Ανάρτηση 10/2013 [έκτακτη, ευρωπαϊκή, αντι-νεοφιλελεύθερη, αντι-λαϊκοευρωπαϊκή και εξ αναδημοσιεύσεως] – Αποσπάσματα από την ομιλία του Προέδρου στη Σύνοδο του Ευρωκοινοβουλίου…

Εισαγωγικά:

Αντί άλλης [δικής μας] εισαγωγής παραθέτουμε [αμέσως πιο κάτω] παραπολιτικό σχόλιο με υπογραφή τρία Βήτα [ΒΒΒ] που δημοσιεύτηκε στον “Πολίτη”, της Τετάρτης 16/1/2013, [στη σελ. 12]…   

“Τα πήγε καλά”

«Με ευρωπαϊκό αέρα και ύφος ήταν η ομιλία-απολογισμός του Προέδρου Χριστόφια για τη Κυπριακή Προεδρία ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου χθες. Σε αρκετά σημεία ο Πρόεδρος πέρασε και στη αντεπίθεση παραδίδοντας μαθήματα για την Ευρώπη και την Ένωση των λαών μιλώντας στη γλώσσα που μιλούν πολλοί πολίτες ειδικά εν καιρώ κρίσης. Αναφέρθηκε σε συμφέροντα τραπεζών και εταιρειών και σίγουρα θα άγγιξε συναισθηματικά όσους από τους πολίτες της ΕΕ τον άκουσαν και δη όσους κυπρίους ψηφοφόρους ενημερώθηκαν για τη χθεσινή ολομέλεια. Δεν είναι ωστόσο βέβαιο ότι είχε την ίδια απήχηση ο λόγος του μεταξύ αξιωματούχων της ΕΕ, οι οποίοι εξακολουθούν να βλέπουν μονόδρομα την εξυγίανση των οικονομικών της κάθε χώρας μέλους μέσω αβάσταχτων θυσιών».

*****************************

Προλογικά:

Ο εκ ων αντιπροέδρων του ΔΗΣΥ [έχουν πολλούς τζιειμέσα για να μεν αφήνουν κανένα(;) παραπονεμένο] και βουλευτής του Κόμματος, Λεφτέρης Κασεττοφόρου κάθε Δευτέρα έχει στην εφημερίδα “Σημερινή” δημοσιευμένο κι ένα πονεμένο πόνημα. Την περασμένη, λοιπόν, Δεύτερα, [14 του Γενάρη] έγραφε και τα εξής στο   δευτεριάτικο άρθρο του, με τίτλο “Η κρίση και ο τόπος θέλουν ηγέτη”, με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του [νεοφιλελεύθερου] Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, η οποία έγινε στη Λεμεσό την Παρασκευή 11 του μηνός:  

 «… η διεθνής στήριξη του τόπου δεν επιτυγχάνεται με αριστερές ρητορικές πομφόλυγες και με λαϊκίστικες κορώνες στις λαϊκές οργανώσεις και στα καφενεία, αλλά επιτυγχάνονται με σκληρή δουλειά και επίπονες επιτυχίες στο δύσβατο διεθνές και ευρωπαϊκό πεδίο. Στην Ευρώπη χρειάζεται να δίνονται οι μεγάλες μάχες της Κύπρου και η Σύνοδος Κορυφής απέδειξε ότι η οικονομική κρίση αλλά και η Ευρώπη θέλουν ηγέτη και ο ηγέτης που απέδειξε ότι διαθέτει κύρος, αξιοπιστία, σεβασμό, αναγνώριση, ισχύ, διασυνδέσεις και φίλους, για να βοηθήσουν την Κύπρο, είναι ο Νίκος Αναστασιάδης». [Ερώτημα: Τι πάει να πει «πομφόλυγες»]…

Και πριν τα παναΰρκα τελειώσουν τζι’  έρτει το φως της αυκής,  τζιαι πριν τα κοκόρια λαλήσουν τρις τζιαι ξυπνήσουν οι παναϋρκώτες, η προδοσία εκ των έσω ήρτεν. Η Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μανδάμ Wortmann Kool μίλησε και πάλι για «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος» στην Κύπρο. Τόσο πειστικός ήταν, λοιπόν, ο επίδοξος Πρόεδρος μας Νίκαρος Αναστασιάδης. Κι από αλληλεγγύη τρέχουν τζιαι τα ποϋνάρκα των νεοφιλελεύθερων φίλων του Νικουθκιου! 

