Τρίτη 15 Μαΐου 2012

Ανάρτηση 59/2012 [έκτακτη, πολιτική, ποιητική, αλληγορική, Χριστοφιανική, αντι-προεδρολογική κι αντι-“βάρβαρη”] – Και τώρα τι θα γίνουνε χωρίς τον ... “βάρβαρο”»;


Πρώτη είδηση χτες [από το απόγευμα] η ανακοίνωση [δημοσίως πλέον με διάγγελμα] τού Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια ότι ΔΕΝ θα επαναδιεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας. [Πιο πριν ενημέρωσε την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος του, τού ΑΚΕΛ, ενώ μερικές μέρες προηγουμένως και το Υπουργικό του Συμβούλιο]… Αυτό όμως, το ενδεχόμενο είχε ήδη διαφανεί προ μερικών εβδομάδων, ασχέτως αν τα ανώτατα στελέχη του ΑΚΕΛ επαίζαν πελλόν όταν τους αρωτούσαν σχετικά. Μάλιστα ο επίδοξος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μάλιστα, ο Νίκαρος Αναστασιάδης ο Μεγα(λο)ς,  σε μια πραγματικά ανθρώπινη και βαθειά συγκινητική κίνηση συμπαράστασης του προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και του αναφαίρετου δικαιώματος του να είναι ξανά υποψήφιος, επέπληξε έντονα το ΑΚΕΛ γιατί τον θυσιάζει για «χάρη [του]  κομματικού καλού» - προφανώς εννοούσε για να παραμείνει [το Κόμμα] στην εξουσία. Δείτε σχετικά και την ανάρτηση μας με αρ. 49/2012 ...


Ο Πρόεδρος στο διάγγελμα του επικαλέστηκε ως κύριο λόγο για τη μη επαναδιεκδίκηση της Προεδρίας την προεκλογική του δέσμευση [το 2008] ότι μόνο σε περίπτωση «… ενδεχόμενης λύσης του Κυπριακού που θα επέβαλλε την παρουσία του ηγέτη της Ελληνοκυπριακής πλευράς και Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ή στο ενδεχόμενο κατά το οποίο οι δύο πλευρές θα ήταν πολύ κοντά στη λύση…» θα υπόβαλλε ξανά υποψηφιότητα! Και όντως είμαστε μακράν, πολύ μακράν από ένα τέτοιο ενδεχόμενο! 


Αλλά έτσι μεταξύ μας τώρα και για να πούμε και του στραβού το δίκιο [που λέει και ο λόγος], τούτος δεν ήταν και ο μοναδικός λόγος που υπαγόρευσε τη συγκεκριμένη απόφαση του Προέδρου. Η ενέργεια του Προέδρου δείχνει πολιτική ωριμότητα και ρεαλισμό [επίγνωση της πολιτικής πραγματικότητας] και κομματικό «πατριωτισμό»! Γράφαμε στην ανάρτηση μας με αρ. 44/2012 [προς το τέλος της]: «...ξεπερνά κάθε όριο κακεντρέχειας και εμπάθειας, αυτό που κάνουν [εργολαβικά] διάφοροι πολιτικοί, κονδυλοφόροι κι άλλοι γραφείς, συγγραφείς κι αντιγραφείς [κυρίως από τον γενικότερο Αριστερό χώρο]: Να ΜΗΝ ΤΟΝ πιστώνουν [σημ.: τον Πρόεδρο] με το στοιχειώδες πολιτικό, ταξικό αλλά και κομματικό κριτήριο για να δει ότι ΔΕΝ συμφέρει στην Αριστερά να είναι ξανά υποψήφιος για την Προεδρία! Είναι φυσιολογικά ανθρώπινο και μάλιστα μετά που δέχτηκε τόσες επιθέσεις [οι πλείστες άδικες και έμπλεες προκατάληψης και μίσους κατά της Αριστεράς] να θέλει να σώσει ή να ανακατασκευάσει το κύρος και την υστεροφημία του, τόσο μέσα στην ίδια την Αριστερά όσο και γενικότερα...»

Φυσικά αυτή η εξέλιξη [η ανακοίνωση της απόφασης του Πρόεδρο για της μη επαναδιεκδίκηση της Προεδρίας] ήταν μεν κάτι που «έκανε νιάου νιάου στα κεραμίδια», αλλά τούτο το γεγονός εν πολλούς που εσύγχυσε, επροβλημάτισε και των εχάλασε τα σχέδια! Ας πούμεν του Νίκαρου, αλλά και τους “ενδιάμεσων”! Όλοι «τούτοι» ήταν έτοιμοι να  στηρίξουν την προεκλογική τους πάνω στην ράshη του Χριστόφκια, τον οποίο θεωρούσαν εύκολο αντίπαλο.  Όχι γιατί έχει αποτύχει όπως σαφώς οι ίδιοι λαλούν αλλά γιατί [όπως είπεν τζι’ ο Πρόεδρος στην χτεσινή ομιλία του]:  
«Στον πηγαιμό για τη δική μας Ιθάκη ο δρόμος υπήρξε γεμάτος Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες. Ίσως δεν υπήρξε άλλη Κυβέρνηση μετά το 1974 η οποία να έχει βρεθεί μπροστά σε τόσο δύσκολα δεδομένα τόσο στο Κυπριακό όσο και στην οικονομία, τα οποία μάλιστα να εξαρτώνται από καθαρά εξωγενείς παράγοντες. Τη στάση της Τουρκίας, το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, την πρωτοφανή παγκόσμια οικονομική κρίση». 


Αλλά φίλε Πρόεδρε, άφησες πίσω τον ανελέητο πόλεμο της ελληνοκυπριακής Δεξιάς [τις γενικώς άδικες επιθέσεις για τα “Μαριά”, τες «γενναιόδωρες προσφορές»,  το “πάττισμα” της οικονομίας] !!!  Μάλλον πήγες να το παίξεις υπεράνω, αλλά «τούτοι» αν και καμώνονται τους «καλούς χριστιανούς», δεν έχουν τον Θεό τους. Να φανατιστείτε ότι κάποιοι εξ αυτών [όπως, φέρ’ ειπείν να πούμεν(τε), ο ΛαζΜα(υ)ρής της “Πρώτης Εκπομπής” του “Ράδιο Πρώτο” και ο σημερινός φιλοξενούμενος του Γάμμα Σέρτης (κατά το Δέλτα Χριστόφιας)], ενοχλήθηκαν τα μάλα γιατί ο Πρόεδρος χρησιμοποίησε στο διάγγελμα του τους πιο πάνω στίχους του Καβάφη, λες και οι ίδιοι έχουν τα αποκλειστικά δικαιώματα [ya κοτσσιάνιν] χρήσης τους. Μάλιστα ο στρατόκαυλος ΛαζΜα(υ)ρής κουτοπόνηρα διερωτήθηκε γιατί ο Πρόεδρος «δεν δανείστηκε» στίχους των βραβευμένων από το ΑΚΕΛ με το Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς Θεοδόση Πιερίδη και Τεύκρου Ανθία. Όλα τα ξέρουν για το ΑΚΕΛ σε τζιείνην την εφημερίδα  - το κουαρτέτο των “Los Campaleros” όλατα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει! Δεν ΜΑΣ είπαν όμως ποιους στίχους των δύο ΑΚΕΛιστών ποιητών προτιμάνε. Το “Λογαριάσατε λάθος με τον νουν σας εμπόροι” του Θήτα Πιερίδη, ya το «Σύντροφοι βιάστε τ’ άλογα, γιατί είν’ ο δρόμος μακρινός» του Ανθία;  [Εγώ πάντως προτιμώ τη “Δευτέρα Παρουσία” του Ανθία]… 

