Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Ανάρτηση 48/2015 [έκτακτη, μακροσκελής, ιστορική, επετειακή, ελληνική, αντιφασιστική, ταξική, Αριστερή κι εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα επετειακό κείμενο από τον “Ριζοσπάστη” για την 28η τ’ Οκτώβρη 1940 και τον ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης και των πολιτικών της φορέων...


Σύντομα προλογικά
Με την ευκαιρία της σημερινής επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940 [δηλ. του ΟΧΙ του ελληνικού λαού στον φασίστα Μουσολίνι], αναδημοσιεύουμε από τον “Ριζοσπάστης” της περασμένης  Κυριακής 25 του μηνός ένα άρθρο για τα γεγονότα που εξελίχτηκαν στον ελλαδικό χώρο εκείνη την εποχή και τον ΜΗ αντιστασιακό και ΜΗ αντικατοχικό ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης. Τίτλος του άρθρου “Η αστική τάξη δεν πάλεψε για την απελευθέρωση αλλά για να στεριώσει την εξουσία της” κι συγγραφέας του κάποιος που υπογράφει με το γράμμα Ψ. (Ψι).

*******************************************
Η αστική τάξη δεν πάλεψε για την απελευθέρωση αλλά για να στεριώσει την εξουσία της
[του Ψ.,  “Ριζοσπάστης”, Κυριακή 25/10/2015, σελ. 29,  link: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8640996]

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ˙ τα μαύρα bold είναι του συγγραφέα}...

Η  28η του Οκτώβρη είναι γνωστή ως η επέτειος που ο ελληνικός λαός όρθωσε το ανάστημά του για να πολεμήσει ενάντια στην ιμπεριαλιστική εισβολή του ιταλικού φασισμού στα 1940 και ενώ μαινόταν ήδη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα έγραψε την περίοδο του πολέμου, αλλά και στη συνέχεια, τις πιο λαμπρές σελίδες της λαϊκής πάλης.
Ένα ζήτημα, σχετικά με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ανάμεσα σε άλλα βρίσκεται στο πεδίο της ιδεολογικής διαπάλης της περιόδου είναι το ζήτημα της εξουσίας. Τα “σύγχρονα αστικά ρεύματα” στη μελέτη της Ιστορίας επιδιώκουν να αφαιρέσουν το ταξικό στοιχείο από την αντιφασιστική πάλη, προκειμένου να πείσουν τις λαϊκές μάζες πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από τη διαιώνιση του καπιταλισμού. Αποσιωπώντας το γεγονός πως στην απελευθερωτική πάλη κατά του Άξονα η αστική τάξη δεν πήρε μέρος, γι’ αυτό άλλωστε δε γιορτάζει την απελευθέρωση, ενώ ταυτόχρονα πάσχιζε εν μέσω πολέμου να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις διατήρησης της εξουσίας της μετά το τέλος του.
Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, ακόμη πριν από τον πόλεμο και στη διάρκεια της προετοιμασίας του προετοιμαζόταν η ίδια να αντιμετωπίσει ανάλογες καταστάσεις, φροντίζοντας η πάλη της ενάντια στο εργατικό και γενικότερα το λαϊκό κίνημα, να γίνεται ολοένα και πιο αποτελεσματική, με αποκορύφωμα τότε την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου από τον Μεταξά. Το καθεστώς της οποίας αρνήθηκε να απελευθερώσει τους κρατούμενους στις φυλακές και τις εξορίες κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές, προκειμένου, όπως ζητούσαν, να σταλούν εθελοντικά στο πολεμικό μέτωπο. Όσοι δεσμώτες κομμουνιστές δεν κατάφεραν να αποδράσουν παραδόθηκαν στους Γερμανούς κατακτητές, πολλοί από τους οποίους στάλθηκαν στα στρατόπεδα του Νταχάου, του Αουσβιτς, του Μαουτχάουζεν και αλλού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης. Ακόμη και σ’ αυτήν την ιστορική στιγμή, το ταξικό ζήτημα για την άρχουσα τάξη ήταν το πρωτεύον, τα ταξικά της συμφέροντα ήταν πάνω απ’ όλα

