Ανάρτηση 133/2013 [έκτακτη, σύντομη (τουρκο)κυπριακή, πολιτική, Αριστερή, “φεμινιστική”] – Η ορκωμοσία μιας τουρκοκύπριας βουλευτίνας...

Πρωτοείδα την είδηση στο Blog του Λινού, ΜΟΥ άρεσε το όλο σκηνικό [το περιεχόμενο, τα μηνύματα και η ανακατωσούρα και σύγχυση που προφανώς δημιουργήθηκε] και είπα να τη μεταφέρω και στο δικό μου Blog… Πρόκειται για ένα περιστατικό τόλμης και αντισυμβατισμού, που έλαβε χώρα κατά για τη σημερινή ορκωμοσία της νέας τουρκοκυπριακής Βουλής, η οποία προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ο λόγος για το περιεχόμενο του όρκου/υπόσχεσης [αντί του καθιερωμένου όρκου] που έδωσε προς στην κοινότητα της τζιαι στον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας η νέα [Αριστερή] βουλευτίνα του “Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος – Ενωμένες Δυνάμεις”  [ΤΡΚ-ΕΔ] Doğuş Derya [ιδρυτικό μέλος του “φεμινιστικού εργαστηρίου” (FEMA)],...

Απαντώντας σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων που ήταν παρόντες, η Ντοούς Ντεριά είπε πως ο όρκος έχει γραφτεί σε πολύ φαλλοκρατική γλώσσα και πρέπει να επικαιροποιηθεί σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις. Γι’ αυτό, είπε, προτίμησε να διαβάσει έναν πιο σύγχρονο όρκο. Τούτος έχει ως εξής:

«Υπόσχομαι, να εργαστώ στο τουρκοκυπριακό κοινοβούλιο για να μην υποστεί κανείς που ζει στην Κύπρο διακρίσεις, λόγω της γλώσσας του, της θρησκείας του, της φυλής του, του τόπου γέννησης του, της κοινωνικής του τάξης, της ηλικίας του, της φυσικής του κατάστασης, του φύλου και της σεξουαλικής κατεύθυνσης του, με στόχο να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον δικαιοσύνης και ισότητας. Θα καταβάλω προσπάθεια για αντικατάσταση της κουλτούρας της αντιπαράθεσης και της βίας, με μια κουλτούρα βασισμένη στην ειρήνη και την συμφιλίωση, ενώ ταυτόχρονα θα μείνουμε αφοσιωμένοι στις αρχές της Δημοκρατίας, της Κοινωνικής Ευημερίας, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, και της θεσμοθέτησης μιας Ομόσπονδης Κυπριακής Πολιτείας»...

Όπως έγραψα και σε σχόλιο μου στού Λινού: «Θέλει [...] τόλμη, τσαμπουκά, αντικομφορμισμό και να ‘σαι ριζοσπάστης στην πράξη για να πεις τα λόγια που είπε η τουρκοκύπρια!»

Θα καρτερούμε πάντως, να δούμε πως η αγαπητή Doğuş θα λειτουργήσει και θα κάμει πράξη αυτά που λέει... Όμως ΜΑΣ έδωσε χαρά και ευχαρίστηση που τα είπε!

Anef_Oriwn

[μαζί με τους προοδευτικούς και ριζοσπάστες Αριστερούς τουρκοκύπριους]

Δευτέρα 12/8/2013

Ανάρτηση 132/2013 [έκτακτη, πολιτική, Αριστερή, “συμπορευτική”, της ενότητας δράσης και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα άρθρο της Γιώτας Δημητρίου για τη «συμπόρευση» των αριστερών δυνάμεων...

Εισαγωγικά και σχολιαστικά

Συνεχίζουμε και σήμερα τις αναδημοσιεύσεις ελλείψει δικών μας φρέσκων και τταζέτικων κειμένων. [Τα θέματα από την επικαιρότητα πολλά, αλλά η χαλαρότητα των καλοκαιριών/αυγουστιάτικων ημερών, ΜΑΣ έχει κάνει να ττεμπελιάσουμε. Και είναι και ζέστη την ημέρα, όμως σχετικά δροσερές οι νύχτες!]...

Η σημερινή μας επιλογή είναι ένα άρθρο της νεαρής κι ευειδούς Σκαλιώτισσας δημοσιογραφίνας [και δημιουργού του ιστοχώρου “Skala Times”] Γιώτας Δημητρίου, το οποίο [άρθρο] ψαρέψαμε από τη “Χαραυγή” της Παρασκευής, θκυο τ’ Αούστου. [Ήμασταν σε διακοπές τότε, αλλά το ξεχωρίσαμε και το βάλαμε στο πλευρό για μελλοντική χρήση]... 

Το άρθρο της αγαπητής Συντρόφισσας, που δημοσιεύτηκε στη σελίδα υπό τον τίτλο “Άρθρα – Απόψεις” [κάτι που υποδηλοί ότι οι απόψεις που δημοσιεύονται εκεί είναι “ανεξάρτητες”,  ή/και δεν εκφράζουν τις θέσεις ή την πολιτική του Κόμματος], είναι αρκετά ενδιαφέρον και πρωτοποριακό καθότι ένα μέλος του ΑΚΕΛ, επώνυμα,

-  αναγνωρίζει πολιτικοκοινωνικό ρόλο σε πολιτικές ομάδες και άτομα εκτός ή πέραν του ΑΚΕΛ [σε αριστεριστές, αναρχικούς, ανένταχτους, οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και κινήματα όπως τα “Παιδιά της Φανερωμένης”, ή η  “Συσπείρωση Ατάκτων” ], και

-  στην ουσία καλεί το ΑΚΕΛ να επιδιώξει συνεργασίες και ενότητα δράσεων μαζί τους... 

