρτιών), το οποίο είναι μια επικοινωνιακή νίκη. Αυτό σημαίνει πως κερδίζει και ένα διαπραγματευτικό χαρτί αφού μπορεί να ισχυριστεί πως σε περίπτωση αποχώρησής του, το επόμενο καθεστώς θα είναι πιθανότατα Ισλαμιστικό. Δεύτερο, το Ιράν, o βασικός περιφερειακός πάτρωνας της Συρίας, αναλαμβάνει κεντρικό ρόλο στη διαχείριση της κρίσης στο Ιράκ και νομιμοποιεί έτσι το ρόλο του στην περιοχή, και σαν συνεργάτης της Δύσης – τουλάχιστον εμμέσως.

Σενάρια – Εξέλιξη της Κρίσης

Υπάρχουν διάφορα σενάρια που μπορούμε να παραθέσουμε όσον αφορά το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί η κρίση. Αναφέρουμε τα τέσσερα πιο βασικά. [Τελικά ο αρθρογράφος ανάφερε πέντε!]... 

Πρώτον. Το Ιράν έχει ήδη ξεκινήσει να στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις στο Ιράκ προς στήριξη της Σιιτικής, φιλο-Ιρανικής κυβέρνησης του αλ Μαλίκι. Ας μην ξεχνάμε ότι το ISIS απείλησε πως μετά τη Συρία και το Ιράκ, το Ιράν ήταν ο επόμενος στόχος. Συνεπώς το πιο πιθανόν είναι να συνεχιστεί η στήριξη του Ιράν. Δεν θεωρούμε ότι οι ΗΠΑ θα ενοχληθούν ιδιαίτερα από μια τέτοια εξέλιξη αφού αφενός θα αντιμετωπιστεί η σοβαρή απειλή του ISIS, και αφετέρου επειδή οι σχέσεις Δύσης-Ιράν βρίσκονται σε πορεία εξομάλυνσης. Παρόλα αυτά, η εμπλοκή του Ιράν είναι πιθανόν να δώσει πιο σεκταριστικό χαρακτήρα στη σύγκρουσή η οποία θα επηρεάσει και άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου.

Δεύτερο. Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για τη Δύση και τα αμερικανικά συμφέροντα και γι’ αυτό, αν χρειαστεί, οι ΗΠΑ μπορεί να καταλήξουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιράκ, [και γι’ αυτό το θέμα κάτι είπαμε πιο πάνω] αποφεύγοντας όμως οπωσδήποτε τις χερσαίες επιχειρήσεις. Ας μην ξεχνούμε ότι η ιρακινή κυβέρνηση έχει ζητήσει την αμερικανική βοήθεια – κυρίως για αεροπορικές επιθέσεις.

Τρίτο. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ένα από τα σενάρια είναι η εμπλοκή Τουρκίας και Ισραήλ, μετά από σημαντικά βήματα για την ενεργοποίηση της παγωμένης τους στρατηγικής συμμαχίας.

Τέταρτο. Ένα πιο δύσκολο σενάριο, παρόλο που θεωρούμε ότι θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό, θα ήταν η υιοθέτηση μιας ενωτικής πολιτικής από την κυβέρνηση του αλ Μαλίκι, η οποία θα έφερνε μαζί Σουνίτες, Σιίτες, Κούρδους και άλλες μειονότητες του Ιράκ κάτω από μια ομπρέλα ενάντια στους Ισλαμιστές. Κάτι τέτοιο θα κατάφερνε άμεσο πλήγμα στην κοινωνική βάση του ISIS, θα βοηθούσε στην καταστροφή του, αλλά και θα συνέτεινε και στη μακροπρόθεσμη ευημερία του Ιράκ. Ωστόσο, η εμπλοκή του Ιράν στο Ιράκ αφήνει λίγες ελπίδες για τέτοιο ενδεχόμενο, εφόσον ο αλ Μαλίκι έχει ήδη επιλέξει στρατόπεδο.

Πέμπτο. Ο φόβος για γενικευμένη σύρραξη να μπορεί να φέρει τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν – τους κύριους παίκτες της Σουνιτικής-Σιιτικής αντιπαράθεσης – σε κάποια συνεννόηση που θα μπορούσε να βοηθήσει στη διαχείριση της κρίσης και της αντιμετώπισης της σεκταριστικής, εθνοτικής και εμφύλιας βίας.

Anef_Oriwn

[μελετώντας τα συμβάντα στον αράπικο πάνω μαχαλλά μας]

Τρίτη 17/6/2014 

Ανάρτηση 58/2014 [ΔΗΣΥ-ική, Προδρομική, της διερεύνησης των δημοσιο-οικονομικών, σποντοειδής και δεφτερο-αναγνωστική] – Από τις “Σπόντες” της “Δέφτερης Ανάγνωσης”: Νέα ερευνητική για νέο κυνήγι μαγισσών* κι άλλα λόγια (για) ν’ αγαπιόμαστε…

{* - όχι εκείνης της «Μά(γ)ισσας (who is) coming from the dead»}...   

******************************

Εισαγωγικά

Ο [πίκρης ένεκα αφθόνου όξους και χολής] βουλευτής του ΔΗΣΥ Πρόδρομος Προδρόμου [γνωστός και ως Προ.Προ], σε μια κίνηση εντυπωσιασμού και παραπλάνησης ενέγραψε στην Επιτροπή Θεσμών θέμα ευθυνών από πλευράς κρατικών αξιωματούχων για τη δημοσιονομική κατάρρευση, όπως την ονόμασε. Δεν ξέρω τί ακριβώς έχει κατά νουν ο ποιητής [ο Προ.Προ ντε] όταν μιλά για «κατάρρευση», αλλά μάλλον θα εννοεί τα άδεια κρατικά ταμεία. Και δεν γνωρίζω αν τραγουδά και το γνωστό κυπριακό παραδοσιακό άσμα “Τα ριάλια” και δη τον στίχο «Τα ριάλια, ριάλια, ριάλια [...] τζιαι πού ‘ντα, το ππεζεβέγγης που τα ‘σσιει στη πούγγα», όμως δεν αποκλείεται ψάχνοντας τα να ζητήσει και τη σύσταση μιας νέας Ερευνητικής [όπως της διαβόητης τού Πική Επιτροπής] για να βρει τα αίτια και τους λόγους που οδήγησαν τα δημόσια οικονομικά σε «κατάρρευση». Και να ‘στε σίγουροι ότι τότε θ’ αρχίσει ένα νέο κυνήγι μαγισσών μέσα από το οποίο θα στοχοποιηθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, ο συνδικαλισμός, το [λεγόμενο] κοινωνικό κράτος, οι συντάξεις και τα επιδόματα σε ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Κι όλ’ αυτά για να απαμβλυνθούν/μετριαστούν οι κακές εντυπώσεις και η ευρύτερη κοινωνική/λαϊκή δυσαρέσκεια από τις ματσαράγκες του ιδιωτικού τομέα και δη του τραπεζικού, [και του Κεντρικού Τραπεζίτη μη εξαιρουμένου]... Παράλληλα μ’ αυτόν τον τρόπο θα προετοιμαστεί και το έδαφος για την επιβολή νέων μέτρων λιτότητας που σίγουρα θα περιλαμβάνουν νέες περικοπές, σε μίσθούς, συντάξεις και επιδόματα...

