Ανάρτηση 45/2015* [μακροσκελέστατη, προγραμματισμένη, διεθνο-πολιτική, ιστορική, αραβική γενικότερα και ολίγο τί Ομανική, αντιιμπεριαλιστική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα κριτικό άρθρο της Ελένης Μαύρου για τα Νόμπελ Ειρήνης και την λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”. (Και κάποιες σημειώσεις και σχόλια δικά ΜΟΥ)...

[* - Επεξηγηματική σημείωση:18/10/2015 - 10:45 π.μ.:     

Η ετοιμασία αυτής της ανάρτησης έγινε την Κυριακή και Δευτέρα 11 και 12 του μηνός και συμπληρωνόταν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας]... 

******************************

Εισαγωγικά

(Ανα)Δημοσιεύουμε σήμερα [αλλά παραμένουμε λίγο πολύ στη θεματολογία των προηγούμενων αναρτήσεων ΜΑΣ] ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο της Ελένης Μαύρου [μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ και Διευθύντριας της “Χαραυγής”] που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα την Κυριακή 11 του Οκτώβρη (του 2015). Τίτλος του άρθρου “Το άλλοθι ενός Νόμπελ” και σ’ αυτό η Συντρόφισσα [με αφορμή το φετινό Νόμπελ Ειρήνης] κάνει μια συνοπτική [πλην όμως περιεκτική και ενδιαφέρουσα]  αναφορά στη λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”. Στέκεται βασικά,
- στις στρατιωτικές κι άλλες επεμβάσεις και παρεμβάσεις των Δυτικών (Αμερικανών και Δυτικοευρωπαίων) και των Αράβων Συμμάχων τους, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής για να αλλάξουν προς όφελος τους τον χάρτη της περιοχής, και
- στην αποτυχία της “Αραβική Άνοιξη” ν’ ανοίξει νέους προοδευτικούς δρόμους για τις αραβικές χώρες και τους λαούς τους...   

******************************************

Το άλλοθι ενός Νόμπελ

[της Ελένης Μαύρου, “Χαραυγή”,  Κυριακή 11/10/2015, σελ. 5,  Στήλη “σκέψεις” - https://dialogos.com.cy/blog/to-allothi-enos-nompel/]

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ, όπως και οι σημειώσεις με κόκκινο χρώμα μέσα στις αγκύλες}...

Το φετινό Νόμπελ Ειρήνης θα απονεμηθεί στο Κουαρτέτο Εθνικού Διαλόγου της Τυνησίας για «την αποφασιστική συμβολή του στο χτίσιμο της πλουραλιστικής δημοκρατίας στην Τυνησία, στον απόηχο της Επανάστασης των Γιασεμιών, το 2011».

Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το βραβείο εξυπηρετεί περισσότερο πολιτικές σκοπιμότητες παρά την παγκόσμια ειρήνη. Φτάνει να θυμηθούμε ότι ο Μαχάτμα Γκάντι, παρότι υποψήφιος πέντε φορές, δεν τιμήθηκε ποτέ με Νόμπελ Ειρήνης. Και κάποιοι από τους βραβευθέντες μόνο κατ’ ευφημισμόν θα μπορούσαν να θεωρηθούν «ειρηνιστές» (βλέπε Γούντροου Γουίλσον το 1919, Χένρι Κίσιντζερ το 1973, Μπαράκ Ομπάμα το 2009, Ευρωπαϊκή Ένωση το 2012).

[Σημ.: Ο Woodrow Wilson (Γούντροου Ουίλσον 28 Δεκεμβρίου 1856 - 3 Φεβρουαρίου 1924) ήταν ο 28ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, η εξωτερική του πολιτική του οποίου σημαδεύτηκε από την συνέχιση της επεκτατικής πολιτικής των Η.Π.Α. στην Λατινική Αμερική]...

Το θέμα, όμως, δεν είναι το βραβείο Νόμπελ. Το θέμα είναι η χαμένη “Αραβική Άνοιξη”.

17 Δεκεμβρίου 2010. Ο 26χρονος Μοχάμεντ Μπουαζίζι τριγυρνούσε στους δρόμους της πόλης Σιντί Μπουζίντ της Τυνησίας, πουλώντας λαχανικά απ’ το καρότσι του. Όταν η αστυνομία κατάσχεσε τις ζυγαριές που είχε μαζί του, ο Μπουαζίζι αυτοπυρπολήθηκε. Ξεψύχησε μετά από 18 μέρες. Δέκα μέρες μετά το θάνατό του, ο Πρόεδρος της Τυνησίας, Μπεν Αλί, εγκατέλειψε τη χώρα. [Σημ.: Γράψαμε σχετικώς κι ΕΜΕΙΣ πριν 4 περίπου χρόνια στην ανάρτηση ΜΑΣ με αρ. 4/2011]... 

Από την Τυνησία οι εξεγέρσεις προχώρησαν στη Λιβύη, στην Αίγυπτο, στη Συρία και σε όλο τον αραβικό χώρο οδηγώντας στην αποκαθήλωση πανίσχυρων, μέχρι τότε, ηγετών αλλά και σε πολιτική αστάθεια και αιματηρές συγκρούσεις...

Στη Λιβύη επικρατεί πολιτική αστάθεια από το 2011. Από το 2014 λειτουργούν δύο κοινοβούλια, ένα με έδρα την Τρίπολη και ένα στο Τομπρούκ. Απέμεινε ο ενεργειακός πλούτος που λυμαίνονται οι ξένες εταιρείες, οι πολέμαρχοι που εξοπλίζουν οι ΗΠΑ και οι φονταμενταλιστές.

[Σημ.: Ξήλωσαν, οι Δυτικοί, και εν τέλει δολοφόνησαν, κάποιοι φανατικοί, τον Καντάφι, για να φέρουν δήθεν τη δημοκρατία κι έφεραν το χάος]...

Στην Αίγυπτο η ανεργία, η φτώχεια και οι ανισότητες υπάρχουν ακόμα. Το καθεστώς του Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι προσπαθεί να επωφεληθεί από την έξαρση των περιφερειακών συγκρούσεων ηγούμενο μιας εκστρατείας με στόχο την εξόντωση των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Στην Υεμένη οι εξωτερικές επεμβάσεις υποδαύλισαν τον εμφύλιο πόλεμο ενισχύοντας τις πιο ακραίες τάσεις. Η Ανσάρ Αλλάχ (οι Οπαδοί του Αλλάχ) συνέτριψε κάθε αντίσταση, ενώ οι αποσχιστικές συγκρούσεις έχουν ακρωτηριάσει το κράτος... [Σημείωση μακράς διάρκειας: Πιο πολλά για το τί συμβαίνει σήμερα στην Υεμενη μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ. ΕΓΩ απλώς θα αναφέρω ότι στην Υεμένη, δεν κάνουν άμεσα επεμβάσεις (για εξαγωγή της δημοκρατίας ΤΟΥΣ - λέμε τώρα!) οι αμερικανοί, αλλά οι καλοί τους σύμμαχοι στην περιοχή, οι Σαουδάραβες, που γειτονεύουν με την Υεμένη. «Τούτοι» μια την άλλη στέλνουν τα πολεμικά αεροπλάνα τους και βομβαρδίζουν τη χώρα...

(Οι χώρες του Αραβικού  κόσμου σήμερα. 

Δεν το ήξερα όμως ότι είναι η Σομαλία αραβική χώρα) 

(Πώς ήταν κάποτε η Νότια Υεμένη - στα δεξιά της είναι το Ομάν)

Επίσης να σημειώσουμε ότι σ’ αυτήν τη σούπερ δημοκρατική σύμμαχο της Αμερικής οι γυναίκες κυκλοφορούν με μπούργκα και μόλις πρόσφατα τους αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να ψηφίζουν. Άστε που οι “Αρχές” της χώρας προτίθενται να αποκεφαλίσουν (και ακολούθως θα σταυρώσουν και να τοποθετήσουν τον σταυρό σε κοινή θέα) έναν 20χρονο σιίτη έχει καταδικαστεί σε θάνατο, επειδή το 2012 συμμετείχε σε διαδηλώσεις στο Κατίφ, ανατολική επαρχία της χώρας. Δεν ξέρουμε αν η εκτέλεση του νεαρού είχε υλοποιηθεί, όμως είναι εγκληματικό και παράλληλα και σχιζοφρενικό να συμβαίνουν αυτά τα πράματα σε μια χώρα η οποία αυτήν την εποχή αναλαμβάνει και την προεδρία του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Σάμπου τζι’ εβάλαν τον αλουπόν να γλέπει τες όρνιχες!

Κι όλ’ αυτά ΠΟΣΩΣ δεν ενοχλούν τους κωλο-αμερικανούς! Μόνο το «δικτάτορα» Άσαντ εφαηθήκαν να τον ανατρέψουν, όπως κάνανε και πριν μερικά χρόνια με τους «δικτάτορες» Χουσεΐν του Ιράκ και Καντάφι της Λιβύης.    

Η Υεμένη ήταν χωρισμένη σε Νότια και Βόρεια, με τη Νότια, να είχε ως πρωτεύουσα το Άντεν και να έχει ανακηρυχτεί το 1967, μετά την αποχώρηση των Βρεττανών,  σε Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης και είχε διακυβέρνηση με σοσιαλιστικούς προσανατολισμούς τους οποίους θα σκοπούσε/σχεδίαζε να πετύχει μέσα από τον λεγόμενο «μη καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης»... (Αποδείχτηκε κι αυτός μια ουτοπία, καθώς ό,τι επιτεύχθηκε επί των ημερών του διαλύθηκε ακολούθως εξ ων συνετέθη. Θα επανέλθω με ακόμα ένα παράδειγμα «μη καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης»πιο κάτω)...  

Δίπλα από την Υεμένη και κάτω από τη Σαουδική Αραβία, βρίσκεται το Ομάν, με τα πετρέλαια και τους σεΐχηδες του. Επειδή για διάφορους λόγους έχουν μελετήσει την πρόσφατη ιστορία της χώρας ετούτης, (εργάζονται και πολλοί κύπριοι εκεί) θα προσπαθήσω σε ευθετότερο χρόνο να γράψω ένα ολοκληρωμένο κείμενο γι’ αυτήν.

