Ανάρτηση 164/2012*!!!!! [μακροσκελέστατη, προγραμματισμένη, Αριστερή, ΕΡΑΣίτικη, σχολιογραφική, κριτική] – Σχόλια πάνω σ’ ένα (επι)κριτικό για το ΑΚΕΛ κείμενο του Χρήστου Τσέλιου…

{* - Επεξηγηματική σημείωση – 21/12/2012:

Το κείμενο αυτής της ανάρτησης ξεκίνησα να το γράφω και να το επεξεργάζομαι  στις 15 του Δεκέμβρη, για να ολοκληρωθεί στις 20 του μηνός}…

**********************

Εισαγωγικά [15/12/2012]:

Στις 14 του μηνός δημοσιεύτηκε στο Blog των αγαπητών ΕΡΑΣ(ι)τών ένα κείμενο με τίτλο “Το ΑΚΕΛ μπροστά στο Μνημόνιο: μια αριστερη διακυβερνηση σε πορεία υποχωρήσεων, απογοητεύσεων και δακρύων”, κάποιου Χρήστου Τσέλιου [και λέω «κάποιου», όχι από διάθεση ειρωνείας, αλλά γιατί δεν έχω την τιμή να τον γνωρίζω και ούτε έχω ακούσει κάτι γι’ αυτόν]… Το συγκεκριμένο κείμενο το αναδημοσίευσε και η Disdaimona στο Blog της γιατί «κρίνει πως […] αξίζει προσοχής και πως αποτελεί μια αντικειμενική πρώτη κριτική αποτίμηση» [προφανώς για την Αριστερή διακυβέρνηση του τόπου].  

Αν και έχω πει πως θα αποφύγω, μέχρι τις εκλογές, την κριτική [είτε θετική, είτε αρνητική] της διακυβέρνησης Χριστόφια [και ΑΚΕΛ], εντούτοις διάφορες τοποθετήσεις του συγγραφέα μού δημιούργησαν ερωτήματα τα οποία θα ‘θελα να θέσω, ή/και να σχολιάσω κάποιες απ’ αυτές τις θέσεις. Εκείνο που διερωτούμαι είναι γιατί δεν αναρτώνται τα σχόλια που αφήνουμε στο Blog της Ε.Ρ.Α.Σ., τη στιγμή που επιτρέπεται η «Δημοσίευση σχολίου»…

Αναφορικά με το συγκεκριμένο άρθρο προσωπικά θεωρώ ότι τούτο αποτελεί κι ένα είδος απάντησης στο υποστηριχτικό για τον Σταύρο Μαλά κείμενο του Θέμου Δημητρίου “Τι αντιπροσωπεύει ο Σταύρος Μαλάς” που παρουσιάσαμε στην ανάρτηση μας με αρ. 158/2012. 

Να σημειώσω ότι οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις με γαλάζιο χρώμα μέσα στο κείμενο είναι δίκες μου, ενώ τα δικά μου σχόλια και ερωτήματα τα ‘χω θέσει με κόκκινο χρώμα μέσα σε αγκύλες. Επίσης έχω διατηρήσει την ορθογραφία του κειμένου.  

************************

“Το ΑΚΕΛ μπροστά στο Μνημόνιο: μια αριστερη διακυβερνηση σε πορεία υποχωρήσεων, απογοητεύσεων και δακρύων”

[του Χρήστου Τσέλιου]

Η τελική συμφωνία κυβέρνησης - τρόικας σχετικά με τους όρους δανεισμού της κυπριακής δημοκρατίας για την κάλυψη των αναγκών ανακεφαλαιοποίησης των κυπριακών τραπεζών και του δημοσιονομικού ελλείμματος της κυβέρνησης, σήμανε και τους τίτλους τέλους ενός συνεχιζόμενου δράματος εβδομάδων για την επιτυχή ή μη κατάληξη των διαπραγματεύσεων.

Σε συνθήκες κορύφωσης της πολιτικής πίεσης από το σύνολο του υπόλοιπου πολιτικού φάσματος προς το ΑΚΕΛ και μια ενορχηστρωμένη από τα ΜΜΕ και την ντόπια οικονομική ολιγαρχία καλλιέργεια ενός ασφυκτικού κλίματος μιας αιωρούμενης απειλής άτακτης και γενικευμένης χρεοκοπίας του κυπριακού κράτους, η κυβέρνηση Χριστόφια ακολουθεί και αυτή με τη σειρά της ένα γνώριμο, αν και καταστροφικό για την κοινωνία δρόμο. [Ποιος θα μπορούσε να ήταν ένας διαφορετικός δρόμος και πώς θα μπορούσαμε να βαδίσουμε σ’ αυτόν τον διαφορετικό δρόμο;]…

Όπως και όλες οι υπόλοιπες κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού νότου, η κυβέρνηση Χριστόφια καλείται να απαντήσει στο πρόβλημα διαχείρισης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης -όπως αυτή εξελίσσεται τα τελευταία 4 χρόνια, αλλά και ξεδιπλώνεται πάνω στις επιμέρους ιδιαιτερότητες της οικονομίας κάθε χώρας- ακολουθώντας πιστά το δόγμα μιας οικουμενικά κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης που προστάζει τη μεταφορά του βάρους της κρίσης στην κοινωνία και πρωτίστως στον κόσμο της μισθωτής εργασίας.

Το τι θα επακολουθήσει είναι λίγο πολύ αναμενόμενο. Η αναχρηματοδότηση των τραπεζών με χρήματα των φορολογουμένων θα εξαϋλωθεί αυτομάτως ως λογιστικό υπόλοιπο. Διοχέτευση ρευστού από τις τράπεζες προς την αγορά ασφαλώς και δεν θα υπάρξει (αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά ..), [συμφωνώ απόλυταˑ το ρευστό θα μείνει στα ταμεία των Τραπεζών] ενώ απεναντίας η εφαρμογή του μνημονίου μαζί με την περιστολή δημόσιων επενδύσεων και κοινωνικών δαπανών θα σημάνει τον εγκλωβισμό της κυπριακής οικονομίας σε ένα καθοδικό σπιράλ ύφεσης όπου η αναμενόμενη νέα κάμψη της οικονομικής δραστηριότητας θα διευρύνει τα δημόσια ελλείμματα θα εντείνει τον οικονομικό ανταγωνισμό και την συγκεντροποίηση κεφαλαίων, ενώ παράλληλα θα επιταχύνει την απόσυρση κεφαλαίων από παραγωγικές επενδύσεις προς το σταθερό χρηματοπιστωτικό περιβάλλον άλλων φορολογικών παραδείσων. [Μα τα ρωσσικά κεφάλαια χρησιμοποιούνται για παραγωγικές επενδύσεις;]. Τι θα μείνει πίσω λοιπόν;

Πολύ πριν από την τελική νομοθετική ρύθμιση της συμφωνίας της κυβέρνησης με την τρόικα  από την πρώτη κιόλας στιγμή που έγινε αντιληπτή η έκθεση της κυπριακής οικονομίας στην παγκόσμια χρηματιστηριακή κρίση, είδαμε τους “αόρατους” μηχανισμούς αυτορύθμισης της ελεύθερης αγοράς να λειτουργούν μέσα στο νέο οικονομικό περιβάλλον του νησιού. Η διεύρυνση της ανεργίας, η ολοένα και μεγαλύτερη πίεση στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες για μειώσεις μισθών, απλήρωτη υπερωριακή εργασία, κατάργηση του 13ου και της ΑΤΑ, περιστολή εργατικών δικαιωμάτων και των ευρύτερων συλλογικών ρυθμίσεων έλαβε χώρα για την τεράστια πλειοψηφία των μισθωτών εργαζόμενων (που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα) πολύ πριν από οποιαδήποτε συμφωνία της κυβέρνησης με την τρόικα.  [Συμφωνούμε!] Οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν μεταξύ των λεγόμενων κοινωνικών εταίρων, και ιδίως μεταξύ των συντεχνιών και του κράτους για την τελική διαμόρφωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, ήρθαν για να επικυρώσουν την έκταση των αλλαγών που είχαν ήδη λάβει χώρα μέσα στην κυπριακή αγορά εργασίας, δίνοντας με ένα συμβολικό τρόπο το μήνυμα  ενός νέου συσχετισμού κοινωνικών δυνάμεων που μόλις είχε διαμορφωθεί.

Και όλα αυτά, κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μιας αριστερής κυβέρνησης [είχαμε μια ταξική πάλη που η έλλειψη πολιτικών συμμαχιών κατά την μετά το Μαρί εποχή την καθιστούσε άνιση] που με κάθε ευκαιρία διακηρύσσει τη στοχοπροσήλωσή της στα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού, ως ειδοποιό διαφορά του δικού της πολιτικού προσανατολισμού έναντι όλων των υπόλοιπων κομμάτων.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή μήπως και μεις παρασυρθήκαμε για μια στιγμή από την επικοινωνιακή πολιτική του ΑΚΕΛ; Για να απολογίσουμε τη στάση του ΑΚΕΛ μπροστά σε αυτήν την οικονομική κρίση θα ήταν ίσως καλύτερα εάν φέρναμε στο νου μας μια δύο χαρακτηριστικές αποκρίσεις  του κόμματος [κάποιου εκκρεμούς, ή μήπως μιλάμε για αποκλίσεις;] μέσα σε αυτήν περίοδο.