Δεν θα διαφωνήσω ποσώς με την αγαπητή Γιώτα όμως παράλληλα θέλω να σημειώσω και την εξής τοποθέτηση της: «Αυτή τη στιγμή στην Κύπρο, το Κόμμα της εργατικής τάξης, είναι μόνο ένα: το AKEΛ. Ή συμπορεύεσαι μαζί του στον αγώνα ή με την αποχή ή απαξίωση ή διαφωνία σου βρίσκεσαι απέναντι του.» Αυτό δεν σημαίνει καθυπόταξη ή υποταγή στις θέσεις και πολιτικές του ΑΚΕΛ, αλλά θέλω να καταθέσω και την άποψη [ΜΟΥ] ότι η διεκδίκηση από άλλες αριστερές ομάδες, σχηματισμούς και κινήματα αυτόνομης παρουσίας και φωνής στα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα του τόπου δεν πρέπει να γίνεται κατ’ ανάγκη σε αντιπαραβολή, αντιπαράθεση ή ακόμα και σε σύγκρουση με το ΑΚΕΛ...  Η πάλη ενάντια στον φασισμός, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον συντηρητισμό, τον αναχρονισμό δημιουργούν προοπτικές για κοινές δράσεις, ή όπως λέει και η Γιώτα «είμαστε σύντροφοι και μαζί οφείλουμε να συμπορευτούμε και να αγωνιστούμε»...

Επίσης εδώ θα βρείτε ακόμα μένα πολύ ωραίο και ενδιαφέρον [διεθνιστικό κι αντιρατσιστικό] κείμενο της Συντρόφισσας Γιώτας με τίτλο “Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι”…

*******************************

Επιβάλλεται συμπόρευση όσων αγωνίζονται για τα ίδια ιδανικά

[από την Γιώτα Δημητρίου, Δημοσιογράφο, Κομματικό μέλος ΑΚΕΛ*, “Χαραυγή”, 02-08-2013, σελ. 25 - http://www.haravgi.com.cy/site-article-38690-gr.php]…

{* - τι πάει να πει «κομματικό μέλος ΑΚΕΛ»; Το ΑΚΕΛ έχει και μέλη που δεν είναι «κομματικά»;}…

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου}…

Αντιλαμβανόμαι με κάθε υπευθυνότητα την έννοια των λέξεων «Αναρχικός», «Ανέντακτος Κομμουνιστής», «Κομμουνιστής», «Κομματικό Μέλος», «Αριστεριστής», «Προοδευτικός» κτλ. Γνωρίζω πολύ καλά πώς είναι η κατάσταση σήμερα στην Κύπρο, όσον αφορά τις πιο πάνω έννοιες. Έχω επίσης, πρoσωπικά, γνωρίσει δραστήριους αναρχικούς και κομμουνιστές (κομμουνιστές εντός και εκτός ΑΚΕΛ), οι οποίοι αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις κατά του συστήματος και κατά του ρατσισμού. (Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε την αντιφασιστική δράση των «παιδιών της Φανερωμένης», της «Συσπείρωσης Ατάκτων» και άλλων Αριστερών εξωθεσμικών οργανώσεων στην Κύπρο;). Όσον αφορά τους Αριστεριστές δεν τους βάζω όλους στο ίδιο καζάνι. Υπάρχουν και οι επικίνδυνοι αριστεριστές του σαλονιού, στους οποίους εντόπιζε τον κίνδυνο ο Λένιν όταν χαρακτήριζε τον αριστερισμό σαν παιδική αρρώστια του κομμουνισμού, αλλά υπάρχουν και «οι χρήσιμοι αριστεριστές» οι οποίοι σύμφωνα με τον Βασίλη Ραφαηλίδη (στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Περιπέτεια του Μαρξισμού»), είναι αυτοί οι οποίοι με κάποια δόση απερισκεψίας και τρέλας μπορούν να μπουν στη μάχη ευκολότερα, άρα είναι και χρήσιμοι. Πριν λίγο καιρό ένας φίλος μου αναρχικός σε μια στιγμή έντονης συζήτησης μού είπε «ας πολεμήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα που είναι η ρίζα του κακού, ας κάνουμε όλους τους αντιφασιστικούς μας αγώνες τώρα που ο σοβινισμός και ο ρατσισμός δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας και μετά, κομμουνιστές και αναρχικοί λύνουμε τις διαφορές μας». Γέλασα. Αλλά κατά βάθος συμφώνησα. Σήμερα, πόση ανάγκη υπάρχει για ενότητα όσων τάσσονται υπέρ της εργατικής τάξης, κατά του υφιστάμενου συστήματος, κατά του σοβινισμού, φασισμού, ρατσισμού; Μήπως η κρισιμότητα της εποχής η οποία μας οδηγεί στο καζάνι μιας κόλασης την οποία γέννησε το καπιταλιστικό σύστημα, θα έπρεπε αν μας ωθούσε να δούμε κάποια πράγματα με περισσότερη υπευθυνότητα και λιγότερο δογματισμό; Μήπως όταν ο σοβινισμός, ο φασισμός κι ο καπιταλισμός αφρίζουν, τότε η αντίπερα όχθη («Ανέντακτοι Κομμουνιστές», «Κομμουνιστές», «Κομματικά Μέλη ΑΚΕΛ», «Αριστεριστές», «Προοδευτικοί») θα έπρεπε με ενωμένη τη γροθιά να αγωνιστεί; Μήπως η διαίρεση (σε εξωθεσμική Αριστερά και κομματικοί, κτλ.) αποδυναμώνει τους αγώνες της εργατικής τάξης; Το ΑΚΕΛ σήμερα δεν βρίσκεται στην εξουσία. Η πρόκληση για κάθε «στρατιώτη» κατά του καπιταλιστικού συστήματος και υπέρ της εργατικής τάξης, είναι να ενώσει τη φωνή του τώρα με το μοναδικό κυπριακό κόμμα της εργατικής τάξης. «...τότε που οι τυχοδιώκτες, οι καριερίστες, οι παλιάνθρωποι, και γενικά τα ασταθή στοιχεία δεν μπορούσαν καθόλου να υπολογίζουν ότι θα έχουν επικερδή σταδιοδρομία, αν προσχωρούσαν στους κομμουνιστές, αλλά μάλλον θα έπρεπε να περιμένουν κρεμάλα και βασανιστήρια» έγραφε ο Λένιν. Τώρα λοιπόν που το ΑΚΕΛ (ιδιαίτερα από το Μαρί και μετά) το πολεμούν ακατάπαυστα, λες και κάποιοι έθεσαν ως στόχο τον αφανισμό του (ξεχνώντας προφανώς την ιστορία του), τώρα είναι η ώρα να το στηρίξουν όλοι όσοι λένε ότι τάσσονται υπέρ της εργατικής τάξης. Σε  μια καπιταλιστική κρίση όσοι τασσόμαστε κατά του καπιταλισμού/σοβινισμού/ρατσισμού/φασισμού/κεφαλαίου, οφείλουμε να αναθεωρούμε κάποια δεδομένα και να μας περιβάλλει περισσότερη συνειδητοποίηση του κινδύνου. Δεν με ενδιαφέρει αν είμαι σωστή ή λάθος όταν λέω ότι όλοι εμείς οι οποίοι ανήκουμε στο ίδιο στρατόπεδο, το οποίο υπερασπίζεται την εργατική τάξη και πολεμούμε γι αυτή, πρέπει να ενωθούμε. Δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος άλλος θα βγει με «κομμουνιστικόμετρο» και «περίσσειες γνώσεις» και με μετρήσει κάτω από τη βάση λόγω των απόψεών μου αυτών. Με ενδιαφέρει να ξέρω ότι αγωνίζομαι όπως και όσο μπορώ για το καλό του αγώνα. Κι όχι να στέκομαι εμπόδιό του, με τον Α ή Β τρόπο ή με την απάθεια και αδράνειά μου, συνειδητά ή ασυνείδητα. «Ασφαλώς, τώρα πια το βλέπουν σχεδόν όλοι ότι οι μπολσεβίκοι δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν στην εξουσία όχι δυόμισι χρόνια, μα ούτε και δυόμισι μήνες χωρίς την αυστηρότατη, πραγματικά σιδερένια, πειθαρχία μέσα στο Κόμμα μας, χωρίς την πιο πλήρη και απεριόριστη υποστήριξή τους απ’ όλη τη μάζα της εργατικής τάξης, δηλαδή απ’ ό,τι υπάρχει μέσα σ’ αυτήν σκεπτόμενο, τίμιο, αφοσιωμένο, με κύρος, ικανό να οδηγεί μαζί του ή να προσελκύει τα καθυστερημένα στρώματα», έλεγε ο Λένιν το 1920. Αυτή τη στιγμή στην Κύπρο, το Κόμμα της εργατικής τάξης, είναι μόνο ένα: το AKEΛ. Ή συμπορεύεσαι μαζί του στον αγώνα ή με την αποχή ή απαξίωση ή διαφωνία σου βρίσκεσαι απέναντι του. Η ανάγκη και η κρισιμότητα της εποχής μάς καλούν να λάβουμε θέσεις. Τώρα. Περιθώρια δογματισμού, αναβολής, επιπολαιότητας και απαξίωσης δεν υπάρχουν. Η ιστορία καταγράφεται κι εμείς είμαστε μέρος της. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Εμείς θα επιλέξουμε με ποιους θα είμαστε. Και όσους μας ενώνουν τα ίδια ιδανικά και όσοι τρέμουμε από αγανάκτηση μπροστά στην αδικία του σοβινισμού, φασισμού, ρατσισμού, καπιταλιστικού συστήματος, είμαστε σύντροφοι και μαζί οφείλουμε να συμπορευτούμε και να αγωνιστούμε. Τώρα! Δεν υπάρχουν περιθώρια διχόνοιας ανάμεσά μας.