Μεσιέ Πρου Πρου, εμάθαμε ΣΑΣ πιον...  Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, οι κινήσεις και ο πράξεις ΣΑΣ... 

***************************

Ας δούμε όμως, τι γράφει και το διαδικτυακό περιοδικό “Δέφτερη Ανάγνωση” γι’ αυτό το θέμα... Αντιγράφουμε, λοιπόν, μερικές από τις “Σπόντες” [τα “καρφκιά”] της τελευταίας έκδοσης του [14-21 Ιουνίου 2014]...

[Πιο πολλές “Σπόντες” θα βρείτε εδώ]... 

{Οι επιχρωματώσεις και οι υπογραμμίσεις είναι δικές ΜΟΥ, ενώ τα μαύρα bold είναι του αρθρογράφου}... 

1. Θα γελάσουμε με νέα εκδοχή του ανέκδοτου Πικκής; Η “Σημερινή” πρόβαλε πρωτοσέλιδα ότι ο κ. Προδρόμου έγραψε θέμα στην Επιτροπή Θεσμών για την δημοσιοοικονομική κρίση κλπ.. Δεν τους άρεσε που έγινε η έρευνα για τις τράπεζες και ψάχνουν υποκατάστατα; Ή μήπως είναι μέσα στο μενού της συνεχιζόμενης επίθεσης στον Δημόσιο τομέα για να ευκολυνθούν οι ιδιωτικοποιήσεις. Και υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα να είναι μέρος αντιπερισπασμών - τακτικισμών στην Βουλή ενόψει πιθανών συνεργασιών της αντιπολίτευσης.

Ας δούμε τα αρχικά με βάση και την κωμωδία Πικκή που εξελίχθηκε σε ανέκδοτο πολλαπλών διαστάσεων. Πρώτα από όλα, η διερεύνηση προϋποθέτει πρόβλημα και εστίαση. Αφού λ.χ. η τέως κυβέρνηση, έστω και αν αποκλείστηκε η χώρα από τις αγορές λόγω τραπεζών, δεν έκανε στάση πληρωμών – για την οποία αγωνίστηκε με τόσο πάθος ο νυν υπουργός οικονομικών – τότε τίθεται θέμα εστίασης. Αν το πρόβλημα είναι τα έξοδα, τότε θα είναι το συνηθισμένο σενάριο του ΔΗΣΥ – μόνο που τώρα θα πρέπει και ο ΔΗΣΥ να εξηγήσει τα δικά του έξοδα – και μάλιστα τα κραυγαλέα – και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά και την νυν.

Μετά είναι και το πρόβλημα των εσόδων. Θα κληθεί λ.χ. ο κ. Χ. Γεωργιάδης να εξηγήσει γιατί δεν ήθελε να δανείσουν οι Ημικρατικοί την κυβέρνηση το καλοκαίρι του 2012, ενώ όταν ανέλαβε υπουργός το απαιτούσε; Δηλαδή πως θα κριθεί κάποιος που φαινόταν να προσπαθούσε για πολιτικάντικες σκοπιμότητες να οδηγήσει την χώρα σε στάση πληρωμών; Αλλά ο κ. Γεωργιάδης θα ήταν καλύτερα να κληθεί και σε μια επόμενη κυβέρνηση να δώσει εξηγήσεις και γι’ αυτό μαζί με πολλά άλλα – για χαριστικά επιτόκια και φιλικούς διορισμούς. Ύστερα είναι και το θεσμικό πρόβλημα – τα προβλήματα των δημόσιο-οικονομικών είχαν να κάνουν και με τον περιορισμό των εσόδων από τη Βουλή. Θα διερευνήσει η Βουλή τον εαυτό της; Διότι οι ευθύνες της είναι εκεί μεγάλες, αφού απέρριψε νομοσχέδια για τα έσοδα, τα οποία μετά δέχτηκε [και ο Χαρούλης μάς είπε ότι είναι το μανιφέστο του] από την τρόικα. Ήταν κακή η αύξηση του εταιρικού φόρου και ο φόρος ακίνητης ιδιοκτησίας για να προστατευθεί το δημόσιο, αλλά ήταν καλό όταν το επέβαλε η τρόικα; Μάλλον μερικοί υπονόμευαν το κυπριακό δημόσιο…

Και μετά, βέβαια, θα πρέπει να δούμε πως θα κληθεί να απαντήσει ο κ. Σαρρής για τα κατ’ επανάληψη ψέματα του σε δημόσιους θεσμούς – όπως στην Βουλή την Άνοιξη του 2012 όταν ζήτησε στήριξη η “Λαϊκή” και τον Μάρτιο του 2013 όταν ανέλαβε υπουργός, άρα διαχειριστής του Δημόσιου, σε μια περίοδο που η κυβέρνηση χρησιμοποιούσε την δικαιολογία [το ψέμα βασικά] ότι δεν ήξερε για τον ΕΛΑ. Θα πρέπει να εξηγήσει με ποια λογική έλεγε ψέματα και παραπλανούσε. Διότι ήταν επικεφαλής της “Λαϊκής” όταν ο ΕΛΑ έφτασε τα 9 δις. Αλλά, σαν δημόσιο πρόσωπο, έλεγε ψέματα ότι τάχα μου εκβιάστηκε η κυβέρνηση για ο θέμα. Εκβιάστηκε για τα 9 δις που είχε ζητήσει ο ίδιος ο κ. Σαρρής; Θα κληθεί και ο κ. Αναστασιάδης να εξηγήσει γιατί έλεγε ψέματα ότι δεν ήξερε για τον ΕΛΑ και για το κούρεμα πριν τις 15 Μαρτίου; Προφανώς, ο κ. Προδρόμου δεν αντιλαμβάνεται ποσά κενά υπάρχουν… Διότι το θέμα των δημόσιων οικονομικών έχει να κάνει και με όσους προσπαθούσαν να το εκβιάσουν για ιδιωτικά συμφέροντα. Ο κ. Σαρρής εξυπηρετούσε το δημόσιο η το ιδιωτικό συμφέρον τότε;

2. Και φυσικά θα πρέπει να δούμε ποιοι ξόδευαν εκατομμύρια προεκλογικά είτε αγοράζοντας πυραύλους είτε δίνοντας αυξήσεις που δέσμευαν και τις επόμενες κυβερνήσεις. Κατά τα άλλα, κ. Προδρόμου θα πρέπει τότε αναγκαστικά να αρχίσουμε να μιλάμε και για τον πρότερο βίο σας ως δημόσιο πρόσωπο – διότι αυτονόητα κάθε έρευνα για τα δημόσιο-οικονομικά θα πρέπει να πάει πίσω. Πίσω στο 2002, όταν δόθηκαν εκείνες οι περίεργες αυξήσεις στους δημόσιους υπάλληλους προεκλογικά από το κόμμα σας – όπως και σε εκείνο το κονδύλι για τους S300 πάλι προεκλογικά. Για να δούμε ποίοι έφτιαξαν και τη δημόσια υπηρεσία. Θυμάστε πόσο ήταν το έλλειμμα το 2002 – σε εποχές μη κρίσης αλλά συναγερμικών ρουσφετιών; Και βέβαια, θα πρέπει να μιλήσουμε για το πώς δημόσια πρόσωπα εμπλέκονταν στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Έβγαζαν και εφημερίδα, λέει, για να ενθαρρύνουν τη φούσκα. Χμ..:).. Και θα ελπίζετε στην θετική προβολή και κάλυψη συνεργατών σας από τότε, δεν είναι;... We will see…

3. Κατά τα άλλα, το όποιο θέμα συζήτησης για τα δημόσιο-οικονομικά αγγίζει και την ουσία της εστίασης - ποία πρέπει να είναι η δημόσια έμφαση – οι συντάξεις ή οι τράπεζες; Κάποιοι ενοχλούνταν από το πασχαλινό επίδομα των φτωχών, αλλά ήθελαν να δίνουν τσεκκούθκια στις τράπεζες.

