Ανάρτηση 33/2015 [απρογραμμάτιστη, επίκαιρη, ελλαδική, δημοψηφισματική, αντι-εκβιαστική, Αριστερή, προβληματισμένη και εξ αναδημοσιεύσεως] – Δύο κείμενα περί του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα και των εκβιασμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Εισαγωγικά

«Το να πεις ΟΧΙ σε μια εκβιαστική πρόταση των δανειστών, δε σημαίνει υποχρεωτικά ότι αποδέχεσαι και όποιο Μνημόνιο υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μπορείς μάλιστα να το επισημάνεις απόλυτα διακριτά: Ψηφίζουμε ΟΧΙ στον εκβιασμό άλλα δεν αποδεχόμαστε μνημόνια. Αυτή είναι μια στρατηγική που σε φέρνει πιο κοντά στον λαό και ενισχύει ακόμα περισσότερο την πολιτική σου επιλογή. Και πιστεύω ότι ούτε ο Μαρξ θάχε αντίρρηση. Για τον απλούστατο λόγο, ότι καμιά κοινωνία δεν ωριμάζει μεμιάς. Περνάει τα στάδια της και σε κάθε της βηματισμό εμπλουτίζεται με εμπειρίες μέσα από την συλλογικότητα...»

Αυτά έγραφε ο ελλαδίτης δημοσιογράφος Άρης Σκιαδόπουλος σε άρθρο το υπό τον τίτλο “Εμείς και οι…Ρουβίτσες”, στον ελλαδικό διαδικτυακό χώρο “Ημεροδρόμο” το περασμένο Σάββατο 4 του Ιούλη, μια μέρα πριν από το Δημοψήφισμα του Μεγάλου ΟΧΙ [του πέραν του 61%]... Και ΔΕΝ θα διαφωνήσω ΠΟΣΩΣ μαζί του! Έλα όμως πριν πετεινός λαλήσει και κικιρίκου φωνάξει, η υπό τον Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ική ελληνική κυβέρνηση κατέθεσε προς τους τοκογλύφους δανειστές και τους λεγόμενους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και φυσικά στον χερ Ντάισελμπλουμ του Eurogroup, νέα πρόταση, η οποία στην ουσία αποτελεί και νέο μνημόνιο... Κι όπως γράφουν αλλού στον ελληνικό Τύπο αυτή αποτελεί «ένα πακέτο επώδυνων μέτρων, το οποίο μικρές διαφορές έχει από την πρόταση Γιουνκέρ που ετέθη στο δημοψήφισμα και ακόμα λιγότερες από εκείνη που ο Γιουνκέρ είχε καταθέσει στην κυβέρνηση στις 26 Ιουνίου...»

Κοντολογίς το Μεγάλο «ΟΧΙ» της περασμένης Κυριακής μετατρέπεται σ’ ένα νέο «ΝΑΙ», οι εκβιασμοί των ευρω-καπιταλιστών υπερισχύουν, τα μνημόνια καλά κρατούν και η όποια ρήξη [με τον ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό] παραπέμπεται (κυριολεκτικά κι όχι μεταφορικά)  στις ελληνικές καλένδες! Κι όλ’ αυτά υπό τις ευλογίες και τα λιβανίσματα της πλειοψηφίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ [η “Αριστερή Πλατφόρμα” του Παναγιώτη Λαφαζάνη κλωτσά λίγο, αλλά δεν νομίζω για πολύ ακόμα, ενώ ενστάσεις υπάρχουν κι από τους συγκυβερνώντες “Ανεξάρτητους Έλληνες” του Καμμένου, αλλά τελικά θα σωπάσουν κι αυτοί], της “Νέας Δημοκρατίας” [αλίμονο, γίνεται να λείψουν αυτοί!] και των σοσιαλιζόντων ευρωλιγούρηδων του “Ποταμιού” και του ΠΑΣΟΚ... Μούχτιν πήγε τελικά και το λογύδριο του Γλέζου στο Ευρωκοινοβούλιο προχτές Τετάρτη όταν είπε πως «η Ελλάδα δεν θα (τούς) χαρίσει την Ευρώπη» [και προφανώς εννοούσε στους νεοφιλελεύθερους] και καταχειροκροτήθηκε...Μετά τα πίσκαλα όμως; 

Το νέο μνημόνιο θα υποβαθμίσει περαιτέρω τη ζωή των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα και θα βυθίσει τη χώρα πιο βαθιά στην ύφεση... Για πολλούς είναι σαφές ότι η χώρα χάνεται, παράλληλα όμως αντιλαμβάνονται  ότι είναι μάταιο να μάχουνται ν’ αλλάξουν την καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση [και τους θεσμούς και μηχανισμούς της] και να την κάνουν πιο ανθρώπινη. Η φύση της Ένωσης [που εκφράζεται κυρίως μέσα από τον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου και την γερμανική αλαζονεία κι αδιαλλαξία] είναι βάρβαρη κι απάνθρωπη, όπως φυσικά είναι παντού ο Καπιταλισμός... Και τις διαπιστώσεις αυτές τις κάνουμε παρά τους έντονους προβληματισμούς που με διακατέχουν για το πώς θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν τα πράματα και να μπουν σε μια πορεία ρήξης κι ανατροπής...

*********************************

Προλογικά

Αρχικά η σκέψη και πρόθεση ΜΟΥ ήταν, σ’ αυτήν την εκτός προγράμματος ανάρτηση ΜΟΥ, να παραθέσω δυο κείμενα που αλίευσα από το διαδίκτυο αρχές της εβδομάδας κι έχουν ως θέμα το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος και τις εξελίξεις που αναμενόταν να ακολουθήσουν, όμως πολυλόγησα [ως συνήθως – τα χούγια ΔΕΝ κόβονται εύκολα!] στα “Εισαγωγικά”...  

Το πρώτο υπό αναδημοσίευση κείμενο, ανήκει στον Κομμουνιστή δημοσιογράφο Νίκο Μπογιόπουλο [που κάποτε – για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας- αρθρογραφούσε και στον “Ριζοσπάστη”] κι αφορά την ερμηνεία και τη διαχείριση του ΟΧΙ κυρίως από τον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ, και το δεύτερο που είναι παρμένο από το ελλαδικό blog “Αριστερά και Πολιτική” αφορά τους νέους εκβιασμούς τους προερχόμενους από την Ευρωπαϊκή Ένωση...

Πάμε, λοιπόν...  

*******************************

“Όχι”,“ίσως”,“ναι”…

[του Νίκου Μπογιόπουλου, από το “enikos.gr”˙ δημοσιεύτηκε την Τρίτη 7/7/2015]

{Τα μαύρα bold και η υπογράμμιση τους είναι του συγγραφέα}...

Πρώτο: Το αποτέλεσμα της Κυριακής ήταν καθαρό, ήταν σαρωτικό και δεν επιδέχεται καμίας παρερμηνείας ως προς ένα τουλάχιστον σημείο του. Όποια κι αν ήταν η αφετηριακή βάση από την οποία ξεκίνησε ο κάθε ψηφοφόρος για να δηλώσει την άρνησή του στην υποταγή, στον εκβιασμό και στην τρομοκρατία, το αποτέλεσμα είναι σαφές και είναι τούτο:

Ο ελληνικός λαός απέρριψε με εκκωφαντικό τρόπο κάθε προσπάθεια να του κολλήσουν τη ρετσινιά ότι ψήφισε με όρους αποδοχής του ραγιαδισμού και της εθελοδουλείας. Το «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» με ό,τι μάσκα κι αν επιχείρησαν να το επιβάλουν οι ντόπιοι και οι ξένοι επικυρίαρχοι υπέστη συντριβή.

***

Δεύτερο:  Η κάλπη λειτούργησε ως δισκοπότηρο εξαγνισμού από την βρωμιά και τη δυσωδία την οποία εξέπεμπαν όλες αυτές τις ημέρες τα ραδιοτηλεοπτικά κιτία της πιο ελεεινής προπαγάνδας.

Μια προπαγάνδα που ξεπερνώντας ακόμα και τον πιο άθλιο εαυτό της, υποδυόταν τη «δημοσιογραφία», την «ενημέρωση», την «αντικειμενικότητα» και την «δημοκρατική πληροφόρηση» την ώρα που οι πυροβολαρχίες του εκβιασμού και της κατατρομοκράτησης, της διαστρέβλωσης και του ψεύδους, μεγαλουργούσαν στο άθλημα της «αλητείας» και της «ρουφιανιάς». 