Ποια ήταν όμως η δράση του αστικού πολιτικού κόσμου;
Ενιαίοι απέναντι στο κίνημα παρά τις διαφορές τους

Από τις 27 Απρίλη 1941, που ο γερμανικός στρατός μπήκε στην Αθήνα, η αστική τάξη και ο πολιτικός της κόσμος, βαθιά διχασμένοι όσον αφορά στο στρατόπεδο που έπρεπε να επιλέξουν στο ιμπεριαλιστικό σύστημα (με τη Βρετανία ή με τη Γερμανία, όπου υπερείχε ασύγκριτα η προτίμηση στην πρώτη), αλλά και διχασμένοι όσον αφορά στο πολιτειακό (βασιλευομένη ή αβασίλευτη δημοκρατία), διχασμένοι ακόμα ως προς τη μορφή της αστικής διακυβέρνησης (οπαδοί του Μεταξά οι μεν, με την κοινοβουλευτική δημοκρατία οι δε), στάθηκαν ενιαίοι όσον αφορά στο ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα.
Και το έκαναν αυτό, είτε βρίσκονταν στο Λονδίνο και το Κάιρο ως κυβέρνηση των φυγάδων, είτε βρίσκονταν στην Ελλάδα απέχοντας από την πάλη κατά των κατακτητών, είτε οργάνωναν άλλες αντιστασιακές δυνάμεις του εγγλέζικου στρατοπέδου (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ κ.ά.), είτε, τέλος, συνεργαζόμενοι με τους Γερμανοϊταλούς και Βούλγαρους κατακτητές (δοσίλογοι).
Οι μεταξύ τους αντιθέσεις, από τη μια, και ο φόβος που τους προξενούσε η πάλη του λαϊκού παράγοντα, από την άλλη (και τα δύο σε συνθήκες κατακτημένης χώρας), έκαναν τα πράγματα εξαιρετικά σύνθετα, ανατρέποντας σχηματικούς διαχωρισμούς. Αστοί που δεν ήταν δοσίλογοι, καθώς και αντιστασιακοί του αστικού χώρου, συνεργάζονταν και με τους Γερμανούς, ενώ καραμπινάτοι συνεργάτες των Γερμανών βοηθούσαν και τους Εγγλέζους.
Ο τρίτος κατά σειρά διορισμένος δήμαρχος της Αθήνας, επιχειρηματίας Άγγελος Γεωργάτος, υπηρετώντας την τάξη του, συνεργαζόταν και με τους Γερμανούς, ενώ έγραψε για τον κρυφό ρόλο του στην Κατοχή:
«Τον Ιούνιον του 1942 ήρχισα συνεργαζόμενος απευθείας πλέον με το εν Ελλάδι παράρτημα της Μυστικής Αγγλικής Υπηρεσίας»1.
Οι πολιτικοί και στρατιωτικοί εκπρόσωποι της εγχώριας αστικής τάξης, ύστερα από την κατάκτηση, έστω με τις περιορισμένες κρατικές εξουσίες που διέθεταν, επιχείρησαν να επανδρώσουν τους διαθέσιμους μηχανισμούς, αλλά και να δημιουργήσουν νέους, προσβλέποντας στη μετακατοχική περίοδο. Οι προσπάθειες και οι σχεδιασμοί εντάθηκαν πυρετωδώς από το 1943, αλλά τα πρώτα βασικά μέτρα πάρθηκαν απ’ την αρχή.
Στις 27 Απρίλη 1941, τον γερμανικό στρατό υποδέχτηκε επιτροπή, με επικεφαλής τον φρούραρχο της Αθήνας, υποστράτηγο Χρήστο Καβράκο, που του παρέδωσε τις πόλεις της Αθήνας και του Πειραιά. Για την ιστορία σημειώνουμε ότι ο Καβράκος ήταν επικεφαλής του στρατιωτικού αποσπάσματος που επιτέθηκε στη λαϊκή εξέγερση στα Τρίκαλα 23 Φλεβάρη 1925 με κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου. Οι στρατιώτες αρνήθηκαν να χτυπήσουν και πυροβόλησε ο Καβράκος και ορισμένοι ακόμα. Σκότωσαν 8 εργάτες και αγρότες διαδηλωτές, ανάμεσά τους ένα κορίτσι 12 χρόνων, ενώ υπήρχαν και 25 τραυματίες. Τον Καβράκο εκτέλεσε η ΟΠΛΑ στις 8 του Δεκέμβρη 1944.