**************************************

Σχόλιο ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Πάντως ο Νίκαρος, ο Πρόεδρος πήρε τα μηνύματα για δημοσιονομική περισυλλογή κι αποφάσισε [προς τιμή ΤΟΥ] αντί να νοικιάζει ιδιωτικά jet, για τα επίσημα προεδρικά ταξίδια του στο εξωτερικό [όπως “καταχρηστικώς” έκαμνε ο τέως Πρόεδρος Δημ. Χριστόφιας που δεν σκεφτόταν καθόλου τις δυνατότητες των κρατικών ταμείων, τζιαι μεταξύ άλλων, έκοφκεν αβέρτα τζιαι τσσιεκκούθκια –λαλείτε ο Κουγιάλης να εν κρυπτο-χριστοφιανικός;], να χρησιμοποιεί [ο Νίκαρος τζιαι η συνοπαρτζιά του] το jet κάποιου φίλου του ονόματι Chris Λαζαρής. [Μετά τον Chris-τη Κασάπη της επιχορηγημένης από τον Λαό, Τράπεζας Κύπρου και τον Tony Αντωνίου των ξεπουλημένων πλέον Κυπριακών Αερογραμμών, αποκτήσαμε και τον Chris Λαζαρή, τον φίλο του Προέδρου. Ίνταμ που λαλείτε να αλλάξω τζι’ ΕΓΙΩ το Anef_Oriwn, σε Without_Limits;]... Θα είπε, που λέτε,  ο Νίκαρος: «Μια και τα δημοσιοοικονομικά μας εν πάσιν καλά, εν χρησιμοποιώ το jet-άκι του φίλου μου τού Chris, για τα ταξίδια μου, για να γλιτωνουμε τζιαι λλία ριάλια;» Εξίασεν που την  άλλη φορά που είπεν ότι εν να ταξιδεύει με το jet κάποιου ρώσσου δισεκατομμυριούχου φίλου του, εκάμαν τον χοχόιν! Αλλά εν μπορεί φαίνεται να κόψει τα jet-ταξίδια! Που την άλλη όμως, ούλλοι εν να ‘χουν λιμουζίνες, εν δικαιούται τζι’ ο Πρόεδρος έναν jet;

[Παρεμπιπτόντως, ΕΓΙΩ, που να αποταθώ, που θέλω να πάω ταξίδι το καλοκαίρι; Κανένας Chris να βοηθήσει τζι’ ΕΜΑΣ;]...  

Γράφουν και πάλι οι “Σπόντες” [της “Δέφτερης”] επί του συγκεκριμένου θέματος:

«Σε γραπτή δήλωσή του ο κος Κρις Λαζαρή, αναφέρει ότι αναλαμβάνει τα έξοδα διάθεσης για χρήση ιδιωτικού αεροπλάνου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη, αφού τους συνδέει μακρά φιλία και επιθυμεί ο κος. Λαζαρή να στηρίξει έμπρακτα τον κ. Αναστασιάδη. Φταίω που ο νους μου πάει σε τράμπες; Κύριε Λαζαρή, μήπως, λέω μήπως, έχετε κάποια συνεργασία με το δικηγορικό γραφείο του κ. Αναστασιάδη;»…  

****************************

Τελικό σχόλιο ΕΜΟΥ του Ιδίου:

Τί είναι εκείνη η κουβέντα που λένε για την θεούσα τη γυναίκα του Καίσαρα και την τιμιότητα της; Άστε, μην κάνω τζιαι κανένα σεξιστικό και φαλλοκρατικό τζιαι πιάουμε, κυρίως οι κορούες, που τον λαιμό!

Anef_Oriwn ή Without_Limits 
[ποιοι, μια ζωή, ετρώαν τα ριάλια που τον κρατικό κορβανά;]...

Κυριακή 15/6/2014

Ανάρτηση 57/2014 [κυπριακή, δήθεν δικοινοτική πλην ελληνοκεντρική, Levent-ική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Μερικές αλήθειες από Şener Levent για μιαν εκδήλωση στην Ποταμιά...

Εισαγωγικά

Φεύγουμε από τα Δρουσιώτι-κα των προηγούμενων δύο αναρτήσεων ΜΑΣ [που θα βρείτε εδώ κι εκεί – και παρεμπιπτόντως ευχαριστούμε όσους ΜΑΣ τίμησαν με τη συμμετοχή τους στις συζητήσεις είτε με θετικά είτε με αρνητικά προς τις απόψεις μας σχόλια και τοποθετήσεις] και πάμε σε κάποια Levent-ικα... [Να σημειώσουμε ότι κάποια στιγμή ήρθαν σε ρήξη κι αντιπαράθεση οι δυο τους, Δρουσιώτης και Λεβέντ]...  

*******************************

Προλογικά

Είναι γεγονός ότι σε πολλά ζητήματα [κυρίως πολιτικά] έχω έντονες διαφωνίες με τις θέσεις που εκφράζει ο τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και Αριστερός ακτιβιστής Σενέρ Λεβέντ. Βασικά διαφωνώ,

-  πρώτον, με τις αντι-ομοσπονδιακές του θέσεις [ο Λεβέντ είναι υπέρ του ενιαίου κράτους] κάτι που τον κάμνει αρεστό και σε μια ομάδα ελληνοκύπριων εθνικιστών [Λάζαρος Μαύρος,  Σάββας Ιακωβίδης, Πέτρος Ευδόκας, Φώτης Παπαφώτης], και

-   δεύτερον, με την τάση/τακτική του να λειτουργεί ως ένας εξ αριστερών ελεύθερος σκοπευτής [συνηθίζει να βάλλει κατά πάντων] με μεσσιανικές διαθέσεις, αλλά και ως μοναχικός καβαλάρης κάτι που βρίσκεται σε αντιδιαστολή τις συλλογικές δράσεις που χαρακτηρίζουν την Αριστερά.

Πιο κάτω όμως θα παραθέσω ένα πρόσφατο κείμενο του με το οποίο συμφωνούμε σχεδόν απόλυτα. Είναι η καπηλεία της θυσίας ή του θανάτου κάθε πεσόντα και αγνοουμένου [έστω κι αυτός είχε αριστερές καταβολές] από την Δεξιά και την ελληνοποίηση [κι αποκυπριοποίηση] της όποιας εκδήλωσης είναι αφιερωμένη σε πεσόντες... 

Και πάμε στο κείμενο του Λεβέντ...