Υ.Γ.: Είναι καιρός να αναγνωριστούν και οι αγώνες όσων βρίσκονται στους δρόμους για αντιφασιστικές πορείες απέναντι από ακροδεξιές οργανώσεις (πολλές φορές με χτυπήματα και ξύλο), με διάφορες δικοινοτικές εκδηλώσεις με σκοπό τη φιλία των δύο κοινοτήτων του τόπου και άλλους αγώνες αλληλεγγύης. Κανείς δεν είναι παιδί κατώτατου Θεού, επειδή είναι «ανέντακτος» ή «αναρχικός». Είμαστε όλοι σύντροφοι, αν αγωνιζόμαστε για τα ίδια ιδανικά. Οι διαφορές των ιδεολογιών μας μπορούν να περιμένουν μετά την επιτυχία του αντικαπιταλιστικού μας αγώνα. Λόγω της κρισιμότητας της εποχής έχω την εντύπωση ότι μέχρι και ο Μπακούνιν και ο Μαρξ θα συμφωνούσαν με αυτό.

********************************

Σχόλια δικά μου [πάνω στο κείμενο της Γιώτας Δημητρίου] έκανα στην εισαγωγή μου... Να σημειώσω μόνο ότι το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη “Η Μεγάλη Περιπέτεια του Μαρξισμού” είναι εξαιρετικό και διαλεκτικότατο. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε!

Anef_Oriwn

[ενταγμένος πλην κριτικά λειτουργών Αριστερός]
Παρασκευή 9/8/2013]

Ανάρτηση 131/2013 [έκτακτη, πολιτική, αντι-ιμπεριαλιστική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα άρθρο από τον ελλαδικό Τύπο για την «ανομολόγητη βία του ιμπεριαλισμού»...

Εισαγωγικά

Συνεχίζουμε να τελούμε σε διακοπές, επειδή όμως είναι καιρός να βάλουμε [και γι’ αυτόν τον μήνα] και κάνα πολιτικό κείμενο, σκεφθήκαμε να αναδημοσιεύσουμε ένα άρθρο που αλιεύσαμε σήμερα από την ελλαδική “Ελευθεροτυπία”. Πρόκειται για ένα άρθρο με τίτλο “Η ανομολόγητη βία του ιμπεριαλισμού”, του ελλαδίτη [και ΣΥΡΙΖΑίου] Καθηγητή στο King’s College του Λονδίνου, Στάθη Κουβελάκη. Ο κος Κουβελάκης ήταν υποψήφιος Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στις περσινές βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα [περιλαμβανόταν στο ψηφοδέλτιο Επικράτειας], ενώ είναι υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και συμμετέχει, σε αντίστοιχες κινήσεις μαζί με τον επίσης Καθηγητή [στο Λονδίνο] Κώστα Λαπαβίτσα. Ο τελευταίος ήταν επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας που ετοίμασε τη μελέτη του ΑΚΕΛ για έξοδο της Κύπρου από το ευρώ...  

Με το άρθρο ο Καθηγητής Κουβελάκης αναδεικνύει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και την ψευτοδημοκρατία των λεγόμενων αστικών δημοκρατιών. Πιο συγκεκριμένα καταπιάνεται με την «ανομολόγητη βία» της «δυτικής δημοκρατίας όπως την ξέρουμε και τη ζούμε στην Ευρώπη...», όπως διάφοροι κύπριοι κονδυλοφόροι, συνειδητοί υπέρμαχοι κι απολογητές τού καπιταλιστικού συστήματος, ονομάζουν την Αμερική και την Ευρωπαϊκή Ένωση... 