Οι κατοχικές κυβερνήσεις
Το πρώτο ζήτημα που τέθηκε μπροστά στην αστική τάξη ήταν η δημιουργία κυβέρνησης. Υπήρξε σχεδόν πλήρης ομοφωνία ότι έπρεπε να σχηματιστεί. Κι έτσι συγκροτήθηκε η κυβέρνηση Τσολάκογλου. Ο ίδιος έγραψε:
«... τρανωτάτην απόδειξιν του ότι πάντες ήθελον την ύπαρξιν Κυβερνήσεως αποτελεί η γνώμη των αρχηγών πολιτικών κομμάτων της Χώρας (...) κληθέντες παρ' εμού εις το Πρωθυπουργικόν γραφείον (...) Επέδειξαν κατανόησιν της σοβαρότητος της πατριωτικής χειρονομίας που έκαμα και με ενεθάρρυναν εις το πατριωτικόν έργον (...)»2.
Από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος είπε προς τον στρατηγό Μουτούση, υπουργό Συγκοινωνιών της κυβέρνησης Τσολάκογλου:
«Είναι Θείον Δώρον διά τον Ελληνικόν Λαόν και μεγάλη συγκατάβασις του κατακτητού το ότι εδέχθη να γίνη Ελληνική Κυβέρνησις»3.
Τον Τσολάκογλου έσπευσαν να συγχαρούν: Θεόδωρος Πάγκαλος, Στυλιανός Γονατάς, Αλέξανδρος Οθωναίος, Δημήτριος Μάξιμος, Ντίνος Τσαλδάρης, Γεώργιος Παπανδρέου, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Βασίλης Δελιγιάννης, Γεώργιος Πεσματζόγλου, Γεώργιος Μερκούρης, Περικλής Ράλλης, Ιωάννης Σοφιανόπουλος, Στέφανος Στεφανόπουλος, Ντίνος Ροδόπουλος, Πέτρος Μαυρομιχάλης, Σταύρος Κωστόπουλος, Κρείττων Δηλαβέρης κ.ά.
Ο Γ. Τσολάκογλου έγραψε:
«ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΝΟΙ ΕΧΡΕΙΑΖΟΝΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ»4.
Στις 2 του Δεκέμβρη 1942 ο Τσολάκογλου παραιτήθηκε. Τον αντικατέστησε ο Κ. Λογοθετόπουλος, που παρέμεινε στην πρωθυπουργία μέχρι τον Απρίλη 1943.
Στις 7 Απρίλη 1943 σχημάτισε κυβέρνηση ο Ι. Δ. Ράλλης, ο οποίος είχε διετελέσει υπουργός του Λαϊκού Κόμματος στο Μεσοπόλεμο. Για το διορισμό του δοσίλογου πρωθυπουργού έχει τη δική της αξία η μαρτυρία του επιτετραμμένου του Ράιχ στην Ελλάδα Γκίντερ Αλτενμπουργκ:
«...θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι ο Ράλλης είχε δηλώσει επανειλημμένα σε μεταξύ μας συζητήσεις, ότι ανέλαβε το αξίωμα μετά από συνεννόηση με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου»5.
Και ο υπαρχηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου:
«Η Κυβέρνησις Ι. Ράλλη σχηματίζεται (...) με την ρητήν συγκατάθεσιν των Αρχηγών των αστικών Πολιτικών Κομμάτων και την υποστήριξιν των αρχών κατοχής εις την Ελλάδα (...) Ακόμη και με την σιωπηράν έγκρισιν του Βασιλέως Γεωργίου Β΄ και την σιωπηράν ανοχήν του Λονδίνου»6.
Τις συνθήκες στις οποίες ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο Ι. Ράλλης, υπογράμμισε ο ίδιος:
«...Δεν ωμίλησα όμως ακόμη ειμή ακροθιγώς, περί του λόγου ο οποίος έσχε την μεγαλυτέραν επί της συνειδήσεώς μου επίδρασιν. (...) Ο λόγος αυτός ήτο ότι, κατ’ Απρίλιον 1943 διεγράφετο σαφώς εις τον ορίζοντα των προβλέψεων η ήττα της Γερμανίας (...) Αι πρόοδοι των ανατρεπτικών στοιχείων ήσαν καταφανείς. Τα θεμέλια του κοινωνικού μας καθεστώτος εσείοντο»7.