Να θυμίσουμε καταρχήν πως για μια μεγάλη περίοδο από τη στιγμή που άρχισε να γίνεται λόγος για την έκθεση των κυπριακών τραπεζών στο ελληνικό χρέος, το ΑΚΕΛ, από τη θέση της κυβέρνησης, δεν φρόντιζε για τίποτα άλλο παρά για να καθησυχάζει τον εργαζόμενο κόσμο της Κύπρου για την θωράκιση της κυπριακής οικονομίας, τη δυνατότητα του κράτους να εγγυηθεί την επανασταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος, την ιδιομορφία της περίπτωσης της Κύπρου από την περίπτωση της Ελλάδος (και επομένως την αποσύνδεση του κυπριακού προβλήματος από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση) και την αισιοδοξία του για το αποτέλεσμα των κυοφορούμενων ευρωπαϊκών διαπραγματεύσεων που θα ρύθμιζαν συνολικά την κρίση χρέους. [Τότε ούτε οι ίδιες οι Τράπεζες δεν ήξερα το μέγεθος του προβλήματος, πώς θα το γνώριζε η Κυβέρνηση; Αρχικά δεν είπαν πως μόνο η Λαϊκή είχε πρόβλημα κι αυτό της τάξεως των 1,8 δις και πως η Τράπεζα Κύπρου δεν ήταν προβληματική; Πώς προέκυψαν μετά οι ανάγκες για 10 περίπου δις, αν είναι τόσα; Έχει καταλήξει η PIMCO στο τελικό ποσό ή ακόμα;]…  

Αυτό που θα έπρεπε να προβληματίζει κάθε αριστερό και αριστερή συντρόφισσα, εντός και εκτός ΑΚΕΛ, στις τοποθετήσεις του ΑΚΕΛ εκείνη την εποχή, δεν ήταν μόνο μια μονοδιάστατη και επικοινωνιακού τύπου διαχείριση της κρίσης (δηλώσεις για τον καθησυχασμό δήθεν των διεθνών αγορών, την τόνωση της αυτοπεποίθησης της εγχώριας αγοράς και άλλα τέτοια φαιδρά), όσο η απουσία μιας οποιασδήποτε σύνδεσης της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής με την προσπάθεια θωράκισης των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων του κυπριακού λαού μπροστά στα άγρια ταξικά ένστικτα της κυπριακής ολιγαρχίας, που από την μεριά της προετοίμαζε ήδη για λογαριασμό της, τους όρους έπιβολής ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου στην κυπριακή κοινωνία. [Μα καλά δεν πήρε η Κυβέρνηση νομοσχέδια στην Βουλή για φορολόγηση του πλούτου, όπως της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και για αύξηση του εταιρικού φόρου κατά 1% - δηλ. από 10% σε 11%; Τούτα δεν απορρίφτηκαν από την «κυβερνώσα» Βουλή προεξαρχόντων των κομμάτων του κεφαλαίου ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ; Έχω την άποψη – κι αυτό θα ‘πρεπε να προβληθεί από τον αρθρογράφο – ότι το συνδικαλιστικό κίνημα με μπροστάρηδες την ΠΕΟ θα ‘πρεπε να ‘χε αντιδράσει τότε με μαζικές κινητοποιήσεις]…    

Το ΑΚΕΛ αντί να υπερασπιστεί την εργατική τάξη και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα που βρέθηκαν εξ’ αρχής στο στόχαστρο του κεφαλαίου (με τη δύναμη της οργάνωσής του και τη μαζικότητά του, τη δικτύωση των μαζικών οργανώσεών του μέσα στην κοινωνία, τη δράση της ΠΕΟ ως της μεγαλύτερης συντεχνίας εργαζομένων της Κύπρου, [η ισοπέδωση και ο μηδενισμός που παρατηρούνται σήμερα σε βάρος του ΑΚΕΛ δεν οδηγούν και στον περιορισμό του ιστορικού του ρόλου που αργά ή γρήγορα πρέπει να αναλάβει και να παίξει;], τη σύγκρουση της κυβέρνησης με την εργοδοσία, το κυνηγητό της φοροδιαφυγής, των φοροαπαλλαγών, της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας κτλ κτλ) [ορθά αυτά, αλλά πόσο χρήμα θα ‘φερναν στα κρατικά ταμεία αυτές οι ενέργειες και πόσο σύντομα θα γινόταν αυτό, για να μην ψάχνουμε από αλλού δάνεια;] προτίμησε αντ’ αυτού να κυνηγάει ρώσικα δάνεια στη θάλασσα του εφησυχασμού. [Χωρίς δανειοδότηση από πού θα μπορούσαν να εξευρεθούν χρήματα για να λειτουργήσει το κράτος, ή/και εθνικοποίηση κοινωνικοποίηση των Τραπεζών; Θα μπορούσε να περάσει από την «κυβερνώσα» Βουλή νόμος που να εθνικοποιεί τις Τράπεζες χωρίς αποζημιώσεις;]…

Επέτρεψε για τον εαυτό του την ευκολία μιας τόσο χυδαία απλουστευτικής όσο και λανθασμένης θεώρησης της κυπριακής κρίσης. Η κρίση χρέους της χώρας [Έχουμε «κρίση χρέους» στην Κύπρο, όπως στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, ή κρίση αυτή οφείλεται στα κερδοσκοπικά ανοίγματα των Τραπεζών, όπως στην Ιρλανδία και την Ισπανία, εξ ου και η μεγάλες ανάγκες για τις ανακεφαλαιοποιήσεις; Και το δημοσιονομικό χρέος, αν αυτό εννοεί ο αρθρογράφος, δεν είναι συγκριτικά πολύ μικρό σε σχέση με τις ανάγκες των τραπεζών για ανακεφαλαιοποίηση; Εκτός κι αν ως «χρέος» ο συγγραφέας εννοεί αυτό που θα κάνουμε για χατίρι των Τραπεζών], παρουσιάστηκε ως λογιστική άσκηση εύρεσης του κατάλληλου δανειστή [τα άτιμα λεφτά όμως, από πού θα ‘ρχονταν;], στη διαπλοκή της με ένα προεκλογικό παιχνίδι εντυπώσεων για τον ευρύτερο γεωπολιτικό προσανατολισμό της κυβέρνησης του ΑΚΕΛ έναντι των ανθυποψηφίων του.  

Αντί να κατανοήσει την κρίση χρέους [επιμένει ο συγγραφέας για «κρίση χρέους» στην Κύπρο] ως ένα μηχανισμό διεύρυνσης των περιφερειακών ανισοτήτων που γεννά ο ίδιος ο χαρακτήρας μιας ανισομερούς και συνδυασμένης ανάπτυξης των ανεπτυγμένων δυτικοευρωπαικών οικονομιών στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, το ΑΚΕΛ προτίμησε απλώς  να στοιχηματίσει σε μια τρίπλα που φαντάστηκε πως θα μπορούσε να κάνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. [Καλά η τυχόν δανειοδότηση από αλλού, ας πούμεν από τη Ρωσσία δεν ήταν ένας τρόπος αμφισβήτησης και παράκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θεσμών και μηχανισμών της;]…

Στο τέλος βέβαια -είτε η ηγεσία του κόμματος το καταλάβαινε εξ’ αρχής και σκοπίμως παραπλανούσε την κυπριακή κοινή γνώμη, είτε πράγματι το αγνοούσε- η Κύπρος (παρά τη μικρή της συνεισφορά στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ), δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στο χάρτη μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής που θα διαμόρφωσαν οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ ως απάντηση στην δομική κρίση του καπιταλισμού. Η δική της μοίρα βρέθηκε σε μεγάλο βαθμό επικαθορισμένη από τους συσχετισμούς δύναμης που διαμορφώνονταν εντός της ΕΕ [αφού η «μοίρα» μας  ήταν «επικαθορισμένη» πόσο ανατρεπτικά θα μπορούσαμε αν αντιδράσουμε;] και το πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση που σε συντονισμό οι άρχουσες τάξης της Ευρώπης θα υιοθετούσαν υπό την ηγεμονία των πιο δυναμικών τμημάτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου (συμπεριλαμβανομένου βεβαίως μερίδας του ελληνοκυπριακού κεφαλαίου). Μέσα σε αυτήν την νέα αναδιάταξη παγκόσμιων δυνάμεων, Ρωσία και ΕΕ συνέχισαν να στέκονταν από την ίδια μεριά. [Δεν υπάρχει όμως και σύγκρουση συμφερόντων που να προκαλεί αντιπαλότητες μεταξύ τους;]…

Όταν λοιπόν τα μεγάλα παιχνίδια της γεωπολιτικής μάς τέλειωσαν, σειρά τότε πήρε ο πρώην τραπεζίτης, Αθ. Ορφανίδης, που ως απο μηχανής θεός, βρέθηκε στο διασταύρωμα των αντιπολιτευτικών πυρών μεταξύ ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ/ΔΗΚΟ για να χρεωθεί, λίγο πολύ, αυτός την κρίση της κυπριακής οικονομίας. [Μα καλά σιόρ, δεν έχει ευθύνες και μάλιστα τεράστιες και εγκληματικές ο Ορφανίδης, που ως Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας θα ‘πρεπε να εξασκεί έλεγχο πρωταρχικής σημασίας; Κι αν δεχτούμε αυτή τη λογική για τον «απο μηχανής θεό» για τον Ορφανίδη, γιατί να μην θεωρήσουμε ότι και οι επικλήσεις κι οι αναφορές σε γενικότερη ευρωπαϊκή οικονομική κρίση αποτελούν και αυτές «απο μηχανής θεούς»; Και γιατί να δεχτούμε ότι υπάρχει μια ευρύτερη «δομική κρίση του καπιταλισμού» και δη στη Νότια Ευρώπη; Και ότι αυτή η κρίση οφείλεται στις «περιφερειακές ανισότητες» που δημιουργήθηκαν ένεκα της «ανισομερούς και συνδυασμένης ανάπτυξης των ανεπτυγμένων δυτικοευρωπαικών οικονομιών στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης»; Κι αν το δεχτούμε αυτό δεν δίνουμε ελαφρυντικά στην κυβέρνηση Χριστόφια;]…  

Το ΑΚΕΛ, προκειμένου να αποσιωπήσει της δικές του ευθύνες για το γεγονός πως το ίδιο παραδίδει τον κυπριακό λαό στην κόλαση των μνημονίων [οκκέι, αλλά αντιπρόταση διεξόδου υπάρχει;], θα υπερασπιστεί μια ερμηνεία της κρίσης σύμφωνα με το οποία υπεύθυνος για τον κλονισμό του οικοδομήματος επί του οποίου στηρίχθηκε η μεταπολεμική οικονομική ανάκαμψη της Κύπρου ήταν κυρίαρχα ο πρώην διοικητής της κεντρικής τράπεζας, που επιδεικνύοντας, σύμφωνα με την κυβέρνηση, μια πρωτοφανώς αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, [μόνο «σύμφωνα με την Κυβέρνηση», ο αρθρογράφος αμφισβητεί ότι ο Διοικητής έχει ευθύνες;] απείλησε με τις παραλήψεις και τα λάθη του, τη βιωσιμότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου. 

