Άραγε όμως γιατί δεν εντυπωσιαζόμαστε όταν τέτοια περιστατικά με θανάτους παιδιών συμβαίνουν μαζικά [κατά εκατομμύρια] κι όχι μεμονωμένα, σ’ άλλες χώρες, όπως ας πούμεν, στην Αφρική; Μήπως δεν είναι κι εκεί τραγικά και εγκληματικά; Ή είναι κάτι το “φυσιολογικό” σ’ άλλους τόπους και σ’ άλλα μέρη; Λαλείτε η ευημερία μας να μην μας αφήνει να δούμε πέραν από την μύτη μας, να μας έχει κάμει εσωστρεφείς και ίσως να ‘ναι γι’ αυτό που «... δεν έγραψε κανείς/καμιά [blogger] για το ζήτημα της εγκατάλειψης και του θανάτου του βρέφους στην Αραδίππου», ένα όντως πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της νήσου των Αγ(ρ)ίων συμβάν. Φυσικά ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έγραψε ούτε για τον απαίσιο και στυγερό (ελληνο)κύπριο δολοφόνο που σκότωσε τις προάλλες στην Πάφο την έγκυο [από λόγου του] Μολδαβή σύντροφο του και το τρίχρονο κοριτσάκι της. Συμβαίνουν και τέτοια [και πάλι πρωτόγνωρα] στην ευημερούσα [ακόμα] και ηθικότατη βραχονησίδα μας! Όμως εκείνοι δεν πέθαναν «από ασιτία και υποθερμία…», αλλά δολοφονήθηκαν από παθολογική ζήλια!!!
Δεν ξέρω αν το συγκεκριμένο συμβάν αναδεικνύει «την κρίση αξιών της κοινωνίας [μας]» {άποψη μου είναι ότι διαχρονικά και ιστορικά ΟΛΕΣ οι κοινωνίες είχαν «κρίσεις αξιών»}, σίγουρα όμως θα συμφωνήσω ότι το συγκεκριμένο συμβάν αποτελεί ακόμα μιαν απόδειξη για την «πλήρη αποτυχία του συστήματος». Ενός συστήματος που συντηρεί κι αναπαράγει [ανά τον κόσμο] τον συντηρητισμό, την εκμετάλλευση και τις διακρίσεις και την φτώχεια, την πείνα και την ανέχεια! [Και είναι απορίας άξιο σε ποιες διαχρονικές ή «αρχαϊκές αξίες» αναφέρονται διάφοροι, όπως ένας καθηγητής του Πανεπιστήμιου Κύπρου ονόματι Τταϊφάκος, τις προάλλες σε μια συζήτηση στο ΡΙΚ1, στο πρόγραμμα της Βίβιαν Κανάρη – την Τρίτη 3 του μηνός, αν δεν κάμνω λάθος]...
Γενικώς όμως, ΕΜΕΝΑ κάτι ΔΕΝ μου κολλά μ’ αυτήν την ευαισθησία ΜΑΣ! Όχι γιατί δεν πρέπει να συγκινούμεθα με τέτοια περιστατικά και να προβληματιζόμαστε για το που είμαστε και που πάμε [ως κοινωνία]. Φυσιολογικό κι ανθρώπινο είναι αυτό και δη όταν αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν δίπλα μας. Και για αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων να τονίσω ότι καλά έκαμε ο Strovoliotis που το έθιξε και εξαίρω μάλιστα τον περισσό και ειλικρινή συναισθηματισμό με τον οποίο το έκανε.