{Παρενθετικά να αναφέρω, ότι ο Γάμμα Σέρτης εν ο τακτικός αρθρογράφος  του “Φιλελευθέρου”, ο οποίος πριν μερικές μέρες (τη Δευτέρα 7 του Μάη), έμπλεος δημοκρατικού πνεύματος, αποφάνθηκε στην καθημερινή του στήλη “Χαιρετίσματα στην Εξουσία”, στην τρίτη σελίδα της εφημερίδας, απευθυνόμενος “Προς Αμήχανους” , ότι «… η Ελλάδα –δι’ εκλογών– δεν μπορεί να εξέλθει από την κρίση, και η Κύπρος –προεκλογικά– (απο)ρυθμίζεται με Πρόεδρο που κρύβεται πίσω από την... ασυλία…». Και τι πρέπει αν γενεί κε Γάμμα Σέρτη; Να καταργήσουμε τις εκλογές ή να καλέσουμε τον Καθηγητή Ξενή να μας εμπνεύσει μιλώντας μας για το διαχρονικό αρχαιοελληνικό πνεύμα και τη αρχαιοελληνική δημοκρατία;}…

Επανερχόμενος στο κυρίως θέμα μας [στην μη επαναδιεκδίκηση της Προεδρίας από τον Πρόεδρο Χριστόφια], θα ‘θελα να τονίσω ότι η εξέλιξη θα λειτουργήσει θετικά  για το ΑΚΕΛ και την Αριστερά γενικότερα καθώς θα τους απεγκλωβίσει από μια εκ προοιμίου εκλογική ήττα και θα αναπτύξει νέες δυναμικές πρώτα και κύρια για κοινωνικοπολιτικές  συμμαχίες, ασχέτως του αν εγώ υποστηρίζω πως το ΑΚΕΛ πρέπει να κατέβει αυτόνομα τις εκλογές μ’ ένα Αριστερό υποψήφιο κι ένα Αριστερό κοινωνικό  πρόγραμμα. Πάντως σήμερα ο Άντρος Κυπριανού γνωστοποιώντας την απόφαση που έλαβε η Κ.Ε. του Κόμματος δήλωσε ότι το Κόμμα έχει ήδη επεξεργαστεί ένα πλαίσιο θέσεων στη βάση του οποίου έχει απευθυνθεί στις πολιτικές δυνάμεις για το ενδεχόμενο συνεργασίας, ενώ χτες έγινε αναφορά και για «σύμπηξη συνεργασιών με άλλα πολιτικά κόμματα»…     


Οι ψηφοφόροι όμως του ΑΚΕΛ δηλώνουν, όπου κάτσουν τζι’ όπου σταθούν, ότι ΔΕΝ ψηφίζουν ΚΑΝΕΝΑ επώνυμο από το ΔΗΚΟ, ya την ΕΔΕΚ. Τζι’ α(φ)ήστε τον Κενεβέζο [της απορριπτικής ΔΗΚΟϊκής συνοπαρτζιάς] να δηλώνει σε συνέντευξη του στον “Φιλελεύθερο” της περασμένης Κυριακής, 12 του Μάη [σελ. 12] ότι «συνεργασία με το ΑΚΕΛ μπορεί να γίνει μόνο εάν το κυβερνών κόμμα αποκηρύξει την πολιτική που υποστηρίζει επί διακυβερνήσεως Χριστόφια και εάν υιοθετήσει τις πολιτικές του ΔΗΚΟ»… [Κάπως έτσι τα ελάλεν μας τζι’ ο Φώτης ο Φωτίου πριν 3-4 εβτομάες σε συνέντευξη του στην ίδια εφημερίδα] … Κοπέλια, κάτσετε τζιαι νάκκον τη μάππα χαμε!!! Σάμπου τζι’ επήρεν ο νους σας αέρα. Μα ενομίσετε ότι πεθανίσκουμε για τα μμάθκια σας τα θκυο;  


Που την άλλη οι του “Συναγερμού”συνεχίζουν να φάσκουν τζιαι να αντιφάσκουν.  Ενώ λαλούν μας ότι «… η απόφαση του κ. Χριστόφια να μην είναι υποψήφιος για επανεκλογή αποτελεί επιβεβαίωση της αποτυχίας της πολιτικής του ΑΚΕΛ», που την άλλη κλαυθμυρίζουν για [δήθεν] «περιθωριοποίηση του κ. Χριστόφια» από το ΑΚΕΛ! Αποφασίστε επιτέλους τι ισχύει! 

Πάντως μεγάλη πλάκα είχε και η σούπερ [όι πεζίνα, αλλά] δημοσκόπηση της “Σημερινής” [που δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες από την Κυριακή] για το ποιος εκλέγεται Πρόεδρος!!! Με στόμφο χιλίων καρδιναλίων η εφημερίδα μας ανακοινώνει ότι πρώτος στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων [ασήμαντη λεπτομέρεια: μεταξύ των ΔΥΟ(!) μέχρι τώρα υποψηφίων!], εν ο Αναστασιάδης και δεύτερος ο Λιλλήκας!!! Ανακαλύψαν την ταshινόπιτταν τα “Κοπέλια” με τη συγκεκριμένη δημοσκόπηση!!! Μα καλά σιορ, «τούτοι» οι θκυο ήταν να έρτουν τρίτος τζιαι τέταρτος; Μα περιπαίζουν μας;
Αλί λοιπόν, και τρισαλί στους αντιπολιτευόμενους επίδοξους Προέδρους! Τώρα που ο Πρόεδρος Χριστόφιας ανακοινώσε ότι ΔΕΝ θα είναι υποψήφιος στις επόμενες προεδρικές εκλογές, όλοι αυτοί τι θα γίνουμε χωρίς τον … “βάρβαρο”; [Πως και ξεχάσανε ετούτο το ποίημα του Καβάφη οι συμπαθέστατοι κατά τ’ άλλα ΛαζΜα(υ)ρής και ο Γάμμα Σερτης;]


Περιμένοντας τους Βαρβάρους
[του Κωνσταντίνου Καβάφη]
-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.


- Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;


- Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
- Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;


- Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.


- Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;


Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.


- Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;


Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.


- Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.


Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Anef_Oriwn
Τρίτη 15/5/2012

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Ανάρτηση 58/2012 [έκτακτη, φιλοσοφημένη, αφηγηματική, βιωματική, τραγουδιστική] - «Και αυτό θα [ΜΟΥ] περάσει»!!!


Προλεγόμενα:

Θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια όταν κάπως αναπάντεχα πρόεκυψε σοβαρό πρόβλημα υγείας στον Πατέρα [είχε τα προβλήματα του, αλλά όλως αιφνιδίως διαγνώστηκε και με καρκίνο] και ΠΕΘΑΝΕ [ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που τον σκεπάζει!], μετά από ένα περίπου μήνα νοσηλείας στο Νοσοκομείο, η Μητέρα [βλέποντας ‘μας να πονάμε] είπε μια πολύ σοφή κουβέντα: «Η πρώτη μέρα [σημ. ΕΜΟΥ του Ιδίου: από τον θάνατο προσφιλούς προσώπου] εν φωθκιά, η δεύτερη εν κάρβουνα τζ’ η τρίτη σταχτός», θέλοντας να πει ότι με τον χρόνο ο πόνος θα περάσει!

Να αναφέρω ότι ο θάνατος του Πατέρα ήταν ο τρίτος στη σειρά, στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, μέσα σε διάστημα τριών χρόνων! Είχαν προηγηθεί οι θάνατοι [και πάλι από καρκίνο] της μικρής [εννιάχρονης] αρφοτεγνούας [κόρης του αδερφού μου] κι ακολούθως του 40ρη γαμπρού μου [άντρα της αδερφής μου]. Ήταν μια εποχή που δεν προλαβαίναμε να βγάλουμε τα μαύρα και τα ξαναβάλλαμε! [Κι είχα κι εγώ ειδικευτεί στους επικήδειους!!!]…  

Τα πράματα τελικά λειτούργησαν όπως τα είπε η ΜΑΝΑ! Αργά ή γρήγορα όλα περνάνε κι ο πόνος απαλύνεται [εκτός κι αν πάθουμε κατάθλιψη]! 

Φυσικά δεν είναι μόνο ο πόνος και η θλίψη, η πίκρα και η απογοήτευση, ο θυμός κι η οργή, η στενοχώρια και η λύπη, που περνάνε [με την πάροδο του χρόνου], αλλά και οι χαρές και οι ενθουσιασμοί, όπως και οι έρωτες και οι μεγάλες αγάπες! Όλ’ αυτά [για κάποιους λόγους] απασχόλησαν το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Και να διευκρινίσω ότι αφορμή γι’ αυτή μου την ανάρτηση [και το κείμενο που θα αναδημοσιεύσω πιο κάτω] ΔΕΝ ήταν ο θάνατος κάποιου προσφιλούς μου προσώπου! Ίσως όμως να ήταν και ο πονόδοντος [και κυριολεκτικά και μεταφορικά] που με ταλαιπωρεί τις τελευταίες μέρες!  

Πάμε λοιπόν στην ιστοριούλα μας ...

***************************
«Και αυτό θα περάσει»!!!

Ένας μεγάλος βασιλιάς μάζεψε τους σοφούς της αυλής του και τους είπε:
«Φτιάχνω ένα πολύ όμορφο δαχτυλίδι. Έχω το πιο όμορφο διαμάντι του κόσμου. Θέλω όμως να βάλω μέσα στο δαχτυλίδι ένα μήνυμα το οποίο θα μου φανεί χρήσιμο σε καιρό απόλυτης και μεγάλης απελπισίας. Το μήνυμα πρέπει να είναι μικρό για να χωράει κάτω από το διαμάντι».

Ήταν όλοι τους σοφοί και σπουδαίοι επιστήμονες. Έψαξαν τα βιβλία τους, σκέφτηκαν, αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν κάτι.

O βασιλιάς είχε έναν γέρο υπηρέτη που ήταν σαν πατέρας του. Η μητέρα του βασιλιά πέθανε πολύ νέα κι από τότε τον πρόσεχε ο γέρος αυτός υπηρέτης. Ο βασιλιάς έτρεφε απέραντο σεβασμό και αγάπη γι’ αυτόν.

Ο υπηρέτης, λοιπόν, είπε του βασιλιά: «Δεν είμαι σοφός, ούτε επιστήμονας, ούτε καν σπουδαγμένος. Αλλά ξέρω το μήνυμα που ψάχνεις, γιατί υπάρχει μόνο ένα μήνυμα.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να στο δώσουν. Μπορεί να σου δοθεί μόνον από έναν μυστικιστή, από έναν άνθρωπο που έχει συνειδητοποιήσει τον εαυτό του.
Στην μακρόχρονη παραμονή μου στο παλάτι γνώρισα λογιών λογιών ανθρώπους. Κάποτε ένας τέτοιος φωτισμένος μυστικιστής ήταν προσκαλεσμένος του πατέρα σου και ήμουνα στις διαταγές του όλο το διάστημα που έμεινε εδώ. Όταν έφευγε, σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης μου έδωσε αυτό το μήνυμα», και ο υπηρέτης το έγραψε σε ένα μικρό κομματάκι χαρτί, το τύλιξε και είπε του βασιλιά:
«Μην το διαβάσεις, μόνο κρύψ’ το μέσα στο δαχτυλίδι. Άνοιξε το μόνο όταν όλα τα άλλα που έχεις δοκιμάσει έχουν αποτύχει, όταν βλέπεις ότι δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος».

Και σύντομα ήρθε για τον βασιλιά μια τέτοια ώρα. Ο βασιλιάς έχανε το βασίλειό του, εχθροί τον κυνηγούσαν κι αυτός κάλπαζε απελπισμένος πάνω στο άλογό του προσπαθώντας να σώσει τη ζωή του. Ήταν μόνος, οι εχθροί πίσω του αναρίθμητοι. Έφτασε σ’ ένα μέρος που ήταν αδιέξοδο. Δεν μπορούσε να πάει ούτε μπροστά, ούτε πίσω.
Ξαφνικά, θυμήθηκε το δαχτυλίδι. Το άνοιξε, έβγαλε το χαρτί το οποίο απλά έγραφε:
«Και αυτό θα περάσει»!
Καθώς διάβαζε, έμεινε σιωπηλός. Όλα σιώπησαν, μέσα του και γύρω του.
«Κι αυτό θα περάσει».
Και πέρασε!

Όλα περνούν, τίποτα δε μένει το ίδιο.

Οι εχθροί που τον κυνηγούσαν, πρέπει να χάθηκαν στο δάσος ή να πήραν λάθος κατεύθυνση. Έπαψαν να τον κυνηγούν.

