Ανάρτηση 160/2012!!!!! [έκτακτη, μακροσκελής, Αριστερή, διαλογική, σχολιαστική, αντιπαραθετική] – Σχολιάζοντας τοποθετήσεις στης Disdaimonaς και στο Lenin Reloaded για το ΑΚΕΛ και την (κυπριακή) Αριστερά…

Εισαγωγικά και επεξηγηματικά:

Τα δύο πιο κάτω κείμενα γράφτηκαν ως απαντητικά σχόλια δικά μου σε συζητήσεις στις οποίες έλαβα μέρος τις τελευταίες μερικές μέρες στα Blogs της Disdaimonaς [εδώ κι εκεί] και του Αντωνη [στο Lenin Reloaded εδώ]…

Επειδή όμως,

- τα σχόλια μου βγήκαν τελικά μακρινάρκα [μεγάλα σε έκταση],

- οι συγκεκριμένες αναρτήσεις όπου έγιναν και οι διάλογοι μετά των Blogοδεσποτών κι άλλων επισκεπτών, πέρασαν στο αρχείο [αν μπορούν να θεωρηθεί διάλογο εκείνες οι απαξιωτικές και χλευαστικές παρεμβάσεις στο Lenin Reloaded], αλλά και

- για να πάρουμε ευρύτερα και μιαν ιδέα πως κάποιοι φιλο-ΚΚΕ σύντροφοι(;) σκέφτονται, συμπεριφέρονται και αντιμετωπίζουν τους εντός της Αριστεράς “αντίπαλους” τους, άλλα και τους εν δυνάμει [σε πολιτικο-κοινωνικούς αγώνες] συνοδοιπόρους τους,

έκρινα ως πιο δόκιμο και παραγωγικό να αναρτήσω τα δύο κείμενα μου εδώ στο Blog μου. Θα βάλω όμως και το link [γι’ αυτό ΜΟΥ το post] και στα περί ων ο λόγος blogs, για αναφορά και παραπομπή, για όσους θα ‘θελαν να περάσουν απ’ εδώ για να παρακολουθήσουν τη συνέχεια της (αντιπαραθετικής) συζήτησης... 

Όσοι πιστοί λοιπόν, [αλλά και άπιστοι], θεωρήσουν ως δέον, ας προσέλθουν για λίγη κουβέντα [αν θέλετε βάζουμε και μουσική ελαφριά] και για ανταλλαγή απόψεων και σκέψεων. Το ζήτημα του ρόλου της Αριστεράς γενικότερα [όχι μόνο της κομμουνιστικής] σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς είναι, όσο ποτέ άλλοτε, καίριο και ζωντανό.

Και να τονίσουμε κιόλας πως ΕΜΕΙΣ, θα τηρήσουμε [παρά τις όποιες διαφωνίες και ενστάσεις μας και τυχόν εντάσεις] τους στοιχειώδεις κανόνες φιλοξενίας και σεβασμού των διαφορετικών απόψεων και προσεγγίσεων. Θα προσπαθήσουμε δε να κρατήσουμε τη συζήτηση σε ανεκτά πλαίσια [χωρίς χλευασμούς, χαρακτηρισμούς κι απαξιώσεις], αν και τα δικά μου κείμενα (θα) περιέχουν και ψήγματα ειρωνείας [καλοπροαίρετης όμως και εποικοδομητικής]…   

{Σημείωση: Όπου υπάρχει διπλός χρωματισμός, γίνεται παραπομπή}...

**************************

Απάντηση στο εδώ σχόλιο της Disdaimonaς

DIS,

Βλέπω να καταθέτεις επιτέλους και μια πρόταση που μπορεί να αποτελέσει και διέξοδο [αν και όχι στο άμεσο μέλλον]: «Το κόμμα θα έπρεπε αυτή την στιγμή να επεξεργάζεται ενα πενταχρονο ή δεκάχρονο πλάνο προς την ανατροπή του συστήματος»…

Μπορεί να μην είναι αναλυτικά επεξεργασμένη [και να μοιάζει με πυροτέχνημα] ή να μην δίνει άμεσα λύσεις και διεξόδους για αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης, είναι όμως ΜΙΑ πρόταση, που ένας Αριστερός πρέπει να τη δει με προσοχή και σοβαρότητα! Σε θεωρητικό επίπεδο δεν θα διαφωνήσω με τη σκέψη σου, όμως δεν θα μπω [στο παρόν στάδιο] στη διαδικασία να τη συζητήσω διεξοδικά, με σκοπό να δούμε και πως πρακτικά υλοποιείται. Δηλ. πως μπορεί να επιτευχθεί σε 5-10 χρόνια η ποθούμενη ανατροπή τους συστήματος;

I’ m gonna take my time [που λένε και οι αγγλοσπουδαγμένοι κι αμερικανο-(παρα)μορφωμένοι business managers και οικονομολόγοι μας] και θα το επεξεργαστώ [το ζήτημα της ανατροπής] στο μυαλό μου [αποτελεί, πιστεύω, τροφή για μπόλικη σκέψη], μελετώντας παράλληλα και διάφορα έγγραφα, όπως

-  τη “Δική μας Αντίληψη για τον Σοσιαλισμό” [δηλ. του ΑΚΕΛ]

  

-  την Απόφαση της πρόσφατης Διεθνούς Συνάντησης των Εργατικών και Κομμουνιστικών Κομμάτων που έγινε στον γειτονικό Λίβανο, και

-  τις Θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο του

και ίσως στο τέλος ετοιμάσω και κάποιο ολοκληρωμένο κείμενο. [Προσωπικά δεν συνηθίζω να κάμνω τοποθετήσεις δίκην πυροτεχνημάτων και να έρχομαι μετά να επεξηγώ τι θέλω να πω]…

Την ίδια ώρα ευελπιστώ πως μέσα από τους αρχόμενους αντιμνημονιακούς εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες [των πολυτέκνων, των αναπήρων, των εκπαιδευτικών, των φοιτητών, των αστυνομικών, των υπαλλήλων της ΑΤΗΚ, των κατόχων αξιογράφων και όσων άλλων επακολουθήσουν] θα αναδειχτούν νέα και φέρελπη «ώριμα τέκνα της ανάγκης και της οργής», [όπως λέει και ο ποιητής Βάρναλης], που θα ηγηθούν νέων και δυναμικών κοινωνικών και πολιτικών φορέων [και δεν το λέω ειρωνικά αυτό]…

Προφανώς ο δικός μου ορθολογισμός να μην είναι και τόσο μαρξιστικός και κατ’ επέκταση ούτε και ριζοσπαστικός ή/και ανατρεπτικός [ποτέ δεν περιαυτολόγησα για τις μαρξιστικές μου γνώσεις]. Ή μπορεί κάποιοι εξ Ημών [εξ αριστερών ορμώμενοι] ένεκα της σημερινής μας κοινωνικοοικονομικής θέσης να έχουμε γίνει  “συντηρητικοί”. Όμως έχω την ισχυρά άποψη ότι οι αλληλο-αποκλεισμοί εν δυνάμει συνοδοιπόρων μας σε κοινούς αγώνες [κοινωνικούς, εργατικούς, πολιτικούς, εκλογικούς] που παρατηρούνται στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, δεν την βοηθούν καθόλου! Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα [κατά την ταπεινή μου γνώμη] η ελληνική εμπειρία με την πολυδιάσπαση της Αριστεράς και τις τάσεις για αλληλοεξόντωση. [Σίγουρα υπάρχουν ιστορικοί, ιδεολογικοί και πολιτικοί λόγοι για τις μέχρι σήμερα αντιπαραθέσεις στον χώρο, αλλά δεν βλέπω πού είναι το λάθος στην που κάτω διαπίστωση: «καλά στην Ελλάδα, οι αριστεροί δεν μπορείτε μια διαδήλωση να κάνετε μαζί! πράματα είναι αυτά? ο ένας από εδώ κι ο άλλος από εκεί....»

Η πεποίθηση ή έστω και η αίσθηση ότι κάποιοι εξ Ημών και Υμών [ένθεν κι ένθεν του ενδο-αριστερού συρματοπλέγματος – και αριστεροί κι αριστερίζοντες και σοσιαλδημοκρατίζοντες και κομμουνιστίζοντες] κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια [και την μαρξιστική αλλά κι άλλες], ΜΑΣ οδηγεί στον δογματισμό και στην απαξίωση, τον χλευασμό και τον μηδενισμό των “αντιπάλων” μας. Δεν θα μπω στο πειρασμό να κάμω εδώ λεπτομερή παράθεση μειωτικών εκφράσεων και χαρακτηρισμών [αφθονούν στη συγκεκριμένη ανάρτηση του Lenin Reloaded όπου άφησες κι ΕΣΥ σχόλιο], όμως αυτή η επιθετική στάση και τακτική [«όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας»] οδηγεί σε άμυνα και εσωστρέφεια κι αυτά με τη σειρά τους στην αυτο-περιθωριοποίηση αλλά και στον πολιτικό κανιβαλισμό!