Με αυτόν τον τρόπο η ηγεσία του κόμματος θα επιχειρήσει να διαχωρίσει την περίπτωση της Κύπρου από την κρίση χρέους [και πάλι η «κρίση χρέους» - μήπως το κείμενο γράφτηκε γα άλλη περίπτωση;] όλου του υπόλοιπου ευρωπαϊκού νότου και ακολούθως να χρεώσει τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν στις προσωπικές ευθύνες ενός “κακού” και “αντιεπαγγελματία” τραπεζίτη. [Έχει ή δεν έχει ευθύνες ο τραπεζίτης;]. Σύμφωνα με αυτήν την συλλογιστική, η κυπριακή κρίση είναι μάλλον το αποτέλεσμα μιας λανθασμένης και ηθικά καταδικαστέας μεν, ατυχούς παρόλα αυτά, πολιτικής των κυπριακών τραπεζών [στην Ιρλανδία και την Ισπανία δεν έχουν κι εκεί ευθύνες οι Τράπεζες;]. Επακόλουθο μιας δίχως σύνεσης δίψας εγχώριων χρηματιστηριακών κύκλων για το κυνήγι υπεραποδόσεων τραπεζικών προϊόντων που πρόσφερε η διεθνής αγορά. [Μπορούσε να ελεγχτεί αυτή η «δίψα»; Μήπως ο ρόλος του Διοικητή της Κεντρικής είναι απλά διακοσμητικός;]…

Με αυτό το τρόπο θεμελιώδεις επιλογές του ελληνοκυπριακού χρηματιστηριακού κεφαλαίου σχετικά με τη στρατηγική της οικονομικής του επέκτασης μια ολόκληρη προηγούμενη περίοδο θα αποσιωπηθούν. Το μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης των τελευταίων 30 χρόνων στην Κύπρο θα αποσυνδεθεί από τις κυρίαρχες παγκόσμια, μετά την διεθνή οικονομική κρίση του 74-75,  τάσεις επαναθέρμανσης ενός νέου κύκλου επέκτασης της κερδοφορίας του κεφαλαίου βασισμένου σε μια απεριόριστη πιστωτική επέκταση [ποιος είναι ο καθ’ υλη υπεύθυνος για να τη ελέγχει;] και μια ολοένα και μεγαλύτερη χρηματιστικοποίηση κάθε πτυχής της οικονομίας που με την σειρά τους θα μας οδηγήσουν σε μια πρωταφανούς έκτασης χρηματιστηριακή  κερδοσκοπία -όπως εμφανίστηκε στην φούσκα της αγοράς ακινήτων και των υπεραποδόσεων ενός χαοτικού μωσαικού χρηματιστηριακών προϊόντων. Αλήθεια και αυτά ο Ορφανίδης τα έκανε; [Γιατί έχω πλέον έντονα την αίσθηση ότι συγγραφέας ασυναίσθητα προφανώς, τείνει να αθωώσει τον Ορφανίδη. Δεν ήταν κι αυτός ως Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας γρανάζι του καπιταλιστικού χρηματοπιστωτικού συστήματος;]… 

Εάν μάλιστα πάρει κανείς στα σοβαρά τις τοποθετήσεις στελεχών του κόμματος που σποραδικά και σκόρπια έφταναν στο φώς της δημοσιότητας για το δομικό και συστημικό χαρακτήρα αυτής της κρίσης, την βαθιά και δομική κρίση αναπαραγωγής αυτού του κοινωνικού μοντέλου οργάνωσης της κοινωνίας που αναπότρεπτα και νομοτελειακά γεννά περιοδικές κρίσης ύφεσης κάτω από το βάρος των δικών του εσωτερικών αντιφάσεων, τότε θα πρέπει κανείς να προβληματιστεί πολύ σοβαρά για τον τρόπο με τον οποίο το ΑΚΕΛ πολιτεύεται επιχειρώντας να ισορροπήσει την πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα με μια κυνικά ρεαλιστική διάθεση προσαρμογής εντός του συστήματος. [Μα και ο ίδιος ο αρθρογράφος δεν στέκεται σχεδόν καθόλου στη βασική αιτία των καπιταλιστικών κρίσεων που είναι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων στα χέρια των λόγων και η αδυναμία του κεφαλαίου να αναπαραχθεί κάτι που διακόπτει την επενδυτική συνέχεια και σπάζει την αναπτυξιακή αλυσίδα]…

Η αντίφαση αυτή μπορεί να ερμηνευτεί μόνο εάν κανείς αναγνωρίσει τις συνέπειες που φέρνει για το κόμμα η διαχρονικά διακηρυγμένη στρατηγική της ηγεσίας του να προσανατολιστεί συμφιλιωτικά με το αστικό πολιτικό σύστημα, αποζητώντας την ευρύτερη δυνατή συναίνεση στο εσωτερικό μέτωπο και τελικώς μια θέση στη μοιρασιά της εξουσίας όπου αυτή συγκεντρώνεται, σε κάθε βαθμίδα οργάνωσης της οικονομικής και πολιτικής ζωής του τόπου. [Πώς ερμηνεύεται ιστορικά ή πού οφείλεται αυτή η συναίνεση;]…

Είναι αυτός ο προσανατολισμός του ΑΚΕΛ για την εξουσία –καθόλου πρωτότυπος βέβαια μέσα στην αριστερά ήδη από την εποχή του Έντουαρντ Μπέρνσταϊν [καλό θα ήταν αν λέγονταν λίγα λόγια παραπάνω για τις θεωρίες του] και της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας του περασμένου αιώνα- που σταδιακά αποξένωσε το μεγαλύτερο κόμμα της εργατικής τάξης της Κύπρου από κάθε στρατηγική για την αλλαγή της κοινωνίας, ενώ την ίδια στιγμή περιθωριοποίησε το ειδικό πολιτικό βάρος της οργανωμένης εργατικής τάξης στο εσωτερικό του και το γενικό πολιτικό προσανατολισμό του κόμματος. [Εδώ πρέπει να αναλυθεί και τι εννοούμε «εργατική τάξη» στην Κύπρο και τα μεγέθη της. Επίσης πρέπει να δούμε την κοινωνική σύνθεση του ΑΚΕΛ, αλλά και της κυπριακής κοινωνίας γενικότερα, την πολιτική κουλτούρα και ιστορία του τόπου και ποιους τελικά εκπροσωπεί το ΑΚΕΛ, για να απορέσουμε να κατανοήσουμε και τις όποιες σοσιαλδημοκρατικές του πρακτικές]… 

Από κόμμα οργάνωσης της εκμεταλλευόμενης από το κεφάλαιο εργατικής τάξης, κόμμα ιστορικά και προγραμματικά προσανατολισμένο στο αγώνα για την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και της αστικής τάξης, μεταμορφώθηκε σιγά σιγά σε ένα κόμμα εξουσίας [πάντοτε ήταν κόμμα εξουσίας τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδοˑ δεν έπρεπε να πράξει το αυτό και σε “εθνικό”;], κόμμα μεταξύ άλλων και των επιχειρηματιών [πόσους επιχειρηματίες έχει μέσα στο ΑΚΕΛ και σε ποιο βαθμό καθορίζουν πολιτικές; Κι αν ισχύει αυτό γιατί δεν εμφανίστηκε ή δεν επιβίωσε στον χώρο της Αριστεράς άλλος πολιτικός φορέας που να εκπρόσωποι και να εκφράζει την εργατική τάξη;], που επέλεξε να διαμορφώσει εκ νέου την στρατηγική του πάνω σε μια ασταθή  και παροδικά μόνο διευρυμένη κοινωνική συναίνεση, που διαμόρφωσε μια προηγούμενη ιστορική περίοδο η ίδια η καπιταλιστική κυριαρχία. Είναι με αυτό το τρόπο που κανείς μπορεί να αναγνωρίσει το συμβιβασμό του ΑΚΕΛ με την ελληνοκυπριακή αστική τάξη [δεν υπήρχαν οι πολιτικοί λόγοι – βασικά λόγω κυπριακού -  που έγινε αυτό κατά τις δεκαετίες ’60, ’70 και ’80;], την κτηματομεσιτική κερδοσκοπία, τους developers και τα real estate, και βέβαια τους τραπεζίτες – αναντικατάστατους στο ρόλο τους για το κλείσιμο ενός οικονομικού “κυκλώματος” υπεραποδόσεων σε βάρος της πλειοψηφίας όλης της υπόλοιπης κοινωνίας. [Είχε ποτέ το ΑΚΕΛ πρόγραμμα ανατροπής του συστήματος; Διεκδίκησε μήπως και κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το 2008 με ένα τέτοιο πρόγραμμα;]

Σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες, όπως διαμορφώνονται παγκόσμια και τοπικά, και μέσα σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις που δοκίμασε ο σύγχρονος ανεπτυγμένος καπιταλισμός είναι όπου καταρρέουν εκκωφαντικά διαφόρων λογής μύθευμα για το τέλος δήθεν της ιστορίας και της πάλης των τάξεων, τις δυνατότητες τάχα αυτορύθμισης της ελεύθερης αγοράς, την συμφιλίωση της εργατικής τάξης με τους δυνάστες και εκμεταλλευτές της και τις δυνατότητες ενός αριστερού κόμματος να διαχειριστεί αρμονικά και πρός όφελος όλης της κοινωνίας το τιμόνι μιας καπιταλιστικής οικονομίας. Και είναι σήμερα που η αναγκαιότητα συγκρότησης των μεγαλύτερων δυνατών αντιστάσεων της κοινωνίας γίνεται όλο και επιτακτικότερη. [Θα περιοριστούμε, ως κοινωνία, στις «αντιστάσεις» και στις διαμαρτυρίες; Δεν πρέπει αν καταθέσουμε και μια πολιτική πρόταση διεξόδου με συγκεκριμένο περιεχόμενο;] Για να μην πληρώσει την κρίση ο λαός και να υπερασπιστεί αποφασιστικά και ενωτικά τις κοινωνικές κατακτήσεις που κέρδισε μέχρι σήμερα με την οργάνωσή του. [Πώς θα γίνει αυτό; Πώς «ο λαός … (θα μπορέσει)… να υπερασπιστεί (…) τις κοινωνικές κατακτήσεις» και να πετύχει να διατηρηθούν αυτές, όταν δεν υπάρχουν χρήματα στα κρατικά ταμεία; Μήπως πρέπει να μπει και στόχος για κοινωνικοποίηση και αναδιανομή του “εθνικού” παραγόμενου ή/και παραχθέντος πλούτου;]…

Για την επιτυχή όμως έκβαση αυτού του αγώνα σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι επίσης αποφασιστική η αναγκαιότητα επανεπεξεργασίας ενός συλλογικού οράματος απελευθέρωσης της κοινωνίας από την δικτατορία των αγορών και του κεφαλαίου. [Τί, ή/και πώς το εννοεί αυτό ο “ποιητής”; Μόλις πιο πάνω εγώ, υπόβαλα συγκεκριμένο προβληματισμό. Για ποιο «συλλογικό όραμα» μιλά ο συγγραφέας;] Ενός αγώνα που θα εμπνεύσει ξανά την κοινωνία στο αγώνα για την χειραφέτησή της. [Μήπως ο συγγραφέας υποβάλλει ότι πρέπει να βάλουμε στόχο τον σοσιαλισμό και διστάζει να το πει;]…

Όσοι και όσες αντιλαμβάνονται μέσα στην κυπριακή κοινωνία την επικαιρότητα αυτού του αγώνα, όσοι και όσες δεν καθησυχάζονται από τους δακρύβρεχτους λόγους συμπόνοιας και αλληλεγγύης του Χριστόφια προς τους εργαζόμενους [λαλείτε ο Χριστόφιας δακρύζει και κλαίει για να τον λυπηθούν οι εργαζόμενοι;] και τις απατηλές υποσχέσεις για επανόρθωση των κοινωνικών αδικιών που διαχειρίστηκε η κυβερνώσα αριστερά του ΑΚΕΛ [στην πράξη εν κυβερνώσα Βουλή που είχαμε τελικά!], θα κληθούν να διαδραματίσουν  αντικειμενικά ένα πρωτοπόρο ρόλο.

Σε αυτήν την πορεία η ΕΡΑΣ φιλοδοξεί να συναντηθεί και να συνδιαμορφώσει μαζί με όσους και όσες αναζητούν μια σύγχρονη αντικαπιταλιστική αριστερά. [Ποιοι οι στόχοι και το πρόγραμμα αυτής της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς», ο σοσιαλισμός; Και σε ποιους αποτείνεται η ΕΡΑΣ, μέσω του συγγραφέα, για να συμπορευτούν μαζί της; Μήπως (και) στην «συμβιβασμένη» - όπως κάποιοι την αποκαλούν - ΠΕΟ «τη μεγαλύτερη συντεχνία εργαζομένων της Κύπρου»;]…

*******************************

Επιπλέον σχόλια και ερωτήματα ΕΜΟΥ του Ιστολόγου:

1. Με όλο τον σεβασμό προς τον αρθρογράφο κον Τσέλιο, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη «τούτος» γενικολογεί κι αοριστολογεί. Πέραν της κριτικής του προς το ΑΚΕΛ [και δεν εξετάζω αν είναι δίκαιη ή άδικη, εν ερωτήματα κι απορίες που υπόβαλα πιο πάνω] δεν βλέπω να καταθέτει εναλλακτικές προτάσεις για ξεπέρασμα της κρίσης.  Οι αναφορές του σε «αναγκαιότητα επανεπεξεργασίας ενός συλλογικού οράματος απελευθέρωσης της κοινωνίας από την δικτατορία των αγορών και του κεφαλαίου» και σε «αγώνα που θα εμπνεύσει ξανά την κοινωνία στο αγώνα για την χειραφέτησή της» είναι ασαφείς κι αόριστες. Γιατί δεν μιλά καθαρά για σοσιαλιστική προοπτική, αν είναι αυτό που έχει κατά νουν; Αν όμως δεν είναι αυτό, γιατί δεν ΜΑΣ το διευκρινίζει; Ή γιατί δεν βάζει θέμα εξόδου από την καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση και φυσικά κι από την  Ευρωζώνη;     

2.  Αν ο κος Τσέλιος κρίνει ότι ο τόπος χρειάζεται ένα νέο πολιτικό φορέα/κόμμα που να εκφράζει «μια σύγχρονη αντικαπιταλιστική αριστερά» γιατί δεν το λέει καθαρά; Επί τούτου έγραφα στην ανάρτηση μου με αρ. 154/2012:
«Έχω κι άλλες φορές πει ότι η παρουσία και λειτουργία ενός οργανωμένου και κοινωνικά αποδεκτού πολιτικού φορέα αριστερότερα του ΑΚΕΛ, πολύ πιθανόν να οδηγούσε και το ίδιο πιο αριστερά.
Επίσης έχω πει ότι η ενότητα της Αριστεράς [κυρίως σε περιόδους εκλογικών αναμετρήσεων – τοπικών και “εθνικών”] δεν πρέπει μονοκόμματα και δογματικά να επιδιώκεται κάτω από το σύνθημα “Έναν είν’ το Κόμμα” και την ταμπέλλα “ΑΚΕΛ – Αριστερά – Νέες Δυνάμεις”. Αυτή η ενότητα μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την αναγνώριση και τον σεβασμό της πολυμορφίας και της πολυσυλλεκτικότητας που αντικειμενικά [νομοτελειακά] διαμορφώνονται πλέον και στον χώρο της Αριστεράς. Τούτα τα φαινόμενα είναι αναπόφευκτα ένεκα των διαφοροποιήσεων και της πολυπλοκότητας της κοινωνικοοικονομικής και ταξικής σύνθεσης και διαστρωμάτωσης της σημερινής κυπριακής κοινωνίας».

**********************

Επίλογος:

Δεν ξέρω αν κάποιος από τους φίλους ΕΡΑΣ(ί)τες θα διαβάσει την ανάρτηση μου, αλλά νομίζω είναι καιρός να βγουν από το καβούκι τους, ή/και να πάψουν να κρύβονται και να αποφεύγουν τις διαδικτυακές συζητήσεις.

Ίδωμεν… 

Anef_Oriwn

[κριτικός και προβληματισμένος]

Πέμπτη 20/12/2012

****************************

Υστερόγραφα (21/12/2012):

1.  Ένα κείμενο του Promithea
Φαίνεται ότι το άρθρο του Θέμου Δημητρίου “Τι αντιπροσωπεύει ο Σταύρος Μαλάς” που ήταν υποστηριχτικό για την υποψηφιότητα Μαλά προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής/εξωθεσμικής Αριστεράς. Σήμερα λοιπόν, εντόπισα στην blogόσφαιρα ακόμα ένα κείμενο – απάντηση στο άρθρο του Θέμου Δημητρίου. Τούτο φέρει τίτλο “Ο δρόμος προς την συσπείρωση της Αριστεράς” και ανήκει στον συν-blogger Promithea. Θα σταθώ μόνο στην κατακλείδα του εν λόγω κειμένου, η οποία λέει τα εξής: «Ναι οι συνθήκες είναι δύσκολες και για να αντιμετωπίσει αυτές τις συνθήκες το εργατικό κίνημα και η αριστερά χρειάζεται να επανεξοπλιστεί με τις βασικές Μαρξιστικές αρχές. την πάλη των τάξεων τον διεθνισμό και το όραμα του σοσιαλισμού.Η υποψηφιότητα Μαλα δεν έχει τίποτα να κάμει με αυτόν τον επανεξοπλισμο, αντίθετα σπέρνει σύγχυση και αυταπάτες ανάμεσα στα στελέχη και τον κόσμο της αριστεράς και βάζει τις βάσεις για νέες ήττες του εργατικού κινήματος. Ο ιδεολογικός επανεξοπλισμος του κινήματος είναι καθήκον που πέφτει στους ώμους της περάν του Ακελ αριστεράς Η εκλογική μάχη ήταν μια σημαντική ευκαιρία για να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης των πιο αγωνιστικών ταξικών στοιχείων,και να βάλει τις βάσεις γι αυτό τον επανεξοπλισμο. απο την στιγμή που αδυνάτισε να προβάλει το δικό της υποψήφιο αύτη η ευκαιρία χάθηκε».