Για τώρα απλώς να σημειώσω ότι, κατά τις δεκαετίες ‘60 και ’70, είχε ιδρυθεί κι αναπτυχθεί στο Ομάν κυρίως στα δυτικά της χώρας, (μέσα στην έρημο), στην περιοχή Dhofar (Ζουφάρ) που γειτόνευε τότε με τη Λαϊκή Δημοκρατία της (Νότιας) Υεμένης, ένα αντάρτικο αριστερό κίνημα. Αυτό είχε αρχικά την επονομασία “Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση του Ομάν και του Περσικού Κόλπου”, αλλά στην πορεία του χρόνου πήρε και διάφορες άλλες ονομασίες... Το αντάρτικο κίνημα του Ομάν προφανώς υποστηριζόταν οικονομικά και στρατιωτικά από την τότε σοσιαλίζουσα κυβέρνηση της γειτονικής Νότιας Υεμένης.  Τελικά όμως (κατά τις αρχές του 1976 ) ηττήθηκε από το κυβερνητικό στρατό του μοναρχικού καθεστώτος της χώρας.  Για να καταφέρει τελικά ο τότε Σουλτάνος του Ομάν να νικήσει τους αριστερούς αντάρες την τελική ο στρατός και η αεροπορία) του σουλτανάτου έτυχαν εκπαίδευσης από τους βρεττανούς,  ενώ βοηθήθηκαν στρατιωτικά κι από άλλες χώρες, κυρίως από το Ιράν και εν μέρει το Πακιστάν και την Ιορδανία, που είχαν στείλει στο Ομάν δικά τους  εκστρατευτικά σώματα, ή/και παρείχαν στρατιωτική κυρίως αεροπορική βοήθεια]...

Στη διάρκεια της “Αραβικής Άνοιξης”, η Συρία ήταν από τις πρώτες χώρες όπου έγιναν διαδηλώσεις. Για να ακολουθήσει ο εμφύλιος πόλεμος και μια ανθρωπιστική καταστροφή που ολοένα χειροτερεύει.

Μόνο η Τυνησία φαίνεται να ακολουθεί μιαν πορεία που υπόσχεται ελπίδα... [Σημ.: μέσα σε καπιταλιστικά όμως, πλαίσια]... Και στην Τυνησία, όμως, τα μέλη του βραβευμένου Κουαρτέτου έχουν πάρει πλέον ο καθένας το δικό του δρόμο, ενώ η χώρα συνεχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.

Η απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στο Τυνησιακό Κουαρτέτο μοιάζει σαν προσπάθεια να φανεί πως η “Αραβική Άνοιξη” έχει και επιτυχίες. Σαν προσπάθεια να αποκρυφθεί το γεγονός πως το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το Ισραήλ, η Τουρκία, οι φιλοαμερικανικές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, η Τουρκία... με τις παρεμβάσεις και τις επεμβάσεις τους στην περιοχή άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου.

Η αλήθεια είναι ότι το Ισλαμικό Κράτος χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς από όλους τους πιο πάνω για εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Σήμερα, ο ακραίος φονταμενταλισμός κερδίζει έδαφος όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και κοινωνικά. Και μπορεί οι δημιουργοί του να τρομάζουν σήμερα με το δημιούργημά τους, αλλά οι προσπάθειές τους να το ελέγξουν ξανά έχει βαρύ κόστος σε ανθρώπινες ζωές.

[Σημείωση:

Κοντά σ’ όλ’ αυτά,

- είχαμε αυτές τις μέρες, στην περιοχή μας, διπλή βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα, κοντά στον Σιδηροδρομικό Σταθμό κατά τη διάρκεια ειρηνικής πορείας [το περασμένο Σάββατο, 10 του μηνός], κουρδικών και αριστερών οργανώσεων για το κουρδικό. Απολογισμός κάπου 100 νεκροί  στην Άγκυρα και άλλοι 250 τραυματίες. Οι αρχές κάνουν λόγο για επιθέσεις αυτοκτονίας, κι αν και καμία τρομοκρατική οργάνωση δεν έχει αναλάβει την ευθύνη της επίθεσης, εικάζεται ότι η σφαγή αποτελεί έργο ισλαμιστών/τζιχαντιστων˙ μα καλάν ο Erdoğan, ο Πρόεδρος της Τουρκίας, εν νεν φανατικός ισλαμιστής και λέγεται μάλιστα ότι ενίσχυε και το ISIS (Ισλαμικό Κράτος) ένα διάστημα; Ξεκάθαρα περιπαίζουν τον κόσμο πλέον!

Υστερογραφική σημείωση 14/10/2015:

Σήμερα γνωστοποιήθηκε ότι οι δύο βομβιστες καμικάζι που ανατινάχθηκαν στην Άγκυρα το περασμένο Σαββάτο σκοτώνοντας πάνω από 100 ανθρώπους ήταν σεσημασμένοι φανατικοί μουσουλμάνοι γνωστοί για τη γενικότερη συμπεριφορά και δραστηριότητα τους στις αστυνομικές αρχές. Ε, ρε αυτό το βαθύ ακροδεξιό τουρκικό [κι όχι μόνο] κράτος!

- την ίδια ώρα η καταπίεση, η αυταρχικότατη και οι διακρίσεις των ισραηλινών σε βάρος των παλαιστινίων τόσο μέσα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη όσο και μέσα στο ίδιο το Ισραήλ (πολλά τα αιματηρά επεισόδια και μέσα στην ίδια την Ιερουσαλήμ), πυροδοτούν μια νέα [την Τρίτη στη σειρά] Intifada. Ήδη οι νεκροί παλαιστίνιοι έχουν ξεπεράσει τους 20 μεταξύ των οποίων και μία έγκυος γυναίκα και το τρίχρονο κοριτσάκι της... 

Παντού φασισμός. Κατά που θα ‘λεγε κι ο Ναζίμ Χικμέτ (αν ζούσε σήμερα) «και κάθε πρωί, γιατρέ, πάντα η καρδιά μου, στην ανατολική Μεσόγειο, τουφεκίζεται…»]

*************************************

Περαιτέρω σχόλια 

(όχι μόνο δικά ΜΟΥ)

1. Για τις πολιτικές σκοπιμότητες που συνήθως συνοδεύουν τις βραβεύσεις με Νόμπελ, παραθέτουμε πιο κάτω κι ένα παραπολιτικό σχόλιο του (εξ αριστερών) συντάκτη του “Φιλελευθέρου” Γιώργου Φράγκου (Γ. Φρ.) [από την έκδοση της εφημερίδας του Σαββάτου 10 τ’ Οκτώβρη] το οποίο έχει να κάνει με την απονομή του φετινού Νόμπελ Λογοτεχνίας στην εκ Λευκορωσίας ορμώμενη Σβετλάνα Αλεξίεβιτς [Svetlana Alexievich]...

Τελευταία ήρθε στα χέρια ΜΟΥ το βιβλίο της Αλεξίεβιτς “Μολυβένιοι στρατιώτες”, το οποίο αποτελεί μιαν καταγραφή αφηγήσεων και προσωπικών μαρτυριών σοβιετικών στρατιωτών και αξιωματικών που πολέμησαν στο Αφγανιστάν κατά των Μουτζιαχεντίν (Ταλιμπάν) για να στηρίξουν το τότε φιλοκομμουνιστικό καθεστώς της χώρας, καθώς και συγγενών και φίλων τους. Ένας κριτικός βιβλίου ονόμασε την Σβετλάνα Αλεξίεβιτς “συλλέκτρια ανθρώπινων εμπειριών”... . Αποτελεί όμως αυτό το είδος της γραφής, λογοτεχνία;

Με την ευκαιρία να σημειώσω ότι για το μακρινό Αφγανιστάν και την αποτυχημένη επαναστατική προσπάθεια των φιλοσοβιετικών Αφγανών Κομμουνιστών να βάλουν (μέσω του λεγόμενου «μη καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης») τις βάσεις για την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας (μετά που μέσα από μια στρατιωτική εξέγερση κατέλαβαν, το 1978, την εξουσία), έγραψα πριν μερικά χρόνια ένα μακροσκελές άρθρο, όμως τελικά  δεν κατάφερα να το δημοσιεύσω. Κι έκτοτε τούτο παραμένει καταχωνιασμένο στα συρτάρια του Word ΜΟΥ. Αναφορά στο συγκεκριμένο πόνημα ΜΟΥ έκανα και στην ανάρτηση ΜΟΥ με αρ. 2/2011... 

Ίσως κάποια στιγμή γράψω και λίγα λόγια για τον «μη καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης» [με στόχο τον Σοσιαλισμό] τον οποίο ακολούθησαν διάφορες υπανάπτυκτες χώρες, (κυρίως πρώην αποικίες) και ο οποίος έχει ΠΑΝΤΟΥ ανά τον κόσμο αποτύχει! Η ανυπαρξία ισχυρής και συνειδητοποιημένης ταξικά και πολιτικά εργατικής τάξης συνέβαλε τα μέγιστα σ’ αυτήν την αποτυχία. Έτσι πληρείται και το ρηθέν υπό των κλασικών του Σοσιαλισμού, ότι χωρίς εργατική τάξη σοσιαλισμός δεν γίνεται

Γράφει, λοιπόν, ο Γ. Φρ, [που προς στιγμή τον ξεχάσαμε] στο σχόλιο του με τίτλο “Το Νόμπελ της Σβετλάνας”, που αντιγράφω πιο κάτω:

«Δεν θα ήθελα να κάμω τον συνήγορο κανενός ανελεύθερου καθεστώτος, κανενός κράτους με πασιφανή δημοκρατικά ελλείμματα. Ωστόσο, θα ήθελα, να πάρει μια φορά το Νόμπελ Λογοτεχνίας κι ένας συγγραφέας, που να μην είναι κατ’ ανάγκην αντικαθεστωτικός στη χώρα του, που να μην είναι πολιτικός εξορισμός, αυτοβούλως ή δια της βίας.

Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς από τη Λευκορωσία, νικήτρια του Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015 όπως ανακοινώθηκε προχθές, είναι περισσότερο ακτιβίστρια παρά λογοτέχνιδα, περισσότερο δημοσιογράφος παρά πεζογράφος. Μπορεί να υπηρετεί υψηλές αρχές και αξίες, το κάνει όμως ποικιλότροπα και μόνο εν μέρει με το λογοτεχνικό της έργο. Αν κρίνουμε τη λογοτεχνία της με αμιγώς πολιτικούς όρους, βραβεύοντας πότε ανατολικοευρωπαίους και πότε Κινέζους συγγραφείς, τότε κάνουμε αυτό που στα λόγια καταδικάζουμε με βδελυγμία. Κρίνουμε τη λογοτεχνία ιδεοληπτικά και αποκλειστικά και μόνο με βάση της στράτευση της. Οι αισθητικές παράμετροι που πάνε; Κρίμα...» 