Όπως επισημαίνεται και σ’ ένα πρόσφατο φυλλάδιο της “Αριστερής Πτέρυγας” με τίτλο “Η σωστή απάντηση στην Τρόικα”, το οποίο ήρθε στα χέρια μου τελευταία [και το οποίο θα προσπαθήσω να αναρτήσω στο Blog μου]:

«Οι συντεχνιακές ηγεσίες που πρόσκεινται στη Δεξιά έχουν δείξει τις προθέσεις τους. Στηριγμένες στη δικαιολογημένη αγανάκτηση των εργαζομένων είναι έτοιμες να ηγηθούν κινητοποιήσεων που στόχος τους δεν θα είναι μόνο το μνημόνιο αλλά κύρια η Κυβέρνηση Χριστόφια και τα μέτρα που θα επιβάλει. Το ΕΛΑΜ θα προσπαθήσει να αντιγράψει τη Χρυσή Αυγή παρουσιαζόμενο σαν η κατεξοχήν αντιμνημονιακή δύναμη στην Κύπρο. Ο Γ. Λιλλήκας αρχίζει ήδη να προσεγγίζει με τις θέσεις του αυτές τις δυνάμεις και ο Αναστασιάδης αφήνει τους αξιωματούχους του κόμματος του να λαϊκίζουν ενάντια στις προτάσεις της Κυβέρνησης σαν χειρότερες από αυτές που προτείνει η Τρόικα».

Όταν το ΑΚΕΛ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με τον Δημ. Χριστόφια το 2008 ήταν ένα Αριστερό κόμμα με μη καθαρή πλέον προλεταριακή κοινωνικο-οικονομική σύνθεση. Έχοντας μάλιστα αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου σε συνεργασία/συμμαχία [αρχικά] με κεντροδεξιές πολιτικές δυνάμεις [ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ] και μ’ ένα πρόγραμμα εκσυγχρονιστικής διαχείρισης του αστικού μας συστήματος, εγκλωβίστηκε [όταν πλέον η κρίση άρχισε να δείχνει τα δόντια της] σε αδιέξοδες διαχειριστικές πολιτικές, κάτι που οδηγεί ίσως και σε αυτοαναιρέσεις. Όμως ειλικρινά διερωτούμαι αν ο μηδενισμός, η ισοπέδωση και η απαξίωση της κυπριακής Αριστεράς στο πρόσωπο του ΑΚΕΛ που επιχειρείται από άσπονδους και μη φίλους, δεν οδηγεί στη φασιστικοποίηση της κοινωνίας μας, καθώς αναδεικνύεται ο μηδενιστικός, απολιτικός και ρατσιστικός λόγος ως η υπαλλακτική διέξοδος; 

Κι επειδή συχνάζεις και στο Lenin Reloaded [όπου έχεις φίλους και ομοϊδεάτες] και προφανώς ξέρεις καλύτερα πρόσωπα και καταστάσεις, θα ‘θελα να ΣΟΥ μεταφέρω το αίσθημα της πνευματικός τρομοκρατίας που εισέπραξα όταν τόλμησα [ο αφελής] να μπω στο άντρο αυτό της κομμουνιστικής ιδεολογικής καθαρότητας και να υποβάλω μιαν ερώτηση/απορία… Πώς το είπες κάποτε του PolitisPittas σε μιαν αντιπαράθεση σας για τα πολιτικά χούγια και τις πρακτικές των ελλαδιτών αδελφών;  [Αυτά θα τα πω και στους ιδίους σε ξεχωριστό σχόλιο μου στο Lenin Reloaded]… Ή έτσι υποδέχεστε ΕΣΕΙΣ οι βέροι κομμουνιστές τον όποιο εν δυνάμει συνοδοιπόρο ΣΑΣ έχει μια διαφορετική άποψη ή προσέγγιση η οποία εκ πρώτης όψεως μπορεί αν ακούγεται αντιδραστική ή ιδεολογικά λανθασμένη…  

Οπωσδήποτε …

Υγεία να έχουμε! Κι έρχονται και Γιορτές. Και είτε θρησκεύουμε είτε όχι, θα προσπαθήσουμε να τις περάσουμε όσο καλυτέρα γίνεται… Τζιαι πέρκι τζιαι καταφέρουμεν τα!

******************************

Απαντήσεις στην εδώ συζήτηση στο Lenin Reloaded

Έτσι είναι αγαπητέ κύριε Blogοδεσπότα Αντώνιε και λοιποί κύριοι και κυρία συν-σχολιαστές… [Ανταποδίδω το «κύριε», μην με πείτε και αγενή! Προφανώς το «φίλε» και το «σύντροφε» το ‘χετε για τις μεταξύ σας κουβέντες, όταν αλληλο-λιβανίζετε τα γένια, τα μούσια και μουστάκια σας και σίγουρε δεν το χαραμίζετε σε ΑΚΕΛικούς, ΣΥΡΙΖΑίους και «αριστερούς, τομάρια και ταξικούς προδότες».... 

Έτσι είναι λοιπόν … Αφού ανακατώθηκα κι εγώ με τα πίτουρα, ήταν επόμενο να με καταφάσιν οι κότες! [Άστε που ο Ξένιος Δίας φαίνεται να ήταν με άδεια]…

Θα αντιπαρέλθω απαξιωτικούς, μειωτικούς και χλευαστικούς χαρακτηρισμούς και την εκδήλωση μιας πρόωρης χαιρεκακίας. Επίσης θα προσπαθήσω να αποφύγω και τις κακίες, καθώς και τις εξυπνακίστικες ατάκες [όχι όμως και μια διάθεση για καλοπροαίρετη ειρωνεία – είναι και αυτός ένας τρόπος κριτικής] για να πω μερικά [τελευταία] λόγια επί της ουσίας… Ίσως και μακρηγορήσω γι’ αυτό κι απολογούμαι προκαταβολικά για τον πολύτιμο χρόνο που ίσως αφιερώσετε για να με διαβάσετε…

1.    Κατ’ αρχάς να σημειώσω ότι ο κάθε ένας από εμάς έχει τη δική του προσωπική ιστορία, πολιτικής και κοινωνικής δράσης. Γι’ αυτό και το θεωρώ ανεπίτρεπτο κι απαράδεκτο όταν δεν γνωρίζουμε προσωπικά κάποιο να προβαίνουμε σε μειωτικούς και χλευαστικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος του… Επίσης να τονίσω ότι σ’ αυτό το Blog [αλλά κι αλλού] δεν κάμνετε συζητήσεις. Συνεχώς χαρακτηρίζετε, ταμπελώνετε και απαξιώνετε τους όποιους άλλους εκφράσουν διαφορετική άποψη [μεταφέρετε την αντιπαλότητα ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ στην Κύπρο] και λειτουργείτε ως οι κλειδοκράτορες του Μαρξισμού, λες και βρισκόμαστε σε προ Οκτωβριανής Επανάστασης εποχή.  Άστε που κάποιοι άλλοι είναι τελείως άσχετοι για τα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου… [Ανώνυμος/η NANOU: «Όσο για το τι γίνεται στην Κύπρο, νομίζω ότι το ΚΚΕ δεν μασάει τα λόγια του...Το ΑΚΕΛ έγινε Κυβέρνηση για να φέρει το σοσιαλισμό...ας βγάλουμε συμπεράσματα από αυτο....» 

2.    Ακολούθως θέλω να επισημάνω την πατερναλιστική [και κατ’ επέκταση και ενοχλητική] συμπεριφορά και πρακτική των εξ Ελλάδος κυρίων που πρόσκεινται στο ΚΚΕ ή κινούνται κι αριστερότερα του. Τούτοι έχουν αναγάγει τους εαυτούς τους σε αριστίνδην ιερά τέρατα και πάνσοφους θεωρητικούς επί παντός επιστητού, το οποίο μπορεί να έχει έστω την παραμικρή σχέση με την Κομμουνιστική και γενικότερα την Αριστερή ιδεολογία. Η γενικότερη στάση και συμπεριφορά τους απέναντι σ’ όσους δεν έχουν τη δική τους ιδεολογική καθαρότητα χαρακτηρίζεται από ελιτισμό και απαξίωση. Τούτο λειτούργει αρνητικά προς την κατεύθυνση της δημιουργίας έστω και των στοιχειωδών προϋποθέσεων για διάλογο και για κοινές δράσεις. Ίσως αυτό να επιδιώκουν κιόλας, αλλά ένα τέτοιος διάλογος σε εποχές οξεάις καπιταλιστικής κρίσης το πρώτο που θα αναγνώριζε θα ήταν την ορθότητα των δικών τους θεωρητικών προσεγγίσεων και εκτιμήσεων. Αντίθετα η προσφιλής τακτική τους να υποδέχονται και να προσεγγίζουν γενικευμένα [και εξ ου θα ‘λεγα και ρατσιστικά] κάθε ΑΚΕΛικό, αντικατοπτρίζει προκαταλήψεις και κολλήματα και εκφράζεται με παραδοξο απύθμενο όξος και χολή. Ο κος Αντώνης μάλιστα [ο Blogοδεσπότης του Lenin Reloaded] φτάνει [έμπλεος πίκκας και τάσης για ρεβανσισμό] μέχρι και το σημείο να προαναγγέλλει [με έκδηλη χαιρεκακία] την πιθανή ήττα του Μαλά [και κατ’ επέκταση και του ΑΚΕΛ] στις επικείμενες προεδρικές εκλογές! [Αντωνης: «Τελειώσατε, δεν ξέρω γιατί δεν το έχεις πάρει πρέφα. Έχετε τελειώσει» και «Και στον κύριο θα απευθυνθώ όταν ανακοινωθούν τα εκλογικά αποτελέσματα. Να με περιμένει.»]... 