******************************

“Αγνοούνται και η Ποταμιά και οι ήρωές της…”

[τού Σενέρ Λεβέντ, “Πολίτης”, στήλη “Ημερολόγιο”, Τετάρτη 11/06/2014, σελ. 13 – link: http://www.politis.com.cy/cgibin/hweb?-A=266750&-V=stiles] 

{Τα bold, οι υπογραμμίσεις και οι επιχρωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ. Μέσα σε αγκύλες και με κόκκινο χρώμα παραθέτω δικά ΜΟΥ σχόλια και παρατηρήσεις}... 

Ένα από τα χωριά μας, η Ποταμιά. Ένα από τα χωριά μας που κατέστη σύμβολο της ελληνοτουρκικής αδελφοσύνης. Πολλοί Τουρκοκύπριοι διανοούμενοι βγήκαν από το χωριό αυτό. Ο Ιμπραχίμ Αζίζ, ο Νιγιαζί Κιζίλγιουρεκ, ο Μπεκίρ Αζγκίν. Όλοι κατάγονται από την Ποταμιά. [Είχα την εντύπωση ότι ο Κιζίλγιουρεκ καταγόταν από κάπου αλλού]...

Το χωριό αποτέλεσε παράδειγμα για τα υπόλοιπα κατά τη διάρκεια των φασαριών του 1964. Ο διορατικός ιερέας του χωριού Παπαφίλιππος και ο εκ των προυχόντων του χωριού Σαφέτ Χατζιαζμί εμπόδισαν μαζί με θάρρος την αιματοχυσία στο χωριό. Αν ρωτήσετε τους κατοίκους της Ποταμιάς, θα έπρεπε να στηθούν τα αγάλματα αυτών των δύο στο χωριό. Ο λαός του χωριού τους θυμάται πάντα με βαθιά ευγνωμοσύνη και σεβασμό. 

Είναι αλήθεια πως δεν στήθηκαν τα αγάλματα αυτών των δύο ηρώων, αλλά στήθηκαν τα αγάλματα άλλων στην Ποταμιά. Την Κυριακή υπήρχε μια τέτοια τελετή. Θα γίνονταν τα αποκαλυπτήρια των αγαλμάτων δύο ηρώων που χάθηκαν κατά την τραγωδία του 1974 και ακόμα δεν κατέστη δυνατόν να βρεθούν. Τα αγάλματα του Ανδρέα Βαρνάβα Κουρούνα και του Παναγιώτη Λοΐζου Καραγιώργη. Ήταν μια ξεχωριστή μέρα για τον λαό του χωριού. Μαζεύτηκαν όλοι. Θα ερχόταν και ο Νίκος Αναστασιάδης, αλλά δεν μπόρεσε να έρθει επειδή πήγε στην Αίγυπτο. Τα αγάλματα στήθηκαν μπροστά στο δικοινοτικό κέντρο. Και ήταν και τα δύο τυλιγμένα με ελληνικές σημαίες. Η κυπριακή σημαία ήταν σχεδόν χαμένη ανάμεσα σε εκείνες τις ελληνικές σημαίες. [Πάλι καλά που κυκλοφορούσε και καμιά κυπριακή]... Το κτήριο του δικοινοτικού κέντρου είχε κτιστεί πάνω σε τουρκική γη. Αν και υποβλήθηκαν προφορικές και γραπτές αιτήσεις στους αρμόδιους για να μην ανεγερθούν εκεί τα αγάλματα, αλλά μπροστά στην εκκλησία, δεν λήφθηκαν υπόψη. Όμως, η εκκλησία δεν είχε αντίρρηση να ανεγερθούν σε δική της γη.

Η τελετή άρχισε με φιλαρμονική και έκλεισε με τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Έκανε μια ομιλία ο Χάσικος. Μίλησε για την τουρκική εισβολή του 1974, αλλά δεν αναφέρθηκε καθόλου στο φασιστικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Το παρέβλεψε. [Τι να πει ότι έλαβε και ο ίδιος μέρος στο πραξικόπημα και ότι οπλοφορούσε εκείνες τις μέρες;]... Όμως, οι δύο νεαροί ήρωες των οποίων τα αγάλματα αποκάλυψε είχαν σταλθεί στην πρώτη γραμμή του μετώπου από τους φασίστες πραξικοπηματίες του 1974 για να πολεμήσουν τον τουρκικό στρατό. Και αφού τους έστειλαν στο μέτωπο, οι φασίστες πραξικοπηματίες βγήκαν για κυνήγι Τούρκων στο χωριό και στην περιοχή. Αλλά οι χωριανοί που είχαν μυαλό τούς εμπόδισαν και δεν τους επέτρεψαν να συλλάβουν Τουρκοκύπριους στο χωριό. Ο Χάσικος δεν αναφέρθηκε στο φασιστικό πραξικόπημα, αλλά σε ομιλία που έκανε ο γιος τού ενός από τους δύο ήρωες για τον οποίο ανεγέρθηκε άγαλμα θύμισε σε όλους το φασιστικό πραξικόπημα. Το επέκρινε και εξήγησε πως προκάλεσε μια τραγωδία στο νησί αυτό το πραξικόπημα. Ο Χάσικος θα έπρεπε να ντρέπεται γι’ αυτό. Δεν ξέρω, ντράπηκε άραγε έστω και λίγο; Ή μήπως σκέφτηκε από μέσα του «μα είναι ώρα να λέγονται τώρα αυτά»; [Μα δεν είναι ο Χάσικος που όταν ρωτήθηκε πέρσι τον Σεπτέμβρη τι έκανε στις 15 Ιουλίου του 1974 αρκέστηκε να αναφέρει ότι... «δεν ενδιαφέρει κανέναν»; Για πιο πολλά εδώ]... Όταν αναφέρονται στην τραγωδία του 1974, οι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί συνήθως δεν κάνουν καθόλου λόγο για το πραξικόπημα. [Όχι πάντως εκείνοι του ΑΚΕΛ, σύντροφε Λεβέντ!]... Ακόμα και στα ιστορικά βιβλία το προσπερνούν και πηγαίνουν κατευθείαν στην τουρκική εισβολή. 

Ύστερα ήρθε η σειρά της κατάθεσης στεφάνων στα αγάλματα. Ο ένας από τους δύο κοινοτάρχες στο χωριό είναι Τουρκοκύπριος. Ο Χασάν Μεχμέτ Εμίν. Πήρε και εκείνος ένα στεφάνι και το κατέθεσε εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων. Ποιων Τουρκοκυπρίων; Δεν ήταν δικοινοτική εκδήλωση αυτή. Άλλωστε, οι αρχές της Δημοκρατίας δεν κατέβαλαν προσπάθεια για να είναι δικοινοτική. Τέλειωσαν τη δουλειά με ελληνικές σημαίες και τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Αυτή ήταν μια τελετή στην Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία και όχι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Και η Ποταμιά, η οποία για χρόνια ήταν σύμβολο της ελληνοτουρκικής αδελφοσύνης, έγινε “Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία της Ποταμιάς”. 