Ο βασιλιάς ήταν ευγνώμων και στον υπηρέτη και στον άγνωστο μυστικιστή. Αυτές οι λίγες λεξούλες αποδείχτηκαν θαυματουργές. Ξανάβαλε το χαρτάκι μέσα στο δαχτυλίδι του, μάζεψε τα στρατεύματά του και κατάφερε να κυριέψει πάλι το βασίλειό του.

Όταν έμπαινε θριαμβευτής στην πρωτεύουσά του, αισθανόταν μεγάλη περηφάνια. Όλοι γιόρταζαν ανά την επικράτεια, παντού ακούγονταν μουσικές και ο κόσμος χόρευε στους δρόμους. Ο πιστός υπηρέτης περπατούσε δίπλα του ανάμεσα στη συνοδεία του.
Του είπε: «Αυτή η στιγμή είναι επίσης κατάλληλη: ξαναδιάβασε το μήνυμα».
Ο βασιλιάς ξαφνιάστηκε.
«Τι εννοείς; Τώρα είμαι νικητής, οι υπήκοοί μου πανηγυρίζουν. Δεν βρίσκομαι σε απόγνωση. Δεν βρίσκομαι σε μια κατάσταση που να μοιάζει αδιέξοδη».
Ο γέρο-υπηρέτης απάντησε:
«Άκου. Αυτό είπε ο φωτισμένος εκείνος άνθρωπος και σε μένα τότε: αυτό το μήνυμα δεν είναι μόνο για ώρες απόγνωσης και απελπισίας. Δεν είναι μόνο για όταν αισθάνεσαι ή είσαι νικημένος. Είναι, επίσης, και για όταν είσαι θριαμβευτής. Όχι μόνο για όταν είσαι ο τελευταίος αλλά και για όταν είσαι ο πρώτος».

Και ο βασιλιάς άνοιξε το δαχτυλίδι, διάβασε πάλι το μήνυμα.
«Και αυτό θα περάσει»!
Και ξαφνικά η ίδια σιωπή μέσα του. Τα πλήθη εξακολουθούσαν να πανηγυρίζουν και να χορεύουν. Η υπερηφάνεια, η έπαρση, το εγώ του είχε εξαφανιστεί. Όλα περνούν.
Ζήτησε από τον υπηρέτη του να έρθει και να καθίσει μαζί του και τον ρώτησε:
«Υπάρχει τίποτα άλλο; Όλα περνούν… Το μήνυμά σου με βοήθησε αφάνταστα».
Ο πιστός υπηρέτης μίλησε ξανά:
«Το τρίτο πράγμα που ο σοφός εκείνος άνθρωπος είπε ήταν:
Θυμήσου, κάθε τι περνάει, όλα περνούν.
Μόνο εσύ παραμένεις,
εσύ παραμένεις για πάντα ως μάρτυρας,
ως παρατηρητής».

Όλα περνούν, εσύ παραμένεις.
Εσύ είσαι η πραγματικότητα, όλα τα υπόλοιπα είναι απλά ένα όνειρο, μία ψευδαίσθηση. Υπάρχουν όμορφα όνειρα, υπάρχουν τρομαχτικοί εφιάλτες…. Αλλά δεν έχει σημασία εάν είναι όνειρο ή εφιάλτης. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι αυτός που βλέπει το όνειρο.
Αυτός που βλέπει, ο παρατηρητής, είναι η μοναδική πραγματικότητα.

***************************
Κι ένα σχετικό με το θέμα ασμάτιον!
«Θα μου περάσει»


Anef_Oriwn
Σάββατο 12/5/2012

Τετάρτη 9 Μαΐου 2012

Ανάρτηση 57/2012 [έκτακτη, πολιτική, «εναλλακτικής» πληροφόρησης, ελλαδική, αραβική και εξ αναδημοσιεύσεως] – Σεργιάνι στις πολιτικές εξελίξεις στην αραβική γειτονιά μας. (Αναδημοσίευση από τη “Δεύτερη Ανάγνωση”)… Και σύντομη αναφορά στα μετεκλογικά της Ελλάδας...


Εισαγωγικά:

Για να ξελαμπικάρουμε και ολίγο τι από τα ελλαδο-κυπριακά δρώμενα [τα εκλογικά, τα μετεκλογικά και τα προεκλογικά, αλλά και τα δικά μας τα προεδρολογικά] θα μετακινηθώ εκτάκτως σε κάτι άλλο. Μην χαίρεστε, όμως! Δεν θα ‘ναι κάτι ανάλαφρο ή πικάντικο για να διασκεδάσετε! Θα ‘ναι και πάλι πολιτικό, αλλά από την αραβική γειτονιά μας τούτη τη φορά. [Ο “άτιμος” δεν θα ΣΑΣ δώσω την ευκαιρία να χαλαρώσετε!]…
Σήμερα λοιπόν, θα παραθέσω ένα [νέο] κείμενο από την τελευταία έκδοση [της από τις 9 μέχρι τις 16 Μαΐου] “Δεφτερης Ανάγνωσης”. «Τούτη» [η “Δεφτερη Ανάγνωση”] αποτελεί πλέον μια σημαντική πηγή για την «εναλλακτική» μας πληροφόρηση. Γι’ αυτό και θα ‘θελα [με την ευκαιρία αυτή] να εξάρω και να επαινέσω τη τεράστια και θαυμάσια δουλειά που επιτελούν οι συντελεστές της συγκεκριμένης διαδικτυακής σελίδας.

***************************
Προλογικά [κι αραβο-ελλαδικά] :

Το κείμενο που θα αναδημοσιεύσω [αμέσως πιο κάτω] αποτελεί μια συνοπτική περιδιάβαση στις πρόσφατες κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις σε κάποιες αραβικές χώρες της ευρύτερης γειτονιάς μας [στη Συρία, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν]... Ούτ’ εμείς εδώ στην Κύπρο, αλλά ούτε και η Μητέρα–Πατρίδα Ελλάδα, αποτελούμε τ’ αρφάλιν [τον ομφαλό] της γης και θα ασχολούνται όλοι, μόνο  και συνεχώς μαζί μας και με τις εξελίξεις στους δικούς μας τόπους.  