3.    Δεν χρειάζεται κάποιος να σπαταλήσει και πολλή φαιά ουσία [δίκην εφευρέτη της ταshινόπιττας ή κομιστή γλαύκας εις Αθήνας] για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα ποσοστά του Μαλά [και κατ’ επέκταση και του ΑΚΕΛ] θα είναι μειωμένα στον πρώτο γύρο [σε σχάση με τις βουλευτικές του 2011] και ότι στον δεύτερο [γιατί σίγουρα θα περάσει στον δεύτερο γύρο] δεν θα εκλέγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας … [Τις απόψεις μου γι’ αυτά τα θέματα τις έχω ήδη καταθέσει στο Blog, όπως ας πούμεν στην ανάρτηση μου με αρ. 152/2012. Κάπου μάλιστα έχω πει ότι ίσως να είναι προτιμότερο να μην εκλέγει Πρόεδρος]…  

4.    Σίγουρα η αναμενόμενη [από φίλους και αντιπάλους] πτώση των ποσοστών του ΑΚΕΛ θα έχει τα αίτια της, τούτα όμως δεν μπορούν να ερμηνευτούν μονοδιάστατα και μονοσήμαντα. Άραγε έτσι έπραξαν [οι πάπες της μαρξιστικής διαλεκτικής] και για τη μείωση των ποσοστών του ΚΚΕ στις εκλογές του Ιούνη.

5.    Απ’ εκεί και πέρα, αγαπητή DIS, [σου απευθύνω ξανά τον λόγο μια κι έκαμες παρέμβαση στη συζήτηση] τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι περιγράφονται στον “Ριζοσπάστη” της 21^ης του Οκτώβρη του 2011. Παραθέτω ξανά το σχετικό link για τη συγκεκριμένη έκδοση του “Ριζοσπάστη”:    

Κοντολογίς το ΠΑΜΕ μέσα στα πλαίσια των απεργιακών αντι-μνημονιακών του κινητοποιήσεων περικύκλωσε τη Βουλή, [αν δεν κάμνω λάθος εκείνες της μέρες θα ψηφιζόταν και το Μνημόνιο] όμως δεν επέτρεψε να γίνει ΚΑΜΙΑ επίθεση στο κτήριο της Βουλής. Και το ερώτημα/απορία που υπέβαλα πρωτομπαίνοντας στο Blog ήταν απόλυτα σαφές. Όμως θα το επαναλάβω για χάριν της συζήτησης: Oι εργαζόμενοι, μέλη και υποστηριχτές του ΠΑΜΕ που ήταν έξω από την Βουλή σε απεργιακή κινητοποίηση, λειτούργησαν με τρόπο που να θεωρηθεί ότι επέτρεψαν, ανέχτηκαν, διοργάνωσαν, ή υποκίνησαν επιθέσεις εναντίον της Βουλής; Αλλά “όποιος έχει μούγιαν, μουγαζεται»! Και ο κύριος Αντωνης έτρεξε να ΜΑΣ πει [προφανώς από κεκτημένη προκατάληψη] ότι «Αυτό που θέλει ο κύριος να περάσει είναι ότι οι πολύτεκνοι είχαν ακροδεξιά συνθήματα». Τώρα πού το είδε αυτό, [δηλ. τι εγώ «θέλω να περάσω»] μόνο ο ίδιος ξέρει!

6.    Εδώ φυσικά προκύπτει κι ένα άλλο ζήτημα, πολύ σημαντικό και κομβικό μάλιστα σε περιόδους οικονομικών και κατ’ επέκταση και πολιτικών κρίσεων. Αυτό της υπεράσπισης και στήριξης, ή και περαιτέρω αποδόμησης ή/και κατάργησης των αστικοδημοκρατικών θεσμών [με τι θα αναπληρωθούν όμως;], αλλά αυτό είναι έναν, άλλων πάπων [κι όχι παπάδων] ευαγγέλιο. [Είπα πως δεν θα πω κακίες]…  

7.    Μια θέση μου, η οποία αφορά γενικότερα την Αριστερά και την οποία θα καταθέσω κι εδώ [αν και δεν περιμένω ότι οι baş θεωρητικοί και ερμηνευτές του Μαρξισμού θα την δεχτούν] είναι η εξής: Ο χώρος της Αριστεράς σίγουρα χρειάζεται ανασύνταξη και πολύ πιθανό κι έναν κομμουνιστικό πολιτικό φορέα. Όμως αν δεν υπάρξει σπάσιμο του δεξιού παλαιοκομματικού μετώπου που κρατεί δέσμιες στον συντηρητισμό και τον εθνικισμό διάφορες κοινωνικές ομάδες, στην Κύπρο ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξει ούτε και το παραμικρό, έστω κι αν υπάρξουν αλλαγές και διαφοροποιήσεις στον χώρο της Αριστεράς. “Ύστερα εν να φέρει ο φούρνος την πυρά”, ασχέτως του αν σήμερα κάποιοι προκαταβολικά επιχαίρουν για την πιθανή ήττα του ΑΚΕΛ.  

Κύριοι αφήνουμε υγεία… Και θα ανταμώσουμε στους δρόμους [αν θα είσαστε εκείˑ εγώ αραιά και που βρίσκομαι κάπου στα πέριξ – σε δρόμους και πεζοδρόμια]…

Anef_Oriwn

[διαμαρτυρόμενος κι ανορθόδοξα σκεφτόμενος]

Πέμπτη 13/12/2012   

Ανάρτηση 159/2012!!!! [έκτακτη, Αριστερή, μουσικο-τραγουδιστική, αφιερωματική, τιμητική] – Μεταθανάτιο αφιέρωμα στον τροβαδούρο Άλκη Αλκαίο…

Δίκην εισαγωγής:

«Ο μοναχός μοιράζεται τη μοναξιά με τ’ άστρα

Όποτε σε θυμήθηκα όποτε σε θυμήθηκα

Στα πέλαγα κοιμήθηκα και ξύπνησα στα κάστρα»

[από το “Ζεϊμπέκικο της φυλακής” - Στίχοι: Άλκης Αλκαίος, Μουσική και τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου]…

************************

Προλογικά:
 

Διακόπτω [και πάλι] την περιδιάβαση μου στα πολιτικό-οικονομικά δρώμενα της Κύπρου [βασικά στα προεκλογικά και τα τροϊκανο-μνημονιακά με τις όλο και εντεινόμενες και ογκούμενες αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις] για ν’ ασχοληθώ μ’ ένα άλλο [και πάλι πολιτικο κατά τη γνώμη μου] θέμα: τον πρόωρο θάνατο του Αριστερού ποιητή και στιχουργού Άλκη Αλκαίου. Εξ αφορμής λοιπόν, αυτού του λυπηρού συμβάντος, θα κάνουμε [ως Blog], ένα σύντομο αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του Αλκαίου. 

[Βασική πηγή μας για το κείμενο της ανάρτησης, ένα σχετικό δημοσίευμα του “Ριζοσπάστη”]...   

************************

“Σώπασε” ο “τροβαδούρος” της καρδιάς
 

Νικημένος από τον καρκίνο, έφυγε τη Δευτέρα 10 του Δεκέμβρη από τη ζωή σε ηλικία 63 χρόνων [και κηδεύτηκε την Τρίτη στην Πάργα] ο μεγάλος ποιητής και στιχουργός Άλκης Αλκαίος [κατά κόσμον Βαγγέλης Λιάρος]. Ο σπουδαίος λόγος του σίγησε αλλά άφησε πίσω του ως παρακαταθήκες περισσότερα από 154 τραγούδια.

Ο Άλκης Αλκαίος, ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές - στιχουργούς του πολιτικο-κοινωνικού τραγουδιού.  Η παρουσία του λάμπρυνε τη μουσική σκηνή του τόπου μας, γεννήθηκε κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Το όνομά του το πήρε από τον θείο του ΕΛΑΣίτη, που σκοτώθηκε σε ηλικία 23 χρόνων. Ο αδελφός της μητέρας του, Ντίνος Ζήκος ήταν Μακρονησιώτης, μέλος του ΚΚΕ του οποίου παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του.

Ο Β. Λιάρος σπουδάζει στη Νομική Σχολή την περίοδο της χούντας και τον Αύγουστο του 1973 συλλαμβάνεται για τη δράση του και κρατείται για μήνες στην Ασφάλεια, πράγμα που επιδεινώνει την επιβαρυμένη του υγεία. Μετά τη μεταπολίτευση γίνεται μέλος του ΚΚΕ στην Οργάνωση των Δικηγόρων.