Τζι’ επειδή Σύντροφε Promithea «… η περάν του Ακελ αριστερά […] αδυνάτισε να προβάλει το δικό της υποψήφιο…», πρέπει να σταθείτε στην άκρη τζιαι να τους ροτσσιάζετε [πετροβολάτε] ούλλους; Δεν αποτελεί ενίσχυση της «επίθεσης της δεξιάς» αυτή η τακτική, έστω κι αν θεωρείς ότι «κύριο χαρακτηριστικό της διακυβέρνησης Χριστόφια ήταν και είναι η διαχείριση του καπιταλισμού μια πολιτική που φορτώνει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στις πλάτες των εργαζομένων στην ηγεσία του Ακελ και την Αριστερά πιο γενικά»;

2.  Άσχετο: Για τη συντέλεια του κόσμου
Σχεδόν έχει περάσει η σημερινή μέρα [η 21^η του Δεκέμβρη] κι ακόμη δεν έχει επιτελεστεί η συντέλεια του κόσμου ή δεν έχουν έρθει τα ύστερα του κόσμου, όπως κάποιοι ελέαν, ερμηνεύοντας τα ημερολόγια των Μάγια!!! Λαλείτε να ΜΑΣ προκύψει πιο αργά απόψε; Ή μήπως να ήταν τόσο σοφοί που να επροβλέψαν το τέλος του “αγγελικά” πλασμένου καπιταλιστικού κόσμου; Ίσως πούμε πιο πολλά σε επόμενη ανάρτηση μου…  

Anef_Oriwn

Παρασκευή 21/12/2012

Ανάρτηση 163/2012*!!!!! [500η(!!!), επίκαιρη, οικονομική, πολιτική, δανειοληπτική, ημικρατική, αντι-λαφαζάνικη και ολίγο τι ανάμικτη] - Για την δανειοδότηση της Κυβέρνησης από τα Ταμεία Συντάξεων των Ημικρατικών και περί τινών άλλων επίκαιρων ζητημάτων…

* - Επεξηγηματική σημείωση – 19/12/2012:

Το κείμενο για την παρούσα ανάρτηση μου γράφτηκε βασικά χτες το βραδύ κι έτυχε τελικής επεξεργασίας σήμερα…

*******************

Προλογικά:

Το ζήτημα της δανειοδότησης της Κυβέρνησης από τα Ταμεία Συντάξεων των Ημικρατικών προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, αντιπαραθέσεις και συζητήσεις. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να αφιερώσουμε σ’ αυτό λίγο περισσότερο χώρο και χρόνο.

Θα ασχοληθούμε επίσης με μερικά αλλά πολιτικο-οικονομικά ζητήματα και κυρίως με κάποιες αμετροέπειες και λαφαζανιές πολιτικών της Δεξιάς…   

*********************

Για την δανειοδότηση της Κυβέρνησης από τα Ταμεία Συντάξεων των Ημικρατικών

Η δήλωση του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών, [στην χτεσινή συνεδρία τής υπό τον Νικολάκη Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών], ότι σε περίπτωση που η Κυβέρνηση δεν βρει χρήματα τις προσεχείς μερικές μέρες για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες του κράτους [σε μισθούς, συντάξεις και άλλες οικονομικές υποχρεώσεις], «τούτη» [δηλ. η Κυβέρνηση] θα προχωρήσει σε στάση πληρωμών, έππεσε σαν βόμβα! Όχι πως δεν ξέραμε ή έστω δεν διαισθανόμασταν τη δεινή κατάσταση των κρατικών ταμείων, αλλά ΜΑΣ είχαν δώσει την εντύπωση [οι εκ της Κυβερνήσεως] ότι αντέχουμε. Η “Καθημερινή” μάλιστα έγραφε [την περασμένη Κυριακή] ότι «υπάρχουν λεφτά μέχρι τον Ιούνη»(!) και ότι «ο Χριστόφιας …  αποτάσσεται το Μνημόνιο»... 

Πώς τέλος πάντων φτάσαμε τότε [σύμφωνα με τον κύριο Γενικό τού Υπουργείου Οικονομικών - που μού διαφεύγει τ’ όνομα του, αλλά βαρκούμαι να το ψάξω!] μόλις 2-3 βήματα πριν τη στάση πληρωμών και τη χρεοκοπία; Έτσι έχουν τα πράματα ή είμαστε μπροστά σε μια νέα προσπάθεια χειραγώγησης του κόσμου; Από την άλλη ποιος εξουσιοδότησε τον κον Γενικό να προβεί στις συγκεκριμένες δηλώσεις και να βάλει κάτω τόσο εκβιαστικά συγκεκριμένα διλήμματα; Γιατί δεν βγήκε να τις κάμει ο Υπουργός ή και ο ίδιος Πρόεδρος, αν ίσχυε κάτι τέτοιο;! Γιατί επέλεξε να τις κάμει και μάλιστα με τόσο στόμφο, δημόσια;

Όπως έγραψα και σε σχόλιο μου στην προηγούμενη ανάρτηση μου, κατ’ εμένα ΔΕΝ δεν ετίθετο θέμα στάσης πληρωμών, γιατί προφανώς η Κυβέρνηση είχε διαβεβαιώσεις από τα Δ.Σ. των τριών Ημικρατικών Οργανισμών [ΑΤΗΚ, ΑΗΚ, Αρχή Λιμένων] για τον εσωτερικό δανεισμό της. Χωρίς να θέλω να συνομωσιολογήσω, θα τολμήσω να πω ότι επιχειρήθηκε και πάλι ένα οικονομικό πραξικόπημα. Πρώτα εκουρττίσαν τις δεξιόστροφες ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων της ΑΤΗΚ να αντιδράσουν [γιατί θα τους  τρώγανε το Ταμείο Συντάξεων λες και αν χρεοκοπούσε το κράτος το Ταμείο θα συνέχιζε να ζει και να βασιλεύει]… Ακολούθως ανέλαβε ο Νικολάκης να παραπέμψει το θέμα για συζήτηση στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Οικονομικών ούτως ώστε να προκληθεί περισσότερη κωλυσιεργία. Οι στόχοι της Δεξιάς ήταν προφανείς: Να προκαλέσουν χάος και σύγχυση μέσα στον κόσμο και δη στους Δημοσίους υπαλλήλους και να τους ενσπείρουν το φόβο ότι θα μείνουν απλήρωτοι και δη σε περίοδο Γιορτών… Έτσι [πίστευαν πως] θα καλλιεργούσαν ή/και θα ενίσχυαν περαιτέρω την αποστροφή τη δυσφορία και τον θυμό εναντίον της «ανίκανης» Αριστεράς…

********************************

Ο Τύπος της Δεξιάς προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον κόσμο

Για να πάρετε μιαν ιδέα για το πώς επιχειρείται η (κατα)τρομοκράτηση του κόσμου από τα Μέσα θα μεταφέρω εδώ τους σημερινούς πρωτοσέλιδους τίτλους των εντύπων της Δεξιάς:  

-  “Πολίτης”: «Ημι-κρατικό έγινε το κράτος  – ΑΗΚ, cyta, ΑΛΚ ανταποκρίθηκαν λίγο πριν τη στάση πληρωμών»

-   “Σημερινή”: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν – Βρεθήκαμε κοντά σε στάση πληρωμών – Γλιτώνουμε, αν πουν το «ναι» οι εργαζόμενο στη Cyta» 

-   “Φιλελεύθερος”: «Φάντασμα χρεοκοπίας - Παραλίγο στάση πληρωμών με καταστροφικές συνέπειες»

-   “Αλήθεια”: «Χρεοκόπησαν - Υπό όρους δίνει τα εκατομμύρια η ΑΗΚ»

Από την “Αλήθεια” παραθέτω και το εξής σχολιάκι από την πρώτη σελίδα: «ΚΟΙΝΟΣ ΝΟΥΣ: Ο 13^ος μισθός: Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, η κυβέρνηση Χριστόφια θα δώσει 13^ο μισθό στους δημόσιους υπαλλήλους με τα λεφτά των εργαζομένων στους ημικρατικούς οργανισμούς; Πολίτης» - ένας ερωτών πολίτης. [Να διερωτηθώ κι ΕΓΩ αν εκεί στην “Αλήθεια” προτιμούν να μην καταβληθεί 13^ος;]…

Από τα πιο πάνω πρωτοσέλιδα φαίνεται καθαρά ότι οι τρεις από τις τέσσερεις [δεξιές] εφημερίδες έχουν [τυχαίως;] περίπου των ίδιο τίτλο – την πτώχευση ή την χρεοκοπία. Βλέπετε στο αστικό DNA τους τα πάντα να τα ερμηνεύουν με κριτήριο το χρήμα και ότι έχει σχέση μαζί του…