***

Τρίτο: Από την πρώτη στιγμή που έκλεισε η κάλπη ξεκίνησε και η μάχη της ερμηνείας αυτού του αποτελέσματος, ξεκίνησε η διαδικασία της ερμηνείας και της πολιτικής διαχείρισης αυτού του «Όχι». Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι ο πιο ισχυρός «παίκτης» στο παιχνίδι της ερμηνείας και της διαχείρισης αυτού του «Όχι» είναι η κυβέρνηση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, επίσης, ότι η κυβέρνηση – το έχει αποδείξει η εμπειρία των τελευταίων 5 μηνών – θα επιδιώξει να αξιοποιήσει το «Όχι» ως το πολιτικό παραβάν πίσω από το οποίο θα ήθελε με όρους πολιτικά διαχειρίσιμους στο εσωτερικό της χώρας να υπογράψει μια συμφωνία με τους «εταίρους», την οποία κατόπιν θα βαφτίσει «έντιμη», «επώδυνη πλην βιώσιμη» κοκ.  

Ότι η συμφωνία που επιδιώκει η κυβέρνηση (ανεξαρτήτως αν οι «εταίροι» θα την διευκολύνουν σε αυτό) έχει ήδη προεξοφληθεί ως μια επαίσχυντη συμφωνία προκύπτει τόσο από τη θέση του πρωθυπουργού στο κυριακάτικο διάγγελμά του ότι «έχω πλήρη συνείδηση – όπως είπε - ότι η εντολή που μου δίνετε δεν είναι εντολή ρήξης με την ΕΕ», όσο και από τις μνημονιακές κυβερνητικές υπογραφές κάτω από την συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου, από την πρόταση των «47 + 10 σελίδων», από τις επιστολές Τσίπρα (και μάλιστα μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος) στον ESM και στον Γιούνκερ. Αυτή η πορεία επικυρώθηκε χτες και στη σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

***

Τέταρτο: Ο ελληνικός λαός ψήφισε αλλά από την επόμενη κιόλας στιγμή το πολιτικό σύστημα του «ανήκομεν εις την Δύσιν», από τη μια, όπως και το πολιτικό σύστημα που από την άλλη δηλώνει ότι «η θέση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ δεν αμφισβητείται», σπεύδουν να καταθέσουν τη ψήφο του σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με εκβιαστές, τοκογλύφους, δυνάστες και οικονομικούς δολοφόνους.

Το «Όχι» του λαού, όπως και η ψήφος του στις εκλογές του Γενάρη,  επιστρέφει, δηλαδή, εκεί που η «ευρωδημοκρατία» είναι μια φενάκη, μια λέξη κενή περιεχομένου, που σημαίνει το ακριβώς αντίθετό της.

Η συμφωνία στην οποία κατέληξαν χτες υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας οι ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ – με εξαίρεση το ΚΚΕ - δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι το «Όχι» του ελληνικού λαού επιδιώκεται να προσφερθεί ως «Ναι» σε δήμιους και σε δυνάστες.

***

Να, λοιπόν, που απέναντι στην «ευρωδημοκρατία» της ελληνικής και της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας, που συμπεριφέρονται στην Ελλάδα με όρους πολιτικής Ζιμπάμπουε, μπανανίας και προτεκτοράτου, εκείνοι οι ψηφοφόροι του «Όχι» που κατέθεσαν την ψήφο τους ως εντολή ρήξης μαζί της, δεν τελείωσαν με το δημοψήφισμα της Κυριακής.

Αυτό το γνωρίζουν ήδη οι ψηφοφόροι που ενστερνίστηκαν την πολιτική εκτίμηση του ΚΚΕ για το πώς θα αξιοποιείτο το δημοψήφισμα. Το γνωρίζουν και πολλοί από αυτούς που την Κυριακή δεν πήγαν καθόλου στην κάλπη.

Όλοι αυτοί συνιστούν εξ αντικειμένου ένα μεγάλο οδόφραγμα ενάντια στα Μνημόνια και στα αίτια που τα γεννούν. Ένα χαράκωμα που τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο λαϊκού κινήματος, οι κομμουνιστές το κράτησαν την Κυριακή ζωντανό. Και που ορθώνεται, πλέον, ανοιχτό για να πάρουν από σήμερα τις θέσεις τους όλοι όσοι εννοούν το «Όχι».   

************************************

Δραματικές εξελίξεις στις Βρυξέλες. Οι εκβιασμοί της ΕΕ στο κατακόρυφο

[από το ελλαδικό φιλο-ΚΚΕ blog “Αριστερά και Πολιτική”˙ δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015]  

{Τα μαύρα bold, οι υπογραμμίσεις και οι επιχρωματώσεις με κόκκινο είναι του συγγραφέα}...

Οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ, δήθεν εταίροι της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό: ή δέχεται η Ελλάδα τους όρους των δανειστών ή κλείνει η κάθε χρηματοδότηση από την ΕΚΤ και βγαίνει από το ευρώ.

Μια έξοδος από το ευρώ, ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, και χωρίς ούτε αλλαγή εξουσίας, ούτε κάποια προετοιμασία της χώρας, από την κυβέρνηση, να αντιμετωπίσει τις συνέπειες, το σίγουρο είναι ότι θα φέρει καταστροφικές συνέπειες στο λαό, τον οποίο θα πτωχεύσουν και θα καταληστέψουν οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι και ξένοι μεγαλοκαπιταλιστές. Καταλήστευση επίσης προβλέπεται και για τον εθνικό πλούτο.

Αν η κυβέρνηση δεχτεί την πλήρη παράδοση τότε οι ίδιες συνέπειες πτώχευσης του λαού και της χώρας θα εφαρμοστούν αλλά με ελεγχόμενους ρυθμούς.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες επιβάλλεται μια ριζική ανατροπή των πολιτικών και ταξικών συσχετισμών δυνάμεων με συγκρότηση πραγματικά λαϊκού μετώπου, λαϊκής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα πληττόμενα στρώματα του εργαζόμενου λαού για την έξοδο από την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, μέσα σε μια διαδικασία αλλαγών που εντάσσονται στην γενική διαδικασία ανατροπής της εξουσίας της αστικής τάξης και του μεγάλου, μονοπωλιακού, κεφαλαίου.

Αισχρές οι δηλώσεις από τους πολιτικούς ηγέτες - ανδρείκελα του κεφαλαίου της ΕΕ.

Ο κ. Τσίπρας, σε αντίθεση, δήλωσε ευχαριστημένος και εξέφρασε αισιοδοξία ότι μέχρι την Κυριακή θα λυθεί το πρόβλημα οριστικά με τις (θετικές σε τι;) προτάσεις που θα καταθέσει.

Εξαθλίωση με ευρώ ή εξαθλίωση με Grexit;

Αυτές τις ώρες, οι τοκογλύφοι του κόσμου μετράνε αν τα κέρδη τους θα είναι περισσότερα από μια ελεγχόμενη πτώχευση και καταλήστεψη της χώρας με νέα συμφωνία μέσα στο ευρώ ή αν τα κέρδη τους θα είναι περισσότερα με Grexit, έξω από το ευρώ.

Τα κοράκια πετάνε πάνω από το θύμα και με τους γύρους μετράνε και ξαναμετράνε αν, πότε και πως θα τους παραδώσει το σώμα του.

Όσοι νομίζουν ότι οι ηγέτες της ΕΕ ασχολούνται με την αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και ψάχνουν τρόπο διάσωσης, είναι βαθιά γελασμένοι. Το μόνο που αναμένουν είναι η απόφαση των τοκογλύφων για το τι τους συμφέρει περισσότερο.

Ο μόνος «σπουδαίος» ρόλος της Ελλάδος είναι κατά πόσο η τελική πρότασή της για συμφωνία, τους δίνει όλα όσα ζητούν και αν αυτά είναι περισσότερα από μια ωμή πτώχευση και καταλήστεψη.

Και στις δύο περιπτώσεις ο λαός πτωχεύει και η χώρα ληστεύεται

Anef_Oriwn

[αχ Ελλάδα, σ’ αγαπώ]

Παρασκευή 10/7/2015

Ανάρτηση 32/2015 [έκτακτη, επίκαιρη, ελλαδική, για το δημοψήφισμα, Αριστερή, προβληματιζόμενη και εξ αναδημοσιεύσεως ] – Δυο κείμενα για το ΝΑΙ και το Όχι (στο Δημοψήφισμα στην Ελλάδα) και τους εκβιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Προλεγόμενα

Το Blog αναδημοσιεύει σήμερα δυο κείμενα για τις τελευταίες εξελίξεις στην Μητέρα – Πατρίδα και δη για το αυριανό δημοψήφισμα, για το ΌΧΙ ή το ΝΑΙ στην πρόταση (ή το σχέδιο) που κατέθεσαν οι λεγόμενοι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης  (προς την Κυβέρνηση Τσίπρα) για συνομολόγηση νέας συμφωνίας... Εμείς δεν θα κάνουμε ανάλυση ούτε των πιθανών σεναρίων [σε περίπτωση υπερψήφισης αναλόγως του ΟΧΙ ή του ΝΑΙ], ούτε και των ίδιων των κειμένων. Απλώς θα παραθέσουμε τα κείμενα για ενημέρωση και προβληματισμό, σημειώνοντας παράλληλα τη δική μας στήριξη στο ΟΧΙ, χωρίς όμως να επεξηγούμε τους λόγους, τουλάχιστον για την ώρα, ή/και να κρίνουμε τη θέση του ΚΚΕ για το Δημοψήφισμα...