Ο Άλκης Αλκαίος γεννήθηκε κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Από παιδάκι “πολιτογραφήθηκε” κάτοικος Πάργας, αφού τον περισσότερο καιρό έμενε εκεί, γράφοντας υπέροχους στίχους, έχοντας σαν “δάσκαλό” του την ποίηση του μεγάλου Κ. Καρυωτάκη.

Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1967, με την έκδοση ενός μικρού δοκιμίου για τον Κ. Γ. Καρυωτάκη. Το 1983 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΤ.ΝΕ.Μ. (ιδρυτής του ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος) το βιβλίο του “Εμπάργκο – Ποιήματα”, το οποίο περιλαμβάνει και το εμβληματικό ποίημα “Πρωινό τσιγάρο”, αφιερωμένο στη μνήμη του πρόωρα χαμένου Μάνου Λοΐζου: «Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή / και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση / και ‘γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση / και σαν Ανατολή».

Οι πρώτοι στίχοι του δημοσιεύτηκαν στον “Ριζοσπάστη”: «Μανουέλ Ντουάρτε απ’ το Πράσινο Ακρωτήρι / ίσως ποτέ και να μην δω το πρόσωπό σου / ωστόσο αν κρίνω απ' το αιμάτινο γραφτό σου / θα πρέπει να ‘ν’ γιομάτο από λιοπύρι» ξεκινάει το ποίημα «1848», που δημοσιεύτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘70. Ένα τραγούδι διεθνιστικό, κάλεσμα σε συντρόφους ποιητές. Αυτό το ποίημα διάβασε ο Θάνος Μικρούτσικος και το μελοποίησε αμέσως, ενώ αργότερα το ερμήνευσε η ανεπανάληπτη Μαρία Δημητριαδη. 

 «1848»
 

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

«Μανουέλ Ντουάρντε απ’ το Πράσινο Ακρωτήρι
ίσως ποτέ και να μη δω το πρόσωπό σου
ωστόσο αν κρίνω απ’ το αιμάτινο γραφτό σου
θα πρέπει να ‘ναι γιομάτο από λιοπύρι

Ελμπέρτο Κόμπος Παναμέζε αδελφέ μου
ίσως ποτέ να μην ακούσω τη φωνή σου
ωστόσο ασίγαστη θε να ‘ναι σαν τη γη σου
αν κρίνω απ’ τα μηνύματα του ανέμου

Ναϊμ Ασχάμπ απ’ τις όχθες του Ιορδάνη
ίσως ποτέ και να μη σφίξουμε το χέρι
ωστόσο δίπλα μου αγρυπνάει το ίδιο αστέρι
που δίπλα σου αγρυπνάει κι αυτό μου φτάνει

Απόψε σμίξαν τις καρδιές μας σ’ έναν έστω
στιγμιαίο συντονισμό ίδιες ελπίδες
καθώς μας φώτιζαν το δρόμο οι σελίδες
απ’ το κομμουνιστικό μας μανιφέστο»

Η γνωριμία του με τον συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο έφερε μία από τις μακροβιότερες και σπουδαιότερες συνεργασίες δημιουργών στο ελληνικό τραγούδι, με δίσκους – ορόσημα.  Έχτισε μαζί του μια συγκλονιστική διαδρομή, που ξεκίνησε με το “Ερωτικό” [την περίφημη “Πιρόγα” με τον Μανόλη Μητσιά το 1982],

“Πιρόγα”
 

πέρασε απ’ το “Κακόηθες Μελάνωμα” [αφιερωμένο στη μνημη Νίκου Πουλαντζά], έκανε στάση “Στου αιώνα την παράγκα» [το 1996] για να κορυφωθεί με το “Πάντα γελαστοί και γελασμένοι” και, φυσικά, με τη “Ρόζα” [τα τελευταία τραγουδημένα από τον Μέγα και Αιώνιο Δημήτρη Μητροπάνο]…

“Ρόζα” 
 

Στο χώρο της δισκογραφίας, άλλες σημαντικές συνεργασίες του ήταν για δίσκους των Νότη Μαυρουδή, Σωκράτη Μάλαμα, Μίλτου Πασχαλίδη, Μάριου Τόκα, Διονύση Τσακνή, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Συνεργάστηκε επίσης με τον Μπάμπη Στόκα, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και άλλους δημιουργούς.

“Να γράφεις να τηλεφωνείς”

**********************

Ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που σε σκεπάζει, Άλκη Αλκαίο…

Anef_Oriwn

[σιγοτραγουδώντας κι ονειροπολώντας]

Τετάρτη 12/12/2012  

[σημαδιακή ημερομηνίαˑ και Σπυρίδωνος του “ψευδομάγου” σήμερα, βοήθεια ΣΑΣ!]

Ανάρτηση 158/2012!!!! [Αριστερή, προεκλογική, στοχο-τοποθετημένη, υποστηριχτική] – Ένα κείμενο του Θέμου Δημητρίου για στήριξη τού Σταύρου Μαλά…

Εισαγωγικά:

Πιο κάτω θα παραθέσω ένα κείμενο του Θέμου Δημητρίου [της “Αριστερής Πτέρυγας” – που φαίνεται ότι είναι μια από τις  συνιστώσες της Ε.Ρ.Α.Σ.], τον οποίο υπέκλεψα από το Blog των φίλτατων συντρόφων ΕΡΑΣ(ι)τών!     

Τίτλος του κειμένου “Τι αντιπροσωπεύει ο Σταύρος Μαλάς” και τούτο προδημοσιεύτηκε στην “Σοσιαλιστική Έκφραση” [την εφημερίδα της “Αριστερής Πτέρυγας”]... 

Προφανώς ο Θέμος Δημητρίου είναι μέλος της Κίνησης Στήριξης Σταύρου Μαλά, καθώς τον έχω δει σε διάφορες φωτογραφίες από προεκλογικές εκδηλώσεις της Κίνησης…

Με το συγκεκριμένο άρθρο του επεξηγεί γιατί ένας Αριστερός πρέπει και να στηρίξει και να υπερψηφίσει την υποψηφιότητα Μαλά. Προσωπικά το παραθέτω για δύο βασικά λόγους: 
-  Πρώτον, γιατί έρχεται να συμπληρώσει ένα δικό μου ανάλογο κείμενο που κατάθεσα πρόσφατα με την ανάρτηση μου με αρ. 152/2012, και
-  Δεύτερον, για να προκαλέσω συζητήσεις, καθώς στο Blog των συντρόφων της Ε.Ρ.Α.Σ. δεν παρέχεται η δυνατότητα για κατάθεση σχολίων…    

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις εντός του κειμένου είναι δικές μου}…

*****************************

Το κείμενο του Θέμου Δημητρίου: 

“Τι αντιπροσωπεύει ο Σταύρος Μαλάς”

«Όταν άρχισε η συζήτηση στο ΑΚΕΛ αυτή η εφημερίδα τάχτηκε ανεπιφύλακτα υπέρ της υποψηφιότητας Χριστόφια. Η άποψή μας ήταν ότι ο νυν Πρόεδρος είχε τις καλύτερες πιθανότητες να διεκδικήσει την Προεδρία για την Αριστερά. Η απίστευτη πίεση που εξασκούσε η Δεξιά αλλά και ολόκληρη η αντιπολίτευση οδήγησε τον Δημήτρη Χριστόφια και το ΑΚΕΛ σε αναζήτηση μη Ακελικού υποψηφίου. Αυτή η αναζήτηση κατέληξε στο πρόσωπο του Σταύρου Μαλά που διεκδικεί την Προεδρία σαν ανεξάρτητος υποψήφιος με την υποστήριξη του ΑΚΕΛ.

Αυτή η εξέλιξη αποτελεί φαινομενικά υποχώρηση για το ΑΚΕΛ. Μετά από πέντε χρόνια διακυβέρνησης από τον απόλυτα “δικό τους” Δημήτρη Χριστόφια επιστρέφουν στα γνώριμα χωράφια της υποστήριξης μη Ακελικού, “προοδευτικού” υποψήφιου. Για όσους θυμούνται, ο όρος “προοδευτικός” ήταν μια απόπειρα του ΑΚΕΛ να αντιμετωπίσει την αντικομμουνιστική υστερία απαλλάσσοντας τα μέλη και τους συνεργάτες του από την “κατηγορία” του κομμουνιστή. Με την επιλογή Μαλά, η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσπάθησε να εκτονώσει την πίεση στο κόμμα και να διευρύνει τη δεξαμενή άντλησης ψηφοφόρων πέρα από τον κομματικό χώρο.

Αν δούμε πιο ψύχραιμα την κατάσταση τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Οι σημερινές συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές από το παρελθόν. Η προεδρία Χριστόφια μπορεί να έφερε και δύσκολες μέρες για την Αριστερά, αλλά έσπασε μια για πάντα τη μυθολογία του αδύνατου μιας αριστερής προεδρίας. Το ΑΚΕΛ δεν είναι πια ο αιώνιος φτωχός συνεταίρος σε κάποια δεξιά Κυβέρνηση. Δική του συμμετοχή σε οποιαδήποτε Κυβέρνηση θα είναι πρωταγωνιστική – γι’ αυτό άλλωστε και η προσπάθεια των αντιπάλων του κ. Μαλά να τον παρουσιάζουν σαν Ακελικό υποψήφιο και των υποστηρικτών του να τονίζουν την ανεξαρτησία του.