**************************

Ένας Στυλιανίδης έξω φρενών

Από την άλλη [σε σχέση με το ίδιο θέμα] ο Χρίστος Στυλιανίδης πρώην σοσιαλδημοκράτης(;) και νυν στέλεχος και βουλευτής του “Συναγερμού” [ψες σε συζήτηση στο “Μέγα” μαζί με τον Λουκαϊδη του ΑΚΕΛ και τον Νικολαΐδη της ΕΔΕΚ], ΜΆΣ το ‘παιξε έξω φρενών [έκαμεν τζιαι τούτος το show του] για το ότι το κράτος αναγκάζεται να προχωρήσει σε δανεισμό από τους Ημικρατικούς. Δεν τον είδα όμως να “εξωφρενίζεται” και για τους διαχρονικούς δανεισμούς [απ’ όλες τις Κυβερνήσεις] από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ή για την “μανιτζιάν” που ΜΑΣ εκάτσαν οι Τράπεζες, ή για το ότι η αλυσίδα υπεραγορών “Ορφανίδης” πάει για φαλλιμέντο και κάπου 3000 άτομα [υπάλληλοι, προμηθευτές και συνεργάτες της Εταιρίας] θα μείνουν χωρίς δουλειά; Οξά μπαίνουν τζι’ οι οφειλές της “Ορφανίδης” στα ποσά ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών τζι’ εν να κανονιστούν τζιαι τούτοι; [Παρεμπιπτόντως γιατί οι “Συναγερμικοί” ανακάλυψαν τις επιπτώσεις από το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους πάνω στις κυπριακές τράπεζες μετά που δεν επαναδιορίστηκε ο Ορφανίδης ως Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας;]…  

***********************

Φάσεις από τη συζήτηση των προϋπολογισμών στη Βουλή

Πάντως η αμετροέπεια κάποιων [πολιτικών] δεν έχει όρια. Σήμερα απολαύσαμε και τον γνωστό για τις εξυπνακίστικες ατάκες του κου Περδίκη, να ΜΑΣ λέει [μιλώντας κατά τη συζήτηση των Προϋπολογισμών στη Βουλή] και τα εξής: «Αυτό που δεν κατάφεραν οι “διεθνείς συνωμοσίες της CIA και του ΝΑΤΟ”, αυτό που δεν πέτυχαν οι Αμερικανοί και οι Εγγλέζοι με την UNOPs και το σχέδιο Ανάν, το καταφέρατε εσείς, αφού οδηγήσατε το λαό μας σε οικονομική και ιδεολογική εξαθλίωση».  [Κε Περτίτζιη, κάμνεις ΜΑΣ το σε eurocents πλιζ;]…

Στην ίδια συζήτηση η ΕΔΕΚ [δια τού κοινοβουλευτικού της Εκπροσώπου κου Βαρνάβα] το ‘παιξε ως πρωτοπόρα αντιμνημονιακή δύναμη: «Δεν συναινέσαμε και δεν θα συναινέσουμε, υπό το κράτος εκβιασμού, σε πολιτικές και μέτρα που θα οδηγούν σε μαζική φτώχεια, ανέχεια, καλπάζουσα ανεργία, βάθεμα της ύφεσης και καθήλωσης κάθε αναπτυξιακής προοπτικής» --- Μα καλά τα μνημονιακά νομοσχέδια εν τα εψηφίσαν τζιαι «τούτοι»; Μα μάχουνται να ΜΑΣ περιπαίξουν σιόρ;

*********************

Το Νικούιν συνεχίζει τις μετάνοιες στους ΔΗΚΟϊκούς

Αμ ο άλλος, ο λύμπουρας [το Νικούιν] που πήρεν ο νους του αέρα τζιαι νομίζει ότι πετά κάλεσε τον κόσμο σε μια από τις συγκεντρώσεις [υποτίθεται μόνο] ΔΗΚΟϊκών [στις οποίες πάει τζιαι κάμνει εξομολογήσεις και μετάνοιες τζιαι λαλεί τους  «απεταξάμην τις παλαιές μου δηλώσεις σε βάρος του ΔΗΚΟ και του Τάσσου»] όπως «απαλλάξει από το άγχος και την αγωνία […] κάποιους [από τους ανθυποψηφίους του – δεν καταδέχτηκε ούτε καν τους ονομάσει] που αγωνιούν ποιος θα είναι δεύτερος»! Να χαίρεστε τον αλαζόνα και υπερόπτη Πρόεδρο ΣΑΣ!

***********************

Η [νέα] “εθνικιστική” κυπριακή Αριστερά(;)

Αλλά τζιαι κάποιοι πρώην δικοί μας “συντρόφοι” όπως εκαταντήσαν εν τζι’ εν καλλύττεροι! Απολαύστε τον πρώην βουλευτή του ΑΚΕΛ [και αποχωρήσαντα γενικώς από την Αριστερά] Κυριακό Τυρίμο να χαιρετίζει προεκλογική συγκέντρωση του Λιλλήκα:

«Χαίρομαι για την απόφαση στελεχών του ΕΥΡΩΚΟ, που αποφάσισαν να έρθουν μαζί μας στον κοινό αγώνα για να φέρουμε αυτήν την αλλαγή, για να υποστηρίξουμε τον υποψήφιο των πολιτών, τον κύριο Γιώργο Λιλλήκα, τον φίλο Γιώργο Λιλλήκα. Την περασμένη Κυριακή ήταν το μνημόσυνο του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Πολύ εύστοχα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας μας είπε εις τον επιμνημόσυνο λόγο ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος με το ΟΧΙ έσωσε τον ελληνισμού»… Πιο κάτω μάλιστα καλεί τους Αριστερούς να  ψηφίσουν τον Λιλλήκα. Για να σώσουμε τον ελληνισμό shερκές - shερκές με τους αντιομοσπονδιακούς του ΕΥΡΩΚΟ! Ε, ρε πίκκα τζιαι κατάντημα!

*******************

Ο αγγελικά πλασμένος κόσμος του ΔΗΚΟ

Το άλλο τ’ ακούσατε; Ο Νικόλας ο Παπαδόπουλος [ο Αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ] ανέλαβε δικηγόρος του υποψήφιου Προέδρου Γιώργου Λιλλήκα στην αγωγή λιβελλου που κίνησε κατά της Βουλευτίνας του ΔΗΚΟ Αθηνάς Κυριακίδου!  Όμορφος κόσμος ΔΗΚΟϊκά πλασμένος! [Η κα Αθηνά σε δηλώσεις της στο “ΑΣΤΡΑ” είχε αφήσει αιχμές κατά του κου Υποψήφιου Προέδρου για τις κρατικές προσφορές που κέρδισε το διαφημιστικό γραφείο της συζύγου του την εποχή που ο ίδιος ήταν Υπουργός επί Προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου]…  

********************

Τέλος πάντων… Απαντήσεις σε κάποια από τα πιο πάνω ερωτήματα, αλλά και σε διάφορα άλλα, δίνει η σημερινή έκδοση της “Δεφτερης Ανάγνωσης”. Αλλά γι’ αυτό θα κάνω συγκεκριμένες παραπομπές αύριο…

Anef_Oriwn

[επί διαφόρων επιστητών που αφορούν την οικονομία]

Τρίτη 18/12/2012

************************

Υστερόγραφον [από τη “Δεφτερη Ανάγνωση” για τον δανεισμό από τους Ημικρατικούς] – 19/12/2012, 10:00 μ.μ.

Με το θέμα της δανειοδότησης του κράτους από τους Ημικρατικούς Οργανισμούς ασχολήθηκε και το online εβδομαδιαίο κυπριακό περιοδικό “Δεφτερη Ανάγνωση” στην τελευταία [χτεσινή] έκδοση της. Σε άρθρο με τίτλο “Πίσω από το νέο άγχος των ΜΜΕ για «στάση πληρωμών»: πάει παρακάτω το μνημόνιο ή μερικοί κατασκευάζουν εσωτερικές πιέσεις ενώ συνεχίζεται υπόγεια η αντιπαράθεση για την «κατ’ αρχήν συμφωνία»;”, ο συγγραφέας καταπιάνεται με διάφορες πτυχές του θέματος. Εγώ σημειώνω τα εξής:

«Ενώ η κυβέρνηση θεωρούσε λογικό και αυτονόητο, όπως γινόταν ιστορικά, και πως γίνεται γενικά, να δανειστεί από ταμείο των ημικρατικών οργανισμών, ξαφνικά ξέσπασε μια έντονη αντίθεση μιας μερίδας των εργαζομένων – οι 3 από τις 5 συντεχνίες, όπως αναφερόταν στις ανταποκρίσεις.

Είναι, βέβαια, λογικό να ανησυχούν οι εργαζόμενοι, αφού μέρος των ταμείων συντάξεων τους που είναι στις τράπεζες κινδυνεύει άμεσα. Και φυσικά, στο κλίμα του πανικού που κατασκευάζουν τα ΜΜΕ μια τέτοια ανησυχία είναι κατανοητή. Το άγχος διαχέεται. Αλλά το να αρνούνται να δανείσουν το κράτος, το οποίο θα προσπαθήσει να σώσει τις τράπεζες, και άρα και τις καταθέσεις τους, είναι παράδοξο. Διότι οι αριθμοί που ακούστηκαν αφορούσαν ποσά καταθέσεων 400 και 450 εκατομμυρίων. Και το τρίμηνο δάνειο της κυβέρνησης αφορούσε 100 εκατομμύρια με πιο ψηλό τόκο. Μπορεί να πει κάποιος ότι μέσα στον πανικό ακόμα και η ευρύτερη εικόνα δεν γίνεται κατανοητή.