[Μια απορία ΜΟΝΟ από μέρους ΜΑΣ στο σχόλιο του Γ. Φρ: Έχει πρόβλημα και ενοχλείται γενικώς με τη «στράτευση της λογοτεχνίας», ο αρθρογράφος του “Φιλελευθερου”; Και με τους λογοτέχνες που (συ)στρατεύονται με την Αριστερά;]...

2. Τις επεμβάσεις και παρεμβάσεις των τελευταίων χρόνων από πλευράς των Δυτικών στον Αραβικό κόσμο τις επεξηγεί αναλυτικά και με διαλεκτικό τρόπο, ο Αριστερός ιστορικός [και συνεργαζόμενος πολλάκις με το ΚΚΕ] Καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης Γιώργος Μαργαρίτης, σε άρθρο του υπό τον τίτλο “Η παλιά σχέση”, στην “Εφημερίδα των Συντακτών”, του περασμένου Σαββάτου (10/10/2015). Γράφει, λοιπόν, μεταξύ άλλο ο Σύντροφος Καθηγητής [και πράγματι Καθηγητής σε όλα ΤΟΥ]: 

«... ο κόσμος άλλαζε και προοδευτικά τα πλεονεκτήματα της Ευρώπης [σημ.: σε βάρος του αραβικού κόσμου] χάνονταν. Στα δικά μας χρόνια τα δημογραφικά δεδομένα, τα στρατιωτικά συνακόλουθα, γύρισαν προς την πλευρά των Αράβων.

Η υπόθαλψη και η πρόκληση της «αραβικής άνοιξης» ήρθε σε αυτή τη δυσμενή συγκυρία. Η κεντρική ιδέα έμοιαζε εξαιρετική –έτσι συνήθως γίνεται στο ξεκίνημα φιλόδοξων πολιτικών σχεδίων. Η Ευρώπη –ενιαία πλέον μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου–, με την απαραίτητη βοήθεια των ΗΠΑ, θα κατέστρεφε τα αραβικά καθεστώτα που κρατούσαν αποστάσεις από τη “Δύση”

Θα επαναλάμβανε με τον τρόπο αυτό τη μεγάλη της επιτυχία του 1990 –την ανατροπή των Λαϊκών Δημοκρατιών– και την προσαρμογή των χωρών αυτών στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής διαμέσου των «πορτοκαλί επαναστάσεων». Με την εκτατική διεύρυνση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού καπιταλισμού, θα ξορκιζόταν για λίγο καιρό ακόμα η κρίση.

Η δημογραφία –όπως και πολλά άλλα– πρόδωσε τους σχεδιασμούς. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε εκατό χρόνια νωρίτερα, ετούτη τη φορά οι “Δυτικοί” δεν είχαν ούτε το δημογραφικό ούτε το στρατιωτικό βάρος για να κατακτήσουν τα κράτη αυτά. Το πληθυσμιακό άθροισμα Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρίας, Λιβύης φτάνει τα 100 εκατομμύρια! Με την Αίγυπτο και την αραβική χερσόνησο πλησιάζει τα 300!

Περιορίστηκαν λοιπόν στην καταστροφή των κρατών αυτών και ειδικότερα των μεσοαστικών στρωμάτων που αποτελούσαν στηρίγματα των εκεί καθεστώτων και των αντίστοιχων κρατικών μηχανισμών. Η εμφανής αδυναμία κατάκτησης αποστέρησε τη Δύση από τη δυνατότητα δημιουργίας σύμμαχων προς την υπόθεσή της δυνάμεων. Τα κράτη, λοιπόν, απλά διαλύθηκαν – ούτε υποτάχθηκαν ούτε προσαρμόστηκαν...»

Για το copy-paste, τα εισαγωγικά και καταληχτικά σχόλια και τις σημειώσεις,

Anef_Oriwn

[ένα μπάχαλο τα ‘χουν κάνει οι απανταχού ιμπεριαλιστές/καπιταλιστές στον μαχαλλά μας κι όχι μόνο]

Δευτέρα 12/10/2105

**********************************

Υστερόγραφον (18/10/2015 – 11: 30 π.μ.):

Πολύ ενδιαφέρον, διαχρονικά επίκαιρο και έμπλεο καπιταλιστικής ευτυχίας και το σημερινό άρθρο της αγαπητής Ελένης Μαύρου, στη “Χαραυγή”. Θέμα του η παγκόσμια φτώχια [έτερο γνώρισμα του αγγελικά πλασμένου καπιταλιστικού κόσμου] και τίτλος του η γνωστή [για τους πιο ψαγμένους] ρήση του Μαχάτμα Γκάντι “Η φτώχεια είναι η μεγαλύτερη μορφή βίας”. Μόλις αυτό αναρτηθεί στο διαδίκτυο θα ΣΑΣ δώσουμε και το σχετικό link για να το διαβάσετε... [Σημ. 18/10/2015 – 5:25 μ.μ.: Τελικά το link που παραπέμπει στο άρθρο της Ελένης Μαύρου είναι: http://dialogos.com.cy/blog/i-ftochia-ine-i-megaliteri-morfi-vias/]... Στο άρθρο καταγράφονται για τη φτώχεια παγκοσμίως. Εμείς επιφυλασσόμαστε να το αναδημοσιεύσουμε εδώ στο Blog ΜΑΣ σε ευθετότερο χρόνο και με την πρώτη ευκαιρία.

Anef_Oriwn
[η θάλασσα τον Οκτώβρη είναι εξαιρετική]

Κυριακή 18/10/2015
[τ’ “Άη” Λουκά, λένε, σήμερα κι έshει -σ’ όσους αρέσκουν τα παναῢρκα- πανηγύρι στην Αραδίππου˙ να ζήσουν οι Λουκήες τζι’ οι Λουκίες!]... 

Ανάρτηση 44/2015 [επίκαιρη, συνεχιζόμενη, διεθνο-πολιτική, συριακή, αντιιμπεριαλιστική κι αριστερο-θεωρητική, blogger-ική και στατιστική] – Διάφορα ζητήματα και ερωτήματα που απορρέουν από τη συζήτηση στην προ-προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ, για τη Συρία... (Και μερικά στατιστικά στοιχεία για το Blog)...

Προλογικό σημείωμα [για να ευλο(γ)ήσουμε και λίγο τα γένια ΜΑΣ]...

Η αυξημένη κίνηση και επισκεψιμότητα που είχε το Blog ΜΑΣ τις τελευταίες μέρες, προφανώς λόγω της προ-προηγούμενης (της No. 42/2015) ανάρτησης ΜΑΣ, ΜΆΣ εξέπληξε ευχάριστα. Ήταν κάτι που ομολογουμένως δεν το περιμέναμε. Βλέπετε και το blogging έχει γενικότερα πάψει προ πολλού να είναι το πιο ελκυστικό και το πιο δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης [ηττήθηκε κατά κράτος από το Facebook!], αλλά και γιατί το θέμα της ανάρτησης ΜΑΣ ειδικότερα [που ήταν η στρατιωτικο-πολιτική κατάσταση στη Συρία, όπως διαμορφώνεται μετά την εκεί επέμβαση/παρέμβαση στη χώρα και της Ρωσίας] δεν ήταν και τόσο πιασάρικο....[Δεν είχαμε, ας πούμεν, ένα πιο ενδιαφέρον πολιτικό θέμα, όπως τις «εντυπωσιακές» αμφιέσεις κάποιων ελληνίδων βουλευτίνων κατά την ορκωμοσία της νέας ελληνικής Βουλής πριν μερικές μέρες]...

Αλλά παρά τις εν λόγω αντιξοότητες έχουμε διαψευστεί στις εκτιμήσεις ΜΑΣ! Σ’ αυτό [και κυρίως για την αυξημένη κίνηση που παρατηρήθηκε] βοήθησαν προφανώς και κάποιες παρεμβάσεις σχολιογράφων. Αν και τούτοι ήταν μόνο  4-5, εντούτοις κατάφεραν κι έδωσαν ερεθίσματα για την ανάπτυξη και διεξαγωγή μιας ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας συζήτησης, γύρω από κάποια θεωρητικά και πρακτικά ζητήματα που αφορούν την Αριστερά και το διεθνές Κομμουνιστικό κίνημα.  

*******************************

{Μια παρένθεση για ολίγα στατιστικά για το Blog ΜΑΣ – για να ευλογήσουμε και τα γένια ΜΑΣ!

Με την ευκαιρία θα θέλαμε να παραθέσουμε και τα εξής στατιστικά στοιχεία μια κι έχουμε και το χούι να παρακολουθούμε και να παρατηρούμε και τις μετρήσεις που αφορούν την κίνηση του Blog: Μετά από μακράν περίοδο ξηρασίας [και με τις επισκέψεις στο blog να κυμαίνονται καθημερινά γύρω στις 30-40 και να ανεβαίνουν στις 70 περίπου και κάποτε μέχρι και τις 80 σε καλές μέρες, που συνήθως είναι πρώτες μια – δύο κάποιας νέας ενδιαφέρουσας ανάρτησης ΜΑΣ], παρατηρήσαμε ότι κατά τις πρώτες 4-5 μέρες τις προ-προηγούμενης ανάρτησης ΜΑΣ, οι επισκέψεις ανέβηκαν πάνω - κάτω στες 100 πλησιάζοντας σε μια περίπτωση και στις 140! Να αναφέρω ότι ο συνολικός αριθμός επισκέψεων για την εν λόγω (δηλ. την προ-προηγούμενη) ανάρτηση ΜΑΣ, ανερχόταν μέχρι πριν λίγο στις 253 (!) [και τα σχόλια στα 36] καθιστώντας την ως μια από τις πιο επισκέψιμες [και πιο δημοφιλείς] γι’ αυτήν την όχι και πολύ δραστήρια (blogger-ικά) και παραγωγική από μέρους ΜΑΣ χρονιά...

Να σημειώσω επίσης για σκοπούς ιστορίας (του Blog) και στατιστικής, ότι για φέτος οι πιο δημοφιλείς αναρτήσεις ήταν κάποιες που κάναμε κυρίως στις αρχές της χρόνιας:

Τα σκήπτρα τα κρατεί η ανάρτηση ΜΑΣ με αρ. 30/2015 με την οποία δημοσιοποιούσα την απόφαση ΜΟΥ να κατεβάσω τα ρολά του Μαγαζιού ΜΟΥ και παράλληλα αποχαιρετούσα στους επισκέπτες και θαμώνες του Blog... [Άσχετο αν πού και πού συνεχίζω να γράφω και σποραδικά να κάμνω αναρτήσεις]... Η συγκεκριμένη ανάρτηση συγκεντρώνει (μέχρι και σήμερα) 378 επισκέψεις, ενώ έχει 21 παρεμβάσεις με σχόλια.