Στο κέντρο ο “κουίσλιγκ” πρωθυπουργός Ι. Ράλλης. Δεξιά ο υπουργός Εσωτερικών Αν. Ταβουλάρης. Ανάμεσά τους διακρίνεται Γερμανός αξιωματικός και αριστερά ο προδότης συνταγματάρχης Ι. Πλυντζανόπουλος μπροστά στον “Άγνωστο Στρατιώτη” στην Πλατεία Συντάγματος στις 4.1.1944

Η ταξική πάλη δε σταματά
Ο αστικός πολιτικός κόσμος είχε βαθύτατη συνείδηση ότι ο λαϊκός αγώνας κατά των καταχτητών είχε κατά βάθος ταξικό περιεχόμενο. Δεν ξεγελιόταν από το εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο του, που δεν άφηνε σε μεγάλο βαθμό να φανεί, το ταξικό. Στη γερμανική κατοχή, εκτός από την εκμετάλλευση, την πείνα τη δυστυχία και το θάνατο που ζούσαν η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα υπήρξαν και αυτοί που πλούτιζαν. Οι καπιταλιστές αναπροσάρμοσαν τη λειτουργία των επιχειρήσεών τους στις ανάγκες του στρατού κατοχής. «Τσιμέντα, μηχανουργικές επιχειρήσεις, ελαιουργεία κ.λπ. τέθηκαν στη διάθεση των καταχτητών».8 Ταυτόχρονα, έκαναν την εμφάνισή τους νέα τμήματα της αστικής τάξης, οι περιβόητοι μαυραγορίτες, ενώ εκείνοι που κατεξοχήν θησαύρισαν, ήταν οι εφοπλιστές. Ταυτόχρονα, ο αστικός πολιτικός κόσμος είχε καθαρό ότι ο ξεσηκωμός του λαού θα τον αφύπνιζε και σε ό,τι αφορούσε στη στάση των αστικών κομμάτων στα προηγούμενα χρόνια, οπότε είχαν παραδώσει την εξουσία στην 4η Αυγούστου.
Ουσιαστικά, η ταξική πάλη ανάμεσα στην άρχουσα τάξη της Ελλάδας από τη μια πλευρά και στην εργατική τάξη και τ άλλα λαϊκά στρώματα από την άλλη, διεξαγόταν ακόμη και σ αυτήν την περίοδο, σ’ όλη την πορεία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα για το «ΠΟΙΟΣ - ΠΟΙΟΝ», στο ζήτημα της εξουσίας. Και απασχολούσε το ίδιο την άρχουσα τάξη, αλλά και την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Σε όλη αυτή την περίοδο το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είχαν να αντιμετωπίσουν και την ντόπια ένοπλη αντίδραση με τις δικές της οργανώσεις, από τη “Χ” του Γρίβα, την ΠΑΟ, τη ΜΑΥ, έως τα διαβόητα Τάγματα Ασφαλείας και άλλες που στήριζαν το ντόπιο κατοχικό καθεστώς. Όπως, επίσης, και τον ΕΔΕΣ του Ναπ. Ζέρβα, που ήταν το αντίβαρο των αστικών δυνάμεων στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και, ουσιαστικά, δρούσε ενάντιά τους με τη συνδρομή και των Άγγλων.
Παρ’ όλ’ αυτά το ΚΚΕ, ενώ είχε τεράστια συνεισφορά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον αγώνα, δεν μπόρεσε να διαμορφώσει τη στρατηγική που θα οδηγούσε προς την επαναστατική επίλυση του προβλήματος της πολιτικής εξουσίας.