 

 Η Ποταμιά δεν είναι πλέον η παλιά Ποταμιά, όπως και άλλοι πολλοί τόποι μας. Έμειναν μόνο λίγες τουρκοκυπριακές οικογένειες εκεί. Το χωριό άνοιξε την αγκάλη του σε πρόσφυγες μετά το 1974. Μήπως έχω ένσταση στην ανέγερση των αγαλμάτων δύο ηρώων αγνοουμένων που δεν βρέθηκαν ακόμη; Φυσικά και όχι. Αλλά έτσι έπρεπε να ήταν αυτή η τελετή; Πότε θα μάθουμε να τυλίγουμε το φέρετρο και το άγαλμα ενός Κυπρίου με την κυπριακή σημαία; Και πότε θα εξηγήσουμε στα παιδιά μας ότι οι φασίστες ανάμεσά μας ήταν χειρότεροι και από τον κατακτητή;

***********************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Δείτε τι γράφω πιο πάνω με κόκκινο εντός των αγκύλων...

Anef_Oriwn

[συμφωνώ με τον Λεβέντ]...

Τετάρτη 11/6/2014

[σήμερα γιορτάζουν οι Βαρναβήες˙ γιατί όμως έχουν αργία οι εκπαιδευτικοί, εν καταλάω!]...

************************************

Υστερόγραφον - 12/6/2014: 

Το πιο πάνω πόνημα ΜΟΥ το ετοίμασα ψες με σκοπό να το αναρτήσω σήμερα. Στο μεταξύ σήμερα υπάρχει και δεύτερο άρθρο του Λεβέντ στον “Πολίτη” πάνω στο ίδιο θέμα, αυτό της Ποταμιάς.    Έχουμε κρίνει ότι είναι πιο σωστό δεοντολογικά,  αλλά και για μια πιο ολοκληρωμένη πληροφόρηση για το πως έχει το θέμα, να το παραθέσουμε κι αυτό, παρ’ όλο που έτσι η ανάρτηση μας γίνεται πλέον μακροσκελέστατη...

*****************************

“Το αίμα της Ποταμιάς”

[τού Σενέρ Λεβέντ, “Πολίτης”, στήλη “Ημερολόγιο”, Πέμπτη 12/06/2014, σελ. 13 – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=266838&-V=stiles]

{Κι εδώ τα bold, οι υπογραμμίσεις και οι επιχρωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ. Παράλληλα μέσα σε αγκύλες και με κόκκινο χρώμα παραθέτω δικά ΜΟΥ σχόλια και παρατηρήσεις}...

Η εκδήλωση που διοργανώθηκε στην Ποταμιά την περασμένη Κυριακή κατάφερε άλλο ένα πλήγμα στην ειρήνη στην Κύπρο. Ισοπεδώθηκε ο δικοινοτικός χαρακτήρας του χωριού. Ενώ ανεγείρονταν στο χωριό τα αγάλματα των δύο ηρωικών του αγνοουμένων από το 1974 [χωρίς να υπονοώ οτιδήποτε για τους δύο αγνοουμένους της Ποταμιάς, έχω την άποψη ότι κάποια στιγμή πρέπει να προβληματιστούμε για το τί είναι πραγματικά «ηρωικό»], ξεχάστηκε σχεδόν ότι ζουν και Τουρκοκύπριοι εκεί. Δεν ήταν δικοινοτική η τελετή που διεξήχθη για τα αγάλματα που αποκαλύφθηκαν με ελληνικές σημαίες και τον ελληνικό εθνικό ύμνο μπροστά στο δικοινοτικό κέντρο. Ήταν μόνο της μιας κοινότητας. Δόθηκε για άλλη μια φορά το μήνυμα ότι δεν είναι επιθυμητοί οι Τουρκοκύπριοι σε αυτό το χωριό. Μήνυμα στο οποίο γίναμε μάρτυρες και στο παρελθόν. Ελάτε να επιστρέψουμε ξανά σε εκείνες τις ημέρες. 

 Ήταν 30 Σεπτεμβρίου 1965. Τρία χρόνια μετά την έναρξη των φασαριών. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επισκέφθηκε την Ποταμιά. Αυτή η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε κατόπιν απαίτησης και παρότρυνσης των Τουρκοκυπρίων που βρίσκονταν στο ΑΚΕΛ εκείνες τις ημέρες. Στόχος ήταν να στηριχθούν και να προστατευθούν οι Τουρκοκύπριοι που διέμεναν στο χωριό. Μετά τον Δεκέμβριο του 1963 είχαν συμβεί αιματηρά γεγονότα στον Άγιο Σωζόμενο τον Ιανουάριο του 1964. Κλίμα τρομοκρατίας δημιουργήθηκε στην περιοχή. Κατόπιν τούτου οι Τουρκοκύπριοι από την Ποταμιά εγκατέλειψαν το χωριό τους και κατέφυγαν στη Λουρουτζίνα. Όσοι έμειναν στο χωριό υπέστησαν επίθεση από ένοπλους Ελληνοκύπριους. Ύστερα υπήρξαν κάποιοι που θέλησαν να επιστρέψουν στο χωριό τους, αλλά οι ένοπλοι Ελληνοκύπριοι στο χωριό επιχείρησαν να τους εμποδίσουν. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο Μακάριος που επισκέφθηκε το χωριό στις 30 Σεπτεμβρίου 1965, επέπληξε αυτά τα ένοπλα μέλη της ΕΟΚΑ μπροστά στον λαό του χωριού. Διοργανώθηκε μια μεγάλη τελετή κατά την άφιξη του Μακαρίου στο χωριό. Επικεφαλής της επιτροπής υποδοχής ήταν ο ιερέας του χωριού Παπαφίλιππος. Ο Μακάριος είπε ότι όσοι Τουρκοκύπριοι επιθυμούσαν να επιστρέψουν στα σπίτια και στις περιουσίες τους μπορούσαν να το κάνουν και επιπλέον ανακοίνωσε ότι θα δημιουργούσε και ένα ταμείο για επιδιόρθωση των σπιτιών. Το ταμείο αυτό συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα και χρησιμοποιείται για επιδιόρθωση των σπιτιών των Τούρκων στο χωριό.  

 Πέρασαν πέραν των 45 χρόνων από το 1965. Μεσολάβησε η τραγωδία του 1974. Πρώτα το φασιστικό πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β. Και ύστερα η τουρκική εισβολή και κατοχή. Έφυγαν από αυτό τον κόσμο ο ένας μετά τον άλλο οι γερο-πλάτανοι που ήταν ριζωμένοι στην Ποταμιά. Η διοίκηση του χωριού (η κοινοτική αρχή) πέρασε στα χέρια των Ελληνοκυπρίων προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στο χωριό μετά το 1974. Ο νυν πρόεδρος της κοινοτικής αρχής του χωριού είναι ο Πανίκκος Γιατρού, πρόσφυγας από τον Μαραθόβουνο. Βοηθός του είναι ο Λάκης Χρίστου από την Ποταμιά. Εξελέγησαν και οι δύο για τρεις διαδοχικές θητείες με τις ψήφους και τη στήριξη του ΑΚΕΛ. Αυτοί πρωτοστάτησαν για να στηθούν μπροστά στο κοινοτικό κέντρο στην πλατεία του χωριού τα αγάλματα των δύο αγνοουμένων Ελληνοκυπρίων. Αυτοί διασφάλισαν τη διεξαγωγή τελετής με την ελληνική σημαία και τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Ο τέως κυβερνητικός εκπρόσωπος επί διακυβέρνησης ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, πήγε στο χωριό και κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους του κόμματός του. Μερικοί Τουρκοκύπριοι ρώτησαν το εξής τον Στεφάνου: «Τι λέτε κύριε Στεφάνου γι’ αυτόν τον εθνικισμό που επικρατεί στην Ποταμιά;». Ο Στεφάνου έριξε αμέσως την μπάλα στο γήπεδο άλλων. Της παρούσας κυβέρνησης. «Μήπως εμείς διοργανώσαμε αυτή την τελετή; Εκείνοι την έκαναν», τους είπε. Όμως, ο ουσιαστικός διοργανωτής της εκδήλωσης ήταν η κοινοτική αρχή του χωριού. Και εκείνοι κάλεσαν, λέει, τον Στεφάνου εκεί.