Η δεύτερη σε δημοτικότητα ανάρτηση ΜΑΣ ήταν η No. 5/2015 με 306 επισκέψεις και 36 σχόλια. Θέμα της ανάρτησης τα μετεκλογικά των ελληνικών εκλογών της 25^ης του περασμένου Γενάρη.

Τρίτη στη σειρά (για φέτος) έρχεται η ανάρτηση ΜΟΥ με αρ. 10/2015 με θέμα τις οικονομικο-πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και με 203 επισκέψεις  και 34 σχόλια [τα πιο πολλά δικά μου όμως]... Πάντως φαίνεται να τραβούν τα θέματα για τη Μητέρα -  Πατρίδα...  

Τα πιο πολλά σχόλια όμως για φέτος [σύνολο 41 σε 238 επισκέψεις] τα τα συγκέντρωσε μια άλλη ανάρτηση ΜΑΣ, η No. 8/2015 που είχε ως  θέμα το λεγόμενο «γερμανικό [οικονομικό]  θαύμα». Φαίνεται πως κάποιους τους απασχολούν τα θαύματα κι άλλες μεταφυσικές καταστάσεις... 

Να σημειώσω επίσης ότι αυτή την  εποχή επισκέψεις πολλές [ξεπέρασαν τις 80] συγκεντρώνει και μια απλή, πλην όμως πολύ παλιά ανάρτηση ΜΑΣ [του πρώτου χρόνου ζωής του Blog], η 41^η ανάρτηση του 2008, κυρίως γιατί κάναμε παραπομπή σ’ αυτήν στην προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ. Τούτη είχε ως θέμα τον αφορισμό του Τεύκρου Ανθία για το αντιθρησκευτικό ποίημα του “Δευτέρα Παρουσία” (εκτεταμένα αποσπάσματα του οποίου παραθέτουμε εκεί) και επανήλθε στην επικαιρότητα τώρα με τον αφορισμό του Πιτσιλλίδη.

Με την ευκαιρία να σημειώσουμε επίσης ότι οι πρώτες τρεις πιο δημοφιλείς αναρτήσεις του Blog σ’ αυτά τα εφτάμισι χρόνια ζωής του είναι κατά σειρά:

1. Η ανάρτηση 91/2011 με θέμα το Πόρισμα της Αστυνομίας για την έκρηξη στο Μαρί κι ένα σύντομο άρθρο της “Χαραυγής” για το «ποιος είναι τελικά ο κ. Πολυβίου» [1787 επισκέψεις]...

2. Η ανάρτηση 60/2012, όπου αναδημοσιεύσαμε ένα άρθρο του έλληνα πανεπιστημιακού Γιώργου Ρούση «για το ΚΚΕ και την ενότητα της Αριστεράς» [1414 επισκέψεις]...

3. Η ανάρτηση 68/2011 με ‘σκέψεις, απορίες και (δι)ερωτήματα ενός “δογματικού” ή/και «ακραίου» Αριστερού’, δηλ. της Αφεντομουτσουνάρας ΜΟΥ [1372 επισκέψεις]...}

*******************************

Υστερογραφική σημείωση 14/10/2015 – 10:25 π.μ.:

Επίσης να πω ότι η προηγούμενη ΜΑΣ ανάρτηση με αρ. 43/2015 που είχε ως θέμα «τα  έργα και τις ημέρες του Υπερυπουργού Σωκράτη Χάσικου», είχε μειωμένη κίνηση [κάπου 80 επισκέψεις και μόλις ένα σχόλιο κι αυτό δικό ΜΟΥ]... Επανήλθαμε, δηλαδή, στα συνήθη και στα ρουτινιάρικα! 

************************************

Μερικά απορρέοντα, (από τη συζήτηση στην προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ), ζητήματα και ερωτήματα

Κι επανέρχομαι στη συζήτηση που έγινε στην προ-προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ για να καταθέσω κάποια ερωτήματα και προβληματισμούς ΜΟΥ [κυρίως για το ζήτημα της επέμβασης της Ρωσσίας στη Συρία] που προκύπτουν ή απορρέουν από διάφορα που λέχθηκαν στην εκεί συζήτηση και από το άρθρο του Ε.Β., [ή Ελισαίου Βαγενά, κατά τον φίλο σχολιογράφο Eriugena - και προφανώς έχει δίκιο!], που αναδημοσιεύσαμε, αλλά και σε συζητήσεις σε ελλαδικά blogs, όπως στού “Fadomduck2” [δείτε εδώ -168(!) σχόλια είχε αυτή η ανάρτηση- κι εκεί - 77(!) τα σχόλια σ’ αυτήν την ανάρτηση- τις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις του φιλο-ΚΚΕ Blogοδεσπότη], καθώς και στου “Σφυροδρέπανου”, εδώ. 

Επίσης εντύπωση ΜΑΣ έχει κάνει που έτερος φιλο-ΚΚΕ blogger, o Fristuti, [έχων ανά πάσα στιγμή γνώμη κι άποψη επί παντός επιστητού που αφορά το κομμουνιστικό κίνημα] «δεν έχει ακόμα [σχηματίσει] δικιά του θέση», για το εν λόγω επίμαχο ζήτημα... 

Πάμε, λοιπόν, σε μερικά θεωρητικο-ιδεολογικά ζητήματα, ερωτήματα κι ανάλογους προβληματισμούς που προκύπτουν από την στρατιωτική εμπλοκή των ρώσων στη Συρία:

[Να τονίσω ότι οι όποιες αναφορές στο ΚΚΕ δεν γίνονται με σκοπό την άσκηση κριτικής στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, αλλά για σκοπούς παράθεσης παραδειγμάτων για κάποια ζητήματα]...

1. Στη συζήτηση [στο Blog ΜΟΥ], έγινε ουκ ολίγες φορές, αναφορά σε πολιτικές κράτησης/διατήρησης «ίσων αποστάσεων» από τους δύο ιμπεριαλιστικούς/καπιταλιστικούς πόλους – δηλ. την Αμερική και Ευρώπη από τη μια και τη Ρωσία από την άλλη. Σίγουρα η Ρωσία ενεπλάκη στο συριακό [παρεμβαίνοντας  στρατιωτικά στη Σύρια και βομβαρδίζοντας θέσεις της συριακής ένοπλης αντιπολίτευσης και κυρίως των φονταμενταλιστών του ISIS] με σκοπό να υπερασπιστεί και να  διασφαλίσει τα δικά της (οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά) συμφέροντα στη χώρα, αλλά και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Υπάρχουν (μεταξύ των δύο χωρών) οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις [όπως η ρωσική ναυτική βάση στην πόλη Tartus], οι οποίες θα διατηρηθούν ΜΟΝΟ αν θα παραμείνει το καθεστώς Άσαντ στην εξουσία. Αφού, λοιπόν, οι δύο χώρες έχουν μεταξύ τους σχέσεις και συμφωνίες, δεν είναι φυσικό η Συρία να ζητήσει τη βοήθεια της Ρωσσίας για να αποκρούσει την (ιμπεριαλιστική) επέμβαση του ΝΑΤΟ και των τζιηχαντιστών, των μέχρι πρότινος σύμμαχων των Δυτικών; Η συγκεκριμένη αντιπαράθεση μεταξύ των δύο ιμπεριαλιστικών/καπιταλιστικών πόλων στη Συρία [έστω κι αν αυτή η αντιπαράθεση δημιουργεί κινδύνους για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου], δεν προκαλεί ρήγματα στο ιμπεριαλιστικό/καπιταλιστικό στρατόπεδο, τα οποία πρέπει να αξιοποιηθούν από τα αντιιμπεριαλιστικά αριστερά κινήματα;

2. Α, και παρεμπιπτόντως γιατί το ΚΚΕ κάποτε υποστήριξε τη σύμμαχο της ιμπεριαλιστικής/καπιταλιστικής  Ρωσίας, την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία, όταν το ΝΑΤΟ την βομβάρδιζε ασυστόλως επιδιώκοντας [ομού μετά των Ηνωμέντου ων Πολιτειών και της Ευρώπης και της Αμέρικκας] να τη διαλύσει και να εξαφανίσει από τον χάρτη της Ευρώπης; Γιατί δεν εφάρμοσε και τότε, (το ΚΚΕ) πολιτική «ίσων αποστάσεων»; Αλλά ξέχασα, τότε [το 1999] ήταν σε ισχύ η συνεδριακή απόφαση και το Πρόγραμμα για τη συγκρότηση του λεγόμενου το ΑΑΔΜ (Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου), το οποίο (Πρόγραμμα) προφανώς κρίθηκε σε κατοπινό στάδιο ως ρεφορμιστικό, γι’ αυτό και το αντικατάστησε με το Πρόγραμμα για τη “Λαϊκή εξουσία”...

3. Σε σχέση με τα πιο πάνω, να σημειώσω πως, όπως ορθώς διερωτάται και ο Trash (o Blogοδεσπότης του “Fadomduck2”) σε σχόλιο ΤΟΥ στο blog ΤΟΥ, κι αναλόγως κι ΕΓΩ προβληματίζομαι για το «ποιαν εξουσία θα κερδίσει [και] ποια εργατική τάξη, όταν η Συρία θα έχει διασπαστεί σε 3-4 αμερικάνικα και τζιχαντιστικά προτεκτοράτα»;

Και συνεχίζω για να προσυπογράψω και το ρητορικό ερώτημα ΤΟΥ που υπόβαλε (ο Trash) σε κάποιο άλλο σχόλιο ΤΟΥ: «...εάν ευοδωθεί το σχέδιο των αμερικάνων για διάλυση της Συρίας σε δύο-τρία ΝΑΤΟϊκά προτεκτοράτα και σε ένα κομμάτι που θα ελέγχεται από τους Ισλαμιστές κανίβαλους του ISIS, θα υπάρχουν συνθήκες που θα επιτρέπουν καν την σκέψη για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας;»