Όμως εδώ εγώ θα καταπιαστώ γενικότερα με το πρόβλημα της «ασιτίας», που παρατηρείται πέραν κι έξω από τον μικρόκοσμο μας. Και προχώρησα ν’ ασχοληθώ μ’ αυτό το θέμα γιατί διακρίνω στις όλες αντιδράσεις ΜΑΣ και δόσεις [μετά συγχωρήσεως] υποκρισίας; Η ευυπόληπτη και χριστιανική ΜΑΣ συνείδηση πότε εξεγέρθηκε για παρόμοια περιστατικά που συμβαίνουν [όπως ανάφερα και πιο πάνω] κατά μυριάδες σε χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, όπως ας πούμεν στην Αφρική [Αιθιοπία, Σομαλία, Μαδαγασκάρη, Ουγκάντα, Σουδάν, Νίγηρα, Μοζαμβίκη], αλλά και στη Νότια [κυρίως] Ασία [Αφγανιστάν, Ινδονησία, Ινδία. Μπαγκλαντές, Πακιστάν, Φιλιππίνες]; Πότε γράψαμε για τα εκατομμύρια βρέφη και μικρά παιδιά που πεθαίνουν καθημερινώς σ’ αυτές τις χώρες από «ασιτία» κι αρρώστιες; Δεν φταίνε κάποιοι για όλους αυτούς τους θανάτους; Ποιοι κρατάνε τον κόσμο πεινασμένο και εξαθλιωμένο; Ή δεν ΜΑΣ νοιάζει;
Μήπως τελικά ισχύει αυτό που τραγούδαγε ο μακαρίτης ο Πάνος Τζαβέλας “εξαιρώντας” τον “Εντιμο άνθρωπο κυρ-Παντελή”,
«...τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι;»
Ή αυτό που άδει ο Κώστας Χατζής στο “Στο διεθνές το μαγαζί”,
«Στο Διεθνές το Μαγαζί γελούσανε οι δυο χαζοί
ελέγανε αστεία
Λέγαν πως ψέμα αν θες να πεις αν θέλεις να γελά κανείς
λέγε Δημοκρατία».
Όμως για ποια δημοκρατία και για ποια δημοκρατικά ή/και ανθρώπινα δικαιώματα μπορούμε να μιλάμε όταν άνθρωποι [και δη παιδιά] πεθαίνουν από την πείνα; Ή μήπως δεν αποτελεί υποκρισία και μάλιστα μεγάλη όταν λόγω επιβολής εμπάργκο από τους Μεγάλους της Γης [σε τροφικά και φάρμακα] πεθαίνουν χιλιάδες παιδιά σε Ιράκ και Βόρεια Κορέα, για να επιτευχθεί [εκβιαστεί λέω εγώ] ο εκδημοκρατισμός(;) των χωρών αυτών;
Κι έχουμε από την άλλη διαφόρους κονδυλοφόρους [κι εδώ στην Κύπρου] να κλαυθμυρίζουν και να κατατρύχονται [ακόμα] για σταλινικά φαντάσματα. Ο κατά τ’ άλλα συμπαθέστατος και ευαίσθητος [σε τέτοια θέματα «επαγγελματίας αντικομμουνιστής» Μάριος Δημητρίου όλως παραδόξως(;) εν εφκαλεν με φωνή με ακρόαση για το θέμα! Δεν πουλούσε φαίνεται! Συνεχίζει όμως ακάθεκτος κι απτόητος την αντισταλινική του σταυροφορία! Και 200 χρόνια να περάσουν τούτοι οι τύποι εν να τα έχουν με τον “σταλινισμό” και τη Σοβιετική Ένωση! Τη σημερινή κρίση έφεραν την «τούτοι»;
Πρόσφατα ακούσαμε στις ειδήσεις [και διαβάσαμε στις εφημερίδες], για τον [νέο] λιμό στο Κέρας της Αφρικής [και δη στη Σομαλία και στα πέριξ της]. Ποιοι όμως, είναι οι υπαίτιοι [και] γι’ αυτόν τον λιμό, για τον οποίο εδώ και καιρό προειδοποιούσε ο ΟΗΕ;
Το παιδάκι στην Αραδίππου πέθανε «από ασιτία και υποθερμία» γιατί κάποιοι [συμπεριλαμβανομένης πιθανόν και της μάνας του] το παράτησαν νηστικό μέσα στο κρύο. Η Σομαλή μάνα όμως της φωτογραφίας μας δεν παράτησε το παιδάκι της, αλλά με τι γάλα να το θρέψει όταν τα στήθια της έχουν στερέψει από τη πεινά και δεν βγάζουν γάλα για να το βυζάξει; Μήπως έτσι το πετάει ή το εγκαταλείπει [μεταφορικά] κι αυτή;
Πάντως σύμφωνα με ανακοίνωση της UNICEF του 2009 [Πηγή: http://www.unicef.gr/pdfs/kosmos78.pdf]:
«Σχεδόν 9 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο, κυρίως από αιτίες που μπορούν να προληφθούν. Ο υποσιτισμός αποτελεί την κρυφή αιτία πίσω από τον ένα στους τρεις θανάτους αυτών των παιδιών. Η υγεία και η διατροφή της μητέρας είναι αλληλένδετη με τη διατροφική κατάσταση και την υγεία των παιδιών της, γι’ αυτό παρέχοντας σωστή διατροφή στις έγκυες και θηλάζουσες μητέρες είναι κλειδί για την προαγωγή της σωστής διατροφής των παιδιών.