Είναι και λίγο δύσκολο, όμως, να υποθέσει κάποιος ότι δεν γινόταν κατανοητό - έστω στις 3 από τις 5 συντεχνίες - ότι σπρώχνουν προς την ιδιωτικοποίηση με το να ασκούν πίεση και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι των ημικρατικών στην κυβέρνηση – και να συμβαδίζουν, δηλαδή, με το κλίμα που θέλουν να κατασκευάσουν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και το κεφάλαιο που θέλει ξεπούλημα - ιδιωτικοποίηση της CYTA. Διότι είναι προφανές, ότι και στην «κατά αρχήν συμφωνία» για το Μνημόνιο, και στην προσφυγή στο Μηχανισμό το περασμένο καλοκαίρι, η κρίση των τραπεζών χρησιμοποιήθηκε από τοπικούς παράγοντες για να σπρώξουν την Κύπρο σε Μνημόνιο.

Υπάρχουν, βέβαια και προεκλογικές σκοπιμότητες, αφού ένα σημαντικό στέλεχος των συνδικαλιστών είναι και ηγετικό στέλεχος του ΔΗΚΟ - ο κ. Α. Τρυφωνίδης. Αλλά ακριβώς γιατί επικεφαλής είναι και για πολιτικά πρόσωπα δεν δικαιολογείται να μην γίνεται αντιληπτό το πλαίσιο των πιέσεων που εστιάζει στο ξεπούλημα της CYTA. Πίσω από τις προεκλογικές σκοπιμότητες υπάρχουν βαθύτερα οικονομικά συμφέροντα. Και όταν την Δευτέρα ο Ν. Παπαδόπουλος συγκάλεσε την επιτροπή οικονομικών να συζητήσει το θέμα, ήταν φανερό ότι το όλο σκηνικό γινόταν για να κατασκευαστεί θέαμα. Αν το θέμα ήταν να πει ο Χ. Πατσαλίδης ότι έπρεπε να δοθεί το δάνειο, τότε μπορούσε να το κάνει και από το τηλέφωνο. Το θέμα, μάλλον, ήταν να αυξηθεί το κλίμα του πανικού – για να πιεστεί και η κοινωνία ευρύτερα. Και όταν βγήκε για σχόλιο ο Ν. Παπαδόπουλος, ο στόχος του ήταν έμμεσος αλλά σαφής – άφησε αιχμές για τον 13ο μισθό. Το 2011, είχε δηλώσει ότι έπρεπε να είχε να κοπεί (στα πλαίσια της λιτότητας - για τις τράπεζες βεβαίως), και προφανώς, μια μερίδα του κεφαλαίου δεν είναι ενθουσιασμένη με την κυβερνητική πίεση να το δώσει φέτος.»

Anef_Oriwn

19/12/2012

Ανάρτηση 162/2012!!!!! [έκτακτη, (δι) ερωτηματική, προβληματιζόμενη] – Μια αιρετική απορία (και κάποιες σκέψεις) ενός Αριστερού σε σχέση με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων…

Τις τελευταίες μέρες δκιαλοΐζουμαι τζιαι προσπαθώ να επεξεργαστώ τζιαι να ολοκληρώσω ένα κείμενο με θέμα τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων και διαφόρων [άλλων] κοινωνικών ομάδων [όπως των εκπαιδευτικών, των φοιτητών, των πολυτέκνων, των κατόχων αξιογράφων, των αστυνομικών, των εργαζομένων της ΑΤΗΚ]. Από τη μια,

- η επιθυμία μου να μην ακουστώ [ως Αριστερός] και τόσο αιρετικός κι ανορθόδοξος [δηλ. ότι ΔΕΝ κινούμαι εντός των καθιερωμένων φιλεργατικών απόψεων, ή ότι δεν υποστηρίζω τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων για υπεράσπιση των κεκτημένων τους – αν και έχω ήδη λάβει μέρος σε δύο απ’ αυτές],

- κι από την άλλη η τρέχουσα προεκλογική επικαιρότητα με τους υποψήφιους της Δεξιάς [Αναστασιάδη και Λιλλήκα] συνεχώς να με δκιαολίζουν με τις ξενοφοβικές και λαϊκίστικες τοποθετήσεις τους [το Νικούιν “ανακάλυψε” χτες και είπεν και ελάλησεν ότι η Κυβέρνηση συναίνεσε (στα κρυφά;) και μάλιστα σε τέτοιους δύσκολους οικονομικά καιρούς(!), όπως έρθουν στην Κύπρο 5 χιλιάδες Σύριοι πρόσφυγες – μα ίνταμ που εν οι άνθρωποι ρε, μούγιες τζι’ εν θα τους εθωρούσαμεν; Και τι δεν θα κάνει όμως ο κος επίδοξος Πρόεδρος για ακόμα «μια χούφτα δολλάρια ψήφους»!],

με προβλημάτισαν και οδήγησαν τη σκέψη μου σε χίλια δυο άλλα παρεμφερή ζητήματα…  

Σίγουρα είναι απόλυτα φυσιολογικό οι εργαζόμενοι όπως και οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού να διαμαρτύρονται για τις περικοπές που επιχειρούνται να γίνουν στους μισθούς και στα ωφελημένα τους, καθώς τέτοιες ενέργειες θα πλήξουν το βιοτικό τους επίπεδο.

Οι κινητοποιήσεις τους έχουν συνήθως ως χώρο συγκέντρωσης είτε στην έναρξη τους, είτε στο τέλειωμα τους, τη Βουλή. Σήμερα έξω από τη Βουλή μαζεύτηκαν οι απεργούντες υπάλληλοι της  ΑΤΗΚ [των τριών από τις πέντε συντεχνίες τους] για να διαμαρτυρηθούν για την απόφαση του Δ.Σ. του συγκεκριμένου [Ημικρατικού] Οργανισμού να παραχωρήσει δάνειο 100 εκατομμυρίων ευρώ από το Ταμείο Συντάξεων του προσωπικού. Την ίδια ώρα η Διαχειριστική Επιτροπή του Ταμείου Συντάξεων της ΑΗΚ που είχε πάρει κατ’ αρχάς αρνητική απόφαση για δανειοδότηση, μετά που διαφάνηκε ότι τα ταμεία του κράτους δεν έχουν μία για να καλυφτούν οι τρέχουσες ανάγκες του κράτους για τον Δεκέμβρη, κυρίως για μισθούς κα συντάξεις, έκανε μετά κι από πιέσεις δεύτερες σκέψεις κι άλλαξε την απόφαση… [Πρώτα εκουρντίσαν τους τζι’ ύστερα άμα “είδαν τα φερερέ” είπαν τους κάμετε πίσω]... 

 

Κι εδώ προκύπτουν και οι απορίες μου…

 

Οι εργαζόμενοι δικαιολογημένα θέλουν να υπερασπιστούν τα Ταμεία Συντάξεων τους και σωστά έχουν την έννοια για το τί μέλλει γενέσθαι μ’ αυτά σε περίπτωση που παραχωρηθούν δάνεια στο κράτος/στην Κύβερνηση. [Τούτα  τα ταμεία υποθέτω είναι αντίστοιχα των Ταμείων Προνοίας των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα]... Λέγεται μάλιστα ότι τα Ταμεία των Ημικρατικών είναι ιδιαίτερα εύρωστα. Ας πούμεν, το Ταμείο Συντάξεων των υπαλλήλων της CYTA είχε συνολικές καταθέσεις σε Τράπεζες [στην Κύπρο] το ποσό των 400 εκατομμυρίων ευρώ και της ΑΗΚ το ποσό των 450 εκατομμυρίων [χώρια, υποθέτω, οι επενδύσεις αλλού]. 

Κι εγώ [ίσως και αφελώς] εδώ διερωτούμαι… 

Αν το κράτος λοιπόν, χρεοκοπήσει, κηρύξει πτώχευση και καταρρεύσει, πως θα επιβιώσουν οι Τράπεζες [όπου είναι κατατεθειμένα τα εκατομμυριάκια των Ημικρατικών] όταν αυτή τη στιγμή «τούτες» θέλουν κάπου 10 δισεκατομμύρια για ανακεφαλαιοποιήσεις και τα οποία εν το κράτος που εν τα εξασφαλίσει; Πως θα διασφαλίσουν ή θα διασώσουν σε μια χρεοκοπημένη χώρα τα εκατομμύρια τους, οι υπάλληλοι της CYTA και της ΑΗΚ ή θα αποτρέψουν την ιδιωτικοποίηση αυτών των Οργανισμών; Δεν ξέρω, αλλά υπάρχει κάτι που ίσως δεν το πιάννω εδώ;

 

Πέραν τούτου… 

Όσο δίκαιες και δικαιολογημένες κι αν είναι οι εργατικές κινητοποιήσεις σε εποχές κρίσης [στο κάτω - κάτω τι φταίνε οι εργαζόμενοι για να πληρώνουν τα σπασμένα από τις αντιφάσεις ενός συστήματος που περιοδικά μπαίνει σε κρίσεις], δεν πρέπει να επανεξεταστούν οι στόχοι, το περιεχόμενο και τα όρια αυτών των κινητοποιήσεων; Τι εννοώ; 

Οι κινητοποιήσεις αυτές δεν έχουν και κάποια όρια; Έχω την άποψη ότι δεν μπορούν να διαρκούν επ’ άπειρον και ούτε και να έχουν ως μοναδικό στόχο την υπεράσπιση συντεχνιακών δικαιωμάτων. Αν περιοριστούν μόνο σ’ αυτά [αν δηλαδή εξαντλούνται στην υπεράσπιση κλαδικών και συντεχνιακών δικαιωμάτων] και συντηρούν και αναπαράγουν έτσι την εσωστρέφεια, τότε θα εκφυλιστούν! Μεγάλη σημασία θα έχει πλέον να δοθεί και πολιτικό περιεχόμενο στις κινητοποιήσεις και να τεθούν και στόχοι πολιτικοί, όπως ας πούμεν, κοινωνικοποίησης του πλούτου!!! Είναι όμως εφικτό αυτό;  

[Αλλά τούτο είναι ένα θέμα που θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή όταν θα έχω περισσότερο χρόνο]…  

Anef_Oriwn

[“αιρετικά” σκεπτόμενος]

Δευτέρα 17/12/2012 

Ανάρτηση 161/2012!!!!! [προγραμματισμένη, εορταστική, τραγουδιστική, αφιερωματική, Γκανταλφική] – “Χρόνια Πολλά” στον παρέα μου τον Γκάνταλφ…

Αντί εισαγωγής:

«Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό, μια νύχτα του Δεκέμβρη

Γιατρός δε με ξεπέταξε μα μιας μαμής το χέρι.