Προγραμματικά, οι θέσεις του κ. Μαλά δεν έχουν τίποτε το ριζοσπαστικό που να αποτελεί ρήξη με το σύστημα. Κινείται μέσα στα γνωστά “κεντρο-αριστερά” πλαίσια που κινείται ολόκληρη η σοσιαλδημοκρατία της Ευρώπης. Αυτό που προτείνει είναι ουσιαστικά η μέγιστη προστασία των εργαζομένων μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού όπως τον ξέρουμε σήμερα. Στη σημερινή εποχή της οικονομικής κρίσης αυτό δεν σημαίνει βελτίωση της ζωής τους αλλά αντίθετα μείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Στην καλύτερη περίπτωση, το πετσόκομμα αυτού του βιοτικού επιπέδου δεν θα πάρει τις διαστάσεις που επιθυμούν οι αστοί και η δεξιά.

Αυτή όμως ήταν και η πολιτική του Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία και του ΑΚΕΛ όλη αυτή την περίοδο. Η υποψηφιότητα Μαλά δεν σπρώχνει το ΑΚΕΛ πιο δεξιά, όπως γινόταν στο παρελθόν με τους Μακάριο, Κυπριανού, Παπαδόπουλο ή ακόμα και τον Βασιλείου. Η υποψηφιότητα Μαλά εκφράζει την πολιτική του ΑΚΕΛ μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες αυτής της εποχής. Οι μικροδιαφορές που παρουσιάζονται σε διάφορες δηλώσεις του είναι δευτερεύουσας σημασίας και τις περισσότερες φορές προκύπτουν από τη σχετική απειρία του στις δημόσιες σχέσεις ενός πολιτικού κλίματος γεμάτου με ανταγωνισμό και επιθετικότητα.

Δεν είναι λοιπόν δόκιμο να συγκρίνουμε τη συγκεκριμένη πρόκριση της υποψηφιότητας Μαλά από το ΑΚΕΛ σαν μια συνεργασία με τη Δεξιά όπως τις προηγούμενες. Το ΑΚΕΛ εξακολουθεί να παραμένει απελπιστικά μόνο του στη μάχη ενάντια σε μια Δεξιά που έχει αποχαλινωθεί εντελώς την τελευταία διετία. Είναι ουσιαστικά η μόνη δύναμη που έχει τη δυνατότητα να σταθεί ανάχωμα στην επέλαση τόσο του άκρατου νεοφιλελευθερισμού όσο και της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού. Είναι η μόνη δύναμη που είναι καταδικασμένη να σταθεί εμπόδιο στους σωβινιστές και τους ρατσιστές. Και το ΑΚΕΛ σήμερα, σ’ αυτές τις προεδρικές εκλογές επέλεξε να εκφραστεί, και εκφράζεται, μέσα από την υποψηφιότητα Μαλά.

Λέγεται ότι η επιλογή του ΑΚΕΛ έγινε για να φορτώσει μια βέβαιη ήττα σε άλλους ώμους και να μειώσει τις δικές του απώλειες από τις αποτυχίες της διακυβέρνησης Χριστόφια. Ωστόσο, είναι αδύνατο να μην συνειδητοποιεί το ΑΚΕΛ ότι μια ήττα του Σταύρου Μαλά θα είναι το ίδιο οδυνηρή, αν όχι περισσότερο από μια ήττα του Δημήτρη Χριστόφια. Οι συνθήκες είναι σήμερα τόσο άγριες που τίποτε δεν μπορεί να σώσει το ΑΚΕΛ αν φανεί ότι έχει αποδυναμωθεί και ότι οι αντίπαλοί του μπορούν να το πολεμήσουν χωρίς επιπτώσεις. Είναι γι’ αυτό που όσο εξελίσσεται η προεκλογική εκστρατεία, τόσο πιο βίαιη θα είναι η σύγκρουση με τους αντιπάλους του Σταύρου Μαλά, τόσο περισσότερο η μάχη θα γίνεται μάχη Αριστεράς-Δεξιάς. Ας μην ξεχνούμε πως ο Νίκος Αναστασιάδης εκπροσωπεί την πιο ακραία έκφραση του νεοφιλελευθερισμού, ενώ ο Γιώργος Λιλλήκας εκφράζει τον πιο άκρατο εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία.

Σ’ αυτή τη μάχη δεν μπορεί κανένας να μείνει αμέτοχος. Είναι μια μάχη που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της Κύπρου μέσα από την παγκόσμια οικονομική κρίση που δεν θα μείνει μόνο οικονομική. Ζούμε σε μια εποχή συγκρούσεων και κάθε μάχη έχει τη δική της σημασία. Η υποστήριξη του Σταύρου Μαλά και η συμμετοχή στην προεκλογική του εκστρατεία δεν γίνεται γιατί λέει ωραία λόγια: γίνεται γιατί αυτή η μάχη της Αριστεράς πρέπει να κερδηθεί.»

************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου: 

Τα σχόλια μου αφορούν κυρίως τους συντρόφους ΕΡΑΣ(ι)τές:

1. Πρώτον, για ενίσχυση των απόψεων [και φωνων] υπέρ του Σταύρου Μαλά, θα παραθέσω [αμέσως πιο κάτω] από “την τοποθέτηση της ΕΡΑΣ για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές” την άποψη της μειοψηφίας επί του θέματος:   
«Η άποψη που μειοψήφησε υποστηρίζει πως η εκλογική μετατόπιση στην Κύπρο γίνεται προς τα δεξιά και η εξασθένιση του ΑΚΕΛ δεν βελτιώνει τους όρους της ταξικής πάλης που εντείνεται και θα ενταθεί πολύ περισσότερο με την εφαρμογή του μνημονίου. Με αυτά τα δεδομένα, η καταψήφιση της δεξιάς και η κριτική στήριξη στον Μαλά είναι η σωστή επιλογή, παρά τις διαφωνίες με τις πολιτικές του κατευθύνσεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι υποστηρίζεται με οποιοδήποτε τρόπο η αναστολή της δράσης της ΕΡΑΣ για τη συγκρότηση ενός μετώπου κοινωνικής αντίστασης ενάντια στις πρόνοιες του μνημονίου.»

2. Δεύτερον, θα διερωτηθώ [ασχέτως των γενικότερων πικριών κι απογοητεύσεων για το Μνημόνιο και την πρόκριση του κι από τον Πρόεδρο και το ΑΚΕΛ, παρά τις βελτιώσεις που όπως λεν επετεύχθησαν], πως θα γίνουν κατορθωτά [χωρίς το ΑΚΕΛ]
-  αυτά που παραθέτει κι αναλύει ως «Εναλλακτικές κατευθύνσεις οικονομικής πολιτικής», ο Παναγιώτης Παντελίδης στο “Το μνημόνιο δεν είναι μονόδρομος...”, ή/και πως

-  η «Παιδεία-Υγεία, [δεν θα είναι από] τα πρώτα και μεγάλα θύματα της πολιτικής λιτότητας» [της όποιας νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης τού τόπου]...  

Για την εισαγωγή, τα copy paste και τα σχόλια

Anef_Oriwn

Δευτέρα 10/12/2012

Ανάρτηση 157/2012!!!! [χειμωνιάτικη, εορταστική, τραγουδιστική, αφιερωματική] – Για τον χειμώνα και την “Αννούλα του χιονιά”…

[Ας αλλάξουμε για λίγο παραστάσεις]…

Χειμώνιασε και τούτην τη χρονιά – τουλάχιστον ημερολογιακά. Πιο ήπιος ο φετινός χειμώνα [μέχρι τώρα]. Μας ήρθε και πιο αργά κι όχι και τόσο απότομα. Την περασμένη Δεύτερα και Τρίτη [3 και 4 του μηνός], σήκωσε αέρηδες, είχε συννεφιές κι έριξε και βροχές, αλλά ξεθύμανε νωρίς. Το ίδιο περίπου σκηνικό είχαμε και προχτές Παρασκευή. [Λέτε να επηρεάζεται κι από τις εξελίξεις γύρω από το Μνημόνιο];

Ο Δεκέμβρης και εν μέρει και ο Γενάρης θεωρούνται οι κατ’ εξοχήν χειμωνιάτικοι μήνες της Κύπρου [με τις πιο πολλές βροχές και κακοκαιρίες]. Χιόνια όμως, δεν έχουν πέσει ακόμα… Κι όταν λέμε έπιασεν μας ο χιονιάς [ή η shονιά – στα κυπριακά] δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι έχουμε και χιόνια. Η έκφραση αυτή πιο πολύ παραπέμπει σε παγωνιά [χαμηλές θερμοκρασίες και τσουχτερό κρύο] κι όχι απαραίτητα με χιόνια… [Πάντως ηλιόλουστη είν’ η μέρα σήμερα. Καμία σχέση με χειμωνιάτικη]...