********************************

Κυρίως θέμα – Πρόλογος:

Εξ αφορμής λοιπόν των Κασεττοφορικών και πλείστων άλλων εκ δεξιών εκπορευόμενων λαφαζανιών και επιθέσεων που δέχεται ο Πρόεδρος, αποφάσισα να παραθέσω πιο κάτω ένα επικριτικό για τους ευρωπαίους εταίρους μας, απόσπασμα από την ομιλία που ο Πρόεδρος Χριστόφιας έκαμε την Τρίτη 15 του Γενάρη στο Ευρωκοινοβούλιο στον απολογισμό του για την Κυπριακή Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Το ρεπορτάζ το αλίευσα από τη “Χαραυγή” της Τετάρτης 16 του μηνός και ανήκει στον απεσταλμένο της εφημερίδα στο Στρασβούργο Νεόφυτο Νεοφύτου… 

Βλέπετε ο Πρόεδρος αντί “κουλαφκιάζει” [κολακεύει] τους νεοφιλελεύθερους “φίλους” του Νικουθκιού τζιαι να τους κάμνει ττεμενά(δ)ες και να δηλώνει υποταγή, τους την λέει κι από πάνω. Ή όπως γράφει τζι’ ο Λεφτεράκης στο πόνημα του:  «… οι μόνοι που δεν κατανόησαν και δεν κατάλαβαν τίποτε για το σημαντικό και κορυφαίο γεγονός της Συνόδου Κορυφής, που είχε τεράστια οφέλη για τη Κύπρο, είναι οι κυβερνώντες, το ΑΚΕΛ και το εκφραστικό τους όργανο»… Και ότι «η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει να παρουσιάζεται προκλητικά στην Ευρώπη ως η χώρα με τον κομμουνιστή Πρόεδρο, και ουσιαστικά να επιλέγει την απομόνωση, αφού η Ευρωπαϊκή Αριστερά στην Ευρώπη είναι ανύπαρκτη, με μηδενική πολιτική δύναμη και δυνατότητα»…   

****************************

“Διάσταση πολιτικών αποφάσεων και τεχνοκρατικών πρακτικών”

[του Νεόφυτου Νεοφύτου, “Χαραυγή” 16/1/2013, σελ. 5 – link: http://www.haravgi.com.cy/site-article-31054-gr.php]

{Οι υπογραμμίσεις και οι χρωματώσεις είναι δικοί μου}…

“Εποικοδομητική κριτική, παρατηρήσεις και εισηγήσεις σε ό,τι αφορά την ανάγκη να διορθωθούν πράγματα και να αλλάξουν πολιτικές της Ε.Ε. για να ανταποκριθεί στις καθημερινές ανάγκες και απαιτήσεις των Ευρωπαίων πολιτών, άσκησε ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας επεσήμανε ότι ο βαθιά γραφειοκρατικός τρόπος με τον οποίο είναι θεσμικά δομημένη η Ένωση, διαβρώνει την παραγωγή ορθολογικών πολιτικών και υπάρχει σοβαρή διάσταση μεταξύ των πολιτικών αποφάσεων που λαμβάνονται στο επίπεδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε σχέση με τα όσα υλοποιούνται σε τεχνοκρατικό επίπεδο. Δεν μπορεί, είπε, να αποφασίζουμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου να επικεντρωθούμε επιτέλους, σε μέτρα ανάπτυξης και ενίσχυσης της απασχόλησης, και την ίδια ώρα οι τεχνοκράτες-εντολοδόχοι της Τρόικας να προωθούν τις ίδιες, αποτυχημένες συνταγές της μονόπλευρης και αυστηρής λιτότητας που οδηγεί εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες στη φτώχεια, την ανέχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η κατάσταση αυτή, υπέδειξε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, δίκαια απογοητεύει τους πολίτες και δημιουργείται κλίμα απογοήτευσης έναντι της Ε.Ε. που ολοένα και διευρύνεται στις κοινωνίες των ευρωπαϊκών χωρών. Η Ε.Ε., τόνισε ο Δ. Χριστόφιας, δεν μπορεί να δίνει την εντύπωση πως στηρίζει μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους τραπεζίτες. Οι πολιτικές απόλυτης ελευθερίας της αγοράς, που ισούται με ασυδοσία της αγοράς και με ελευθερία των κερδοσκόπων και των πολυεθνικών εταιρειών να επιβάλλουν στους λαούς της Ευρώπης πολιτικές λιτότητας, που πνίγουν την ανάπτυξη και διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό, επιβάλλεται να εγκαταλειφθούν. Είναι ακλόνητη πεποίθησή μου ότι οι πολιτικές μονόπλευρης λιτότητας αποτελούν εγγυημένη συνταγή αποτυχίας αφού το μόνο που πετυχαίνουν είναι να κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, επισημαίνει ο Πρόεδρος Χριστόφιας, αν θέλει να αναγνωριστεί από τα εκατομμύρια των πολιτών της ως εγγυητής σταθερότητας και ειρήνης θα πρέπει να προωθήσει, με ουσιαστικό τρόπο, την κοινωνική συνοχή στην Ένωση. Χωρίς κοινωνική συνοχή και κοινωνική δικαιοσύνη, η Ε.Ε. θα είναι μια οργάνωση κρατών χωρίς όραμα.  Η ευημερία όλων και η κοινωνική ειρήνη αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του ευγενούς οράματος των ιδρυτών της Ενωμένης Ευρώπης.