4. Όλα τα πιο πάνω όμως, παραπέμπουν και σ’ ένα άλλο πολύ σημαντικό ερώτημα/ζήτημα: Αν όπως γράφει [στον επίλογο του κειμένου του] κι ο αρθρογράφος Ε.Β. του “Ριζοσπάστη” «η πάλη του συριακού λαού μπορεί να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα στο βαθμό που συνδέεται με την πάλη για μια πατρίδα απαλλαγμένη από τους κεφαλαιοκράτες, έξω από όλους τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, μια πατρίδα όπου η εργατική τάξη θα είναι στην εξουσία, ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει» [δηλ. μια πάλη που να έχει ως στρατηγικό στόχο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της συριακής κοινωνίας], δεν θα ήταν ενδιαφέρον να (ξανα)δούμε [όχι μόνο για τη Συρία, αλλά και για την Ελλάδα και για την Κύπρο και την για Πορτογαλία, όπου τις προάλλες είχαν κι αυτοί εκλογές και τα αποτελέσματα έδειξαν μια στροφή προς τα αριστερά], το κομβικό (μαρξιστικό) ζήτημα ότι ΔΕΝ επιβιώνει σοσιαλισμός σε μια ΜΟΝΟ χώρα; Δεν είναι πια καιρός τα κόμματα που διατείνονται ή/και διατυμπανίζουν πως εκφράζουν και εκπροσωπούν τους εργαζόμενους [κομμουνιστικά και άλλα αριστερά κόμματα] να βάλουν βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους που να οδηγούν τις χώρες τους στον Σοσιαλισμό σε περιφερειακό πλέον επίπεδο, κι όχι απλώς σε εθνικό;    

5. Με την ευκαιρία αυτήν, να υποβάλουμε και το ερώτημα για το τι λένε κάποιοι [“άγιοι πατέρες” και διαπρύσιοι “ιεροκήρυκες” του Μαρξισμού – Λενινισμού - όπως οι ίδιοι τον αντιλαμβάνονται φυσικά] για τη δήλωση του Γενικού Γραμματέα του Πορτογαλικού ΚομμουνιστικούΚόμματος, Ζερόνιμο ντε Σόουζα, που μετά τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών στη χώρα, είπε πως «μια λύση για τον σχηματισμό κυβέρνησης, που αναπόφευκτα περιλαμβάνει τους Σοσιαλιστές, θα έχει την πολιτική μας υποστήριξη, για να σταματήσει η επανάληψη αυτής της πολιτικής (της λιτότητας)» [της  κεντροδεξιάς παράταξης]...  
Στις πορτογαλικές εκλογές που έγιναν την προπερασμένη Κυριακή ο Κεντροδεξιός Συνασπισμός απέτυχε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία, [είχε πτώση πέραν των 10 ποσοστιαίων μονάδων με τα ποσοστά του να κυμαίνονται γύρω στο 38%, από το 50% που ήταν στις προηγούμενες εκλογές και τις έδρες του να περιορίζονται στις 104 – το σύνολο των εδρών στην πορτογαλική Βουλή είναι 230], ενώ υπήρξε παράλληλα και στροφή προς τα Αριστερά κι άνοδος των κομμάτων της Αριστεράς – οι Σοσιαλιστές εξασφάλισαν 85 έδρες, το Μπλοκ της Αριστεράς 19 και η Συμμαχία του  Κομμουνιστικού Κόμματος με τους Πράσινους 17... Τα τελικά αποτελέσματα μπορείτε να τα δείτε αναλυτικά εδώ...

Να αναμένω σχόλια και απαντήσεις στα ερωτήματα ΜΟΥ και στα ζητήματα που έθεσα;

Anef­_Oriwn

[να μαδήσουμε κι λίγο τη μαργαρίτα; είναι ιμπεριαλιστική η Ρωσία, (ή) δεν είναι ιμπεριαλιστική η Ρωσσία;]

Τρίτη 13/10/2015

Ανάρτηση 43/2015 [επίκαιρη, κυπριακή, Χάσικη, κοντραριστική, cowboy-ική, αντι-αυταρχική κι αντι-ετσιθελική] – Έργα και ημέρες του Υπερυπουργού Σωκράτη Χάσικου...

Ξέρετε τί είναι εκείνο που προκάλεσε τελευταίες μέρες τη συγκρουσιακη αντιπαράθεση [δηλ. ποια είναι η ουσία και το βαθύτερο περιεχόμενο της κόντρας] μεταξύ του Υπερυπουργού του Νίκαρου, του cowboy πιστολέρο [που όλους τους πυροβολεί κι όλους τους γράφει – ξέρετε που!] Σωκράτη Χάσικου και του Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη; Να σημειώσουμε ότι ο κυρ-Οδυσσέας την είδε Ηρακλής [που με απαράμιλλο ζήλο θα καθαρίσει του Στάβλους του Αυγεία στην ευρύτερη Δημόσια Υπηρεσία], καθώς και Ιαβέρης [που θα επιβάλει την τάξη σύμφωνα με το γράμμα του Νόμου και θα τερματίσει έτσι την κάθε ασυδοσία], όπως και Μεσσίας [που θα σώσει τον τόπο από τα προπατορικά του αμαρτήματα, έτσι που να πάψουν «αμαρτίαι γονέων [να] παιδεύουσι τέκνα»]...

Πώς όμως νομίζει, πώς θα καταφέρει να πετύχει τα πιο πάνω; Πώς θα σάσει (φτιάξει), [οικονομικά και άλλως πως], τον παραπαίοντα κυπριακό καπιταλισμό και να εκσυγχρονίσει το εκφυλισμένο και ξεπερασμένο πλέον κυπριακό αστικό εποικοδόμημα; ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ και ΜΌΝΟ μέσα από τεχνοκρατικές και νομικές διαδικασίες και χωρίς να αγγίζει καν τις πολιτικές διαστάσεις και τους βαθύτερους κοινωνικοοικονομικούς  λόγους που προκαλούν τις ατασθαλίες και τα σκάνδαλα που εντοπίζει και αποκαλύπτει η Ελεγκτική Υπηρεσία της οποίας προΐσταται; Κούνια που τον κούναγε τον κυρ- Ελεγκτή! Η διαφθορά, οι μίζες και τα οικονομικά σκάνδαλα αποτελούν εγγενές γνώρισμα του Καπιταλισμού σ’ ΟΛΟ τον κόσμο. Νυν και αεί  υπέρ χρημάτων [στον Καπιταλισμό] ο αγώνας! Σίγουρα θα άκουσες τι έχει γίνει στην πρωτοπόρο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ηθικότατη και παραδειγματική Γερμανία με το λογισμικό της Volkswagen που ΣΚΟΠΙΜΩΣ παραπλανούσε κόσμο και κοσμάκη και παρουσίασε εκπομπές πολύ λιγότερων ρύπων για  εκατομμύρια αυτοκίνητα που παρήγαγε.

Πλανάται πλάνην οικτράν ο κυρ-Οδυσσέας αν νομίζει πως από μόνος του ως τεχνοκράτης και χωρίς ΚΑΘΟΛΟΥ ριζοσπαστικές πολιτικές και κοινωνικές κινήσεις, θα μπορούσε να ξεριζώσει κατεστημένα (πολιτικά και οικονομικά), αυταρχικές και ετσιθελικές συμπεριφορές και αναχρονιστικές και συντηρητικές νοοτροπίες, που έχουν εδώ και χρόνια εδραιωθεί στην κυπριακή κοινωνία και συναποτελούν αυτό που ονομάζουμε “βαθύ κράτος της (ελληνοκυπριακής) Δεξιάς” με τους υπηκόους του να μην θέλουν ΠΟΣΩΣ «την κουτάλα [να] χάσουνε μαζί με τα ζουμιά»... Κι ας φωνάζει κι ας διαμαρτύρεται όσο θέλει!  

Έτσι λοιπόν και ο Υπερυπουργός κυρ-Σωκράτης, ως γνήσιος εκφραστής των δεξιών κατεστημένων και ο οποίος μια την άλλη καταφέρνει με διάφορα τερτίπια, ετσιθελικές συμπεριφορές, πολιτικές ματσαράγκες, παιδαριώδεις γκάφες, κακόγουστες ατάκες και εθνικιστικές φανφάρες, να βρίσκεται σχεδόν πάντα στην επικαιρότητα [θυμάστε τις πρόσφατες δηλώσεις του ότι προτιμούμε «χριστιανούς ορθόδοξους» σύριους πρόσφυγες να έρθουν στην Κύπρο, δηλ. αποκλείονται οι μουσουλμάνοι],

ΔΕΝ θα μπορούσε να ΜΗΝ ακολουθήσει την πεπατημένη και να ΜΗΝ έρθει σε σύγκρουση με πρόσωπα και καταστάσεις που επιδιώκουν έστω και μέσα σε καπιταλιστικά/αστικά πλαίσια να διορθώσουν [όπως νομίζουν] πράματα...   

Τι έγινε λοιπόν, με την ιστορία του ΧΥΤΥ στην Κόσσιη τζιαι  εφάαν τα μουστάτζζια τζιαι τα γενιά τους ο κυρ-Σωκράτης και ο κυρ-Οδυσσέας; Ο Cowboy Υπερυπουργός, μαθημένος να αποφασίζει (από μόνος ΤΟΥ) και να διατάζει [λαλούν τότε στο Πραξικόπημα που ήταν νεαρός, κυκλοφορούσε στο χωριό οπλισμένος με καλασνίκοφ], παρακάμπτοντας τις θεσμικές διαδικασίες για ανανέωση της σύμβασης διαχείρισης της Μονάδας Επεξεργασίας των Οικιακών Απορριμμάτων για τις Επαρχίες Λάρνακας και Αμμόχωστου στο ΧΥΤΥ Κόσσιης [από τον Εργολάβο που το κατασκεύασε], έκλεισε συμφωνία μαζί του για επέκταση της σύμβασης διαχείρισης με νέα μειωμένη τιμή...

Κοντολογίς ο κύριος Υπουργός χωρίς να προκηρύξει νέες πρόσφορες για τη διαχείριση του ΧΥΤΥ, αποφάσισε και κάλεσε στο Γραφείο του, δίκην ιδιώτη επιχειρηματία, τον Εργολάβο, κι αφού ως βέροι businessmen μίλησαν για τα business τους, έκλεισαν την συμφωνία για την επέκταση της χρονικής διάρκειας της σύμβασης. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά καθώς όλοι τώρα πρέπει να είναι happy και δη οι πολίτες που θα πληρώνουν πιο λίγα λεφτά [αν τελικά υπάρξει και μείωση στα τέλη!] για την αποκομιδή των σκουπιδιών τους, που κι αυτά επιλεκτικά τα μαζεύουνε κάποτε τα συνεργεία... [ΕΜΕΝΑ τις προάλλες δεν πήραν κάτι σακκούλια που είχα βγάλει με χόρτα για γίνει μετά το σώσε όταν έψαχνα το θέμα!]...