Σίγουρα το τι τεκταίνεται σήμερα στην Ελλάδα είναι τεράστιας σημασίας και για τη ίδια τη χώρα και τον κόσμο της [τον ελληνικό λαό], αλλά και για την Αριστερά [και ειδικότερα αλλά και γενικότερα]. Γι’ αυτό και στα υπ’ όψη μου είναι όπως άμεσα (συγ)γράψω ένα κείμενο όπου θα καταθέσω τις απόψεις και σκέψεις μου για τα εν Ελλάδι πολιτικά (μη) τεκταινόμενα. Αν και διαχρονικά διάκειμαι πολύ φιλικά [από πολιτικής άποψης] προς το ΚΚΕ, εν τούτοις με προβληματίζει έντονα η σημερινή του στάση απέναντι στις τελευταίες εξελίξεις όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά τις εκλογές της Κυριακής…

Να σημειώσω κάποια σημεία έντονου προβληματισμού και βαθύτατης περισυλλογής μου, όπως ας πούμεν(τε),
-         την ανατροπή του δικομματισμού [κάτι που πάντοτε ήταν στους στόχους του ΚΚΕ] και τη συρρίκνωση των εκλογικών ποσοστών της “Νέας Δημοκρατίας” και του ΠΑΣΟΚ και πως τούτο αξιοποιείται από την Αριστερά,
-         τη σημαντική εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ που τον καθιστά [μέχρι της επόμενες βουλευτικές εκλογές που όπως δείχνουν τα πράγματα θα γίνου κάπου τον Ιούνη] δεύτερο κόμμα στη χώρα με ποσοστό 16,8% και πρώτη  πολιτική δύναμη της Αριστεράς [άφησε για καλά πίσω το ΚΚΕ] και τι κάνει απ’ εδώ και μπρος. [Το προφανές είναι ότι οι αδελφοί έλληνες πάνε για νέες, επαναληπτικές, εκλογές],
-         την καθήλωση των εκλογικών ποσοστών του ΚΚΕ [8,5%], κάτι που πρέπει να προβληματίσει έντονα τους αγαπητούς συντρόφους. Πως και σε περίοδο βαθύτατης οικονομικής κρίσης, πτώσης των λεγόμενων μεγαλώνω κομμάτων κι ανατροπής του πολιτικού σκηνικού [και της κομματικής γεωγραφίας] να ανεβαίνουν  τα “Χρυσά Αυγά” κι όχι και το Κομμουνιστικό Κόμμα,
-         την τεράστια άνοδος της ακροδεξιάς [οι “Ανεξάρτητοι” Έλληνες, η “Χρυσή Αυγή” και ο ΛΑ.ΟΣ., μάζεψαν όλοι μαζί  περίπου 20%!!!] ένεκα των αντι-μνημονιακών της προσεγγίσεων,    
-         την είσοδο της ναζιστικής “Χρυσής Αυγής” στη Βουλή με περίπου 7%(!) και 21(!!) βουλευτές!!! [Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα σχετική συζήτηση στης Disdaimonaς]. Πάντως οι καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις “αυγα”τίζουν τους εθνικιστές, τους ρατσιστές και γενικώς τους φασίστες και τους ναζιστές [δείτε και το 18% της Λεπέν στη Γαλλία],
-         τη συνεχιζόμενη αδυναμία των αριστερών κομμάτων να εξηγηθούν και να προτάξουν έστω και τώρα μια ολοκληρωμένη υπαλλακτική αριστερή πρόταση εξουσίας. Η σύσταση ενός Μετώπου των Αριστερών πολιτικών δυνάμεων σίγουρα θα δημιουργούσε νέες δυναμικές εν όψει μάλιστα και των διαφαινόμενων επαναληπτικών εκλογών του Ιούνη. Προσωπικά βλέπω ένα τέτοιο μέτωπο να αναδεικνύεται πρώτη πολιτική δύναμη στις νέες, αλλά πρέπει να έχει ολοκληρωμένη πρόταση αντικαπιταλιστικής εξουσίας. Πάντως στη “Νέα Δημοκρατία” γίνονται ήδη κινήσεις για επάνοδο πρόσωπων και καταστάσεων που σε κάποιο στάδιο είχαν διαφοροποιηθεί [Ντόρα Μπακογιάννη, Στέφανος Μάνος, Καρατζαφέρης – τον τελευταίο τον ξεπέρασαν άλλοι πλέον],      
-         την “δογματική” επίμονη του ΚΚΕ να θέτει ως μοναδικό στόχο την ανατροπή του συστήματος, κάτι που οι συγκύριες [κύρια οι πολιτικές] στον συγκριμένο χωροχρόνο δεν ευνοούν ή δεν αφήνουν να διαφανεί στον ορίζοντα… Και δεν το θεωρώ προδοσία αν οι σύντροφοι του ΚΚΕ βάλουν και λίγο νεράκι στο ούζο τους. [Πάει πολύ τώρα το καλοκαίρι!]…

Όλα αυτά όμως, [ίσως] πιο αναλυτικά σε επόμενη ανάρτηση μας…
Τώρα πάμε στο κείμενο από τη “Δεφτερη Ανάγνωση”…

********************************
Αραβικός κόσμος: Εκρήξεις στην Βεγγάζη, συλλήψεις το Μπαχρέϊν, εκλογές στην Συρία, και απεργίες πείνας παλαιστίνιων κρατουμένων

[του Ευρασιάτη, από τη “Δεφτερη Ανάγνωση”]…

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματωσεις ειναι δικές μου}... 

Την περασμένη εβδομάδα, το κέντρο της Βεγγάζης στην Λιβύη συγκλονίστηκε από μια σειρά εκρήξεων στα δικαστικά μέγαρα. Ακολούθως, στον χώρο βρέθηκαν συνθήματα της πράσινης, κανταφικής αντίστασης. Τις επόμενες μέρες, το μεταβατικό συμβούλιο, το οποίο προσπαθεί να εμφανιστεί ως κυβέρνηση, ανακοίνωσε ότι απαγορεύεται η αναφορά στον Καντάφι και το καθεστώς του με ποινές φυλάκισης. «Η δημοκρατία του ΝΑΤΟ» όπως παρατήρησε ειρωνικά και το δίκτυο πληροφοριών και σχολίων angry Arab news. Συνεχίζονται, ταυτόχρονα, οι αναφορές για βασανιστήρια στις φύλακες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του καθεστώτος του ΝΑΤΟ. Ο Σαρκοζί μπορεί, τελικά, να μην κατάφερε να πείσει με την αποικιακή του εκστρατεία στην Λιβύη, αλλά ο ιδεολογικός εκπρόσωπος του νέου ρατσισμού της Γαλλίας, ο Μπερνάρ Λεβί, έκανε και ταινία για να δικαιολογήσει την αποικιακή εκστρατεία που προώθησε.

Την ίδια περίοδο, με τις απαγορεύσεις και τις συνεχόμενες καταγγελίες για βασανιστήρια στην Λιβύη,  η Human Rights Watch ανακοίνωσε ότι μετά από επίσκεψη στο Μπαχρέϊν διαπίστωσε ότι υπάρχει «πρόοδος» στα ανθρώπινα δικαιώματα χάρις στις πιέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης. Στο Μπαχρέϊν είχαν γίνει, πρόσφατα, οι διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς της μοναρχίας, κατά την διάρκεια των αγώνων αυτοκίνητου της φόρμουλα 1. Και το σαββατοκύριακο, συνελήφθη ένας ηγέτης του κινήματος για εκδημοκρατικοποίηση.