Πολλά έχουν ειπωθεί από πολλούς: Απλώς θα καταθέσουνε (για τώρα),  

- την αηδία μας για τη δουλικότητα αυτών που στηρίζουν το ΝΑΙ [ακόμα και ο διαβόητος Σάκης που πρόσφατα τραγούδησε σε εκδήλωση για τα 90χρονα του Μίκη Θεοδωράκη το “Ένα το χελιδόνι”, στηρίζει το ΝΑΙ – τόσος εκφυλισμός πια!], και

- την άποψη μας ότι τέτοιες ενέργειες [όπως το δημοψήφισμα] δημιουργούν ρήξεις στο ευρωπαϊκό καπιταλιστικό οικοδόμημα, έστω στο μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού των κεντροευρωπαίων (κυρίως)...  

Τα δύο κείμενα είναι:

1. το πρώτον, ένα κείμενο με τίτλο “Το ελληνικό «Όχι» ως αφετηρία” που γράφτηκε από τους κύπριους Γρηγόρη Ιωάννου και Γιώργο Χαραλάμπους [του χώρου της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς – τον όρο αυτόν τον χρησιμοποιώ σε αντιδιαστολή με την ΑΚΕΛική Αριστερά] και το ‘χω αλιεύσει από το blog “Νεκατώματα” του Gregori, και

2. το δεύτερον, ένα κείμενο με τίτλο “Όχι στο μη χείρον, βέλτιστον” του έλληνα Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Ρούση [που κάποτε ήταν του ΚΚΕ, σήμερα όμως είναι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ]˙ το κείμενο το πρωτοείδα στο ελλαδικό φιλο-ΚΚΕ Blog “Cogito ergo sum”, όπου αναδημοσιεύτηκε από την “Εφημερίδα των Συντακτών”…

{Να σημειώσω ότι και στις δύο περιπτώσεις οι υπογραμμίσεις και οι επιχρωματώσεις στα κείμενα  είναι δικές ΜΟΥ}...

*****************************************

“Το ελληνικό «Όχι» ως αφετηρία”

[των Γρηγόρη Ιωάννου και Γιώργου Χαραλάμπους]

Το δημοψήφισμα της Κυριακής στην Ελλάδα έχει μεγάλη και ευρύτερα πολιτική σημασία. Δεν αφορά απλά τις πρόνοιες των προτάσεων Γιούνκερ, ούτε αποκλειστικά την Ελλάδα. Αυτό που διακυβεύεται την Κυριακή, και κυρίως από την Δευτέρα και μετά, είναι σύνθετο και θα έπρεπε να μην διασπάται στα πολλαπλά επιμέρους ζητήματα, αλλά να αντιμετωπίζεται σαν το πλαίσιο της κυρίαρχης πολιτικής και τα όρια της όποιας αντίστασης και εναλλακτικής σε αυτήν. Το «Ναι» θα επικυρώσει, θα σφραγίσει και θα νομιμοποιήσει την υφιστάμενη διαχείριση της κρίσης με όλες τις καταστροφές που επέφερε τα τελευταία πέντε χρόνια, ενώ το «Όχι» θα ανοίξει τον δρόμο για μια ουσιαστική αμφισβήτησή της. Το «Ναι» θα παραλύσει τη ριζοσπαστική αριστερά σε όλες τις μορφές της -κομματικές, κινηματικές και άλλες- όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και πανευρωπαϊκά, ενώ το «Όχι» θα ενδυναμώσει μια εν δυνάμει αντιπολιτευτική ή εναλλακτική κυβερνητική δύναμη στις κοινωνίες του νότου εξυπηρετώντας την δημοκρατία, ακόμα και με την εντελώς φιλελεύθερη νοηματοδότησή της, αυτή της υγιούς ύπαρξης του αντίπαλου δέους και της εναλλαγής στην εξουσία.

Δυστυχώς, στις τάξεις της Ελληνικής αριστεράς αυτό το δίλημμα δεν αντιμετωπίζεται με πλήρη σαφήνεια. Αρκετοί έλληνες κομμουνιστές μένουν εκτός του πολιτικού διπόλου όπου διαδραματίζεται σήμερα ένα σοβαρότατο ταξικό ζήτημα. Η θέση του ΚΚΕ, που στην ουσία καλεί σε άκυρο ψηφοδέλτιο, αδυνατίζει το «Όχι» και ντε φάκτο ενισχύει αναλογικά το «Ναι». Εάν στερηθούν ψήφοι από το «Όχι» αλλά αυτό επικρατήσει, τότε στερείται δυναμικής η διαδικασία της κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης. Σε περίπτωση μικρής επικράτησης του «Ναι» και την επικύρωση της τελευταίας πρότασης των δανειστών ή ακόμα μιας χειρότερης, αμβλύνονται οι μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες στα λαϊκά και μεσαία στρώματα, που σχεδόν νομοτελειακά θα συνεχίσουν να υπόκεινται σε κοινωνική εκμετάλλευση, αδικία, φτώχια και ανασφάλεια. Είναι μεγάλο το βάρος του ΚΚΕ, που εν τέλει φλερτάρει με μια απολίτικη στάση και έναν απομονωτισμό που μπλοκάρει, την αναγκαία στην ιστορική φάση που διανύουμε, συστράτευση της ευρύτερης αριστεράς στη σημερινή της πολυσυλλεκτική και διαφοροποιημένη μορφή.

Οι πλείστες απαιτήσεις από τους δανειστές αφορούν κυρίως θεσμικού και δομικού τύπου ζητήματα, αντανακλούν ιδεολογικές απόψεις για το τι συνιστά αποδεκτή πολιτική και κυρίως εγκλωβίζουν την ελληνική κοινωνία στο υφιστάμενο υφεσιακό σπιράλ και την συνέχιση της υποτίμησης του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας. Δεν είναι απλά ζήτημα λογιστικών δεδομένων, ούτε καν οικονομικής διαχείρισης –είναι πάνω από όλα ζήτημα πολιτικό, και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται από όλους τους παίχτες, παρά τις θεαματικές και προπαγανδιστικές αναφορές σε αριθμούς. Το χρέος, εδώ, χρησιμοποιείται σαν εργαλείο για την διεκπεραίωση μιας πολιτικής στρατηγικής, που εξυπηρετεί τον στόχο της υποτίμησης της εργασίας, της αποψίλωσης της κοινωνικής πρόνοιας και της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα. Το χρέος έχει γιγαντωθεί μέσα από την διαχείριση της κρίσης σε τέτοιο βαθμό που καταδικάζει το ελληνικό κράτος σε μόνιμη λιτότητα για την πληρωμή των τόκων, την ελληνική οικονομία σε σμίκρυνση και την ελληνική κοινωνία σε διάλυση. Χωρίς ρύθμιση του χρέους και διαγραφή μεγάλου μέρους του δεν έχει νόημα καμιά συμφωνία για δημοσιονομικούς στόχους, οικονομική πολιτική ή το νόμισμα.

Οι υποχωρήσεις και οι παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ από τον Φεβρουάριο που ανέλαβε την Ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι επίσης δεδομένες και ακολουθούν μια πορεία τουλάχιστον από το 2012. Συνεχίζουν οι αμφίσημες δηλώσεις, συνεχίζουν οι αντίπαλες αντιλήψεις εντός του κόμματος και του κυβερνητικού σχήματος για ζητήματα ιδεολογίας, στρατηγικής και τακτικών. Η διαφορά μεταξύ της κατατρόπωσης που θα επέφερε ένα «Ναι» και της ελπίδας για ριζοσπαστική αλλαγή που εμπεριέχει το «Όχι» θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι είναι σήμερα, σε συνθήκες ασφυκτικής πολιτικής πίεσης. Αν η κυβέρνηση τηρούσε μια αποφασιστική στάση αμέσως μετά την εκλογή της, εθνικοποιώντας τις τράπεζες ή έστω καλούσε τον λαό σε δημοψήφισμα νωρίτερα, οι δυναμικές θα ήταν μάλλον διαφορετικές. Το ότι μπήκε στη λογική των υποχωρήσεων χωρίς να κερδίσει καν την αναδιάρθρωση του χρέους, με αποκορύφωμα την κίνηση πανικού με την επιστολή της Τρίτης, είναι ιδιαίτερα προβληματικό.