Ο μητρικός θηλασμός είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να εξασφαλίσουμε πως τα παιδιά έχουν τη σωστή διατροφή ώστε να έχουν την καλύτερη δυνατή αρχή στη ζωή. Ειδικότερα, για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής, το μητρικό γάλα καλύπτει εξ ολοκλήρου τις διατροφικές ανάγκες του βρέφους. Σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, τα παιδιά συχνά ζουν χωρίς καθαρό νερό και συνθήκες υγιεινής. Αυτό τα κάνει ευπρόσβλητα από μολύνσεις ενώ η χρήση γάλατος σε σκόνη αυξάνει τον κίνδυνο μετάδοσης διαρροϊκών ασθενειών. Το μητρικό γάλα προσφέρει προστασία από αρκετές μολύνσεις και είναι γι’ αυτό αναντικατάστατο για τα μικρά παιδιά που ζουν κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες.»
Παράλληλα σύμφωνα με ενημέρωση από την ίδια οργάνωση:
«- Περίπου 148 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών στις αναπτυσσόμενες χώρες [ή ένα στα τέσσερα] υποφέρουν από υποσιτισμό, με παραπάνω από τα μισά να βρίσκονται στη Νότια Ασία.
- 19.000.000 βρέφη στις αναπτυσσόμενες χώρες, γεννιούνται λιπόβαρα.
- Το χαμηλό βάρος των βρεφών, που σχετίζεται άμεσα με τον μητρικό υποσιτισμό, είναι ένας βασικός λόγος για το 60 με 80% των θανάτων των νεογέννητων.
- Η υψηλή κάλυψη στις καλύτερες πρακτικές θηλασμού και ειδικά του αποκλειστικού θηλασμού κατά τους 6 πρώτους μήνες της ζωής, μπορεί να έχει τον πρώτο και μεγαλύτερο ρόλο στην επιβίωση του παιδιού, καθώς έχει την ικανότητα να αποτρέψει 1,4 εκατομμύρια θανάτους παιδιών κάτω των 5 ετών. Και αυτό τη στιγμή που τα ποσοστά του αποκλειστικού θηλασμού είναι μόλις 39% στις αναπτυσσόμενες χώρες.
- Παρά το γεγονός πως ήδη το 70% των νοικοκυριών του κόσμου, χρησιμοποιεί πλέον ιωδιούχο αλάτι, 38 εκατομμύρια νεογέννητα παγκοσμίως, παραμένουν ακόμη απροστάτευτα σε πιθανή εγκεφαλική ζημιά και σε μειωμένες μαθητικές επιδόσεις, εξαιτίας δυσλειτουργιών λόγω της έλλειψης ιωδίου, μιας κατάστασης που μπορεί ν’ αποφευχθεί με τη χρήση ιωδιούχου αλατιού.»
Και η Σομαλή Μανά εις μάτην προσπαθεί να βυζάξει το παιδάκι της!!!
Όμως τα πράματα δεν θ’ αλλάξουν από μόνα τους «έτσι νέτα σκέτα» ή στη βάση της φιλανθρωπίας από ψίχουλα των μεγιστάνων του πλούτου ή των προσπαθειών των όποιων φιλανθρωπικών ανθρωπιστικών οργανώσεων! [Έχει ένα εξαιρετικό ποίημα ο Παύλος Λιασίδης για την «φιλανθρωπία» και θα ψάξω να το βρω... Επίσης ίσως κάποια στιγμή μεταφέρω εδώ στο Blog μου και εμπειρίες φίλων γιατρών που έλαβαν μέρος σε ανθρωπιστικές αποστολές στην Αφρική]...
Τους αίτιους και ενόχους γι’ αυτά τα καθημερινά εγκλήματα κατα εκατομμυρίων παιδιών τους ξέρουμε.
Ας τους “πολεμήσουμε” έστω και με την πέννα ή/και το πληκτρολόγιο μας!
Anef_Oriwn
Κυριακή 8/1/2012