Στην Συρία, αντίθετα, η δυτική ευαισθησία είναι διάχυτη. Ένα χαρακτηριστικό σχόλιο από το angry Arab news: “Xθες το BBC ανάφερε σαν μέρος της καθημερινότητας ότι ο FSA [ο «ελεύθερος συριακός στρατός» - οι ομάδες των ενόπλων ισλαμιστών της αντιπολίτευσης] βομβάρδισαν μια επιχείρηση πλύσης αυτοκίνητων διότι ο ιδιοκτήτης είναι υποστηρικτής του «καθεστώτος» [ και αυτό ίσως να είναι ένας ευφημισμός για να πουν ότι ανήκει σε μη-σουνιτικη θρησκευτική ομάδα] . Ο ανταποκριτής του BBC φάνηκε να εντυπωσιάζεται από το γεγονός.  Το BBC [όπως και τα σαουδαραβικά και τα καταρινά] ΜΜΕ πρέπει να καθιερώσουν ένα καθημερινό δελτίο με τίτλο: η πιο συμπαθητική έκρηξη από τον FSA.»

Και όπως γράφει συχνά ειρωνικά το μπλοκ – αν βέβαια η έκρηξη γινόταν στο Ιράκ ή στο Ισραήλ θα ήταν «τρομοκρατική» επίθεση, ενάντια σε αθώους λόγω των θρησκευτικών τους πιστεύω.

Στην Συρια, εν τω μεταξυ, γίνονται εκλογές, σαν βήμα προς την διαδικασία μεταρρύθμισης. Ο βασιλιάς του Μπαχρέιν, αντίθετα, σκέφτεται αν θα παραχωρήσει καν κάποια δικαιώματα – έστω για διάλογο.

Στην Αίγυπτο, συνεχίζονται και οι διαδηλώσεις και οι προεκλογική εκστρατεία. Ταυτόχρονα, η ένταση ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Σαουδική Αραβία συνεχίστηκε και η Μουσουλμανική αδελφότητα ανέλαβε να μεσολαβήσει, στέλλοντας μια επιτροπή να ζητήσει δουλοπρεπώς συγνώμη από την σαουδαραβικη μοναρχία. Στο Κάϊρο, όμως, υπήρξαν και σαρκαστικά σχόλια από τους κοσμικούς.

Και στην Παλαιστινη συνεχίζονται οι απεργίες πείνας κρατουμένων στις Ισραηλιτικές φυλακές. Αν ήταν κρατούμενοι η διαφωνούντες σε φυλακές χωρών που δεν συμπαθούν τα δυτικά ΜΜΕ, θα είχαν σαφώς προβολή, ενώ τώρα η σιωπή γύρω από την κατάσταση τους είναι εκφραστική των δημοσιογραφικών ευαισθησιών.

Για το παλαιστινιακό κίνημα αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας το οποίο καλύπτει όλες τις παλαιστινιακές ομάδες:
http://www.uruknet.info/?p=m87869&hd=&size=1&l=e

Ευρασιάτης

******************************
Επιλογικά σχόλια [πάνω στο άρθρο] ΕΜΟΥ του Ιστολόγου:

1.    Η απουσία από τις χώρες αυτές μαζικών κομμουνιστικών ή έστω αριστερών προοδευτικών κομμάτων ή/και κινημάτων, έχει φέρει στην πρωτοπορία των αντικαθεστωτικών κινητοποιήσεων [διαδηλώσεων, εξεγέρσεων, συγκρούσεων] ισλαμικά κινήματα που στο τέλος της ημέρας το πιθανότερο είναι να λειτουργήσουν αρνητικά και συντηρητικά και να στρέψουν τις κοινωνίες προς τα πίσω αντί προς την πρόοδο και τη δημοκρατία [στην περεταίρω έστω ανάπτυξη αστικοδημοκρατικών θεσμών]. Λόγου χάριν, στην Αίγυπτο ο Μουμπάρακ εξακολουθεί να είναι εκεί [μέσω των στρατιωτικών που κατέλαβαν την εξουσία], ενώ το ισλαμικό κίνημα των “Αδελφών Μουσουλμάνων” έχει αυξήσει την επιρροή του. Την ίδια ώρα στη Λιβύη οι νικητές ισλαμιστές ερίζουν [shυλλοτρώουνται] για την εξουσία. Γι’ αυτό και προσωπικά βλέπω με επιφυλακτικότητα την εμφύλια σύγκρουση στη Συρία κι αν η ανάληψη της εξουσίας από τους αντικαθεστωτικούς θα αποτελεί μια πραγματικά  προοδευτική εξέλιξη για τη χώρα.

2.    Ως είναι η [ληστρική] τακτική τους [εδώ και 2-3 εκατονταετίες, δηλ. από γενέσεως και συστάσεως καπιταλισμού], οι δυτικές [καπιταλιστικές] χώρες [και οι Αμερικανοί και η Ευρωπαϊκή Ένωση] εκεί που κρίνουν ότι θα έχουν πολιτικο-οικονομικό όφελος υποστηρίζουν τα αντικαθεστωτικά κινήματα [λόγου χάριν στη Συρία], ενώ αλλού που έχουν συμμαχίες [πολιτικο-στρατιωτικές και οικονομικές] με τα τοπικά καθεστώσα ή τους βολεύει η υφιστάμενη στη συγκεκριμένη χώρα κατάσταση ποιούν την πάπια [όπως, ας πούμεν, στο Μπαχρέιν]… Ενώ έχουν shίσει τζιαι τον λαιμό τους τζιαι τον κώλο τούς για τα πυρηνικά προγράμματα της Βόρειας Κορέας [ε, στο τέλο της ημέρας ίνταμ που εκάμαν τζιαι τούτοι, μιαν τρύπα μες το νερό;] και του Ιράν δεν λένε τίποτα για εκείνα του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας!

Για τα εισαγωγικά, τα προλογικά, τα επιλογικά
και την αναδημοσίευση,
Anef_Oriwn
Τετάρτη 9/5/2012
[Επέτειος της Αντιφασιστικής Νίκης]

Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Ανάρτηση 56/2012 [έκτακτη, σύντομη, ελλαδική, μετεκλογική, πληροφοριακή] – Μια πρώτη αναφορά στα αποτελέσματα των σημερινών εκλογών στην Ελλάδα…


Για καθαρά ενημερωτικούς/πληροφοριακούς λόγους, αλλά και αρχειακούς [και χωρίς δικά μου σχόλια και εκτιμήσεις] θα παραθέσουμε πιο κάτω [με βάση την πληροφόρηση που έχουμε από την ΕΡΤ αλλά και την “Καθημερινή”] τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των σημερινών ελληνικών εκλογών μαζί με μια εκτίμηση για τον αριθμό των εδρών που θα πάρει κάθε κόμμα ή εκλογικός συνδυασμός.