*****
Παραπομπές
1. Αρχείο ΚΚΕ - Εγγραφο 499149, Εμπιστευτική Εκθεσις Αγγέλου Γεωργάτου, σελ. 5 - 6.
2. Γεωργίου Κ. Σ. Τσολάκογλου, ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ, ΕΚΔΟΣΙΣ «ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ», Αθήναι, 1959, σελ. 165.
3. Κ. Λογοθετόπουλου, «Ιδού η αλήθεια», Αθήναι, 1948, σελ. 18.
4. Γεωργίου Κ. Σ. Τσολάκογλου, ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ, ΕΚΔΟΣΙΣ «ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ», Αθήναι, 1959, σελ. 243 - 244.
5. Χάγκεν Φλάισερ, ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΣΒΑΣΤΙΚΑ, τ. Α΄, εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗ, σελ. 31.
6. Κομνηνού Πυρομάγλου, Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ, Αθήνα, 1978, σελ. 384.
7. Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ, ΑΘΗΝΑΙ, 1947, σελ. 42.
8. Π. Ρούσου, «Η μεγάλη πενταετία» τ. Α, σελ. 131, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Ψ.

**********************************
Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

ΟΥΔΕΝΑ!!! 
Το κείμενο του Ψ., τα λέει ορθά, κοφτά τζιαι ξικούτσουλα για τον ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης κατά την περίοδο της Κατοχής...
ΕΓΩ να τονίσω μόνο ότι, η ελληνική αστική τάξη και οι πολιτικοί της φορείς και εκπρόσωποι [μέλη του καθεστώτος Μεταξά, βασιλικοί, πολιτικοί των παλιών αστικών κομμάτων και άλλοι αστοί πολιτικοί και στρατιωτικοί], είτε συνεργάστηκαν ολόισια με τους γερμανούς κατακτητές, είτε το ‘σκασαν από τη χώρα [όταν κατέβηκαν οι γερμανοί] και πήγαν και στρογγυλοκάθισαν στην Αίγυπτο [όπου φτιάξανε και την ούτω καλούμενη Κυβέρνηση  του Καΐρου], στο Λονδίνο κι αλλού. Και περίμεναν από τους άλλους [το λαϊκό αντιστασιακό κίνημα - το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ] να απελευθερώσει τη χώρα για να αριβάρουν τούτοι μετά την απελευθέρωση και ν’ αρπάξουν, με την βοήθεια των εγγλέζων φυσικά, την εξουσία απ αυτούς που τη δικαιούνταν. «Μα δεν είναι έτσι, [θα ΜΟΎ πείτε και δεν θα ‘χετε κι  άδικο] που ενεργεί παντού και πάντοτε η αστική τάξη»;     

Anef_Oriwn
Τετάρτη 28 τ’ Οκτώβρη 2015
[75η επέτειος του αντιφασιστικού ΟΧΙ - ποτέ πια Φασισμός!]

3 σχόλια:

Anef_Oriwn είπε...

Παραθέτουμε κι ένα link που παραπέμπει σ’ ένα ακόμα κείμενο για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου: http://atexnos.gr/28-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%8E%CE%B2%CF%81%CE%B7-1940-%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF-%CE%BA%CE%B1/
Το κείμενο περιλαμβάνει κι ένα σχετικό με την επέτειο [και δη με τον Μεταξά] άρθρο του Γιάννη Κορδάτου...

ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ είπε...

Δυο ερωτησεις.

Απο το 40 με την επιθεση των Ιταλων μεχρι το 41 τι εκαναν οι κουμμουνιστες;

Το ΕΑΜ ΕΛΑΣ εξοπλιζετο και απο τους Αγγλους;

Anef_Oriwn είπε...