Ωστόσο, ανεξαρτήτως των συγκυριών που έχουν οδηγήσει στο δημοψήφισμα, όσο και να μην οφείλονται σε μια στοχευμένη ιδεολογική γραμμή και ένα ξεκάθαρο στρατηγικό πλάνο, το δημοψήφισμα έδωσε μια διέξοδο στον ΣΥΡΙΖΑ, την ελληνική κοινωνία και την διεθνή αριστερά γενικότερα, που μένει ωστόσο να ολοκληρωθεί. Ως πολιτική πράξη υπήρξε η πιο ριζοσπαστική, στρατηγικά σωστή και ελπιδοφόρα κίνηση της κυβέρνησης από την ανάληψη της εξουσίας. Και αυτό όχι μόνο επειδή διεύρυνε την δημοκρατική διαδικασία, αλλά και επειδή άνοιξε προοπτική για κάτι διαφορετικό. Κάτι που δεν τόλμησε το ΑΚΕΛ στην Κύπρο, ως η πρώτη αριστερή κυβέρνηση εντός της ΕΕ και της ευρωζώνης και κάτι που είναι πλέον, την δεύτερη φορά, ιστορικό προηγούμενο και λαϊκό κεκτημένο. Ήδη η κυβέρνηση επαναθέτει, μετά από μήνες, την αναδιάρθρωση του χρέους σαν το κεντρικό της πρόταγμα. Εάν αντιμετωπιστεί σαν τέτοιο, τότε το δημοψήφισμα και πιο συγκεκριμένα το «Όχι» ανοίγει δύο προοπτικές: Πρώτα και άμεσα ισχυροποιείται η κυβέρνηση εσωτερικά, ιδιαίτερα αν η επικράτηση είναι άνετη, και οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν δέχονται πλήγμα. Επιπλέον, δίνεται ώθηση να συνεχιστούν οι ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στη λιτότητα και να αποκτήσουν περαιτέρω πολιτικό και κοινωνικό κεφάλαιο οι δυνάμεις εκείνες που απορρίπτουν τη βιωσιμότητα και τη νομιμότητα του χρέους, αλλά και τις οικονομικές συνταγές που επιβάλλονται εις αντάλλαγμα της δανειοδότησης.

Με βάση τα δεδομένα που υφίστανται, το «Όχι» την Κυριακή είναι η μόνη ελπίδα για μια συμβιβαστική συμφωνία που να αναδιαρθρώνει το χρέος και να μετριάζει κάπως τα δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας και, εάν αυτό δεν καταστεί εφικτό, τότε για τη μονομερή διαγραφή του χρέους και για την όσο το δυνατόν πιο ήπια μετάβαση σε εθνικό νόμισμα. Αυτό θα συνεπάγεται δυσκολίες και προβλήματα προσαρμογής, αλλά σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα η προοπτική είναι πολύ καλύτερη από την διάλυση του κοινωνικού ιστού και την ελεγχόμενη υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου που κλειδώνει στο μνημονιακό πλαίσιο και που διαιωνίζεται μέσα από το χρέος. Η έξοδος από την ευρωζώνη και τους περιορισμούς που επιβάλλει θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να ελέγξει τις τράπεζες και να προχωρήσει στην αναμόρφωση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, παίρνοντας κάποια μέτρα για την αναδιανομή του εισοδήματος.

Μέχρι σήμερα -μετά και το δεύτερο διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα- η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να υπονοήσει καν την μονομερή διαγραφή του χρέους και την πιθανότητα εξόδου από το Ευρώ. Η κυρίαρχη γραμμή είναι η προσδοκία ότι θα επιτευχθεί μια καλύτερη συμφωνία, υπό την μορφή ενός ηπιότερου μνημονίου. Αυτό όμως προϋποθέτει αλλαγή των συσχετισμών σε διεθνές επίπεδο, κάτι που δεν φαίνεται εφικτό στο άμεσο μέλλον. Ενώ στελέχη και θεωρητικοί του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχτηκαν ότι το κόμμα υπερεκτίμησε προεκλογικά την ευελιξία των δανειστών, η κυβέρνηση δεν το κάνει επίσημα και με πολιτικούς όρους.

Αυτή η επιμονή της μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητή εάν κάποιος χαρτογραφήσει τις δυναμικές και ρητορικές που κυριαρχούν στα εγχώρια ΜΜΕ. Η προπαγάνδα που έχει εξαπολυθεί και που συμπεριλαμβάνει από αλλοίωση φωτογραφιών και αποσπασματική χρήση τραπεζικών δημοσκοπήσεων, μέχρι την ταύτιση όλων των ιδιωτικών καναλιών στην Ελλάδα με την καμπάνια του «Ναι», συνδράμει στις ασάφειες, τον πανικό, αλλά και εμποδίζει την δημιουργία συνείδησης που να αντικατοπτρίζει την κοινωνική θέση. Σε αυτό το πλαίσιο, το παιχνίδι θα παιχτεί κυρίως (όχι εξολοκλήρου) με επίκεντρο τα μεσαία στρώματα, αφού η αστική τάξη από την μια και τα λαϊκά στρώματα από την άλλη έχουν επί το πλείστον ξεκάθαρο ταξικό συμφέρον, το οποίο φαίνεται να αντιλαμβάνονται υπέρ του ναι και του όχι, αντίστοιχα. Είναι κάπου εδώ, στον ταξικό χάρτη, που εξελίσσεται πιο δυναμικά η αντιπαράθεση επιχειρημάτων. Ενόσω δεν έχει παρθεί καμία ακόμα απόφαση, ούτε έχει καν οριστικοποιηθεί η μορφή της όποιας συμφωνίας, στο Ευρωπαϊκό, στο εθνικό ή στο κομματικό επίπεδο, η συστράτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ πολλαπλασιάζει τα κανάλια διοχέτευσης επιχειρημάτων που μπορούν να αποτρέψουν την πολιτική ήττα σε μια ιστορική συγκυρία και σε ένα αμιγώς πολιτικό ζήτημα.

Όμως οι επόμενες μέρες μετά το δημοψήφισμα θα είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Ήδη ο Πρωθυπουργός υπόσχεται συμφωνία σε 48 ώρες μετά το «Όχι», ενώ οι πολιτικοί ηγέτες των δανειστών επιμένουν σε έξοδο από το Ευρώ. Η ρευστότητα της κατάστασης καθιστά απαραίτητο αυτό το «Όχι» να συνοδεύεται με ένα «αλλά», διότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολλαπλά συμπτώματα. Φάνηκε ήδη παράλογα υποχωρητικός πριν καταφύγει στον λαό, είναι επιπλέον γεμάτος εσωτερικές αντιφάσεις και αντιθέσεις, αλλά και δεν έχει σχηματοποιημένο στρατηγικό προσανατολισμό. Ο εθνικισμός των ΑΝΕΛ και ο πατριωτισμός γενικότερα δεν θα παραμείνει ακίνδυνος και συναποτελεί και ένα εξωτερικό σύμπτωμα, όχι απαραίτητα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σίγουρα της κυβέρνησης. Είναι βασικό λοιπόν το «Όχι» να μην συστρατευτεί πλήρως ή να ταυτιστεί εντελώς με την κυβέρνηση. Σε περίπτωση που αυτή επιλέξει ένα ελαφρώς ηπιότερο μνημόνιο χωρίς άμεση αναδιάρθρωση του χρέους, την αναδιάρθρωση υπό όρους κοινωνικού ακρωτηριασμού ή ακόμα αποφασίσει να μετατραπεί, με αργούς ή γρήγορους ρυθμούς, σε κεντρώα σοσιαλδημοκρατία, το «Όχι» θα πρέπει να διατηρεί την προοπτική να αυτονομηθεί. Έτσι ώστε να αποτελέσει την αρχή για την εν δυνάμει διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής εκπροσώπησης της αριστεράς στην βάση κινηματικών χαρακτηριστικών.

******
Σύντομο σχόλιο ΕΜΟΥ του Ιστολόγου
Έχω την άποψη ότι χωρίς οργανωμένο εργατικό/αριστερό ταξικό κίνημα που να βρίσκεται σε συνεργασία και συμμαχία με την κινηματική Αριστερά, ΔΕΝ μπορούν να επιτευχθούν και πολλά πράγματα. Η κινηματική Αριστερά αδυνατεί να κινητοποιήσει μεγάλες μάζες κόσμου... 