Με βάση λοιπόν, τα διαφαινόμενα αποτελέσματα αλλάζει ή μάλλον ανατρέπεται ριζικά το πολιτικό σκηνικό. Τα μέχρι προ τίνος μεγάλα κόμματα [η “Νέα Δημοκρατία” και το ΠΑΣΟΚ] συρρικνώνονται και είναι αμφίβολο αν θα σχηματίσουν οριακή πλειοψηφία για συγκυβέρνηση και αποφυγή έτσι επαναληπτικών εκλογών. Πρώτο κόμμα στη νέα Βουλή θα είναι η “Νέα Δημοκρατία” και δεύτερο [η μεγάλη έκπληξη των εκλογών] ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ έρχεται τρίτο και καταϊδρωμένο, ενώ 7% συγκεντρώνει η Χρυσή Αυγή.

Το ΚΚΕ παραμένει περίπου στα ποσοστά των προηγούμενων εκλογών [ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τούτη τη φορά τη μεγάλη μάχη στον χώρο της Αριστεράς, κάτι που πιστεύω ότι πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπ’ όψη από το ΚΚΕ, αν και δεν το βλέπω!], ενώ οριακά είναι τα ποσοστά του ΛΑΟΣ, της ΔΗΣΥ [της Ντόρας Μπακογιάννη] και των Οικολόγων για την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση.

Κοντολογίς καταγράφεται μια σημαντική άνοδος των δυνάμεων που τάχτηκαν ενάντια στο Μνημόνιο [και τη δανειακή πολιτική] ή/και ζήτησαν την επαναδιαπραγμάτευση τους [ΣΥΡΙΖΑ, “Ανεξάρτητοι Έλληνες”, ΔΗΜΑΡ]…

Οι εκτιμήσεις λοιπόν σε ποσοστά και έδρες  με βάση τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα έχουν ως εξής:

“Νέα Δημοκρατία”: 20,70% - 113 έδρες  

ΣΥΡΙΖΑ: 15,50% - 47 έδρες  

ΠΑΣΟΚ: 14,30% - 44 έδρες

“Ανεξάρτητοι Έλληνες”: 10,30% - 32 έδρες

ΚΚΕ: 8,30% - 25 έδρες

“Χρυσή Αυγή”: 6,80% - 21 έδρες

“Δημοκρατική Αριστερά” [ΔΗΜΑΡ]: 6,00% - 18 έδρες

“Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός” [ΛΑΟΣ]: 2,90%

Οικολόγοι: 2,90%

ΔΗΣΥ: 2,70%

Anef_Oriwn
Κυριακή 6/5/2012

*************************************
Υστερόγραφον 6/5/2012- 11:55 μ.μ.:
Εκλογές έγιναν σημερα και στην Γαλλία για την Προεδρία. Κέρδισε ο Ολάντ κι έχασε ο Σαρκόζι! Εν τζιαι παρατηρείται στροφή προς την σοσιαλδημοκρατία, μήπως και σωθεί ο καπιταλισμός;

Anef_Oriwn

Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

Ανάρτηση 55/2012 [κυπριακή, πολιτική, ΕΔΕΚίτικη, εναλλακτική και εξ αναδημοσιεύσεως] - Μια «εναλλακτική» ανάλυση της σημερινής κατάστασης στην ΕΔΕΚ, παρμένη από τη “Δεφτερη Ανάγνωση”…

Εισαγωγικά:
Πραγματοποιείται αύριο και μεθαύριο [5-6 του μηνός] το 12ο Παγκύπριο Τακτικό Συνέδριο της ΕΔΕΚ το οποίο σίγουρα θα ασχοληθεί και με τις επερχόμενες προεδρικές εκλογής.  

Με την ευκαιρία αυτή μεταφέρουμε εδώ για την «εναλλακτική πληροφόρηση» σας [αλλά χωρίς δικούς μου σχολιασμούς – δεν  έχω τον χρόνο] ένα αρκετά ενδιαφέρον κείμενο [για την ΕΔΕΚ] από την τελευταία έκδοση [1 – 7 Μαΐου] της “Δεφτερης Ανάγνωσης”… [Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύτηκε και στη σημερινή έκδοση της “Γνώμης”, στη σελ. 12]…

Επίσης, θα ‘θελα να ΣΑΣ παραπέμψω σ’ ένα δικό μου παλαιότερο κείμενο για τον Βάσο Λυσσαρίδη [την 44η ανάρτηση μου του 2008]. Η δημοσίευση του συγκεκριμένου κειμένου προκάλεσε το μένος και τη μήνιν καθώς και την χυδαία σε βάρος μου επίθεση των “μακαριστών” Γρουστοφογουοτσσιανών – δηλ. των διαβόητων “Κοπελιών”  του W.C. Blog!!!… Ήταν τότε που κέρδισα τον “επίτιμο” τίτλο “Ηλικιακός Ρατσιστής” γιατί τόλμησα [ο βέβηλος κι ιερόσυλος] να ασκήσω κριτική στη μαθουσαλανή ιερά αγελάδα της κυπριακής πολιτικής ζωής! [Αν δεν βαριέστε ρίξτε μια ματιά στην ανάρτηση μου με αρ. 36/2009, όπως και σε μια από τις πολλές “τιμητικές” αναρτήσεις που μου αφιέρωσαν τα “Κοπέλια” στο W.C. Blog...    

Παράλληλα από την τελευταία “Δεφτερη Ανάγνωση” ενδιαφέρον παρουσιάζει κι ένα κείμενο με τίτλο “Τελικά διάβασε το πόρισμα του Πολυβίου ο Α. Μιχαηλίδης ή έμεινε μόνο με την ατάκα του Ποχάνη;”, το οποίο πρόλαβε ήδη και το αναδημοσίευσε η γνωστή στα πέριξ Μά(γ)ισσα που τη Σαλαμιού, με δικό της μάλιστα ευτράπελο εισαγωγικό  σημείωμα. Δείτε το και διαβάστε το και δεν θα χάσετε!

***************************
Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές: συνέδριο ΕΔΕΚ
[απο τη “Δεφτερη Ανάγνωση”]

{Οι επιχωματώσεις και υπογραμμίσεις είναι δικές μου}…

Η ΕΔΕΚ παραμένει ακόμα ένα κόμμα αιχμάλωτο της σκιάς του ιδρυτή του. Αν και ο Β. Λυσσαριδης εκτοπίστηκε μετά από το φιάσκο της πρωτοβουλίας του να συμμετάσχει η ΕΔΕΚ στην κυβέρνηση Κληριδη το 1998  - στα πλαίσια της τότε συνεργασίας του με τον Α. Τσοχατζοπουλο -, εντούτοις η παρουσία του και η αντιφατική του πορεία εξακολουθούν να πλανιούνται στο κόμμα.