 

 Έτσι θυσιάστηκε η Ποταμιά. Έτσι σκοτώθηκε ένα χωριό σύμβολο της ελληνοτουρκικής φιλίας και αδελφοσύνης για πολλά χρόνια. Διότι το αίμα στην Κύπρο δεν περιγράφεται ως θετικό και αρνητικό. Μόνο ως ελληνικό και τουρκικό αίμα περιγράφεται!   

**************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Αν τα γεγονότα έγιναν πραγματικά όπως τα περιγράφει ο Λεβέντ, τότε κάπου υπάρχει πρόβλημα. [Και λέω «αν» όχι γιατί ο Λεβέντ είναι αναξιόπιστος, αλλά γιατί στις κρίσεις του καθ’ ενός μας, του ορθογράφου μη εξαιρουμένου, υπάρχει υποκειμενισμός και ο Λεβέντ είναι γνωστό για την επιφυλακτικότητα, τη δυσπιστία και, θα ‘λεγα, και την προκατάληψη του απέναντι στο ΑΚΕΛ]... Εκ πείρας γνωρίζω ότι στη διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει [έστω και αν τοπικά έχει αυξημένη δύναμη η Αριστερά] το βαθύ κράτος της Δεξιάς, με τα τοπικά παρακλάδια του. Και τούτο το βαθύ κράτος έχει ξαναπάρει τα πάνω του τώρα με Πρόεδρο τον Αναστασιάδη και με τους Χάσικους, τους Ιωνάδες, τους Γεωργιάδηες... Την ίδια ώρα δεν είναι καθόλόυ εύκολο σε τέτοιες περιπτώσεις [αντίθετα είναι πολύ λεπτό το ζήτημα] να παραγνωρίσεις τυχόν επιθυμίες της οικογένειας των τιμώμενων να δοθεί, ας πούμεν και “εθνικό” ελληνοπρεπές χρώμα στην εκδήλωση, με ελληνικές σημαίες και “εθνικούς” ύμνους. Όμως υπερθεματίζω ότι το πραγματικά ριζοσπαστικό [και μάλιστα σε μια κοινότητα όπου πλειοψηφεί η Αριστερά κι όπου οι τοπικοί άρχοντες πρόσκεινται στο ΑΚΕΛ] θα ήταν να δοθεί δικοινοτικό ειρηνικό/αντιπολεμικό [σκόπιμα χρησιμοποιώ και τα δύο επίθετα] χρώμα στην όλη εκδήλωση. Με κυπριακές σημαίες, ομιλία και από τον τουρκοκύπριο κοινοτάρχη και χωρίς παπάδες και εθνικούς ύμνους. Με τέτοιο τρόπο κτυπάς τα κατεστημένα της Δεξιάς και μεταφέρεις τα σωστά πολιτικά μηνύματα για συνεργασία και συναδέλφωση με τους τουρκοκυπρίους, ακόμα και όταν τιμούμε τους νεκρούς ενός πολέμου που χάραξε βαθιά, με τις τραγικές συνέπειες του, τις μνήμες και τις ψυχές του κόσμου ΚΑΙ στις δύο κοινότητες. Κι αν δεν το κάνει η Αριστερά αυτό, ποιος θα το κάνει; 

Είναι καιρός πια να παραιτήσουμε [ως Αριστεροί] τις στάσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες άμυνας και συμβιβασμού με τα κατεστημένα της Δεξιάς [μην μας πουν ανθέλληνες και άθεους] και να υιοθετήσουμε πραγματικά αριστερές προσεγγίσεις, πέραν κι έξω από συμβατικότητες και καθωσπρεπισμούς.   

Anef_Oriwn

[με επιφυλάξεις για το ποιοι πραγματικά διοργάνωσαν την εκδήλωση στην Ποταμιά, αλλά και προβληματισμούς για το τί εστί Αριστερή πολιτική συμπεριφορά]...

Πέμπτη 12/6/2014

Ανάρτηση 56/2014 [σε συνέχεια από την προηγούμενη, ιστορική, Δρουσιώτικη και μερικώς εξ αναδημοσιεύσεως] – Τι έγραφε ο Δρουσιώτης το 2002 για την εμπλοκή των αμερικανών στο χουντοφασιστικό πραξικόπημα…

Εισαγωγικά – Σύνοψη από την προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ...

Στην προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ [την 55/2014] είχαμε καταπιαστεί με τα όσα ο κατοικοεδρεύων στο προεδρικό ως Σύμβουλος παρά το Προέδρω, Μακάριος Δρουσιώτης είπε σε συνέντευξη του στην Ελίτα στο ΡΙΚ1 προ μερικών ημερών. [Τη συνέντευξη θα τη βρείτε επαέ]... Αφορμή  για τη συνέντευξη ήταν η επικείμενη έκδοση του νέου βιβλίου του Δρουσιώτη με τίτλο “ΚΥΠΡΟΣ 1974-1977: Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις. Η realpolitik των ΗΠΑ και το διπλό παιγνίδι της ΕΣΣΔ”... [Ο τίτλος τα λέει όλα!]... 

Η ανάρτηση, ως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε αρκετό ενδιαφέρον, όμως η κινητικότητα της [οι επισκέψεις πλησιάζουν τις 400 μέσα σε τρεις μέρες] και ο αριθμός των σχολίων που συγκέντρωσε η συζήτηση [πέραν των 70!] θύμισαν παλιές μέρες δόξης του blogging και του δικού ΜΑΣ Blog]...

Τα όσα είπε ο Δρουσιώτης άγγιξαν ευαίσθητες πτυχές της πρόσφατης ιστορίας του τόπου μας κι έθεσαν εξ υπαρχής ζητήματα που θεωρούνταν λυμένα κι αυτονόητα, όπως ο σκοτεινός, υποσκαπτικός και επεμβατικός [για την Κύπρο] ρόλος των αγγλοαμερικάνων σε συνδυασμό με μια προσπάθεια [από μέρους του συγγραφέα] να αποδώσει ευθύνες και στην Σοβιετική Ένωση για την τουρκική εισβολή. [Στην συνέντευξη του ο Δρουσιώτης μίλησε για «παιχνίδι της Σοβιετικής Ένωσης με την Τουρκία» και για «μια προσυνεννόηση για την εισβολή»]...

Όλ’ αυτά, ως ήταν φυσικό, προκάλεσαν έντονες αντιπαραθετικές συζητήσεις [και στο Blog ΜΑΣ, αλλά προφανώς και αλλού] ένθεν κι ένθεν της διαχωριστικής γραμμής μεταξύ των οπαδών και αντιπάλων της πολιτικής των σημερινών κυβερνώντων για εξευμενισμό των Δυτικών [των αμερικανών, των ΝΑΤΟϊκών, των ευρωπαίων, των εγγλέζων]... Κάποιοι αφελώς πιστεύουν ότι οι πιο πάνω [οι εντός των αγκύλων] θα ΜΑΣ βοηθήσουν[ως ελληνοκύπριους] να διευθετήσουμε [προς όφελος μας] το κυπριακό και να βγάλουμε [και πάλι προς όφελος μας –βλέπε του κεφαλαίου] το φυσικό αέριο...