*****************************************

“Όχι στο μη χείρον βέλτιστον”

[του Γιώργου Ρούση, ομότιμου καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου]

Είναι εντυπωσιακό ότι τόσο το «ναι» όσο και το «όχι» στο δημοψήφισμα στο οποίο αποφάσισε η κυβέρνηση να μας οδηγήσει, ερμηνεύεται από τον καθένα όπως ο ίδιος θέλει. Στην πραγματικότητα όμως η μοναδική πραγματική ερμηνεία είναι εκείνη της ίδιας της κυβέρνησης, η οποία και επέλεξε να θέσει το ερώτημα όπως το έθεσε.

Αυτή λοιπόν, αφού προηγουμένως θεοποίησε τη λογική τού αμοιβαία επωφελούς συμβιβασμού με τους δυνάστες μας -που καταγράφηκε αρχικά με την επαίσχυντη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου- και την παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., έρχεται σήμερα να ζητήσει από τον λαό μας να αρνηθεί την πρόταση των δυναστών μας, η οποία ουσιαστικά λίγο απέχει από τη δική της πρόταση, για να συνεχίσει την εντός των τειχών διαπραγμάτευση από καλύτερη κατά τη γνώμη της θέση, λες και η τρόικα έδωσε μέχρι τώρα δείγματα σεβασμού της λαϊκής βούλησης.

Στην πραγματικότητα η προσφυγή στο δημοψήφισμα επελέγη τυχοδιωκτικά και ανεύθυνα από τον ΣΥΡΙΖΑ από τη μια για να ξεπεράσει τις αντιδράσεις των συμμάχων του, των ΑΝ.ΕΛΛ. σε δυο-τρία ζητήματα με τα οποία διαφωνούσαν και για να βγάλει από τη δύσκολη θέση την Αριστερή του Πλατφόρμα, από την άλλη για να επιβιώσει ο ίδιος πολιτικά ως Αριστερά, στίγμα με το οποίο και εκλέχτηκε.

Το να επιδιώκεις όμως να τα βρεις με τους λύκους μέσα στη φωλιά τους δεν μπορεί να το πετύχεις χορεύοντας μαζί τους, αλλά αν τους χορτάσεις με τις σάρκες του λαού σου.

Γι’ αυτό και ένα δημοψήφισμα που δεν θέτει θέμα εξόδου από τον λάκκο των λεόντων, όσο και αν πολλοί από εκείνους που στηρίζουν το «όχι» το συνδέουν με αυτήν, σε όποιο αποτέλεσμα κι αν καταλήξει θα είναι καταστροφικό για τον λαό μας.

Μάλιστα αυτή η επιλογή για προσφυγή στο δημοψήφισμα με δεδομένη τη μέχρι τώρα υποχωρητικότητα του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένη την κατάσταση της αβεβαιότητας και του φόβου την οποία από μόνη της ήταν δεδομένο ότι θα δημιουργήσει, με δεδομένη τη συνεχιζόμενη εμμονή όλου του ΣΥΡΙΖΑ σε συμφωνία με Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝ.ΕΛΛ., Χ.Α., και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για πάση θυσία παραμονή στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., με δεδομένη την παντελή εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ έλλειψη προετοιμασίας της επόμενης μέρας ύστερα από μια ενδεχόμενη ρήξη, η οποία όπως δήλωναν τα κορυφαία στελέχη του ήταν εκτός της λογικής του, με δεδομένη τη μέχρι τώρα συστηματική υποτίμηση εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ της λαϊκής παρέμβασης, εμπεριέχει το ρίσκο να οδηγήσει στην επικράτηση του «ναι». Σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση οφείλει να παραιτηθεί και να αποτελέσει μια αριστερή παρένθεση, μια που δεν θα μπορεί να εφαρμόσει ένα μνημόνιο με το οποίο δηλώνει ότι διαφωνεί.

Αλλά με αυτά τα δεδομένα και μια επικράτηση του «όχι» σε αντίθεση απ’ ό,τι υποστηρίζει η πλειονότητα των αριστερών δυνάμεων, με εξαίρεση το ΚΚΕ, από μόνη της μάλλον σε μια γενικευμένη εθελοδουλία θα οδηγήσει παρά σε μια λαϊκή αντεπίθεση και προοδευτική πορεία, μια και στόχος της κυβέρνησης είναι να υιοθετήσει και να εφαρμόσει το αντιλαϊκό τρίτο μνημόνιο το οποίο η ίδια προτείνει.

Βεβαίως η επικράτηση του «ναι» δεν είναι ταυτόσημη με την επικράτηση του «όχι», όπως η Ν.Δ. δεν ταυτίζεται με τη Χ.Α., η Λεπέν με τον Σαρκοζί, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ… Αυτό όμως, όπως ορθώς έπραξε η ριζοσπαστική Αριστερά και στις βουλευτικές εκλογές, δεν πρέπει να μας οδηγεί στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον και στη συμμαχία με τις τριτομνημονιακές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, και ακόμη χειρότερα στη συμμετοχή σε κοινές επιτροπές μαζί τους ή στην αντιμετώπιση του Τσίπρα λες και είναι ο νέος Αλιέντε, Τσάβες ή ακόμη ο Τσε που ζώστηκε τα όπλα του, όπως θέλουν να τον παρουσιάζουν ορισμένοι συριζαίοι.

Αντίθετα θα πρέπει και στην κάλπη αντιστοιχώντας το περιεχόμενο των θέσεων μας με τη μορφή έκφρασής τους να προτάξουμε το «όχι» σε κάθε νέο μνημόνιο από όπου κι αν προέρχεται, τη διαγραφή του χρέους, την έξοδο τώρα από την Ε.Ε.

Όλα αυτά με πλήρη σεβασμό των συντρόφων και φίλων οι οποίοι ανιδιοτελώς και όχι διότι έχουν κάποιο οικονομικό ή άλλο συμφέρον αποφάσισαν να συμπλεύσουν με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώντας ότι έτσι προωθούν την κοινή μας υπόθεση.

******
Σύντομο σχόλιο ΕΜΟΥ του Ιστολόγου
Θέτω ξανά το ερώτημα που έθεσα και πιο πάνω στα “Προλεγόμενα” και που τίθεται και από τους συγγραφείς του πρώτου άρθρου: Δημιουργεί ρήξεις μα το καπιταλιστικό νεοφιλελεύθερο μοντέλο το δημοψήφισμα; Και πώς αξιοποιούμε ένα ΟΧΙ προς την κατεύθυνση των στρατηγικών (αντικαπιταλιστικών) στόχων ΜΑΣ; 

Για τα προλεγόμενα και τα copy paste

Anef_Oriwn

[για την Ελλάδα, ρε gamoto]
Σάββατο 4/7/2015

Ανάρτηση 31/2015 [έκτακτη, επίκαιρη, ελλαδική, τραγουδιστική κι αδιέξοδη] – Το “ελληνικό ζήτημα”* μέσα από τα τραγούδια “Οδός Ελλήνων” κι “Άϊντε και φύγαμε”...

* - Επεξηγηματική σημείωση: 

“ελληνικό ζήτημα” όπως κάποτε κάποιοι άλλοι [εκ δυσμών ορμώμενοι] λέγανε [για τους δικούς τους λόγους, στόχους και συμφέροντα] “ανατολικό ζήτημα” αναφερόμενοι στην ανάγκη διάσπασης, διαλυσης και κατακερματισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη δημιουργία νέων (“εθνικών”) κρατών... Τώρα, το “ελληνικό ζήτημα”, έχει βασικά να κάνει με τη τάση/διάθεση για αντίδραση κι αντίσταση από μέρους μιας μερίδας του κόσμου της Ελλάδας στις νεο-αποικιακές πρακτικές των διευθυντηρίων [ή των λεγόμενων θεσμών] της γερμανο-ελεγχόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την οικονομική και πολιτική υποδούλωση των λαών της νότιας Ευρώπης κι όχι μόνο...