***********************************

“Η ανομολόγητη βία του ιμπεριαλισμού”

[του Στάθη Κουβελάκη, Καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King’s College του Λονδίνου, “Ελευθεροτυπία”, στήλη “Ανάλυση στα γεγονότα”, Πέμπτη 8 Αυγούστου 2013 - link: http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=379095]... 

{Οι επιχρωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου}...

“Χωρίς να περάσουν απαρατήρητα, δύο συμβάντα των τελευταίων εβδομάδων δεν έτυχαν της προσοχής και ιδίως της εμβάθυνσης που η σημασία τους απαιτεί. Το πρώτο αφορά το στρατιώτη Μπράντλεϊ Μάνινγκ.

Έπειτα από κράτηση τριών και πλέον ετών, εκ των οποίων ένα έτος σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης και μεταχείρισης που κρίθηκε από τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ ως «απάνθρωπη και εξευτελιστική» και αντίθετη με όλες τις διεθνείς συμβάσεις, καταδικάστηκε σε 136 χρόνια φυλάκισης για «κατασκοπία». Το αδίκημά του; Σοκαρισμένος από όσα είδε ο ίδιος στο Ιράκ, όπου υπηρετούσε στις γραμμές των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής, ο Μάνινγκ δημοσιοποιεί το 2010 μέσω του ιστότοπου WikiLeaks εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά κρατικά ντοκουμέντα σχετικά με τη δράση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Ένα μέρος τους αναδημοσιεύθηκε από τα μεγαλύτερα και θεωρούμενα πιο έγκυρα έντυπα διεθνώς, ενώ το σύνολό τους κυκλοφόρησε φυσικά ελεύθερα στο Διαδίκτυο.

Το δεύτερο συμβάν αφορά την οδύσσεια του Εντουαρντ Σνόουντεν, στον οποίο η Ρωσία έδωσε τελικά πολιτικό άσυλο έπειτα από πολύμηνη παραμονή στη ζώνη τράνζιτ του αεροδρομίου της Μόσχας. Ο Σνόουντεν καταζητείται επίσης για «κατασκοπία» από τις αρχές των ΗΠΑ γιατί, όπως και ο Μάνινγκ, έδωσε στη δημοσιότητα εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά ντοκουμέντα αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας, και ειδικότερα της NSA. Τα έγγραφα αυτά δεν αφορούν τους «βρόμικους πολέμους» των ΗΠΑ, αλλά μια άλλη πτυχή της αυτοκρατορικής τους κυριαρχίας: ένα ολικό σύστημα παγκόσμιας παρακολούθησης όλων των τηλεπικοινωνιών τόσο μεταξύ απλών πολιτών όσο και μεταξύ κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών. Ο Σνόουντεν κατέθεσε αιτήσεις ασύλου στις αρχές 20 χωρών, μεταξύ άλλων πολλών χωρών της Ε.Ε. και της Λατινικής Αμερικής, αλλά κατόπιν ανοιχτών εκβιασμών των ΗΠΑ οι περισσότερες απορρίφθηκαν.

Τι συνδέει αυτές τις δύο περιπτώσεις; Κατ’ αρχάς το κοινό τεχνολογικό μέσο και η μέθοδος που ακολούθησαν οι δύο πρωταγωνιστές: η μαζική διαρροή εμπιστευτικών εγγράφων στο Διαδίκτυο, που βραχυκυκλώνει κάθε απόπειρα. Με αυτή την έννοια, ο Μάνινγκ και ο Σνόουντεν ανήκουν στους ηρωικούς πρωτοπόρους της διαδικτυακής εποχής στην οποία ζούμε. Και τούτο διότι «αναποδογυρίζουν» κατά έναν τρόπο τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και αναδεικνύουν την «άλλη» πλευρά της. Ότι μπορεί δηλαδή από μέσο ολικής παρακολούθησης να γίνει μέσο διαφάνειας, που βγάζει στην επιφάνεια με τον πιο αδιαμεσολάβητο τρόπο τις πιο σκοτεινές πλευρές της εξουσίας, επί του προκειμένου του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας που έχουν οικοδομήσει οι ΗΠΑ.

Εξ ου και το δεύτερο κοινό στοιχείο αυτών των δύο προσωπικοτήτων: πρόκειται για «μοναχικούς ήρωες», για ατομικές συνειδήσεις που εξεγείρονται ενάντια στη βαναυσότητα των εξουσιαστικών μηχανισμών τους οποίους αμφότεροι έζησαν εκ των ένδον. Κατ’ εξοχήν όπλο τους είναι το Διαδίκτυο, με την αμεσότητά του και τον φαινομενικά τουλάχιστον αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα του. Όσο για τη δράση τους, δεν την τοποθετούν στα πλαίσιο του οποιουδήποτε οργανωμένου κινήματος ενώ, απ' όσα ξέρουμε, η ιδεολογία τους φαίνεται να περιορίζεται στο δικαίωμα του ατόμου να αντιστέκεται στην καταπιεστική εξουσία και να την καταγγέλλει.

Κάθε καλοπροαίρετος θα σκεφτόταν ότι όσοι πρεσβεύουν τις φιλελεύθερες αξίες στις οποίες βασίζονται τα κράτη της «πεφωτισμένης Δύσης» θα έβλεπε με συμπάθεια τέτοιους ήρωες. Ειδικά όταν, για παράδειγμα, στο παρελθόν στεκόταν με ενθουσιασμό αλληλέγγυος με τους «διαφωνούντες» του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού», τους οποίους θεωρούσε ήρωες του αγώνα ενάντια τον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό». Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Καμιά δυτική χώρα δεν διαμαρτυρήθηκε για την απάνθρωπη μεταχείριση που υπέστη ο Μάνινγκ, καμιά δεν προσέφερε άσυλο στον Σνόουντεν, ενώ ο «σοσιαλιστής» Ολάντ απαγόρευσε τη διέλευση από το γαλλικό εναέριο χώρο του αεροπλάνου του προέδρου της Βολιβίας Μοράλες, γιατί οι ΗΠΑ είχαν αφήσει να διαρρεύσει (ψευδώς) ότι σ’ αυτό επέβαινε ο καταζητούμενος πρώην υπάλληλος της NSA.