Το νέο συνέδριο της ΕΔΕΚ έχει βέβαια να κάμει και με τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές αλλά έχει να κάμει και με την καθήλωση των ποσοστών του κόμματος – το 8% το οποίο κατάφερε να διατηρήσει στις τελευταίες βουλευτικές ήρθε βασικά λόγω της αύξηση των ποσοστών στην Λεμεσό. Οι δημοτικές δεν ήταν επίσης θετικές για την ΕΔΕΚ αφού έχασε τον μοναδικό μεγάλο δήμο που είχε, τον Στρόβολο, χωρίς να κερδίσει κάτι αντίστοιχο. Μπορεί να πει κάποιος, βέβαια, ότι η προεδρία της βουλής είναι ένα κάποιο βάλσαμο – ένα σχετικό βάλσαμο - όμως, αφού επιτεύχθηκε με την εξαγορά του Ζ. Κουλία από τον Αρχιεπίσκοπο και τους ψήφους του ΔΗΣΥ. Όταν η ΕΔΕΚ της κάποτε αμφισβήτησης και αντίστασης καταλήγει όργανο αποστασιών, με τις ψήφους της Δεξιάς, είναι, όπως και να το κάμει κάποιος, δύσκολο για την “ιστορική μνήμη” που κάποτε ήταν λεκτικό και όχι μόνο φέουδο της ΕΔΕΚ. Αν βέβαια αυτή η μετατόπιση είχε αντίστοιχο στο εξωτερικό, ίσως να άνοιγε κάποιες προοπτικές – αλλά ακόμα και εκεί φαίνεται ότι η κατάσταση δεν βοηθά. Η Ε.Ε. λ.χ. στην οποία η ΕΔΕΚ πόνταρε για να εμφανιστεί ως σημαντικό κόμμα, σχεδόν την περιφρονεί  – ο ηγέτης των σοσιαλδημοκρατών Μ. Σουλτς είναι φίλος του Δ. Χριστόφια, ενώ προτιμήθηκε η Α. Κυριακίδου του ΔΗΚΟ για μια θέση από τους ευρωσοσιαλιστές αντί του αντιπρόσωπο της ΕΔΕΚ.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο ξύλινος λόγος που χαρακτηρίζει πια τις ρητορικές της ΕΔΕΚ τα τελευταία χρόνια ίσως να πρέπει να διαβαστεί διαφορετικά. Σίγουρα, η άνοδος του Ν. Νικολαϊδη εκφράζει το ότι είναι ο εκπρόσωπος της αριστεράς στο κόμμα – και ίσως ο μόνος που μπορεί να σταματήσει της διαρροές προς τα αριστερά. Για αυτό και η διεκδίκηση της θέσης αντιπροέδρου είναι, μάλλον, αναμενόμενη. Η πιο σημαντική εκλογική διαμάχη, βέβαια, είναι για την θέση του αναπληρωτή προέδρου: εδώ θα αναμετρηθούν οι Μ. Σιζόπουλος και ο κ. Μαυρονικόλας. Ο πρώτος θεωρείται ότι παίζει πια το τελευταίο του χαρτί, μετά την ήττα του στις βουλευτικές. Ο Σιζόπουλος θεωρείτο την τελευταία περίοδο εκπρόσωπος της δεξιάς στο κόμμα – η στάση του λ.χ. στην επιτροπή οικονομικών ήταν περισσότερο αυτή του μαϊντανού για τον Αβέρωφ, παρά κάποιου με διαφοροποιημένες θέσεις – κάτι που φαίνεται με τον Νικολαϊδη, αλλά και την μια κάποια ριζοσπαστικοποίηση της ΔΕΟΚ πρόσφατα. Επιπλέον, ο Σιζόπουλος εθεωρείτο για χρόνια ο άνθρωπος, αν όχι η επιλογή, του Λυσσαρίδη, για ηγέτης της ΕΔΕΚ. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντιπαράθεσή του με το Μαυρονικόλα μπορεί να ειδωθεί και ως μια αντιπαραθεση του μηχανισμού που φαίνεται να ελέγχει ο Ομήρου [και ο Μαυρονικόλας], με τις προσπάθειες του Λυσσαρίδη να επιβάλει και πάλι τις θέσεις και προτιμήσεις του. Στην πιο πρόσφατη στροφή, ωστόσο, ο Σιζόπουλος έκανε και μια αριστερή στροφή, η οποία ίσως να εκφράζει και την κατανόηση του για τις δυναμικές μέσα και έξω από το κόμμα: άρχισε να διαρρέει ότι ένας από τους λόγους που έγινε στόχος επίθεσης ήταν το ότι δεν δέχτηκε τις πιέσεις του ΔΗΣΥ για να νερώσει η  έκθεση για τον φάκελο της Κύπρου – και άρα εκεί οι σχέσεις του με την δεξιά χάλασαν. Τώρα αν αυτή είναι μια συγκυριακή ή ευρύτερη κίνηση του Σιζόπουλου είναι δύσκολο να κρίνει κάποιος – το ότι θέτει το ζήτημα της καθήλωσης του κόμματος είναι μεν σωστό, αλλά είναι αμφίβολο αν μπορεί ο ίδιος να διεκδικήσει ότι δεν έχει ευθύνες.

Ο Μαυρονικόλας, από την άλλη, φαίνεται να εκπροσωπεί το βαθύ μηχανισμό του κόμματος: ακόμα και όταν ήταν υπουργός του Τάσσου, έκανε τόσο ρουσφέτι που αναγκάστηκε, λένε οι φήμες, να παρέμβει ο ίδιος ο Πρόεδρος. Η παρουσία του στην Ευρώπη κρίνεται μάλλον αποτυχημένη – δεν φαίνεται να κατάφερε να δημιουργήσει συνδέσεις και φαίνεται να λειτουργά τόσο αποστασιοποιημένα από τους ευρωσοσιαλιστές, όσο και ο Περδικης από τους Πράσινους. Η εισήγηση, κατά συνέπεια, να αντικατασταθεί αν κερδίσει την θέση στον κομματικό μηχανισμό, από τον Σ. Σοφοκλέους, εμπεριέχει και την ελπίδα ότι ο Σοφοκλέους μπορεί να βελτιώσει κάπως τις σχέσεις του κόμματος με τους ευρωσοσιαλιστές.

Οπότε, η αντιπαράθεση μπορεί να έχει και ευρύτερες διαστάσεις: Ομήρου-Λυσσαρίδης, Κομματικός Μηχανισμός – εσωτερικοί αντίπαλοι κ.ο.κ.

Για το εισαγωγικό σημείωμα και το copy paste,
Anef_Oriwn
Παρασκευή 4/5/2012