 *****************************************

Προλεγόμενα

Το τραγούδι “Οδός Ελλήνων” [με τους στίχους του] ΔΕΝ εκφράζει κατ’ ανάγκην κι εξ ολοκλήρου τις δικές ΜΟΥ απόψεις για την εδώ και κάποια χρόνια τραγική κατάσταση που επικρατεί, ένεκα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, στην Μητέρα –Πατρίδα. Κι ούτε τις σκέψεις ΜΟΥ για την έγκριση από την πλειοψηφία της ελληνικής Βουλής [του ΣΥΡΙΖΑ, των “Ανεξαρτήτων Ελλήνων” και της “Χρυσής Αυγής”!] της απόφασης του υπό τον Τσίπρα Υπουργικού Συμβουλίου για τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος την ερχόμενη Κυριακή 5 του Ιούλη για την έγκριση, ή την απόρριψη της τελευταίας πρότασης που οι λεγόμενοι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέβαλαν τελεσιγραφικά στην Ελλάδα και απαίτησαν την αποδοχή της. 

Το ζήτημα ΔΕΝ είναι πλέον μόνο οικονομικό, όπως κάποιοι θέλουν να το παρουσιάζουν [δηλ. αν το οικονομικό κόστος των μέτρων είναι 8 δις όπως επιδιώκει η σημερινή Αριστερή ελληνική κυβέρνηση ή 10.5 δις όπως απαιτούν οι λεγόμενοι ] αλλά είναι, αυτή τη στιγμή, βασικά πολιτικό, δηλ. πέραν της οικονομικής υποδούλωσης της χώρας στους γερμανούς (κι όχι μόνο) νεο-αποικιστές του ευρωπαϊκού καπιταλισμού επιδιώκεται και η πολιτική της υποδούλωση...

Να υπενθυμίσουμε ότι οι λεγόμενοι (σήμερα) Θεσμοί (sic!) είναι οι συνιστώσες της πάλαι ποτέ Τρόικας… Δηλαδή

- της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή Κομισιόν, [με Πρόεδρο ένα Λουξεμβουργιανό ονόματι Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, που μοιάζει ίσα με 100(!) γρονών],

- της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, [με Πρόεδρο ένα “γερμαναρά” Ιταλό ονόματι Μάριο Ντράγκι, που την άλη φορά εξίππασεν τον, αν και ήταν ευπρεπώς ντυμένη, μια κορού που τες ξώβυζες των Femen, 

και

- του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δδου Ννου Ττου) [με Γενική Διευθύντρια  τζιείνην την ξινισμένη, την αshιμοκκιάρτηστην τζι’ ανέραστην ασπρομάλλα γαλλίδα Κριστίν Λαγκάρντ]... 

Κοντά στους πιο πάνω “θεσμούς” και

- το Eurogroup [δηλ. η ανεπίσημη σύσκεψη των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης] με Πρόεδρο εκείνο τον γελοίο Ολλανδό, τον Γερούν Ντάισελμπλουμ [με τα σγουρούθκια τα μαλλούθκια], αντικαθιστώντας τον Γιούνκερ... Ούλλοι shύλλοι μια γενιά!!!

- το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο [το κατεξοχήν διακυβερνητικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διάδοχο των συνόδων κορυφής και αποτελείται από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής] με Πρόεδρο έναν πολωνό ονόματι Ντόναλντ [όχι Duck αλλά] Τουσκ...

Γενικώς “All Dogs One Generation”!!! Και να τη βράσω τη δημοκρατία ΤΟΥΣ!

Πολλή πλάκα φυσικά έχουν και οι δικοί μας (α)δεξιότατοι κυβερνώντες που δήθεν υποστηρίζουν τους αδελφούς ελληνες... Πολύ ωραία (ΤΟΥΣ) τα λεει, τούτη τη φορά, κι ο ΠΙΝ του “Φιλελεύθερου”…

Τελικά πέραν από το τραγούδι “Οδός Ελλήνων”, με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, θα παραθέσω και το τραγούδι “Άϊντε και φύγαμε” με την Ελένη Βιτάλη, πέρκι τζιαι φωτιστούμε ούλλοι τζιαι φύουμε που την Ευρωπαϊκή Ένωση των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης...

************************************

“Οδός Ελλήνων”

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης

Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου                  

           

“Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

που ξέρουνε τι κάνουνε

που ξέρουν ότι χάνουνε

κι ελπίζουν στο κράτος

χαμένοι κατά κράτος

Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

που πέτρα δεν αφήσανε

που τοίχους ζωγραφίσανε

κι ακόμα ζωγραφίζουν

μαραίνονται κι ανθίζουν

Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

οδός του οδοστρώματος

του έτσι του κυκλώματος

οδός σακατεμένη

οδός αγαπημένη

Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

οδός απόντων υπευθύνων

οδός του πάθους

οδός του λάθους

οδός του ύψους και του βάθους

Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

που πιάνονται αδιάβαστοι

που γίνονται ανάρπαστοι

που σκίζουν και πουλάνε

που δε με ξεγελάνε

Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

που δεν τους πιάνει λάστιχο

κι εγώ με ‘να τετράστιχο

τους πιάνω από τη μέση

πονάω και μ’ αρέσει

Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

που ξέρουν να ονειρεύονται

που υπερηφανεύονται

πως είναι και οι πρώτοι

μακάρι να ‘ναι πρώτοι

Οδός Ελλήνων

οδός εκείνων

οδός απόντων υπευθύνων

οδός του πάθους

οδός του λάθους

οδός του ύψους και του βάθους”

*************************************

“Άϊντε και φύγαμε”

Στιχουργός: Βαγγέλης Ξύδης

Συνθέτης: Βαγγέλης Ξύδης

Τραγουδίστρια: Ελένη Βιτάλη

“Άντε και φύγαμε σ’ άγνωστα μέρη,

κανείς μας δεν ξέρει πού πάμε, παιδιά·

ποτέ δε ρωτάμε πού βγαίνει ο ήλιος,

ποτέ δε ρωτάμε ποιο δρόμο τραβά.

Άντε και φύγαμε σ’ άγνωστα μέρη,

άντε και φύγαμε, πάμε παιδιά.

Κάθε ξημέρωμα που ξεκινάμε

το αγαπάμε και μας αγαπά·

δεν μας τρομάζουνε τ’ ανεμοβρόχια,

μέσα στο πρόγραμμα είναι κι αυτά.

Άντε και φύγαμε ...

Ένας στην πρύμνη, άλλος στην πλώρη

και το καράβι μας πάει μπροστά·

δεν έχει ναύτες και καπετάνιο

και δε γυρεύει να πιάσει στεριά.

Άντε και φύγαμε ...

Κι όταν η νύχτα τα δίχτυα απλώνει

όλη η παρέα μας μια αγκαλιά·

δεν έχουμε όνειρα, λύπες κι ελπίδες,

ζούμε, υπάρχουμε σαν τα πουλιά.

Άντε και φύγαμε...”

Anef_Oriwn

[κι ασσιχτίρ σ’ όλους!!!]
Τρίτη 30/6/2015
[κι απ’ αύριο Δευτερογιούνης!]

Ανάρτηση 30/2015 [έκτακτη, φυσιολογικά αναμενόμενη, αποχαιρετιστήρια και καταληχτική] – Τέλος εποχής! (Αποχαιρετισμός στα όπλα, ή προσωρινή ανακωχή;)... - Υστερογραφικές σημειώσεις και σχόλια...

Η στετέ (δηλ. η γιαγιά) της συζύγου  ΜΟΥ [από την πλευρά της μητέρας της/της πεθεράς μου - η Ττίνα, μια αγράμματη, ακαλλιέργητη και χοντρόπετση χωρκάτισσα], συνήθιζε, μ’ ένα τρόπο όμως ενοχλητικά κυνικό [αλλά ίσως και ολίγο τι λαϊκά φιλοσοφημένο], να λέει, όταν κάτι έβαινε προς το τέλος του, ότι «κάθε αρχή έχει και το τέλος της»... Έτσι λοιπον κι αυτή η blogger-ική διαδρομή (ΜΟΥ) που ξεκίνησε πριν 7 χρόνια και κάτι [τον Μάη του 2008], έκανε τον κύκλο της κι έφτασε στο τέλος της πια, τούτη τη φορά στ’ αλήθεια, νομίζω...

{Σκέψεις και προβληματισμοί για να κατεβάσω τα ρολά του Blog ταλάνιζαν τον μυαλό ΜΟΥ και το φθινόπωρο του 2012, συναισθηματικά φορτισμένος τότε από διάφορα γεγονότα. Ολίγα τινά είχα γράψει τότε στην ανάρτηση ΜΟΥ με αρ. 148/2012... Τώρα είναι πιο σίγουρος ότι το Blog ολοκλήρωσε τον κύκλο και την αποστολή του και ότι ήγγικεν το πλήρωμα του χρόνου να κατεβάσουμε μια και καλή τα ρολά του απάχικου μαγαζιού ΜΑΣ}...       