Το κύριο όμως, χαρακτηριστικό που προκύπτει μέσα από αυτές τις συζητήσεις είναι [αν και δεν διαβάσαμε το βιβλίο του Δρουσιώτη και ΔΕΝ σκοπεύουμε να το κάνουμε στο άμεσο μέλλον] είναι η αυτοαναίρεση του ίδιου συγγραφέα σε σχέση με το τι έγραφε πιο παλιά σε άλλα του βιβλία, για τον ρόλο των αγγλοαμερικάνων... Δύο εκλεκτοί μάλιστα σχολιογράφοι ΜΑΣ [οπαδοί του Δρουσιώτη] με παρεμβάσεις του στο Blog ΜΑΣ θέτουν το ζήτημα της [ΜΗ] ύπαρξης εγγράφων που να αποδεικνύουν την ανάμειξη των αμερικανών στο πραξικόπημα...   

Γράφει πρώτα ο Woofis: «... έγγραφα στοιχειώδους γνησιότητας που να τεκμηριώννουν τούτα που ισχυρίζεστε για το πραξικόπημαν τζιαι την εισβολήν ΔΕΝ υπάρχουν ως τωρά τουλάχιστον...»

Κι ακολούθως ο Stelios Papalangi: «Ως τωρά ούλλοι πιστέφκουν ότι διαθέτουν αδιάσιστα στοιχεία που δείχνουν την ότι οι ΗΠΑ εδιαταξαν το πραξικόπημα»...

Τι έγραφε όμως, ο Δρουσιώτης το 2002 στο βιβλίο του “ΕΟΚΑ Β΄ ΚΑΙ CIA - Το ελληνοτουρκικό παρακράτος στην Κύπρο”; [Το συγκεκριμένο βιβλίο μαζί και το βιβλίο “Από το Εθνικό Μέτωπο στην ΕΟΚΑ Β΄” τα εντόπισα τυχαία, -φάτσα κάρτα μπροστά μου ήταν- χτες στη βιβλιοθήκη ΜΟΥ, ψάχνοντας για δύο χασιμιά βιβλία του Ραφαηλίδη]... Ρίχνοντας αρκετές ματιές στο πρώτο βιβλίο για την “ΕΟΚΑ Β΄ ΚΑΙ CIA”  έφτασα και στις πιο κάτω τοποθετήσεις του συγγραφέα, κάπου στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, εκεί που περιγραφόταν [από τον συγγραφέα] το χουντοφασιστικό πραξικόπημα της 15^ης του Ιούλη του 1974...

*****************************

Αποσπάσματα από το βιβλίο “ΕΟΚΑ Β΄ ΚΑΙ CIA - Το ελληνοτουρκικό παρακράτος στην Κύπρο”

[του Μακάριου Δρουσιώτη, εκδόσεις “Αλφάδι”, 2002 - σελ. 401-404]

{Οι επιχρωματώσεις, οι υπογραμμίσεις και τα bold είναι δικά ΜΟΥ}…

Ο Τάσκα [σημ. δική μου: ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα], αν και ισχυρίστηκε ότι δεν θεωρούσε σοβαρές τις ανησυχίες του Μπόγιατ [σημ. δική μου: Διευθυντής του Γραφείου Κύπρου του Στέιτ Ντιπάρντμεντ] για πραξικόπημα και αρνήθηκε να παρέμβει προς τον Ιωαννίδη, προέβη σε μια ασυνήθιστη για τη διπλωματική πρακτική ενέργεια: Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, επέδειξε σε τρίτους τα τηλεγραφήματα που πήρε από την Ουάσιγκτον με την υπόδειξη να συναντήσει τον Ιωαννίδη. Σύμφωνα με την κατάθεση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών Αγγέλου Βλάχου στην Ερευνητική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων για τον Φάκελο της Κύπρου, περί τα τέλη Ιουνίου ο Τάσκα του έδειξε «δύο τηλεγραφήματα του Χένρι Κίσινγκερ προς αυτόν (τον Τάσκα), με τα οποία του έδινε εντολή να βρει τον Ιωαννίδη και να τον αποτρέψει από του να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια κατά του Μακαρίου». Ανάλογου περιεχομένου τηλεγράφημα έδειξε ο Τάσκα και στον Ευάγγελο Αβέρωφ, μερικές μέρες πριν από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Η συμπεριφορά αυτή του Τάσκα μπορεί να ερμηνευτεί και ως σκόπιμη διαρροή, προκειμένου να πεισθεί ο Μακάριος ότι υπήρξε παρέμβαση της Ουάσιγκτον προς την Αθήνα και ότι επαναλαμβανόταν το προηγούμενο του ματαιωθέντος πραξικοπήματος του Φεβρουαρίου του 1972.

«Θα σκοτώσουν τον Μακάριο»

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που ο Τάσκα άφηνε να διαρρεύσει η πληροφορία της αμερικανικής παρέμβασης προς τον Ιωαννίδη, στη Λευκωσία, η αμερικανική πρεσβεία ήταν περισσότερο από βέβαιη ότι θα γινόταν πραξικόπημα. Ο υπαρχηγός της διπλωματικής αποστολής των ΗΠΑ Λίντσει Γκραντ απέστειλε τις μέρες εκείνες ένα τηλεγράφημα για την κατάσταση στην Κύπρο στο οποίο έγραφε: «Πιστεύουμε ότι θα προσπαθήσουν να σκοτώσουν τον Μακάριο». Ο Γκραντ, ο οποίος είχε μετατεθεί σε άλλο πόστο και ετοιμαζόταν να φύγει από την Κύπρο, επιτάχυνε την αναχώρηση της συζύγου του. «Ήξερα τι θα γινόταν. Ήμουν βέβαιος γι’ αυτό», αναφέρει. Μάλιστα, ο Γκραντ φρόντισε, στις 15 Ιουλίου, να βγάλει από την Κύπρο ακόμη και το γατί του. «Ο γάτος μου πήρε την τελευταία πτήση που έγινε από το αεροδρόμιο Λευκωσίας», αναφέρει.

Παρόλα αυτά, στις 12 Ιουλίου έφτασε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ένα καθησυχαστικό τηλεγράφημα από τον σταθμό της CIA στην Αθήνα, το οποίο, σύμφωνα με τον Μπόγιατ, ανέφερε τα εξής: «Ήρθαμε σε επαφή με τον ταξίαρχο Ιωαννίδη, ο οποίος μας έχει διαβεβαιώσει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι αναμειγμένη και δεν θα αναμειχθεί σε καμιά μυστική δραστηριότητα που σκοπό θα έχει την ανατροπή του αρχιεπισκόπου Μακαρίου και επιδείνωση της κατάστασης στην ανατολική Μεσόγειο».