Όλοι, λοιπόν, πρέπει να χαιρόμαστε και να τιμούμε τον κυρ-Σωκράτη γιατί [όπως έγραφε και χτες πρωτοσέλιδα στην εφημερίδα της Οικογένειας, την “Αλήθεια”, ο πεθερός του Υπουργού, ο κυρ-Φρίξος – αλίμονο, να μην τον υπερασπιζόταν; τί την έχουν την εφημερίδα;], ενώ «ένας Υπουργός μίας προηγούμενης κυβέρνησης το 2006, υπέγραψε μια συμφωνία με εργολάβο για τα απόβλητα στην τιμή των 75 ευρώ τον τόνο [κι] ένας άλλος Υπουργός της σημερινής κυβέρνησης κατάφερε με σκληρή διαπραγμάτευση να μειώσει την τιμή στα μισά (39 ευρώ τον τόνο), διασφαλίζοντας για τους κατοίκους της περιοχής αρκετά εκατομμύρια που πήγαιναν στις τσέπες του εργολάβου με βάση την προηγούμενη σύμβαση»... 

Μα καλά, πού ξέρουν ο Υπουργός και οι παρατρεχάμενοι συνήγοροι ότι στην περίπτωση που ακολουθούνταν οι νενομισμένες θεσμικές διαδικασίες δεν θα είχαμε και πάλι μειωμένες τιμές και δη πιο χαμηλές; Έτσι θα γίνεται τώρα; Ο κάθε πολιτειακός αξιωματούχος θα κλείνει από μόνος του και χωρίς διαφανείς διαδικασίες, συμφωνίες και συμβάσεις [που θα αφορούν και έργα του Δημοσίου], γιατί έτσι έκρινε κι αποφάσισε ο ίδιος; Και στο τέλος να απαιτούν [κατά που γράφει και ο πεθερός] «να επαινέσουμε τις προσπάθειες εκείνου που κατάφερε να τις μειώσει στο ήμισυ»; Μα, τέλος πάντων, τι γίνεται με τον υγιή ανταγωνισμό της ελεύθερης καπιταλιστικής αγοράς; Εκτός κι αν εννοούν ως «υγιή ανταγωνισμό» αυτό που έκαμε πριν μερικά χρόνια η λεγόμενη Επιτροπή Προστασίας Ανταγωνισμού (ΕΠΑ) που επέβαλε τεραστία πρόστιμα στη CYTA γιατί μείωσε τις τιμές της για τους πελάτες και δεν  τις κράτησε ψηλά μέχρι που οι ιδιωτικές εταιρείες τηλεπικοινωνιών κερδίσουν μερίδιο στην αγορά... Μια τεραστία business είναι τελικά και η διαχείριση του αστικού κράτους. Και «ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ», θα ‘λεγε κι ο κυρ-Πεθερός!

Τι γύρευες κι ΕΣΥ ρε Σύντροφε τότε ξυπόλυτος στ’ αγκάθια;

[Την υπεράσπιση του Σωκράτη από το μένος του Οδυσσέα ανάλαβαν, πέραν του Πεθερού και πολλοί άλλοι, κυρίως δικηγόροι, όπως δύο Χρίστοι, ο Τριανταφυλλίδης και ο Πουργουρίδης. Ο πρώτος με δηλώσεις του στην χτεσινή “Αλήθεια” και ο δεύτερος με κείμενο του σήμερα στον “Πολίτη”. Όμως επ’ αυτών ίσως γράψω κάτι στα σχόλια]...

Παρόμοια πράματα έγιναν και με την υπόθεση της παροχής βίζας από τον κύριο ο Υπουργός των Εσωτερικών [πάλι αποφάσισε και διάταξε κατά την κρίση του] για είσοδο στη Δημοκρατία 800 φοιτητών από τρίτες χώρες, των οποίων όμως τα έγγραφα [όπως λέχθηκε] ήταν πλαστογραφημένα. Κι ο κυρ-Οδυσσέας προώθησε στο Γενικό Εισαγγελέα επιστολή για περαιτέρω διερεύνηση. Κι ακόμα πιο πολύ εξεμάνη ο Σωκράτης που δεν τον αφήνουν να κάνει τα δικά του...

Φυσικά συμπεριφορές και νοοτροπίες αλά “Χάσικος” πάντα θα υπάρχουν μέχρι που θα τες σαρώσει μια και καλή ένας αέρας πραγματικής προοδευτικότητας κι αλλαγής! Για την ώρα αντισταθείτε σ’ όλους τους λαφαζάνηες αστούς πολιτικάντηδες. Κι έρχονται και βουλευτικές, gamoto κι έχουμε ν’ ακούσουμε πολλά που λλόου τους! 

Anef_Oriwn

[αχ ρε Σωκράτη, εν θ’ αλλάξεις ποττέ ΣΟΥ! Έτσι ΣΕ θυμούμαι που τότε που ήσουν στρατιώτης!]

Παρασκευή 9/10/2015

Ανάρτηση 42/2015 [μακροσκελής, επίκαιρη, διεθνο-πολιτική, συριακή, αντιιμπεριαλιστική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα άρθρο από τον “Ριζοσπάστη” με θέμα την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης στη Συρία... (Και δυο λόγια για τον αφορισμό του Πιτσιλλίδη)...

Εισαγωγικά

Οφείλω να πω ότι στις  αρχικές ΜΟΥ σκέψεις ήταν να γράψω ένα κείμενο για τον θρυλικό και έμπλεο μεσαιωνικού θρησκευτικού κάλλους, αφορισμό του (αιρετικού) θεολόγου Αντρέα Πιτσιλλίδη από τους Ιεράρχες - Συνοδικούς  της Ελληνοκυπριακής [και υπό ηγεσία του Ττόμη Β΄ του Αθυρόστομου] Ορθόδοξης Εκκλησίας.

[Ο Πιτσιλλίδης, ως γνήσιο τέκνο της Εκκλησίας και της Δεξιάς, πολιτεύτηκε την τελευταία δεκαετία με τον ΔΗΣΥ και υπήρξε μάλιστα και βουλευτής και ευρωβουλευτής του κόμματος, αλλά εδώ και καιρό φαίνεται να έχει πέσει σε δυσμένεια, προφανώς για τις αιρετικές θρησκευτικές και θεολογικές του απόψεις. Θα τολμήσουν άραγε οι τού Κόμματος ΤΟΥ (φίλοι και μέχρι πρότινος συνεργάτες ΤΟΥ)  να αρθρώσουν λόγο για να υπερασπιστούν και τον ίδιο, αλλά και την (αστική) ελευθερία του λόγου, ή θα χάσουν τη λαλιά του και θα σιωπήσουν κρυβόμενοι κάτω από την τσσιούππαν του παπά-Ττόμη;]...

Τελικά όμως, σήμερα, μετά που περιδιάβασα ολίγο τι και στον “Ριζοσπάστη” (διαδικτυακώς), έκανα δεύτερες σκέψεις κι  αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι πιο σοβαρό: το τί τεκταίνεται στον πέραν της θάλασσας μαχαλά μας, και δη στα ανατολικά μας, στη γείτονα Συρία, και μάλιστα τώρα που μπήκαν στον πόλεμο [κατά του ISIS] και οι ρώσσοι, με σκοπό βασικά τη στήριξη του Άσαντ. [Η εμπλοκή της Ρωσίας στον πόλεμο στη Συρία είναι και το θέμα συζήτησης των τελευταίων μερικών ημερών, σε παρέες που αρέσκονται μεταξύ καφέ και παστόπιττας να συζητούν και τα της επικαιρότητας, κάτι που πράξαμε κι ΕΜΕΙΣ χτες και σήμερα παραθαλασσίως, μετά το πρωινό μπάνιο]... 

Αλίευσα, λοιπόν, γι’ αυτό τον σκοπό, ένα πολύ σπουδαίο άρθρο από τον σημερινό “Ριζοσπάστη”, όπου ο καλά ενημερωμένος αρθρογράφος του [που υπογράφει με τα αρχικά Ε.Β.] αναλύει και επεξηγεί με πραγματικά διαλεκτικό τρόπο, πώς έχουν τα πράματα στη γειτονική μας χώρα και ποιες εξελίξεις ή σενάρια μπορεί να αναμένονται εκεί τώρα μετά και την στρατιωτική/πολεμική επέμβαση/εμπλοκή των ρώσων˙ αναλύεται διεξοδικά το ιστορικό των επεμβάσεων των δυτικών δυνάμεων στη Συρία, ο συσχετισμός δυνάμεων στον εδώ και 4 χρόνια εμφύλιο που μαίνεται στη χώρα, το τεράστιο προσφυγικό πρόβλημα που έχει προκαλέσει ο πόλεμος και άλλα τινά ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και κατατοπιστικά...     

Αναφορικά με τον αφορισμό και το “καύσιμο στην πυρά” του Πιτσιλλίδη, ίσως επανέλθω... Όχι γιατί ΜΟΥ είναι συμπαθές το κοπέλλιν [λέει μεν ΚΑΙ σωστά πράματα για τη θρησκεία και την Εκκλησία, αλλά χαρακτηρίζεται από περισσή έπαρση και πολιτική ανωριμότητα που είναι κάτι που με ενοχλεί έντονα – παλαιοτέρα του τα ‘ψαλλα κι ΕΓΩ σε αναρτήσεις ΜΟΥ, όπως ας πούμεν, στην ανάρτηση ΜΟΥ με αρ. 29/2009]. Η όλη όμως ιστορία του αφορισμού, αποτελεί μια αυταρχική, αναχρονιστική κι ανελεύθερη παρέμβαση της Εκκλησίας στη δημόσια ζωή και απαράδεχτη απόπειρα λογοκρισίας όσων επιχειρούν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό και δη φιλελεύθερο και κριτικό λόγο...      

Αλήθεια, ο έτερος λαλίστατος θεολόγος, Θεόδωρος Κυριακού, που υπήρξε και καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και συχνά τα ψέλνει δημοσίως στους Ιεράρχες της Εκκλησίας και καταφέρεται κατά των αναχρονιστικών πρακτικών της [τούς τα ‘πε και χτες το πρωί στον “ΑΣΤΡΑ” με αφορμή τον αφορισμό του Πιτισλλίδη], δεν κινδυνεύει (κι αυτός) με αφορισμό; Κύριοι, κύριοι, Άγιοι της Εκκλησίας της Κύπρου, εν 21^ο αιώνα που έχουμε πλέον, γι’ αυτό ξαπολάτε τους αφορισμούς. Κι ΕΣΥ όμως, Κύριε, Κύριε Ησαΐα, που το παίζεις και προοδευτικός και διαλλαχτικός και ανεχτικός, πως και συγκατένευσες στον αφορισμό και στο ρίξιμο την πυρά του Πιτσιλλίδη, ακολουθώντας έτσι κατά πόδας τον σατράπη τον Πάφου Γεώργιο;

ΕΓΩ, πάντως για την ώρα θα ΣΑΣ παραπέμψω και σε μιαν άλλη ανάρτηση ΜΟΥ, [την 41^η του 2008], αφιερωμένη στον Κομμουνιστή κύπριο ποιητή Τεύκρο Ανθία, οποίος είχε κι αυτός αφοριστεί από την Εκκλησία της Κύπρου (το 1931), με αφορμή το αντιθρησκευτικό αντιθεϊκό ποίημα του “Δευτέρα Παρουσία”... [Εκεί, στην ανάρτηση ΜΟΥ, θα βρείτε και εκτενή αποσπάσματα από το ποίημα του Ανθία]...    