Οι συγγενείς μαζεύτηκαν από νωρίς στο σπίτι.

Πώς είναι έτσι το παιδί και τι μεγάλη μύτη»…

[Η μύτη, όντως σήμα κατατεθέν!]…

******************

Προλογικά:

«Εγώ είμ’ εγώ και τα ‘χω βρει με τη δική μου φάτσα

κι’ ας είμαι αδέσποτο σκυλί και μπερδεμένη ράτσα»...

[Και σ’ όποιον/όποιαν αρέσουμε!]…

********************

«… όμως εγώ διάβασα Μαρξ… [κι] έμαθα τι είπε ο Μαρξ…» [γι’ αυτό] και δεν βρίσκω ότι φταίει ο Μαρξ …»

[Αλλά “είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!”]…

***********************

Επί του θέματος: Ο Γκάνταλφ γιορτάζει!

Σήμερα το πρωί ξυπνώντας μια καμπανούλα κτύπησε με ένα ελαφρύ ντινγκ ντάνγκ στο μυαλό μου κι έβαλε σε συναγερμό τα κύτταρα του εγκεφάλου μου… [Το παθαίνω αυτό κάποια πρωινάˑ κι εκείνες τις στιγμές, ιδέες φαεινές, αλλά και περίεργες μού καταβαίνουν στο μυαλό, όπως κι ενθύμησες από τα παλιά]… Τούτη τη φορά θυμήθηκα ότι ο παλιο-παρέας [παρέας από τα παλιά] ο Γκάνταλφ γιορτάζει. Τώρα τί γιορτάζει, γενέθλια, ή ονομαστική γιορτή, [εν του “Αγίου Ελευθερίου” σήμερα – «δοξάζω τ’ όνομα του και τη χάρη του», που ‘λεγε και η γριούλα του γνωστού ανεκδότου], ή και τα δύο ή κάτι άλλο [ας πούμεν, την “ελευθερία” του], θα τ’ αφήσω να αιωρείται! Τούτα εν προσωπικά δεδομένα, δεν πρέπει να βγαίνυν στη φόρα, για να μην ΜΑΣ καταγγείλουν κιόλας!

Αυτή την εποχή ο Γκάνταλφ είναι “χασιμιός” κι ως φαίνεται και γενικώς “χαμένος” [Εγώ έχει από τις 30 του Σεπτέμβρη να τον δω]...

Προφανώς θα τον απασχολούν, [ως συνήθως], πολλά και διάφορα. Μάλλον πέραν από τα προσωπικά και τα υπαρξιακά του, θα τον απασχολεί και η όλη οικονομική κατάσταση στην Κύπρο με την τρόικα και τα μνημόνια, όπως και τα προεκλογικά, γι’ αυτό και σίγουρα θα δκιαλοΐζεται τζιαι θα δκιαολίζεται συνεχώς… Αλλά ας τ’ αφήσουμε αυτά για την ώρα για να πάρουμε και μια ανάσα. Η ζωή είν’ ωραία παρά τις τόσες δυσκολίες της. Κι ήταν όμορφα κι απόψε έκει στη Δερύνεια όπου ΜΑΣ τραγούδησαν ο Σταύρος ο Μαλάς κι ο Άντρος ο Κυπριανού!  

Κι εγώ με τη σειρά μου,[δεν θα τραγουδήσω φυσικά, αλλά] είπα να κάμω απ’ εδώ μιαν αφιερωσούλα στο εορτάζοντα Γκάνταλφ, αν και γύρισε η μέρα. Κάλιο αργά, όμως, παρά πότε!

Επιλέγω λοιπόν, μια και είναι και λάτρης της φωνής και των μουσικών ρυθμών του Βασίλη [του Παπακωνσταντίνου] να τού αφιερώσω 3-4 τραγουδάκια τού αγαπημένου [ΜΑΣ] τραγουδοποιού…  

“Χρόνια Πολλά” 
[στον Γκάνταλφ]

 

***************
“Η Σφεντόνα” 

[Δίκην αυτοβιογραφικού – τού Γκάνταλφ]

******************
“Εγώ είμ’ εγώ” 

[Τα αΐπια και τα χούγια - του Γκάνταλφ]

****************

“Τρίτος Παγκόσμιος”  

[Στοιχειώδες μάθημα Πολιτικής Οικονομίας 
- από τον Γκάνταλφ]

*********************

Υστερόγραφον 
[Λίγα λόγια συμπληρωματικά περί του Γκάνταλφ];

[Τούτα όμως θα ακολουθήσουν αύριο! Ώρα και για λίγο ύπνο]…

Anef_Oriwn

[με πολλές ευχές για τον Γκάνταλφ]

Σάββατο 15/12/2012

***********************

Υστερογραφικά για τον Γκάνταλφ και κάποιες επεξηγήσεις, (έτσι για την ιστορία) -  [Κυριακή 16/12/2012 - 11:30 μ.μ.]

Η τελευταία φορά που βρεθήκαμε με τον φίλο μου τον Γκάνταλφ και τα ‘παμε από κοντά μετά άρτου και οίνου, ήταν στις 30 του Σεπτέμβρη, μια βραδιά με πανσέληνο. Ήταν τότε που μού ‘δωσε [μου δάνεισε] για να διαβάσω και το βιβλίο τού Μιλτιάδη Πασχαλίδη “Ο Επόπτης”. Μέσα στο βιβλίο είχα βρει μάλιστα και κάτι κόλλες με σημειώσεις του που έφεραν τίτλο “Προσχέδιο αφηγήματος/μυθιστορήματος με πολιτική και ερωτική πλοκή”. [Για όλ’ αυτά μίλησα στην ανάρτηση μου με αρ. 125/2012]...

Έκτοτε δεν ξαναβρεθήκαμε, μιλήσαμε όμως μερικές φορές στο τηλέφωνο. Η μια ήταν μόλις 4-5 μέρες μετά τις 30 του Σεπτέμβρη [τότε που βρεθήκαμε]. Φαίνεται έψαχνε τις σημειώσεις του και δεν τις έβρισκε. Θα υποψιάστηκε ότι θα τις είχε ξεχάσει στο βιβλίο που μου ‘δωσε και με πήρε για να με ρωτήσει σχετικά. Εγώ του επιβεβαίωσα ότι οι σημειώσεις του ήταν εκεί, αλλά δεν του ανάφερα ότι είχα χρησιμοποιήσει μέρος του στην 125/2012 ανάρτηση μου [στην οποία αναφέρθηκα πιο πάνω]... Εκείνος [επειδή δεν είχε χρόνο να βρεθούμε για να τού δώσω προσωπικά τις σημειώσεις] μού ζήτησε να βάλω τις κόλλες σ’ ένα φάκελο και να τις αφήσω σ’ ένα βιβλιοπωλείο στη Λάρνακα, απ’ όπου θα περνούσε κάποια στιγμή για να τις πάρει. Συνήθιζε να περνά απ’ εκεί και να ξεφυλλίζει και να χαζεύει τα βιβλία και ουκ ολίγες φορές ν’ αγοράζει κι ένα, και δυο, ίσως και τρία…

Προβληματισμένος όμως και φοβούμενος μήπως και μπει στο Blog μου [παλιά ήταν τακτικός θαμώνας] και διαβάσει εκείνα που είχα αντιγράψει από τις σημειώσεις του και τσαντιστεί και ΜΕ πει κι «απαράδεκτο», έσπευσα να αφαιρέσω εκείνο το κομμάτι που περιείχε προσωπικές στιγμές…

Τέλος πάντων… Αυτά με τον Γκάνταλφ…

[Όταν πήρε τον φάκελο με τις σημειώσεις του, μού τηλεφώνησε για να μ’ ευχαριστήσει. Είπαμε να βρεθούμε, αλλά δεν τα καταφέραμε, μιλήσαμε όμως 1-2 φορές στο τηλέφωνο. Θα προσπαθήσω να βρεθούμε και να τα πούμε μέσα στις Γιορτές]... 

Καλά να περάσετε λοιπόν, τις Γιορτές, έστω και υπό το άγρυπνο βλέμμα των Τροϊκανών!

Πάντως σήμερα η “Καθημερινή” έγραφε πως «το Δημόσιο έχει χρήμα ως τον Ιούνιο» και ότι ο Χριστόφιας «αποτάσσεται το Μνημόνιο»! Λαλείτε; Πάντως ο “Πολιτης” [το εκφραστικό όργανο τού Αναστασιάδη] ωρύεται: «Σε ρήξη ο Αναστασιάδης με την Κυβέρνηση»!

Anef_Oriwn

Κυριακή 16/12/2012