Μέσα στον Δεκέμβρη λοιπόν, που υποτίθεται εν shονιά, γιορτάζουν πολλοί και διάφοροι - οι Σαββήες, οι Βαρβάρες, οι Νικολήες, οι Σπύροι, οι Λεφτέρηες, οι Μοστήες, οι Στεφανήες κι οπωσδήποτε οι Χρίστοι και οι Χριστίνες, αλλά και οι Άννες. «Τούτες» άφησα τες τελευταίες [αν και είναι και η Μέρα τους σήμερα], για να πω μιαν κουβέντα παραπάνω. Τις θυμήθηκα τις προάλλες όταν άκουσα τον Αντώνη Καλογιάννη [έναν κατά τ’ άλλα τραγουδιστή πολιτικών τραγουδιών] να τραγουδά [με αχ και βαχ] για την “Αννούλα του χιονιά”, ένα πραγματικά ωραιότατο ερωτικό τραγουδάκι [του Μάριου Τόκα]…     

Με την ευκαιρία λοιπόν, το αφιερώνω κι ΕΓΩ στις Άννες, τις Αννούλες, τις Αννίτσες, τις Αννίτες και δη αυτές που έτυχε να γνωρίσω…    

   

“Αχ, Αννούλα του χιονιά”

Anef_Oriwn

[μ’ ένα δεμάτι ευχές]  

Κυριακή 9/12/2012 

Ανάρτηση 156/2012!!!! [οικονομικο-πολιτική, ΑΚΕΛικη, Φουλλική] – Μια απάντηση του Άντρου Κυπριανού στον Φούλλη για το δημόσιο χρέος…

Παραθέτω πιο κάτω, για σκοπούς αρχείου [και ιστορικής αναφοράς], αλλά και γενικότερης ενημέρωσης, χτεσινή [δηλ. της 6^ης Δεκεμβρίου] δήλωση τού Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Άντρου Κυπριανού για την οικονομία. Στην ουσία ο Σύντροφος Γενικός απαντούσε σε δηλώσεις του Αναπλήρωση Προέδρου του “Συναγερμού” κου Φούλλη σε σχέση με το δημόσιο χρέος…   

[Οι όποιες υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις στο κείμενο της δήλωσης είναι δικές μου]…

«Φαίνεται ότι η προσπάθεια διαστρέβλωσης των οικονομικών δεδομένων αποτελεί πάγια τακτική του Δημοκρατικού Συναγερμού και των συνοδοιπόρων του.

Ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΣΥ κ. Αβέρωφ Νεοφύτου επεδίωξε χθες με λογιστικές αλχημείες να εξισώσει τις ανάγκες στήριξης του τραπεζικού τομέα με τις δημοσιονομικές ανάγκες του κράτους, σε μια προσπάθεια διαστρέβλωσης των πραγματικών διαστάσεων του σημερινού προβλήματος.

Τα ίδια τα γεγονότα φαίνεται να διαψεύδουν το ΔΗΣΥ αφού οι πρώτες εκτιμήσεις δείχνουν ότι οι ανάγκες για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού τομέα είναι περί τα €10δις, για την κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων €1,5 δις και για την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους €6δις.

Πως αλήθεια μπορεί κανείς να εξισώνει τα €10 δις του τραπεζικού τομέα με €1,5 δις για την κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων;

Στην διαστρέβλωση που επιχειρείται με την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε εκ νέου τα εξής:
1. Η αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους δεν αποτελεί επιπλέον δανεισμό αλλά ανανέωση του υφιστάμενου δημόσιου χρέους.
2. Η αύξηση του δημόσιου χρέους στα σημερινά του επίπεδα είναι αποτέλεσμα τριών βασικών παραγόντων:

Πρώτο, της επιδείνωσης των εσόδων του κράτους λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η αλματώδης αύξηση των μη επαναλαμβανόμενων εσόδων κατά την προηγούμενη πενταετία λόγω της έκρηξης στο κλάδο των ακινήτων δεν είχε συνέχεια μετά το 2008, λόγω της επιδείνωσης του οικονομικού κλίματος διεθνώς. Εξ ου και η αύξηση του δημόσιου χρέους δεν αποτελεί κυπριακή ιδιαιτερότητα, αλλά ακολουθεί τη συνολική τάση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως αποτέλεσμα της κρίσης.

Δεύτερο, της ανάγκης καταρχήν στήριξης της Λαϊκής Τράπεζας με €1,8 δις που αντιστοιχεί σε 10% ΑΕΠ.

Τρίτο, της συμπερίληψης στο δημόσιο χρέος του δανείου ύψους €2,5 δις ή 14% ΑΕΠ που συνάφθηκε τον Αύγουστο του 2011 ένεκα του αποκλεισμού της Κυπριακής Οικονομίας από τις διεθνείς αγορές λόγω των συνεχών υποβαθμίσεων της Κυπριακής Οικονομίας από τους οίκους αξιολόγησης.

Να θυμίσουμε ότι κύρια αιτία των υποβαθμίσεων υπήρξε η έκθεση του τραπεζικού τομέα στην ελληνική οικονομία, οι επενδύσεις των τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα αλλά και η αδυναμία μονομερούς στήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο τραπεζικό της σύστημα λόγω του μεγέθους του, κάτι το οποίο φαίνεται σήμερα από τις υφιστάμενες ανάγκες των τραπεζών.

Θα πρέπει λοιπόν να γίνει ξεκάθαρο ότι αν το τραπεζικό σύστημα απόφευγε την έκθεση της Κυπριακής Οικονομίας στα ελληνικά ομόλογα αλλά και ευρύτερα στην ελληνική οικονομία, αν υπήρξε έστω και η ελάχιστη εποπτεία από τον προηγούμενο Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας στην λειτουργία των τραπεζών στην Κύπρο, η λήψη κάποιων πρόσθετων δημοσιονομικών και διαρθρωτικών μέτρων θα ήταν ικανή να αποτρέψει την προσφυγή της Κύπρου στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης.

Ως ΑΚΕΛ καλούμε το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων να επιδείξουν σύνεση και υπευθυνότητα λόγω της κρισιμότητας των στιγμών. Το κυριότερο όμως τους καλούμε να παραμερίσουν τις προεκλογικές σκοπιμότητες και να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση των πραγματικών αιτίων της κρίσης. Μόνο τότε θα μπορεί να υπάρξει ουσιαστική επίλυση των σημερινών των σημερινών προβλημάτων της οικονομίας.»

***************************

Να αναφέρω ότι η υπό αναφορά Αβερώφεια δήλωση έγινε εξ αφορμής του διαγγέλματος του Προέδρου [της Τρίτη 4 του μηνός] κι έχει ως εξής:

«O κ. Χριστόφιας δεν αρκέστηκε να φορτώσει τις ευθύνες του σε όλους τους άλλους, αλλά επιχείρησε να παραπλανήσει για τις πραγματικές ανάγκες δανειοδότησης του δημοσίου.
[...]

Οι πραγματικές ανάγκες του δημοσίου δεν είναι μόνο το €1,5 δις  για κάλυψη των επιπρόσθετων ελλειμμάτων   των επόμενων τεσσάρων χρόνων στο οποίο αναφέρθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Παρέλειψε να αναφέρει και την ανάγκη αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους που λήγει τα επόμενα τέσσερα χρόνια και που  ανέρχεται  στα €8,85 δις.»

********************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου:

Βασικά θα συμφωνήσω με το περιεχόμενο των δηλώσεων του Άντρου Κυπριανού [όσο αφορά τους λόγους φτάσαμε στη σημερινή οξεία κρίση και το δημόσιο χρέος], πλην της τελευταίας παραγράφου. Έχω την άποψη ότι τα όσα λέει στο τέλος αναιρούν τα προηγούμενα, έστω κι αν αυτά ειπώθηκαν για πολιτικούς προεκλογικούς λόγους – για σκοπούς συναίνεσης και για επίτευξη της πολυθρύλητης ενότητας.

 Η κρίση είναι πρώτα και κύρια συστημική [εγγενής του καπιταλιστικού συστήματος], Συνεπεία της κρίσης διευρύνονται τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες [αφού το βάρος θα το επωμιστούν βασικά οι εργαζόμενοι]. Κατ’ επέκταση λοιπόν, οξύνονται και τις ταξικές αντιπαλότητες κι αντιπαραθέσεις. Γι’ αυτό και οι πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν ή λειτουργούν ως θιασώτες κι απολογητές τού συστήματος δεν μπορούν στην πράξη «…να επιδείξουν σύνεση και υπευθυνότητα λόγω της κρισιμότητας των στιγμών…» [και] «…να παραμερίσουν τις προεκλογικές σκοπιμότητες…», γιατί απλά πρέπει να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της τάξης τους. Η «σύνεση» και η «υπευθυνότητα» η δική τους αφορά  ή περιορίζεται μόνο στα δικά τους ταξικά [και πολιτικά] συμφέροντα…

Από πλευράς Φούλλη υπήρξε κι ανταπάντηση [στον Άντρο Κυπριανού] την οποία θα τη βρείτε εδώ.   