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική σημασία αυτών των υποθέσεων: οι Μάνινγκ και Σνόουντεν δεν είναι αγαπητοί στη φιλελεύθερη δυτική συνείδηση ακριβώς γιατί είναι οι διαφωνούντες στη σημερινή παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Γιατί φέρνουν στο φως με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο την απεριόριστη, ολοκληρωτικού χαρακτήρα βία στην οποία θεμελιώνεται αυτή η τάξη, που περισσότερο από ποτέ πρέπει να αποκαλείται με τον όρο που παραδοσιακά φωτίζει την πραγματική της φύση: ιμπεριαλισμός.”

Anef_Oriwn

[αντι-ιμπεριαλίστας]

Πέμπτη 8/8/2013
[θλιβερή επέτειος η σημερινή˙ είναι του βομβαρδισμού της Τηλλυρίας από την τουρκική στρατιωτική αεροπορία, ακόμα και με βόμβες ναπάλμ˙ πάντως να σημειώσω ότι πριν μερικές μέρες κάναμε το μπάνιο μας στην παραλία του Παχύαμμου]...  

Ανάρτηση 130/2013 [έκτακτη, των διακοπών, χαλαρή, ερωτιάρικη και καψουρο-τραγουδιστική] – Δύο τραγούδια για τον έρωτα (και τον “νόμιμο” και τον “παράνομο”)...

Εισαγωγική σημείωση:

Τελούμε σε διακοπές! 

Και εν καιρώ διακοπών [όπως λένε και οι ειδικοί] αναβαίνει και η libido [η ερωτική τάση/διάθεση] μας. Ίσως ένεκα του ό,τι είμαστε χαλαροί, ίσως γιατί αφιερώνουμε πιο πολύ χρόνο και δίνουμε πιο πολύ σημασία στον/στη σύντροφο μας, ίσως και γιατί [εμείς οι άντρες] προσέχουμε πιο πολύ τα θηλυκά που κυκλοφορούν γύρω μας [και γλαρώνουμε με τα κάλλη τους]...

Με την ευκαιρία, λοιπόν, είπαμε να ΣΑΣ ψυχαγωγήσουμε με δυο ερωτιάρικα τραγούδια, αντιφατικά μεν μεταξύ τους [το ένα υμνεί τον “νόμιμο” έρωτα και το άλλο καταδικάζει τον “παράνομο” έρωτα], αλλά με ωραίο περιεχόμενο...

************************

“Για Πάντα Μαζί”

Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος

Μουσική: Νίκος Λαβράνος

Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος

«Να μ’ αγαπάς να μη νιώθω μονάχος

να μ’ αγαπάς τρυφερά σαν παιδί

να ‘μαι το κύμα και να ‘σαι ο βράχος

να ‘μαι η φλόγα και να ‘σαι κερί

Για πάντα μαζί για πάντα μαζί

σ’ αυτό τ’ ανηφόρι που λέμε ζωή

Για πάντα μαζί κι αν έρθουν καημοί

μαζί θα μας βρούνε μαζί (2)

Να μ’ αγαπάς αν πιστεύεις σε μένα

να μ’ αγαπάς δίχως πως και γιατί

φεύγουν για πάντα της μοίρας τα τρένα

διάλεξε ένα και πάμε μαζί...»

***************************

“Συγνώμη κύριε, ποιος είστε;”

Στίχοι: Νίκος Καρβέλας

Μουσική: Νίκος Καρβέλας

Πρώτη εκτέλεση: Κατερίνα Στανίση

«Μην απορείς που σου μιλάω στον πληθυντικό έτσι έχω μάθει εγώ σε ξένους να μιλάω...

Μη μου μιλάς για μια αγάπη απ’ το παρελθόν... γιατί ζηλεύεις που τώρα άλλον αγαπάω ...

Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;

Τι θέλεις από μένανε εγώ είμαι πια μια ξένη,

τράβα στη γυναίκα σου που σε περιμένει...

Τι θέλεις από μένανε εγώ είμαι πια μια ξένη,

τράβα στη γυναίκα σου που σε περιμένει...

Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;

Μην απορείς που σου μιλάω τόσο τυπικά... μη μου το παίζεις τάχα τόσο πληγωμένος...

Εσύ για χρόνια που δεν ρώτησες αν πέθανα ή αν ζω... τώρα μου έρχεσαι ξανά μετανιωμένος ...

Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;

Τι θέλεις από μένανε εγώ είμαι πια μια ξένη,

τράβα στη γυναίκα σου που σε περιμένει ...

Τι θέλεις από μένανε εγώ είμαι πια μια ξένη,

τράβα στη γυναίκα σου που σε περιμένει...»

Anef_Oriwn

[σε διακοπές εντός και μέχρι πιο κάτω]

Τρίτη 6/8/2013

[γιόρταζαν οι Σωτήρ(η)ες σήμερα(!)˙ γιόρταζαν και οι “εθνο”σωτήρες;]

Ανάρτηση 129/2013* [προγραμματισμένη, διαφορετική, χαλαρή, ετεροχρονισμένα μεταπασχαλινή**, blogger-ική, φωτογραφική, αισθησιακή, πικάντικη κι εν μέρει απολογισμική – για το Blog] – Πώς ανακάλυψα κι έμαθα ποια είναι η Daryl Hannah…

* - Σημαντική επεξηγηματική σημείωση – 30/7/2013:
 

Τελικά μετά από κάμποσες αναβολές η ανάρτηση αυτή [που κατάντησε το κυπριακό] προγραμματίστηκε να γίνει αυτόματα [μια και απουσιάζουμε για ολιγοήμερες διακοπές] στις 5 τ’ Αυγούστου. Είπαμε αφού ξεκινήσαμε χαλαρά κι ανάλαφρα τον Αύγουστο [και μακριά από πολιτικά και κοινωνικά θέματα], ας το συνεχίσουμε έτσι... Όχι θα κάτσουμε να σκάσουμε; Η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Προβλήματα έχουν οι πλούσιοι [για να εξασφαλίσουν τα ψηλά εισοδήματα τους], όχι εμείς οι άνεργοι που καρτερούμε [μέρα νύχτα] την υλοποίηση της το άρτι εξαγγελθείσας πρότασης της Κυβέρνησης για διασφάλιση «μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης» [ή μήπως επιβίωσης;]! 