Και παρεμπιπτόντως, αν θέλουμε οικειοθελώς να ΜΑΣ αφορίσουν, τί πρέπει να κάνουμε; Να υποβάλουμε αίτηση στην (Α)Ιερά Συνοδό;

Τέλος πάντων όμως...

Ας πάμε τώρα στο άρθρο από τον “Ριζοσπάστη”… 

***************************************

Η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης περνά σε νέα φάση

Η Ρωσία δεν έμεινε στην άκρη

[του Ε.Β., από τον “Ριζοσπάστη” της Κυριακής 4 του Οκτώβρη 2015, σελ. 28, link: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8612356]

{Οι επιχρωματώσεις και οι υπογραμμίσεις είναι δικές ΜΟΥ}...

Στις 30 Σεπτέμβρη, με απόφαση της ρωσικής ηγεσίας ξεκίνησαν αεροπορικές επιδρομές στη Συρία, εναντίον του λεγόμενου “Ισλαμικού Κράτους”. Νωρίτερα, την ίδια μέρα, η Άνω Ρωσική Βουλή ενέκρινε αίτημα του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, για την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στο εξωτερικό, και συγκεκριμένα για τη στήριξη του Μπασάρ Άσαντ στη Συρία.

Η εξέλιξη αυτή ήρθε λίγες ώρες μετά την ομιλία του Ρώσου Προέδρου στον ΟΗΕ, όπου υπεραμύνθηκε των ρωσικών θέσεων για τη Συρία και την Ουκρανία, καθώς και μετά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του. Ωστόσο, δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία», αφού όλες οι πληροφορίες ανέφεραν τις τελευταίες βδομάδες την αύξηση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία και τη μεταφορά εκεί σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού.

Εκατομμύρια είναι οι πρόσφυγες που αναγκάστηκαν από την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία από το 2011 να εγκαταλείψουν τη χώρα τους

Κλιμάκωση της επέμβασης

Η εξέλιξη σαφώς και σηματοδοτεί την παραπέρα όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Να θυμίσουμε πως η ρωσική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, έρχεται μετά την επέμβαση των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Τουρκίας, των μοναρχιών του Κόλπου κ.ά. δυνάμεων στην περιοχή, που εκτυλίσσεται από το 2011.

Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή καταδίκασε αυτήν την επέμβαση [σημ. δική μου: εδώ δεν είναι ξεκάθαρο για ποιών την επέμβαση μιλά ο αρθρογράφος, αλλά υποθέτω πώς θα αναφέρεται μάλλον στην επέμβαση των δυτικών κι όχι των ρώσων] που έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για το λαό της Συρίας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Όταν αστικά κι οπορτουνιστικά κόμματα “πανηγύριζαν” για τη λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”, το Κόμμα μας αποκάλυψε την οργανωμένη επιχείρηση χρηματοδότησης κι εξοπλισμού από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της λεγόμενης αντιπολίτευσης στη Συρία, που είχαν ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, και τη συγκρότηση κι εξάπλωση του τέρατος του “Ισλαμικού Κράτους”, αλλά και τη δημιουργία ενός τεράστιου κύματος προσφύγων, τόσο στο εσωτερικό της χώρας (περίπου 10 εκατομμύρια άνθρωποι), όσο και προς το εξωτερικό (κυρίως σε Τουρκία, Λίβανο και Ιορδανία, όπου βρίσκονται γύρω στα 2 εκατομμύρια ξεριζωμένοι, όσοι εκ των οποίων έχουν τη δυνατότητα, προσπαθούν να φτάσουν σε χώρες της Ευρώπης).

Το στρατιωτικό “τοπίο” της συριακής σύγκρουσης

Είναι γνωστές οι στενές οικονομικές και πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις, που έχει η Ρωσία με το αστικό καθεστώς Άσαντ, που αποτελεί τα τελευταία 20 χρόνια σταθερό σύμμαχο της καπιταλιστικής Ρωσίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Σε μια περιοχή, δηλαδή, που παίζεται ένα μεγάλο γεωπολιτικό «παιχνίδι», με ισχυρούς “παίχτες”, όπως είναι οι ΗΠΑ, η ΕΕ, το Ισραήλ, η Τουρκία, η Αίγυπτος, οι μοναρχίες του Κόλπου.

Η επέμβαση αυτών των δυνάμεων στη Συρία, που αξιοποίησε υπαρκτά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα του καθεστώτος του Άσαντ, οδήγησε τη Συρία σε ένα σύνθετο πολιτικό - στρατιωτικό “παζλ”. Έτσι, μετά την “τριχοτόμηση”, στην οποία οδήγησε η αμερικανική εισβολή το Ιράκ (περιοχές που ελέγχει η κεντρική κυβέρνηση, οι Κούρδοι και το λεγόμενο ΙΚ), ένας ανάλογος διαμελισμός παρατηρείται και στη Συρία.

Οι πολιτικο-στρατιωτικές δυνάμεις, που παραμένουν πιστές στον Άσαντ, διατηρούν τον έλεγχο σε σημαντικό τμήμα της χώρας, γύρω στο 40% των εδαφών, που όμως είναι κατοικημένες και καλλιεργούμενες περιοχές.

Οι ένοπλες δυνάμεις του, υπολογίζεται ότι στα 5 χρόνια πολέμου, αντιμετωπίζουν μια κατάσταση φθοράς, που τις έχει αναγκάσει να συρρικνωθούν από τις 325 χιλιάδες, σε 150 χιλιάδες. Άλλες 60 χιλιάδες είναι στις δυνάμεις της καλά εξοπλισμένης Φρουράς, όπως και μερικές δεκάδες χιλιάδες είναι οι δυνάμεις της ένοπλης πολιτοφυλακής, καθώς και των δυνάμεων της λιβανικής “Χεζμπολάχ”, που αποτελεί σταθερό σύμμαχο του καθεστώτος. Με στρατιωτικούς συμβούλους, όπλα και πυρομαχικά όλο αυτό το διάστημα στηρίζουν το καθεστώς η Ρωσία και το Ιράν.

Ένα κομμάτι στα βόρεια της χώρας ελέγχουν οι πολιτοφυλακές των Κούρδων, που υπολογίζονται γύρω στις 30 χιλιάδες, από ελαφρά οπλισμένους άνδρες.

{Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να παραθέσω για τους Κούρδους της Συρίας, ένα πολύ σύντομο απόσπασμα από περσινό άρθρο του (κύπριου τουρκολόγου) Νίκου Μούδουρου: «Ο εμφύλιος στη Συρία και οι αλλαγές στις κοινωνικο-πολιτικές ισορροπίες, έφεραν τους Κούρδους σε θέση ισχύος με αποτέλεσμα την αυτονόμηση της Ροζιάβα και της ανάδειξης μιας νέας κουρδικής εξουσίας στα τουρκο-συριακά σύνορα. Το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και η στρατιωτική του πτέρυγα, σε συνεργασία με το ΡΚΚ, κατάφεραν τα τελευταία τρία χρόνια, όχι μόνο να εμπεδώσουν μια συγκεκριμένη δομή εξουσίας με τοπικά κοινοβούλια, αλλά και να αποδειχτούν τελικά ως η συνεπέστερη δύναμη καταπολέμησης της ISIS στη Συρία...»

Επίσης θα ‘θελα, από δικής ΜΟΥ πλευράς, να συμπληρώσω και τα εξής για τους Κούρδους και τα κουρδικά ένοπλα κινήματα: 
1. Τόσο το PKK (Κουρδικό Εργατικό Κόμμα) στην Τουρκία (με ηγέτη τον έγκλειστο στις φυλακές Abdullah Öcalan) όσο και το PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης) στη Σύρια είναι κουρδικά κινήματα με αριστερούς προσανατολισμούς
2. Από την άλλη υπάρχουν οι Peshmerga που είναι οι ένοπλη πτέρυγα των φιλελεύθερων (με δεξιούς ή σοσιαλδημοκρατικούς προσανατολισμούς) κουρδικών κινημάτων του Ιράκ [και εν μέρει του Ιράν], δηλ. του δεξιού Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν που ιδρύθηκε  το 1946 από τον Mustafa Barzani (και είχε τότε και τη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης) και της σοσιαλδημοκρατικής Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν που ιδρύθηκε το 1975 από τον Jalal Talabani... - Εδώ κλείνει και η παρένθεση}...  

Το λεγόμενο “Ισλαμικό Κράτος”, που φέρεται να ελέγχει μεγάλο μέρος των εδαφών, που στην πραγματικότητα είναι ακατοίκητη έρημος, έχει στον έλεγχό του τις συνοριακές περιοχές με το Ιράκ κι ελέγχει πετρελαιοπηγές, που του δίνουν κέρδη από το λαθρεμπόριο καυσίμων προς Τουρκία και Ιράκ. Υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις για τον αριθμό των δυνάμεών του, από 20 έως 100 χιλιάδες άντρες. Οι ρωσικές υπηρεσίες τούς υπολογίζουν από 30 έως 50 χιλιάδες. Μεταξύ τους και πολλοί που προέρχονται από το εξωτερικό (Ευρώπη, Ρωσία κ.λπ.), ενώ είναι γνωστές οι σχέσεις τους με την Τουρκία, τις μοναρχίες του Κόλπου, αλλά και τις ΗΠΑ, που αρκετούς απ’ αυτούς τους χρηματοδότησαν, τους εκπαίδευσαν, τους εξόπλισαν και τώρα τους αξιοποιούν για την προώθηση των σχεδίων τους.

Οι δυνάμεις της ένοπλης “αντιπολίτευσης”, του λεγόμενου “Ελεύθερου Συριακού Στρατού”, που ανοιχτά πατρονάρεται από ΗΠΑ - ΕΕ, υπολογίζονται από τις ίδιες από 45 έως 60 χιλιάδες, νούμερα που αμφισβητεί η ρωσική ηγεσία.