Οφείλω να αναφέρω (για την ιστορία) ότι είχα προβληματιστεί αρκετά για τον τίτλο που θα έβαζα σ’ αυτήν την ανάρτηση! Θα έβαζα δηλαδή, έναν μλοιρολατρικό τίτλο [όπως το «αποχαιρετισμός στα όπλα»] που θα δήλωνε το οριστικό τέλος/κλείσιμο του Blog, ή ένα άλλο πιο αισιόδοξο [ας πούμεν, το «προσωρινή ανακωχή»] που θ’ άφηνε περιθώρια ή αναλαμπές επιστροφής ΜΟΥ κάποια στιγμή; Όπως και να ‘χει όμως, τούτη η ανάρτηση ΜΟΥ δηλώνει ξεκάθαρα το τέλος μιας εποχής, πλούσιας σε γράψιμο και ενδιαφέρουσας σε διαδικτυακή πλοκή και περιπέτεια... Για να δούμε αν θα ξεκινήσει μια νέα!  

Ομολογώ πάντως ότι η απόφαση ΜΟΥ για κατάθεση και “αποχαιρετισμό των όπλων” [έστω και με κάποιες μικρές “αρσέρες”/φωταγωγούς ανοιχτές/ανοιχτούς για επάνοδο] δεν είναι εύκολη υπόθεση˙ να σκεφτείτε ότι δυσκολεύομαι κι ΕΓΩ να το πιστέψω! Δύσκολο, για να μην πω ανέφικτο εγχείρημα να παρατήσω ολοκληρωτικά πέννες και πληκτρολόγια... [Αυτό σίγουρα ΔΕΝ πρόκειται να γίνει!]... Το Blogging είχε γίνει μέρος της ζωής ΜΟΥ, αν και φέτος έχω αραιώσει πολύ τις αναρτήσεις ΜΟΥ.

Δύσκολο να εξηγήσω γιατί με γοήτευε το γράψιμο σε blog και γιατί επέμενα [με ένα “αναχρονιστικό” και παλιομοδίτικο ρομαντισμό] να συνεχίζω με το Blogging, παρά την εμφάνιση νέων πιο δημοφιλών μέσων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook και Twitter. Πέρσι τέτοια εποχή μάλιστα, μετά που διαπίστωσα την πραγματικά αυξημένη κίνηση και δημοτικότητα (από άποψη επισκεψιμότητας και κατάθεσης σχολίων) που είχαν δύο αναρτήσεις σχετικές με το τελευταίο βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη, είχα πει ότι «το Blogging ποτέ δεν πεθαίνει»!  [Πρόκειται για τις αναρτήσεις ΜΟΥ με αρ. 55/2014 και 56/2014]... Είχα μάλιστα γράψει στα πρόχειρα κι ένα κείμενο σχετικά για το Blogging, [με σκοπό να το κάνω ξεχωριστή ανάρτηση], το οποίο (κείμενο) περιελάμβανε και σκέψεις και προθέσεις ΜΟΥ για βελτίωση και αναβάθμιση του Blog ετούτου (του περιεχομένου και του «ίματζ» του). Κατά νουν είχα κυρίως κινήσεις και πρωτοβουλίες για διεύρυνση και εμπλουτισμό της θεματολογίας του Blog, με την καθιέρωση, ας πούμεν 2-3 ρουμπρίκων, όπως λόγου χάριν,   

- μία που θα περιλάμβανε αναμνήσεις από τα ΠΟΛΥ παλιά με  προσωπικές ΜΟΥ ιστορίες και βιώματα από τα παιδικά και νεανικά ΜΟΥ χρόνια  [το Blog θα λειτουργούσε ως ημερολόγιο], και

- μία που θα περιλάμβανε (δίκην υστερογράφων) παρεμβάσεις, παρεμβολές, περιηγήσεις και περιπλανήσεις) σε γλωσσικά, ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτιστικά και ταξιδιωτικά θέματα.

Άλλα όμως, το μυαλό σκέφτεται και προγραμματίζει κι αλλά ο χρόνος και το κορμί (καθ)ορίζουν...  

Δύσκολο παράλληλα να εξηγήσω και τους λόγους γιατί  “κρεμμάω” και μάλιστα ειδικά τώρα, τα παπούτσια”. Δεν ξέρω αν ικανοποιεί η θέση (ΜΟΥ) που ήδη κατάθεσα ότι το Blog ολοκλήρωσε τον κύκλο του [ή/και ότι το ιστολογείν/blogging έχει πια ξεπεραστεί από την τεχνολογία και τον χρόνο] και δεν ελκύει πια το ενδιαφέρον, όμως θα μπορούσα να το κρατήσω ως προσωπικό βήμα εκφράσεις απόψεων, σκέψεων και προβληματισμών... Ας πούμεν, όπως έγραφα και στην ανάρτηση ΜΟΥ με αρ. 148/2012, το κλείνουμε «γιατί εβαρεθήκαμε Σιόρ [πρόσωπα και καταστάσεις] και θέλουμε να κινήσουμε γι’ άλλες πολιτείες...»

Πάντως οι εμπειρίες και τα βιώματα ΜΟΥ ήταν πάρα πολλά από το Blogging. Δεν θα σταθώ εδώ αναλυτικά και λεπτομερειακά σε ό,τι σημαντικό έχω ζήσει και βιώσει μέσα σ’ αυτά τα 7 χρόνια  (δεν υπάρχει λόγος εξ άλλου), όμως θα ‘θελα να κάνω τηλεγραφικά ξεχωριστή/ιδιαίτερη μνεία κι αναφορά σε δύο τρία πράγματα:

- στη γνωριμία και φιλία ΜΟΥ με κάποιους ξεχωριστούς bloggers, φιλία η οποία ρίζωσε με μερικούς [όπως με τον “Φίλιππο”, τον “Δάσκαλο” κι ένα-δυο άλλους] και κρατεί δυνατή μέχρι σήμερα... 

[Σημ.: 19/6/2015 – 11:05 μ.μ.: 
Εδώ να συμπληρώσω και τους αγαπητούς φίλους και συντρόφους, “Σολιάτη” και “Χ.” , που προς στιγμή ΜΟΎ διέφυγαν, καθώς και τον “Απόλλωνα”, που όπως με μεγάλη ΜΟΥ έκπληξη ανακάλυψα αυτές τις μέρες, μετά από σχετική παρέμβαση του Ιδίου, είναι ένας εξαιρετικός φίλος από τα πολύ-πολύ παλιά...],

{2^η (τιμητική) Συμπληρωματική Σημείωση: 20/6/2015 – 10:45 μ.μ.:

ΜΟΎ διέφυγε (βλέπετε, το γήρας ουκ έρχεται μόνο του!) και μια τιμητική αναφορά σε ένα άλλο πολύ καλό φίλο από τα πολύ παλιά, τον Aceras... Ανείπωτη ήταν η χαρά ΜΟΥ τότε το 2007, όταν κάμνοντας τα πρώτα ΜΟΥ βήματα στο blogging, περιπλανώμενος χωρίς στέγη εδώ κι εκεί, ανακάλυψα την ταυτότητα ΤΟΥ...}, 
   

- στη προσπάθεια για συνεχή βελτίωση της γραφής ΜΟΥ σε διάφορα επίπεδα: κι από άποψη (ελληνικής) γλώσσας, αλλά και κυπριακής διαλέκτου, καθώς και συντακτικά, όπως επίσης και τεκμηρίωσης με στοιχεία και παραδείγματα των λεγομένων ΜΟΥ˙ συνεχές ήταν το ψάξιμο σε πήγες, ενώ δεν έπαυα να ανατρέχω σε λεξικά, εφημερίδες, βιβλία (κυρίως ιστορικά) και φυσικά στο διαδίκτυο. Οφείλω να πω [για να επαινέσουμε και λίγο το σπίτι ΜΑΣ, δηλ. τον Εαυτό ΜΟΥ], ότι με τη συνεχή μελέτη που επέβαλλε η ενασχόληση ΜΟΥ με το Blogging αυτά τα εφτά χρόνια μ’ έκανε πιο ενημερωμένο, πιο σοφό και πιο διαλεκτικό,