*********************************
{** - Σημείωση - ημερ. 24/6/2013 (Δευτέρα τού Κατακλυσμού):

Tο κείμενο γι’ αυτήν μου την ανάρτηση γράφτηκε εκτάκτως προ διμήνου [και βάλε], την Παρασκευή 26/4/2013, δηλ. προπασχαλινά με τη σκέψη να δημοσιευτεί μετά το Πάσχα! Πάλι καλά που έστω τζιαι σήμερα εκατάφερα τζιαι έβαλα το κείμενο στον αυτόματο πιλόττον, έτσι που η ανάρτηση να γίνει αυτόματα το βράδυ της Τετάρτης 26 του μηνός... Ας πούμεν ότι ήταν ΚΑΙ εορταστική για τον ... Κατακλυσμό! 
Οι φωτογραφίες που διανθίζουν το κείμενο μου, επιλέχτηκαν με search στο Google επίσης την ίδια απριλιάτικη μέρα. Η Άνοιξη βρισκόταν στα high της τότες και μερικώς κι εμείς, αν και ήμασταν στην μετά το κούρεμα (μ.κ.) εποχή}…

8/7/2013: Τελικά η ανάρτηση πήρε νέα αναβολή και θα δημοσιευτεί [αυτόματα] την Πέμπτη 11 του Ιούλη! [Τελικά ούτε τότε έγινε η ανάρτηση]... 

***************************

Εισαγωγικά:

Πάμε και σε κάτι πιο ανάλαφρο σήμερα μια και βρισκόσαστε και σε προ-πασχαλινή [και προ-καλοκαιρινή] χαλαρή περίοδο... Το θέμα μας  μπορεί να αποδειχτεί και δροσιστικό, μπορεί όμως και πικάντικο και καυτό [κυρίως ένεκα των φωτογραφιών που δημοσιεύουμε]!!! Καλού - κακού πάρτε και γλείψτε και κάνα παγωτάκι για να δροσίζεστε…   

**********************

Για τους ανεπιθύμητους Ανώνυμους που επισκέπτονται το Blog

Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρώ ότι στο box-ιν του Blog μου με τα “Ανεπιθύμητα Μηνύματα”, υπάρχουν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΣ και μερικά νέα μηνύματα [ΟΛΑ στα αγγλικά κι άσχετα με τα θέματα των αναρτήσεων]. Δεν δεν ξέρω πώς ο Blogger τα παίρνει πρέφα, αλλά τούτα οδηγούνται απ’ ευθείας εκεί από το ίδιο το σύστημα του Bloggerˑ Ενίοτε όμως, κάποια του ξεφεύγουν και δημοσιεύονται με αποτέλεσμα να έρχομαι εγώ μετά και να εξαποστέλλω στα “Ανεπιθύμητα” ή να τα διαγράφω…  

{Υστερογραφική σημείωση - 29/5/2013:

Μετά από συζήτηση του θέματος με τον “Φίλιππο” (που είναι πιο ειδικός από των ηλεκτρονικών τεχνολογιών) μου ανάφερε ότι όλ’ αυτά τα μηνύματα στέλνονται από robots και ότι αν μπει «επαλήθευση λέξης» πριν αναρτηθεί το σχόλιο παύουν να καταφτάνουν τέτοια μηνύματα… Ούτως κι έπραξα κι όντως έτσι έγινε! Σταμάτησαν και τα σχόλια στα αγγλικά}…

Όπως ήδη ανάφερα ΟΛΑ αυτά τα σχόλια είναι στα αγγλικά [υπήρξαν και 2-3 στα γερμανικά και ρωσσικά] και προέρχονται προφανώς εκ της αλλοδαπής. Όπως έχω μάλιστα παρατηρήσει αυτά κατατίθενται σε παλαιότερες αναρτήσεις μας, κι όχι στις πιο φρέσκες. Το περιεχόμενο τους είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ άσχετο με το θέμα της συγκεκριμένης ανάρτησης ενώ αρκετά απ’ αυτά είναι τα ίδια, - επαναλαμβάνονται κάθε μερικές μέρες. 

Προφανώς οι επισκέπτες-σχολιογράφοι [οι οποίοι μπορεί α προέρχονται τζιαι “που τ’ ανάθεμα” ή που “τον κώλο της γεωγραφίας” - που λαλεί τζι’ ο παρέας μου ο Μήτρης] κάνοντας search στο internet να πέφτουν και πάνω στο Blog μου [δεν ξέρω τι λέξεις θα τους παραπέμπουν κατά τη μεριά μας] κι αποφασίζουν να παίξουν μαζί μας [νομίζοντας τους εαυτούς τους έξυπνους κι εμάς αφελείς] αφήνοντας τις βλακείες, τις τσσιόφτες και τις αρλούμπες τους, ίσως και κάποιο ιό, μπορεί όμως να ψάχνουν και συντροφιά. Το πιο ηλίθιο είναι που γράφουν στα αγγλικά και επαινούν και το Blog μας και τα γραφόμενα μας τη στιγμή που ΟΛΑ τα κείμενα μας είναι στα ελληνικά.

Άβυσσος το βάθος της ηλιθιότητας, αλλά και της μοναξιάς κάποιων ανθρώπινων όντων… 

Πιο κάτω θα παραθέσω μερικές πολύ χαρακτηριστικές κουβέντες τους, τις οποίες συναντώ και συχνότερα:
1.    «My brother suggested I might like this web site. He used to be entirely right. This put up truly made my day. You cann’t believe how so much time I had spent for this information. Thanks».  
2.    «Thanks very nice blog. Also visit my site; free computer antivirus software».
3.    «Great blog! Is your theme custom made or did you download it from somewhere?»
4.    «Magnificent beat!»
5.    «Great article. my weblog; love gat girls»
6.    «Oh my goodness! Incredible article dude! Thank you so much».
7.    «Pretty nice post. I just stumbled upon your blog and wanted to say that I have truly enjoyed browsing your blog posts.»
8.    «Simply wish  to say your article is as astonishing»
9.    «Very gгеat ρost. I just ѕtumbleԁ uρon your blog аnd wаnteԁ tο mention that I hаve really loved suгfing arounԁ уour wеblοg posts.» 
[Εδώ εντοπίζω κι ένα παράξενο γράμμα στη θέση του ar – r]
10.    «These are actually great ideas in concerning blogging. You have touched some nice points here. Any way keep up wrinting.»