Στις 14 Ιουλίου, η CIA κυκλοφόρησε έκθεση ότι δεν υπήρχε κίνδυνος πραξικοπήματος. Σύμφωνα με το πόρισμα της Επιτροπής Πάικ, «σχεδόν την ίδια στιγμή που ο Ιωαννίδης εξαπέλυε τις δυνάμεις του, ένα Δελτίο της Υ.Π. [CIA] καθησυχάζει τους αναγνώστες του με τον τίτλο: ‘Ο Ιωαννίδης αρχίζει ν’ ακολουθεί μια συντηρητική γραμμή, θέλοντας να κερδίσει χρόνο στη διαμάχη του με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο’».

Στην Ουάσιγκτον, στις τρεις τα χαράματα της 15ης Ιουλίου (στην Κύπρο ήταν 10 το πρωί) ένα τηλεφώνημα από το κέντρο επιχειρήσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ξύπνησε τον Τομ Μπόγιατ και τον καλούσε επειγόντως στο γραφείο του, διότι στη Λευκωσία γίνονταν μάχες. «Πήγα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ανέβηκα στο Κέντρο Επιχειρήσεων και μου είπαν: ‘Να τι έχουμε’. Και τοποθέτησαν μπροστά μου δύο χαρτιά. Στα αριστερά ήταν το καθημερινό ενημερωτικό δελτίο πληροφοριών το οποίο είχε ετοιμαστεί από το σύνολο των υπηρεσιών πληροφοριών για τον πρόεδρο, τον αντιπρόεδρο, τον υπουργό Εξωτερικών και τους ανώτατους αξιωματούχους. Στο πρώτο θέμα του το δελτίο έγραφε: ‘Έχουμε διαβεβαιωθεί από τον ταξίαρχο Ιωαννίδη ότι η Ελλάδα δεν θα κινήσει τις δυνάμεις της στην Κύπρο κατά του Μακαρίου’. Στα δεξιά ήταν ένα τηλεγράφημα από την πρεσβεία της Λευκωσίας, το οποίο περιέγραφε τις μάχες μεταξύ των Κυπρίων που ήταν πιστοί στον Μακάριο και των Κυπρίων και Ελλήνων που προσπαθούσαν αν τον ανατρέψουν».

“Τυφλώθηκε” η CIA

«ΟΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ της ΣΙΑ σ’ αυτό το στάδιο ήταν τόσο κακές που είναι δύσκολο να το πιστέψει κάποιος», αναφέρει ο Λόρενς Στερν επικαλούμενος Αμερικανό διπλωμάτη - προφανώς τον Μπόγιατ - που ήταν άμεσα αναμεμειγμένος στην εξέλιξη των γεγονότων. «Η υπηρεσία πληροφοριών είχε πραγματικά τυφλωθεί». Είναι αφελές, όμως, να πιστέψει κανείς ότι έτσι είχαν τα πράγματα. Όχι μόνο δεν είχε τυφλωθεί, αλλά ήταν κυριολεκτικά σε θέση να βλέπει με τα δικά της κατασκοπευτικά μάτια και την εξέλιξη του πραξικοπήματος, αλλά και την τουρκική εισβολή που ακολούθησε: Την περίοδο 14-28 Ιουλίου 1974 οι Αμερικανοί άλλαξαν την πορεία κατασκοπευτικού τους δορυφόρου, τύπου Keyhole-9 (ΚΗ-9) και γνωστού ως Big Bird, ώστε να υπερίπταται της Κύπρου δύο φορές το εικοσιτετράωρο, μέρα και νύχτα. Είναι αδιανόητο να δεχτεί κανείς ότι η CIA, με τις προσβάσεις που είχε στον ελληνικό στρατό, παραπλανήθηκε από τη χούντα. Αντιθέτως, όπως αποκαλύπτεται σε τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, ο Ιωαννίδης είχε ενημερώσει στις 14 Ιουλίου την Ουάσιγκτον, ότι σε διάστημα 24 ωρών θα ανέτρεπε τον Μακάριο.* Η ενημέρωση αυτή έγινε μέσω της CIA, που ήταν το μοναδικό κανάλι επικοινωνίας του Ιωαννίδη με την Ουάσιγκτον. Η CIA, λοιπόν, από τη μια διαβεβαίωνε το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρντμετ ότι δεν υπήρχε κίνδυνος και από την άλλη ενεθάρρυνε τον Ιωαννίδη να προχωρήσει. Όπως αποκάλυψε ο Φαίδων Γκιζίκης στον Αβέρωφ, «ο Ιωαννίόης, όστις είχε επαφάς με την CIA, του είχε πει, ότι η CIA του είχε επανειλημμένως πει ότι αι ΗΠΑ δεν θα έβλεπαν δυσαρέατως την απομάκρυνσιν του Μακαρίου. Του είπεν επίσης ότι από υποκλοπήν είχεν εις χείρας του σήμα συμφώνως προς το οποίον η Τουρκία θα έβλεπε ευχαρίστως την αντικατάσταση/του Μακαρίου εις τον οποίον δεν είχε καμμίαν εμπιοτοσύνην».

Ακόμη, όπως μαρτυρεί ο τότε αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Γρηγόριος Μπονανος, τις μέρες εκείνες ο αρχηγός της ΚΥΠ, Σταθόπουλος, ο οποίος είχε κανάλι επικοινωνίας με τη CIAτου είχε δώσει τις εξής πληροφορίες:

«α. Ο εις Αθήνας αρχηγός του κλιμακίου της CIA, που δεν γνωρίζω ποίος ήτο, είπε στον Σταθόπουλον όχι τώρα είναι η κατάλληλη ευκαιρία διά να επέμβωμεν στην Κύπρον, ότι οι Αμερικανοί δεν θέλουν τον Μακάριον στην εξουσίαν και ‘είναι μαζί μας’.

β. Όχι τον επεσκέφθη - τον Σχαθόπουλον - ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Τομ Πάππας, ο οποίος του είπεν ότι η κατάστασις με μον Μακάριον πρέπει να εκκαθαρισθή και ότι τώρα είναι η κατάλληλος ευκαιρία. Επίσης του είπε ότι η ‘Αμερική είναι μαζί μας’».

* - Σημείωση του συγγραφέα: Στις 15 Ιουλίου 1974, ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διεύθυνσης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άρθουρ Χάρντμαν, υπέβαλε στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ ένα μνημόνιο για το τι προηγήθηκε του πραξικοπήματος που είχε ήδη εκδηλωθεί στην Κύπρο. Στο μνημόνιο αυτό γινόταν αναφορά σε συνομιλία που είχε ο σύνδεσμος του Ιωαννίδη με τη CIA την επομένη του πραξικοπήματος, κατά την οποία ο τελευταίος παραδέχτηκε ότι οι ΗΠΑ είχαν ενημερωθεί για το πραξικόπημα 24 ώρες πριν από την εκδήλωση του.

*****************************

Σχόλιο/ερώτημα ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Κύριε Δρουσιώτη, τα πιο πάνω, που γράφατε το 2002 [όπως, ας πούμεν, τα τότε συμπεράσματα ΣΑΣ] ισχύουν ή όχι; Να σημειώσω ότι στη συνέντευξη του στην Ελίτα είπε επί λέξει: «Δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που να τεκμηριώνει ότι υπάρχει συνωμοσία από το ΝΑΤΟ για το πραξικόπημα»...  

Anef_Oriwn

[για τις αντιφάσεις του Δρουσιώτη]
Κυριακή 8/6/2014