Στην ουσία δεν λέει κάτι το διαφορετικό ή συμπληρωματικό. Μέσα στα πλαίσια των οδηγιών ή συμβουλών που προφανώς έλαβε ή τού δόθηκαν, το παίζει ήπιος και cool. Δηλώνει μεν ότι «συμφωνεί με το Γ.Γ. της ΚΕ του ΑΚΕΛ πως η αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους δεν αποτελεί επιπρόσθετο δανεισμό αλλά ανανέωση του υφιστάμενου χρέους, γεγονός που δεν αυξάνει το δημόσιο χρέος», όμως συνεχίζει παρακάτω τις «λογιστικές αλχημείες» καθώς παίζει με νούμερα κι αριθμούς! [Σίγουρα θα ξέρει ότι λίγοι μπορούν να παρακολουθήσουν ή/και να συγκρατήσουν αριθμούς και να κάμουν συγκρίσεις]…  

Anef_Oriwn

[αντιγράφοντας και σχολιάζοντας δηλώσεις]

Παρασκευή 7/12/2012 

Ανάρτηση 155/2012!!!! [τραγουδιστική, παραβολική, παιγνιώδης] –“Το παιχνίδι παίζεται, παίζεται ακόμα”… (Μα παίζεται, οξά εν «στημένο κι από πριν ξεπουλημένο» και γενικώς παρατημένο;)…

Εισαγωγικά
[ολίγο άσχετα, πλην παραβολικά]

Ο νυν προπονητής της “Ομόνοιας” Τόνυ Σαβέβσκυ, γνωστός και ως “Αχάπαρος” [που ανέλαβε μετά την αποχώρηση του Νεόφυτου Λάρκου], σε μια πρόσφατη συνέντευξη Τύπου είπε πως ενόσω αριθμητικά η “Ομόνοια” έχει πιθανότητες για το Πρωτάθλημα [για την κατάκτηση του – μην γελάτε!] θα τις κυνηγήσουν. Κοντολογίς, ήθελε να πει ότι το «παιχνίδι παίζεται» ακόμα! Μα πως παίζεται σιόρ Τόνυ, όταν η Ομάδα είναι έκτη στην βαθμολογία με 19 βαθμούς με πρώτη την Ανόρθωση με 32 [δεκατρείς ολόκληρους βαθμούς πίσω] και δεύτερο το ΑΠΟΕΛ με 31, ενώ αυτό το Σαββατοκύριακο τελειώνει και ο πρώτος γύρος του Πρωταθλήματος;

Παραβολική όμως είναι η πιο πάνω αναφορά μου στο ποδόσφαιρο και την “Ομόνοια”. Με τον όρο «παιγνίδι» μπορεί να υπονοούμε διάφορα, όπου άμεσα ή έμμεσα να γίνεται “παιγνίδι”... Ας πούμεν, η ιστορία με το επάρατο Μνημόνιο [την υπογραφή, τις συνέπειες και τις επιπτώσεις του] και τη διάθεση μας να αντισταθούμε, μια προβληματική σχέση, ή ένας γάμος με τις τυχόν δυσκολίες του, ή μια άλλη οριακή κατάσταση...

****************************

“Το παιχνίδι παίζεται” 

[μα ακόμα;]

Μουσική – Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

«Νιώθω να χάνω ό,τι πιστεύω

ο φόβος πάει να τα σβήσει

μα μέσα απ’ όλα κάτι κλέβω

κάτι αποφάσισε να ζήσει

Κάτι το νιώθω επιμένει

το φως της τελευταίας στιγμής

κάτι που τόσα χρόνια παίρνει

πάντα το μέρος της ζωής

Με το σώμα στο κενό

την ψυχή στο στόμα

το παιχνίδι παίζεται

παίζεται ακόμα

Μες τα μάτια σου όσο ζω

πίνω φως και χρώμα

το παιχνίδι παίζεται

παίζεται ακόμα

Σαν πείσμα, σαν μια φλέβα αίμα

σαν περηφάνεια πριν λυγίσει

μέσα από όλα τα χαμένα

κάτι απόψε θα νικήσει

Κάτι το νιώθω επιμένει

το φως της τελευταίας στιγμής

κάτι που τόσα χρόνια παίρνει

πάντα το μέρος της ζωής

Με το σώμα στο κενό

την ψυχή στο στόμα

το παιχνίδι παίζεται

παίζεται ακόμα

Μες τα μάτια σου όσο ζω

πίνω φως και χρώμα

το παιχνίδι παίζεται

παίζεται ακόμα

Με το σώμα στο κενό

την ψυχή στο στόμα

το παιχνίδι παίζεται

παίζεται ακόμα

Μες τα μάτια σου όσο ζω

πίνω φως και χρώμα

το παιχνίδι παίζεται

παίζεται ακόμα»

Anef_Oriwn

[επιμένων να παίζει ακόμα]

Πέμπτη 6/12/2012

[του Ποσειδώνειου “Αγίου” Νικολάου, σήμερα! Βοήθεια  ΣΑΣ!]...

Ανάρτηση 154/2012!!!! [blogger-ική, διαλογική, Αριστερή, ΑΚΕΛική] – Ολίγα τινά για το ΑΚΕΛ σε εποχές μνημονίων (Απορρέοντα από μια συζήτηση κι ένα κριτικό εγκώμιο για το Κόμμα – «Ένα είν’ το Κόμμα»)… - Προσθήκη Υστερόγραφου

Εισαγωγικά – Ιστορική αναδρομή σε μια κυριακάτικη διαδικτυακή συζήτηση

Το Σαββατοκύριακο που μόλις μας πέρασε [και δη την Κυριακή που ήμουν τζιαι πιο αδκειασάρης] μπήκα σε μια μακρά κι ατέρμονη [όπως τελικά εξελίχτηκε] διαλογική συζήτηση με τη φίλτατη Συντρόφισσα Disdaimona…

Η συζήτηση έλαβε χώρα κυρίως στο Blog τής Συντρόφισσα και πρώτα και κύρια στην ανάρτηση της με τίτλο “Προλεγόμενα για την τοπική πολιτική χρεωκοπία, ενάντια στον καιροσκοπικό θεωρητικό εγκλωβισμό και τη λογοκρισία”, αλλά και μερικώς και στην ανάρτηση της με τίτλο “σύντομη διευκρινιστική δήλωση” …

Επίσης κάποια πράγματα θίξαμε και συζητήσαμε και στο δικό μου Blog, στην προηγούμενη μου ανάρτηση με αρ. 153/2012 και τίτλο “«Τι [πρέπει] να κάνουμε;» (Μέρος 1ον)…” ...

Η όλη συζήτηση [όπως διαφάνηκε] προκάλεσε και γενικότερο ενδιαφέρον [από τρίτους]. Υπήρξαν παρεμβάσεις στο Blog της DIS από τον Αντώνη του “Lenin Reloaded”, ενώ ο αγαπητός φίλος Νέος έκαμε και ειδική ανάρτηση εξ αφορμής του post της Dis και της συζήτησης μας. Τίτλος της  ανάρτησης του “Και θα πούμε τα πράματα ωμά και με το όνομά τους: Το ΑΚΕΛ δεν είναι πλέον κόμμα τηςεργατικής τάξης”, εκεί δε, λέει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα και υποβάλλει και πολλά ερωτήματα, που για να ‘μαι ειλικρινής δεν είδα να απαντιούνται, ενώ νέες αντιπαραθέσεις έχουν προκληθεί... 

Προσωπικά θα αποφύγω [τουλάχιστον σ’ αυτήν την περίοδο] να κάμω εδώ περαιτέρω σχόλια πάνω στις τοποθετήσεις ένθεν και ένθεν. Θεωρώ ότι κάποιες απ’ αυτές έγιναν κάτω από συναισθηματική ή/και θυμική φόρτιση και με παρορμητισμό [ανθρώπινα όλ’ αυτά], ή ακόμη και χωρίς να υπάρχει πλήρης εικόνα [ή αντίληψη] των δεδομένων και τεκταινομένων. Θα προσπαθήσω λοιπόν, να λειτουργήσω πιο πολύ πολιτικά και ορθολογιστικά, αλλά και να είμαι και σύντομος [πέρκι τα καταφέρω!]...  

***********************

Προλογικά – Μια γενική τοποθέτηση

Το πρώτο που θέλω και να σημειώσω και αν τονίσω είναι μια διαχρονική μου θέση, την οποία εξέφρασα ουκ ολίγες φορές. Όταν λοιπόν, γραφούμε και μιλούμε δημόσια [στον Τύπο, στα blogs, στα ράδια] και μας διαβάζουν και μας ακούν και τρίτοι. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε και κρίσεις και επικρίσεις και μομφές και ειρωνείες [και όντως κάποτε παίρνω κι ένα ειρωνικό υφάκι]… Γιατί σίγουρα τούτα ή τζιείνα που λαλούμεν τζιαι γραφούμε εν τζι’ είναι αξιώματα… Τζιαι ούτε κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια… Ή επειδή υπερασπιζόμαστε το ΑΚΕΛ, την Αριστερά, ή το Κομμουνιστικό κίνημα τα λόγια μας εν θέσφατα!