Επίσης να σημειώσω ότι τελευταία παρατήρησα μια ιδιαίτερα αυξημένη κίνηση σε κάποιες συγκεκριμένες αναρτήσεις, όμως δεν έχω καταλάβει/εντοπίσει τους λόγους… Ενδεικτικά να αναφέρω την ανάρτηση μου με αρ. 60/2012 [πάρα πολλή η κίνηση της τους τελευταίους 1-2 μήνες], όπου είχα αναδημοσιεύσει ένα κείμενο του ελλαδίτη αιρετικού κομμουνιστή [κι ακαδημαϊκού] Γιώργου Ρούση.   

Το συνεχές ενδιαφέρον [από παλιά] πολλών και διαφόρων προσελκύει και η ανάρτηση μου με αρ. 68/2011, όπου είχα καταπιαστεί με κείμενα και γραπτά άλλων bloggers [όπως τού Anti-Christου και τού Ktinoύ], όπως επίσης και οι αναρτήσεις 80/2010 [η οποία αφορούσε εν περιβαλλοντικό θέμα] και 20/2009 [όπου είχα αναδημοσιεύσει ένα κείμενο για το ξεκλήρισμα της οικογένειας Σουππουρή από φασίστες τουρκοκύπριους τον Αύγουστο του 1974]... 

Να σημειώσω ότι διαχρονικά αυξημένη κίνηση παρουσιάζουν οι ταξιδιωτικές και φυσιολατρικές μου αναρτήσεις όπως η 22/2010, η 21/2010, η 16/2009, αλλά και η 35/2009 για τους δικούς της ιδιαίτερους λόγους…

**********************

Για την Daryl Hannah

Τις προάλλες, λοιπόν, [στις 22 του μηνός] για να ‘ρθουμε και στο θέμα που αναφέρεται στον τίτλο της ανάρτησης, βρήκα και το εξής μήνυμα στα “ανεπιθύμητα”, το οποίο μού έδωσε μάλιστα και την αφορμή για μα συγγράψω τα όσα περιέχονται σ’ αυτό το post:

«The celebrity that you will most likely see there is Daryl Hannah, although, she almost a local these days».  Κι έτσι αποφάσισα κι εγώ να ανακαλύψω ποια είναι «τούτη» η Daryl Hannah. Κι οφείλω ομολογήσω ότι δεν απογοητεύτηκα ποσώς από άποψης εικόνας και θεάσεως. 

Να σημειώσω ότι η κοπελιά είναι αμερικανίδα ηθοποιός [δεν θυμάμαι να την έχω δει σε κάποια ταινία] γεννημένη το 1960 [έχει την ηλικία της δικιάς μου συντρόφου!] και είναι «active environmentalist». Ελπίζω να μην είναι του επιπέδου της “δικής” μας της Ιωάννας [που την έκαμεν και Επίτροπο Περιβάλλοντος ιμίshι μου ο Πρόεδρος] ή τής άλλης της ξανθιάς τής Εκπρόσωπου Τύπου των Οικολόγων, [την «πώς την λένε;»]… 

Πάντως την Daryl την συνέλαβε και η Αστυνομία για τη συμμετοχή της σε κάποια εκδηλωση έξω από τον “Λευκό Οικο”... 

Κάπου διάβασα ότι η Daryl ήταν κάποτε και σύμβολο του σεξ - 

και την προβαλε μάλιστα και σε εξώφυλλο το “Playboy” 

Αυτό θα το ‘χετε ήδη διαπιστώσετε και ιδίοις όμμασι με τις φωτογραφίες που έχω ήδη παραθέσει, αλλά και άλλες που θα αναρτησω πιο κάτω. 

Για να αποκτήσετε όμως καλύερη αντίληψη για τα σωματικά της προσόντα και κάλλη παραθέτω ακόμα μερικές ζουμερές φωτογραφίες της… Φάτε, λοιπόν, μάτια ψάρια!!!

[Να σημειώσω όμως, πως δυστυχώς οι πολλές πλαστικές και συντηρήσεις προσώπου που έκανε η Daryl Hannah, τελικά τής χάλασαν το προσωπο και την έκαναν να φαίνεται γερασμένη! ]…

******************

Υστερόγραφον:

Ίσως κάποιοι [και πιο πολύ νομίζω κάποιες] θα με πουν ένεκα τού  περιεχομένου αυτής της ανάρτησης [και κυρίως των πικάντικων φωτογραφιών] σεξιστή, ή/και φαλλοκράτη. Δεν θα επιχειρήσω να το διαψεύσω, όχι γιατί θεωρώ τον Εαυτό μου ως τέτοιο, αλλά βασικά γιατί κρίνω ότι υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση σ’ αυτό το θέμα. Οι συζητήσεις και οι προσεγγίσεις που γίνονται πάνω σ’ αυτο το θέμα είναι κυρίως αφοριστικές και μονόπαντες, με αποτέλεσμα αυτές να τείνουν από τη μια να εκφυλίσουν τον έρωτα [μέσα από τη θεοποίηση του γυναικείου γυμνού και της αντίστοιχης προκλητικότητας ] κι από την άλλη να δαιμονοποιήσουν τον ερωτισμό και τη θηλυκότητα που εκπέμπει το γυναικείο σώμα… [Πιο πολύ λάτρης της Γυναικείας, της Θηλυκής Ομορφιάς είμαι!!!]

Προσωπική μου άποψη είναι ότι τα απλά, τα καθημερινά και ανώδυνα [εκ πρώτης όψεως] αισθήματα [αλλά και ένστικτα] ΔΕΝ πρέπει να καταπιέζονται, αλλά αντιθέτως να εκφράζονται.  Και χωρίς να επιδιώκω να ακουστώ απολογητικός, θέλω να σημειώσω ότι αυτή μου η ανάρτηση εκφράζει τις πρώτες αντιδράσεις μου [σκέψεις, συναισθήματα] που ένοιωσα βλέποντας τις αισθησιακές φωτογραφίες της όμορφης Hannah…

Όμως η καταπίεση [συναισθημάτων και ενστίκτων] δεν μπορεί να βρίσκεται ή να έχει να κάνει μόνο με την έκφραση θαυμασμού για τη ομορφιά του γυναικείου προσώπου και σώματος, αλλά και με άλλα μικρά μικρά, καθημερινά κι ανθρώπινα συναισθήματα και επιθυμίες… Να θες, ας πούμεν, να πάρεις ένα τηλέφωνο ή να στείλεις ένα sms ή ένα email σε κάποιο πρόσωπο με το οποίο έχεις καιρό να μιλήσεις, ή που χαθήκατε, ή που μπορεί και να τσακωθήκατε, και που για κάποιους λόγους το θυμήθηκες, όμως προβληματίζεσαι πώς θα το πάρει, ή αν θα γίνεις ενοχλητικός, ή αν θα ΣΟΥ απαντήσει… Κάντε το, δεν είναι έγκλημα! Το πολύ–πολύ να ΣΕ γράψει [το συγκεκριμένο “Προσωπο”]!!! 