ΑΝΟΡΘΩΣΙάτη,

Είναι προφανές ότι με τα 2 ερωτήματα που (ΜΟΎ) θέτεις κάπου στοχεύεις κι αυτό σίγουρα θα ξεκαθαρίσει μετά αν θα συνεχίσεις την κουβέντα...
Φυσικά τα δύο ζητήματα τα ‘χουμε ξανασυζητήσει [τόσο εδώ στο Blog ΜΟΥ, όσο και στο “Παντός καιρού” blog τού Μιχάλη], όμως μια και τα ξαναβάλεις και για χάριν του διαλόγου, θα ξαναπώ εν συντομία λίγα λόγια...

1. Κατ’ αρχάς η Ελλάδα από τον Οκτώβρη του 1940 μέχρι τον Απρίλη του 1941 βρισκόταν σε πόλεμο πρώτα με την φασιστική Ιταλία κι ακολούθως με την ναζιστική Γερμανία. Και οι κομμουνιστές αν δεν βρίσκονταν κρατούμενο σε φυλακές και περιορισμένοι εκτοπισμένοι σε χώρους εξορίας (ξερονήσια), ήταν στο μέτωπο. Για χάριν της ιστορίας να κάνω μνεία στην επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ που έστειλε από τις φυλακές όπου ήταν κρατείτο και καλούσε τα στελέχη και μέλη και ολόκληρο τον ελληνικό λαό να αντισταθεί στην εισβολή.
Ακολούθως (και μετά την κατάληψη και κατοχή της Ελλάδας από τους γερμανούς και τους ιταλούς) το ΚΚΕ ανέλαβε κι ανάπτυξε πρωτοβουλίες για τη σύσταση μετώπου αντίστασης κατά των κατακτητών. [Κι εδώ θα σημειώσω την καθολική απουσία της ελληνικής αστικής τάξης και οι πολιτικών της φορέων από όποιες παρόμοιες εργασίες]...
Πιο συγκεκριμένα στις 1-3 Ιουλίου του 1941 συνήλθε στην Αθήνα η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ και μεταξύ άλλων αποφάσισε «...να οργανώσει τις δυνάμεις της λαϊκής εξέγερσης για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση της Ελλάδας». Και στις 27 του Σεπτέμβρη του 1941 ιδρύθηκε στην Αθήνα το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) [η πιο μαζική αντιστασιακή κι αντικατοχική οργάνωση στην Ελλάδα] με ιδρυτικά μέλη το ΚΚΕ, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ) και την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ).
Τώρα αν το ΕΑΜ θα μπορούσε να δημιουργηθεί νωρίτερα [όπως έχεις πλειστάκις πει και υποβάλει], δηλ. αμέσως μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους γερμανούς [κατά τα τέλη του Απρίλη του 1941] και πριν από την γερμανική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης [στις 22 του Ιούνη του 1941], αυτό μόνο προκατειλημμένοι και κολλημένοι αντικομουνιστές [σαν και του λόγου ΣΟΥ] το λένε και είναι αυτό που κατά βάθος προσπαθείς να δείξεις. Δηλ. ότι το ΚΚΕ δεν έκανε τίποτα πριν την επίθεση της Γερμανία κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Κι όμως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ ήταν η ραχοκοκαλιά της αντίστασης κατά των γερμανών κατακτητών...

2. Ναι «το ΕΑΜ ΕΛΑΣ εξοπλιζετο και απο τους Αγγλους» και μάλιστα τον Ιούλη του 1943 ο απόγευμα της 5ης Ιουλίου του 1943, υπογράφηκε και συμφωνία για την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ). Ακολούθως δημιουργήθηκε στην Ελλάδα και το Κοινό Γενικό Στρατηγείο Ανταρτών (ΚΓΣΑ) στο οποίο συμμετείχαν οι μεγαλύτερες τότε αντιστασιακές οργανώσεις (ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ)... Αν και στόχος του ΕΛΑΣ με την υπαγωγή του στο ΣΜΑ και τη δημιουργία του ΚΓΣΑ, ήταν ο συντονισμός του αγωνα κατά των γερμανών κατακτητών, εντούτοις τα σχέδια των εγγλέζων ήταν άλλα˙ στην ουσία ήθελαν να ελέγξουν και να περιορίσουν τη δράση του ΕΛΑΣ παρά να το βοηθήσουν...