Τα πιο πάνω ήταν σαν μια γενικότερη τοποθέτηση μου για το πώς πρέπει να συνδιαλεγόσαστε.

Πάμε τώρα στα πιο ειδικότερα, τα τού ΑΚΕΛ…

***************************************

Ειδικότερα για το ΑΚΕΛ, το ρόλο του στην κυπριακή κοινωνία και την ενότητα της Αριστεράς

Το ΑΚΕΛ λοιπόν, και οι οργανώσεις του Λαϊκού Κινήματος [που κινούνται στον ευρύτερο ΑΚΕΛικό χώρο] αποτελούν τη πιο οργανωμένη, τη πιο συγκροτημένη και τη πιο μαζική [για να μη πω και τη μοναδική] συνιστώσα της Αριστεράς στην Κύπρο.

Οτιδήποτε άλλο παρουσιάστηκε στον χώρο αυτό παρέμεινε περιθωριακό [παρά τις φιλότιμες προσπάθειες καταξιωμένων ακτιβιστών της κινηματικής και εξωκοινοβουλευτικής/αντι-θεσμικής Αριστεράς]… Κι αυτό δεν το λέω ούτε με κακεντρέχεια, ούτε και με απαξίωση. Έχω κι άλλες φορές πει ότι η παρουσία και λειτουργία ενός οργανωμένου και κοινωνικά αποδεκτού πολιτικού φορέα αριστερότερα του ΑΚΕΛ, πολύ πιθανόν να οδηγούσε και το ίδιο πιο αριστερά.

Επίσης έχω πει ότι η ενότητα της Αριστεράς [κυρίως σε περιόδους εκλογικών αναμετρήσεων – τοπικών και “εθνικών”] δεν πρέπει μονοκόμματα και δογματικά να επιδιώκεται κάτω από το σύνθημα “Έναν είν’ το Κόμμα” και την ταμπέλλα “ΑΚΕΛ – Αριστερά – Νέες Δυνάμεις”. Αυτή η ενότητα μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την αναγνώριση και τον σεβασμό της πολυμορφίας και της πολυσυλλεκτικότητας που αντικειμενικά [νομοτελειακά] διαμορφώνονται πλέον και στον χώρο της Αριστεράς. Τούτα τα φαινόμενα είναι αναπόφευκτα ένεκα των διαφοροποιήσεων και της πολυπλοκότητας της κοινωνικοοικονομικής και ταξικής σύνθεσης και διαστρωμάτωσης της σημερινής κυπριακής κοινωνίας.

{Κι εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να πω θκυο κουβέντες αναφορικά με την στάση του ΚΚΕ κατά τις τελευταίες – του Μάη και του Ιούνη – εκλογές στην Ελλάδα… Παρά τα φιλο-ΚΚΕ αισθήματα και τοποθετήσεις μου, εντούτοις θεωρώ ότι χάθηκε από πλευράς ΚΚΕ, τότε που ήταν εκλογικά και η μεγαλύτερη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς, μια μοναδική ευκαιρία για συμπτύξει ενός Μετωπίου, Συμμαχίας, ή Συνασπισμού των Αριστερών Δυνάμεων υπό την καθοδήγηση του, κάτι που θα διαφοροποιούσε αισθητά το πολιτικό  σκηνικό στην Ελλάδα και θα ριζοσπαστικοποιούσε μεγάλα τμήματα του κόσμου}…   

********************

Το ΑΚΕΛ, η Αριστερά της Κύπρου

Το ΑΚΕΛ ήταν και είναι η Αριστερά της Κύπρου! Παρά τα λάθη, τις αδυναμίες και τις παραλείψεις του, ενίοτε και την ατολμία, τη διστακτικότητα και τις επιφυλάξεις και ενδοιασμούς για ρηξικέλευθες κινήσεις και πρωτοβουλίες, ήταν και παραμένει η πιο μαζική και συγκροτημένη αντι-εθνικιστική, αντι-ιμπεριαλιστική, αντι-ΝΑΤΟϊκή, αντι-καπιταλιστική, επαναπροσεγγιστική, ευρωσκεπτικιστική και σίγουρα κι αντι-μνημονιακή [παρ’ όλο που αναγκάστηκε τελικά να δεχτεί ένα “ήπιο” μνημόνιο και το «αντι-μνημονιακή» μπορεί ν ακούγεται και οξύμωρο] πολιτική δύναμη του τόπου. Ο μηδενισμός και η ισοπέδωση βλάπτουν γενικώς την Αριστερά, αλλά και τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των δημοκρατικών θεσμών.

Αλλά δεν θα σταθώ μόνο σε γενικόλογες ωραιοποιήσεις και εγκώμια για το ΑΚΕΛ. Θα πω τζιαι δκυο-τρία λόγια για κάποιο αρνητικά που με ενοχλούν έντονα τελευταία…

Εν πρώτοις, θα κάμω αναφορά στον περιβόητο και περιλάλητο κοινωνικό(!) ρόλο των Συνεργατικών. Αρκετά απ’ αυτά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στελεχώνονται [τεχνοκρατικά κι διοικητικά - σε επιτροπές] από στελέχη του ΑΚΕΛ [ακόμα και μέλη της Κ.Ε.]. Εξ όσων γνωρίζω τούτα τα Ιδρύματα δεν συμπεριφέρονται απέναντι σε πελάτες του [που έχουν δυσκολίες να πληρώσουν τις δόσεις τους, γιατί είναι άνεργοι ή έχουν μειωθεί τα εισοδήματα τους] και πολύ διαφορετικά από ό,τι οι Τράπεζες, για να πάρουν τη δόση τους.  

Επίσης τις προάλλες σε κάποια κοινότητα έγιναν τα εγκαίνια οικήματος της ΠΕΟ με παπάδες να κάμνουν αγιασμούς και να ραντίζουν τον κόσμο, ενώ σε  συλλόγους της Αριστεράς γαλανόλευκες σημαίες κυματίζουν [χωρίς τούτες να πτοούνται ή να ενοχλούνται από τον “ανθελληνισμό” των κυπρίων Αριστερών]! Κι όλ’ αυτά να θεωρούνται και φυσιολογικά και μέσα στα πλαίσια των “παραδόσεων”. Κι ΕΣΥ που τα επισημαίνεις και να τα καταγράφεις ως παρασπονδίες και ως παρεκκλίσεις να θεωρείσαι μουρμούρης και ότι “στραβά αρμενίζεις”! 

Κι ελπίζω στο αποψινό διάγγελμα του Προέδρου να μην τον δούμε να κλαμουρίζεται!

***********************

Επίλογος

Μπορεί το ΑΚΕΛ να μην λειτούργει ως ορθόδοξο κομμουνιστικό κόμμα ή ως ένα ΚΚΕ της Κύπρου [αν και κάποτε ο Σπύρος Παπαγεωργίου έγραψε και βιβλίο με τίτλο “ΑΚΕΛ το άλλο ΚΚΕ”] όμως πιστεύω ότι οι αριστερο-σοσιαλδημοκρατικές πρακτικές του έδωσαν πάρα πολλά στους κύπριους εργαζόμενους. Τώρα αν αυτός ο κύκλος αυτής της  πολιτικής έχει ολοκληρωθεί, τούτο είναι φλέμα διαλεκτικής συζήτησης κι όχι αφορισμών…

Anef_Oriwn

[ένας αριστερός σοσιαλδημοκράτης και φιλο-κομμουνιστής]

Τρίτη 4/12/2012

****************************
Προσθήκη Υστερόγραφου: 4/12/2012 - 9:45μ.μ.:

[Της “Αγίας” Βαρβάρας, Προστάτιδας του Πυροβολικού, σήμερα, μεγάλ’ η χάρη της!]…

To κείμενο της σημερινής ανάρτησης μου μπορεί να θεωρηθεί και ως απάντηση «στην άποψη της πλειοψηφίας» της Ε.Ρ.Α.Σ. που λέει πως «η υποψηφιότητα Μαλά δε συνιστά αριστερή πρόταση…» και ότι «…η κριτική στήριξη στο Μαλά δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν τακτική ενίσχυσης -γενικά και αόριστα- κάποιας αριστερής καταγραφής, μόνο και μόνο επειδή στηρίζεται από το ΑΚΕΛ».

Αντίθετα θεωρούμε πιο σωστή «την άποψη που μειοψήφησε [και] υποστηρίζει πως η εκλογική μετατόπιση στην Κύπρο γίνεται προς τα δεξιά και η εξασθένιση του ΑΚΕΛ δεν βελτιώνει τους όρους της ταξικής πάλης που εντείνεται και θα ενταθεί πολύ περισσότερο με την εφαρμογή του μνημονίου. Με αυτά τα δεδομένα, η καταψήφιση της δεξιάς και η κριτική στήριξη στον Μαλά είναι η σωστή επιλογή, παρά τις διαφωνίες με τις πολιτικές του κατευθύνσεις».

Anef_Oriwn

4/12/2012