- στα αρνητικά, θα κρατήσω τις χυδαίες κι απαράδεκτες  (για νοήμονες ανθρώπους) υβριστικές επιθέσεις που δεχτήκαμε τόσο ΕΓΩ όσο και η Οικογένεια ΜΟΥ, [“απ’ ον η-μπόρει να δέρει τον γάαρον δέρνει το σάμαν”], από τους Φασίστες Σκατά(δ)ες του ακατονόμαστου Βοθρο-Blog “Christofias Watch” και διάφορους άλλους αρρωστημένους παρατρεχάμενους και κολαούζους ΤΟΥΣ... Ήταν τότε, επί Προεδρίας Χριστόφια, όταν «σε τούτη την πατρίδα [...] με (τους) μισθοφόρους και πραιτοριανούς» [...] «οι λύκοι (χορεύανε) αγκαλιά με τα σκυλιά» [όπως άδει με την εξαιρετική φωνή της η ασυναγώνιστη Μαρία Δημητριάδη στο άσμα των Θάνου Μικρούτσικου – Μάνου Ελευθερίου για τον Νίκο Πλουμπίδη], κι  επιχειρούσαν να κατασπαράξουν [να λοιδορήσουν και να διαβάλουν] όποιον τολμούσε να αρθρώσει λόγο και πει κάτι κόντρα και πέραν από τα συνήθη ελληνο-εθνικο-θρησκευτικά στερεότυπα. Κοινό γνώρισμα όλων εκείνων των καθικιών ήταν η αρρωστημένη εμμονή ΤΟΥΣ, που ΤΟΎΣ έγινε κι απωθημένο, να μάθουν και να αποκαλύψουν την ταυτότητα ΜΟΥ. Αν και ετεροχρονισμένα πλέον να ΤΟΥΣ ενημερώσω ότι είμαι ο Ττοουλής ο Δάμαλος, που τα Πάνω Τριβίλλουρα και τώρα στα Κάτω Πούτταρα! 

Να σημειώσω όμως και κάτι άλλο που έχω διαπιστώσει και παρατηρήσει μέσα από τη μακροχρόνια [7 συναπτά έτη είν’ αυτά!] εμπλοκή και τριβή ΜΟΥ στα ιστολογικά/blogger-ικά δρώμενα και δη αυτά που σχετίζονται με την Αριστερά. Είναι κάτι που ομολογουμένως με απογοητεύει και βαθύτατα με λυπεί. Βλέπω συχνά το τραγικά οξύμωρο φαινόμενο άνθρωποι που “επαγγέλλονται” τους Κομμουνιστές και παραδίδουν κι από καθέδρας (και κυριολεκτικά και μεταφορικά] μαθήματα κομμουνιστικής ηθικής, συμπεριφοράς και στάσης να μη έχουν την οξυδέρκεια και το shεϊτταννίκκιν [ή βαριούνται να μπουν στη διαδικασία] να αντιληφτούν και να ξεχωρίσουν περιστατικά έκφρασης ρατσισμού, εθνικισμού, φασισμού, ή και χαφιεδισμού. Και συνήθως αυτό παρατηρείται όταν τα θύματα ρατσιστικών ή χαφιεδίστικων, λόγου χάριν, επιθέσεων δεν είναι Ημέτεροι (των “επαγγελματιών” Κομμουνιστών), αλλά Άλλοι Αριστεροί που είναι όμως εν δυνάμει (δηλ. κάτω από κάποιες συνθήκες και προϋποθέσεις), συνοδοιπόροι των Κομμουνιστών... Κι αντί να στείλουν στα αζήτητα τα «στιχάκια ... [που] ... ψιθυρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια», έτσι που «ούτε ένας χαφιές, δουλειά να μη βρίσκει...» [που λέει και ο ποιητής και που τραγουδά φυσικά, η αξεπέραστη Μαρία], αυτοί λόγω της τύφλας τους προφανώς, αλλά και της προκατάληψης τους [και ίσως και σκόπιμα ένεκα ρεβανσιστικών και πικρόχολων διαθέσεων] τα βγάζουν [λες και αποτελούν προέκταση του χαφιεδισμού] στο μεϊντάνιν... [Ακόμα και στα σκολειά οι Διευθυντάδες έχουν τους σπιούνους τους!]...

Ποτέ ΔΕΝ κρύψαμε την Αριστερή πολιτική ΜΑΣ ταυτότητα και ότι διακείμεθα φίλα προς το ΑΚΕΛ, αλλά και προς το ΚΚΕ – έτσι για να το υπενθυμίσουμε σε κάποιους άσπονδους φίλους... Την άλλη όμως, την προσωπική ΜΑΣ ταυτότητα με επιμέλεια προσπαθήσαμε να την κρατήσαμε καλά χωσμένη στα παρασκήνια [αναφαίρετο δικαίωμα ΜΑΣ να γράφουμε με ψευδώνυμο!], παρ’ όλο που κατά καιρούς πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν λυσσάξει να μάθουν ποιοι είμαστε. 7 χρόνια φαγούρας ήταν αυτά, κατι θα ανακάλυψαν(!), αφού ως φαίνεται κάποιοι ΜΑΣ μελετούσαν επισταμένα. Και σίγουρα ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, αυτά τα 7 χρόνια δραστήριας διαδικτυακής ζωής, ομολογουμένως πλούσιας σε αναρτήσεις και σχόλια τόσο εδώ, στο δικό ΜΑΣ blog, όσο και σε πολλά άλλα, να παραμείνει η ταυτότητα ΜΑΣ κρυφή και μυστική. Πολλοί ήταν εκείνοι που γνώρισαν από κοντά τον Anef_Oriwn και σεβάστηκαν (σχεδόν ΟΛΟΙ) την επιθυμία ΤΟΥ να γράφει με ψευδώνυμο. Κάποιοι όμως, για τους δικούς ΤΟΥΣ, προφανώς λόγους [εμπάθειας, πίκκας, ρεβανσισμού, κακεντρέχειας], αλλά ίσως και λόγω  βλακείας, ΔΕΝ το σεβάστηκαν! Δυστυχώς οι χαφιέδες δεν εξέλειπαν ούτε από τον χώρο της Αριστεράς!

Κλείνω, λοιπόν, ευχόμενος, καλή συνέχεια σε ΟΛΟΥΣ, καλά να περνάτε και Ό,ΤΙ ποθείτε να το πάθετε! Και να θυμάστε ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση για να τη δκιαβούμε! 

Πάντως μπήκαμε ήδη και στο καλοκαίρι. Καιρός πια και για λίγη θάλασσα, ή/και βουνό ακόμα, για ουζάκι και μεζεδάκια, οφτόν κλεφτικο και μπυρίτσα, όπως και για αϊράνιν, μαχαλλεπίν και παγωτό. 
Κάτι όμως (ΜΑΣ) λείπει (και πάλι) αυτές τις μέρες: η Ά(α)πη(!), που άφησε τις εξορμήσεις σ’ εκείνη την απέραντη της κεντρικής Ασίας [με τον λαό της να ζει τη δικιά του ατελείωτη μιζέρια] και κίνησε για τις Αραπιές, μέσα στους πύρουλλους, τις μαντίλες και τις μπούργκες. Μανία που ‘χουν και «τούτοι» οι μαστόροι ΤΗΣ να στέλλουν το κορίτσι (ΜΑΣ) σε μέρη όπου οι Γυναίκες είναι ιδιαίτερα υποτιμημένες και περιθωριοποιημένες... 

Anef_Oriwn

[λίγο προ του τέλους˙ νέα ανάρτηση θα υπάρξει εντός των ημερών για να τιμήσω ένα πολυαγαπημένο ΜΟΥ πρόσωπο που έφυγε από τη ζωή πριν κάποια χρόνια, η μεθεπόμενη όμως δεν ξέρω πότε θα είναι ή αν θα προκύψει τελικά]...

Κυριακή  14/6/2015

*******************************************

Υστερόγραφον (19/6/2015 - 11:15 μ.μ.):  

Το κυρίως κείμενο της ανάρτησης ΜΟΥ βρίσκεται υπό συνεχή βελτίωση (κυρίως συντακτικώς) κι συμπλήρωση...

Anef_

************************************

Υστερογραφικές Σημείωσεις/Επεξήγησεις (20/6/2015 – 12:15 π.μ.):

(σε σχέση με την αναφορά στα σχόλια του “Νέου” και του “Strovolioti” σε «άσπονδους φίλους» και στον χαρακτηρισμό “ο απαραίτητος Ανεφ”)...

1. Το «απαραίτητος» ΠΟΤΈ δεν το κατάλαβα!

2. Με τη φράση «άσπονδοι φίλοι», ΕΓΩ είχα κατά νουν [γιατί κι ΕΓΩ τη χρησιμοποίησα στο κυρίως κείμενο ΜΟΥ] bloggers αντικομουνιστές κι αντιΑΚΕΛιστές, όπως ο παλιοκουμπάρος ο Strovoliotis, [αυτούς λίγο πολύ τους ξέρουμε κι αναμένουμε τι θα ΜΑΣ πουν], αλλά κυρίως bloggers του χώρου της Αριστεράς, και της κομμουνιστικής αλλά και της ευρύτερης...  

Anef_