Anef_Oriwn

[λάτρης γενικώς τού Ωραίου]

Παρασκευή 26/4/2013 

[η ανάρτηση πήρε ακόμη λίγη αναβολή και τελικά ανέβηκε αυτόματα την Πέμπτη 11 του Ιούλη˙ τελικά ούτε τότε αναρτήθηκε!]...

Ανάρτηση 128/2013 [προγραμματισμένη, αυγουσκιάτικη, μουσικο-τραγουδιστική] – «Αύγουστος είναι» πια...

Αντί εισαγωγής

«...του σεληνόφωτος αυτή η πανδαισία

να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία...»

***************************

Περιγραφικά κι αυγουσκιάτικα

1^η τ’ Αυγούστου σήμερα, ή όπως άδει κι ο Παντελής Θαλασσινός “Αύγουστος είναι” (πια). Ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού ο Αύγουστος. Με το πέρας του πίσω στις δουλειές οι μεγάλοι και στα σκολειά οι μαθητές κι οι φοιτητές. Ποιες δουλειές θα μου πείτε σε εποχές αναδουλειάς κι ανεργίας... Ε, καλά τώρα, μην παίρνετε κι εσείς τοις μετρητοίς ό,τι λέμε... 

Ο Αύγουστος είναι και ο κυρίως μήνας των καλοκαιρινών διακοπών. Και παρά τις αναδουλειές είπαμε κ’ εμείς ν’ αλλάξουμε για λίγο περιβάλλοντα και παραστάσεις, αλλά πάντοτε εντός Κύπρου. Θα μετακινηθούμε για λίγες μέρες σ’ άλλη παραθαλάσσια πολιτεία˙ δεν θα πάμε στα ψηλά βουνά φέτος. 

Θα την αράξουμε, λοιπόν, παρά τω αλί...  

Και θα ‘χουμε και την ευκαιρία να δούμε και φίλους παλιούς και να τα ξαναπούμε μετά από καιρό. Να κάμουμε και καμιά «σπονδή» [που λέει τζι’ ο “Δάσκαλος”] μετά μεζέδων και ούζου... 

Θα λείψουμε, λοιπόν, για μερικές μέρες, όμως η θεματολογία του Blog θα ανανεώνεται αυτόματα καθώς έχουμε προγραμματίσει μερικές αναρτήσεις. [Και η παρούσα αυτόματα ανέβηκε]... Όλες θα είναι χαλαρές για να συνάδουν και με το χαλαρό κλίμα/πνεύμα των ημερών...

Πάντως σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες [και προλήψεις] συστηνόταν όπως τις πρώτες μερικές [4-5] μέρες του Αυγούστου να αποφεύγονταν δύσκολες κι επικίνδυνες δουλειές. Θεωρούνταν “κακές” αυτές οι μέρες γι’ αυτό και ονομάζονταν «κακαουσκιές». Κι αν τύχαινε και κάποιο ατύχημα τότε έλεγαν ότι ήταν ένεκα της «κακαουσκιάς». Σταδιακά καθιερώθηκε «κακαουσκιά» να λέγονται και οι γκαντέμηδες.

Σίγουρα όμως, τέτοιες θεάσεις [όπως η πιο κάτω] δεν μπορεί να θεωρηθούν «κακαουσκιές, εκτός κι αν μαγνητιστείτε τόσο πολύ απ’ αυτές που δεν βλέπετε γύρω σας, με αποτέλεσμα να  κουτσουβλήσετε τζιαι να ππέσετε τζιαι να φάτε τζιαι τα μούτρα τζιαι τα γόνατα σας. Γι’ αυτό καλό είναι να προσέχετε και λίγο πού κοιτάτε και προ πάντων να μην αφαιρείστε... 

Επίσης τις πρώτες μέρες τ’ Αυγούστου οι ερασιτέχνες μετεωρολόγοι με βάση παρατηρήσεις που κάμνουν για τον καιρό [τα λεγόμενα «μηναλλάγια»], μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα για τον καιρό ολόχρονα, κι έτσι να μαντέψουν πότε θα κάνει κρύο, πότε θα βρέξει και θα χιονίσει και πότε ο καιρός θα είναι ηλιόλουστος... Και κάποτε “ππέφτουν μέσα” και τα βρίσκουν κιόλας! Λαλείτε να καταλάβουν, ή/και να έχουν τέτοιες μαντικές ικανότητες;  

Πάμε όμως, στον Παντελή τον Θαλασσινό...

[Και ήταν και του Αγίου Παντελεήμονος πριν μερικές μέρες και γιόρταζε!]...

************************

“Αύγουστος είναι”

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Τραγούδι: Παντελής Θαλασσινός   

«Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα

και κάποια νύχτα στη ζωή που τα ‘χεις όλα

μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι

να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη

Αύγουστος είναι και του Ρίτσου η σονάτα

αλλά μπορεί κι ένα χωνάκι σοκολάτα

του σεληνόφωτος αυτή η πανδαισία

να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία...

Αύγουστος είναι ο ρεμβασμός του Σκιαθίτη

κι οι αναμνήσεις απ’ το φως του Πανορμίτη

φλόγα κεριού σε ταπεινό προσκυνητάρι

με το σπαθί του Αρχαγγέλου στο θηκάρι.

Αύγουστος είναι και το δεύτερο φεγγάρι

προτού προλάβει ο Σεπτέμβρης να το πάρει

πέντε-έξι στίχοι που αγαπάς και τους θυμάσαι

είσαι κι εσύ που ξαγρυπνάς κι όταν κοιμάσαι

Αύγουστος είναι και του Ρίτσου η σονάτα

αλλά μπορεί κι ένα χωνάκι σοκολάτα

του σεληνόφωτος αυτή η πανδαισία

να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία...»

Anef_Oriwn

[σε πρωταυγουσκιάτικες διακοπές]
Πέμπτη 27/7/2013