Άλλες στρατιωτικές δυνάμεις, που έχουν αναπτύξει δράση είναι το ισλαμιστικό κίνημα “Ζαμπχάτ Αλνούσρα” (“Μέτωπο Στήριξης”), που έχει έως 10 χιλιάδες ενόπλους και τη στήριξη των μοναρχικών καθεστώτων της περιοχής.

Βεβαίως, στην πράξη παρατηρείται πως όλες αυτές οι δυνάμεις που μάχονται κατά του καθεστώτος Άσαντ, παρά τις τριβές μεταξύ τους, είναι και “συγκοινωνούντα δοχεία”, δηλαδή αλληλοτροφοδοτούνται.

Τέλος, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι από τα 1967 το Ισραήλ κατέχει συριακά εδάφη (τα Υψίπεδα του Γκολάν), έχει δηλαδή αναπτύξει μόνιμες στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής μέσα στη Συρία και παρέχει ιατροφαρμακευτική (και άλλη;) υποστήριξη στις δυνάμεις που μάχονται τον Άσαντ.

Η ρωσική εμπλοκή

Σ’ αυτές τις σύνθετες στρατιωτικές συνθήκες, η ρωσική ηγεσία αποφάσισε την ενίσχυση των δυνάμεων του Άσαντ, βασικά με δύο τρόπους:

α) με την παροχή σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού, με όπλα μεγαλύτερης ακρίβειας (νέα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, σύγχρονα συστήματα τηλεπικοινωνιών, κατασκοπευτικά μη επανδρωμένα αεροπλάνα, πυροβόλα κ.ά.),

β) με αεροπορικούς βομβαρδισμούς των δυνάμεων των “τρομοκρατών”. Η συριακή αεροπορία έχει πιο παλαιωμένα αεροπλάνα, με λιγότερες δυνατότητες στο να καταφέρουν στον αντίπαλο χτυπήματα ακριβείας.

Με τις ενέργειες αυτές, εκτιμάται πως μπορούν να “ισοφαριστούν” οι έμψυχες απώλειες των συριακών Ενόπλων Δυνάμεων και να αποκτήσουν αυτές και πάλι υπεροχή και δυναμική στην αντιμετώπιση των εχθρών τους.

Επιπλέον, με πρωτοβουλία της Ρωσίας συγκροτήθηκε στη Βαγδάτη “κοινό πληροφοριακό κέντρο”, μαζί με τη Συρία, το Ιράν και το Ιράκ, με στόχο το συντονισμό των επιχειρήσεων κατά του λεγόμενου “Ισλαμικού Κράτους”.

Ήδη η Ρωσία εξαπέλυσε μέσα στις πρώτες μέρες δεκάδες αεροπορικές επιδρομές, από βάσεις που έχει δημιουργήσει στο συριακό έδαφος, ενώ έχει αναπτύξει και μικρές χερσαίες δυνάμεις πεζοναυτών στις ρωσικές βάσεις απ’ όπου εφορμούν τα πολεμικά αεροπλάνα κι ελικόπτερά της, όπως και πλοία του πολεμικού της στόλου στα χωρικά ύδατα της Συρίας.

Αυτά στο στρατιωτικό πεδίο, γιατί και στο πολιτικό υπάρχουν σημαντικοί στόχοι. Άλλωστε, δεν πρέπει να μας διαφεύγει η σύνδεση του στρατιωτικού με το πολιτικό, αφού ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα (βίαια) μέσα.

Πίσω από το... “περιτύλιγμα”

Μέσα από αυτές τις εξελίξεις πρέπει να βλέπουμε τα πραγματικά κίνητρα, τον ταξικό χαρακτήρα και τις προθέσεις των δυνάμεων, που βρίσκονται σε πολεμική σύγκρουση, ξεπερνώντας τα όποια προσχήματα, όπως π.χ. ότι γίνεται «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», ή για «ανθρωπιστικούς λόγους», ή αν για τους βομβαρδισμούς υπάρχει η έγκριση της ντόπιας κυβέρνησης ή του ΟΗΕ, κι άρα αυτοί είναι συμβατοί με το διεθνές δίκαιο. Να θυμίσουμε πως κι οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ στη Λιβύη έγιναν με την έγκριση του ΟΗΕ. Συμπερασματικά, λοιπόν, πρέπει να δούμε πέρα από το... “περιτύλιγμα”, από το πώς μας σερβίρετε η κάθε σχετική ενέργεια.

Οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών στη μια ή στην άλλη περιοχή και χώρα, που μπορεί να γίνονται στο όνομα διάφορων “αγνών” κι “αγαθών” προθέσεων και συνθημάτων, έχουν μια σφραγίδα, αυτή του καπιταλιστικού κέρδους, του κέρδους των μονοπωλίων και του αδυσώπητου ανταγωνισμού, που εξελίσσεται ανάμεσά τους για το μοίρασμα των πρώτων υλών, των δρόμων μεταφορών, των αγωγών, των μεριδίων των αγορών. Άλλωστε, αυτό το μαρτυρά μια μακρά “αλυσίδα” ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων των τελευταίων χρόνων.

Η Συρία δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στοχεύσεις, πίσω από τα προσχήματα

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, εξαιτίας της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού, του γεγονότος, δηλαδή, πως εμφανίστηκαν δυναμικά ανερχόμενες καπιταλιστικές δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, Βραζιλία, Ινδία, Νότια Αφρική), που κερδίζουν “έδαφος” σε βάρος των παλαιότερων, όπως είναι οι ΗΠΑ και οι χώρες της ΕΕ, δυνάμωσαν οι ανταγωνισμοί. Για τα συμφέροντα των μονοπωλίων που εδρεύουν σ’ αυτές τις χώρες έχει μεγάλη σημασία η κατάκτηση νέων πηγών Ενέργειας, ο καθορισμός και ο έλεγχος δικών τους δρόμων μεταφοράς των προϊόντων, η κατάσταση μεριδίων στις οικονομίες άλλων χωρών. Η καπιταλιστική κρίση “ανακάτεψε τα χαρτιά” ακόμη περισσότερο.

Αποδείχτηκε πως ο περίφημος “πολυπολικός κόσμος”, δεν είναι άλλος από τον κόσμο των σκληρών ενδοϊμπεριαλιστικών αναμετρήσεων, που διεξάγονται με οικονομικά, διπλωματικά, πολιτικά και στρατιωτικά μέσα σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Μια από αυτές είναι και η πλούσια σε υδρογονάνθρακες περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η περιοχή, που, επιπλέον, αποτελεί και “πέρασμα” από την Ευρώπη προς την Ασία και την Αφρική, έχει πολλά “ανοιχτά ζητήματα” από τις προηγούμενες δεκαετίες.

Σ’ αυτήν τη φάση γίνεται φανερή, από τη μια, η επιδίωξη των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να “γκρεμίσουν” το συριακό καθεστώς, που αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο της Ρωσίας και του Ιράν, σύμμαχο της Κίνας. Μια τέτοια εξέλιξη, οπωσδήποτε, θα αποτελούσε πλήγμα, για όλες τις παραπάνω δυνάμεις. Ως πρόσχημα, οι ΗΠΑ κι οι σύμμαχοί τους χρησιμοποιούν τα ζητήματα «της καταπολέμησης της τρομοκρατίας», «της αποκατάστασης της δημοκρατίας» και της επίλυσης “ανθρωπιστικών ζητημάτων”, όπως η προστασία των χριστιανικών πληθυσμών κ.ά.

Από την άλλη, είναι σαφής η επιδίωξη της Ρωσίας να στηρίξει με κάθε μέσο το καθεστώς της Συρίας, ώστε να έχουν τα δικά της μονοπώλια κι όχι τα ευρωατλαντικά τον πρώτο λόγο, σε συνεργασία με το τμήμα της αστικής τάξης, που εκφράζει το καθεστώς Άσαντ, στην εκμετάλλευση των πόρων και του λαού. Κι εδώ ως πρόσχημα χρησιμοποιείται η «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» και της επίλυσης «ανθρωπιστικών ζητημάτων». Ταυτόχρονα, για τη ρωσική ηγεσία το «στοίχημα» της διατήρησης των θέσεών της στη Συρία αποτελεί κι ένα είδος “εγγύησης” στην προσπάθειά της να δυναμώσει τη διείσδυσή της και σε άλλες χώρες της περιοχής.

Διάφορα σενάρια ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης

Το υπόβαθρο πάνω στο οποίο γίνεται η αντιπαράθεση είναι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, το πώς θα γίνει η μοιρασιά του φυσικού πλούτου και του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι. Έτσι, στο συριακό ζήτημα επικεντρώνεται μια γιγαντιαία αναμέτρηση δυνάμεων. Αυτό δε σημαίνει ότι αυτές αυτόματα θα τεθούν σε αντιπαράθεση. Υπάρχουν πολλά σενάρια.

Δεν μπορεί, π.χ., να αποκλειστεί το σενάριο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους να επιλέξουν την τακτική της μακρόχρονης οικονομικής “αιμορραγίας”, αλλά και πολιτικο-στρατιωτικής φθοράς της Ρωσίας, τόσο στη Συρία, όσο και στην Ανατολική Ουκρανία, ανοίγοντας επιπλέον κι άλλες “πληγές” στην Κεντρική Ασία, στον Καύκασο, κ.α.

Ούτε, επίσης, θα πρέπει να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο ανοιχτής στρατιωτικής εμπλοκής όλων των ξένων δυνάμεων στη Συρία, με τη μετατροπή και τη μοιρασιά της σε προτεκτοράτα.

Ακόμη και το σενάριο ενός προσωρινού συμβιβασμού των εμπλεκόμενων δυνάμεων, με την αντικατάσταση του Άσαντ, την αξιοποίηση “μετριοπαθών” δυνάμεων της αντιπολίτευσης, που σήμερα φαντάζει πιο δύσκολο, δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Για το copy paste, τα “εισαγωγικά” και τις σημειώσεις,

Anef_Oriwn

[εκατομμύρια Σύριων έχουν προσφυγοποιηθεί˙ και δεν είναι ξεροί αριθμοί, αλλά άνθρωποι που αναζητούν, σε μια πορεία φυγής από τον πόλεμο, την ελπίδα για κάτι καλύτερο]...

Κυριακή 4/10/2015

[έχουμε μπει πλέον και στον 2^ο μήνα του Φθινοπώρου, αλλά ο καιρός μας εξακολουθεί να ‘ναι καλοκαιρινός]...