Ιδιαίτερα σήμερα που η Ε.Ε. διέρχεται μια πολύπλευρη κρίση θα πρέπει, ανέφερε ο Πρόεδρος Χριστόφια, όλοι να στραφούν στην αρχή της αλληλεγγύης, δίνοντάς της νόημα. Όχι για να εξυπηρετήσουμε, όπως κάποιοι ενδεχομένως να φοβούνται, την άκρατη δανειοδότηση του «φτωχού ευρωπαϊκού νότου από τον πλούσιο ευρωπαϊκό βορρά», αλλά για να διατρανώσουμε μέσα από διαφανείς διαδικασίες και βέλτιστες πρακτικές, πως η λέξη «Ένωση» στον τίτλο «Ευρωπαϊκή Ένωση» δεν είναι κενή περιεχομένου, αλλά έχει ουσία και μετουσιώνεται σε πολιτική πράξη μέσα από αποτελεσματικές δράσεις που κάνουν τη διαφορά για τους πολίτες. Η εντατικοποίηση του κοινού μας αγώνα, τόνισε τέλος με έμφαση ο Πρόεδρος Χριστόφιας, για μια καλύτερη Ευρώπη, πιο ανθρωποκεντρική και με πιο ορατά οφέλη για τους Ευρωπαίους πολίτες είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ και όλοι μαζί μπορούν να τα καταφέρουν”.

******************************

Σχόλιο ΕΜΟΥ του Blogοδεσπότη:

Οι πιο πάνω επικριτικές τοποθετήσεις του Προέδρου για την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν μια τεράστια πολιτική σημασία γιατί μ’ αυτές επισημαίνονται [με ιδιαίτερα διπλωματικό τρόπο] οι αδυναμίες και τα εγγενή προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως μιας ένωσης καπιταλιστικών κρατών. Αν όμως τα σημεία που έχω υπογραμμίσεις πιο πάνω, τα δούμε με αυστηρά Αριστερά ιδεολογικά κριτήρια θα διαπιστώσουμε ότι τούτα αποτελούν ευσεβοποθισμούς και όνειρα χειμερινής νυχτός! Δημιουργούν μάλιστα και ψευδαισθήσεις, αλλά και εσφαλμένες εντυπώσεις για τον πραγματικό ρόλο και τους στόχους και σκοπούς αυτής της Ένωσης – την εξυπηρετήσει των συμφερόντων των λίγων. Δεν παύουν όμως να αποτελούν ένα έμμεσο τρόπο στηλίτευσης της ίδιας της φύσης του καπιταλισμού στην ίδια την ευρωπαϊκή έδρα του…

**************************
Επίλογος: 

Όπως είπε και ο Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ [και της Ομάδας της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο] Τάκης Χατζιηγεωργίου σε ομιλία του στη Συνοδό του την περασμένη Δεύτερα 14 του μηνός:

«Δυστυχώς είναι εκπληκτικό ότι εκπρόσωποι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που ήρθαν στην Κύπρο την περασμένη εβδομάδα με ουσιαστικό στόχο τη στήριξη του Νίκου Αναστασιάδη, συνεχίζουν να υποσκάπτουν τη χώρα μας. Όπως για παράδειγμα σήμερα στην Ολομέλεια του ΕΚ όπου η βασική εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος κα Wortmann άδειασε τον Νίκο Αναστασιάδη κατηγορώντας την Κύπρο για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος».

Anef_Oriwn

[αλληλέγγυος με το καημένο το Νικούιν που τού την εστήσαν οι “φίλοι” του]

Πέμπτη 17/1/2012

****************************

Μεταγράφημα 17/1/2013:

Παραιτήθηκε τελικά [χτες] από Αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ ο Νικόλας Παπαδόπουλος! Τα ενδο-ΔΗΚΟϊκά όργανα και οι !  αντιπαραθέσεις για την ηγεσία του Κόμματος έχουν ήδη ξεκινήσει! Ε, ρε αμφισβήτηση που έχει να φάει ο Κκάρογιαν!

Anef_Oriwn

Ανάρτηση 9/2013 [έκτακτη, διεθνο-πολιτική, αραβική, αφρικανική, «εναλλακτικής πληροφόρησης» και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα κείμενο από τη “Δεφτερη Ανάγνωση” για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική…

Φίλες Αναγνώστριες,

Αγαπητοί Αναγνώστες,

Shαιρετούμεν(τε)!  

Ως εισαγωγή:

Επειδή καλό είναι να ρίχνουμε και μια ματιά τι γίνεται στα πέριξ (ΜΑΣ), τόσο στην [αραβική κι αφρικανική] γειτονιά μας, όσο και μακρύτερα, θα μεταφέρω εδώ ένα κείμενο από την τελευταία έκδοση του διαδικτυακού εβδομαδιαίου περιοδικού “Δεφτερη Ανάγνωση”, με θέμα τη πολιτική κατάσταση και τις εξελίξεις σε μερικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής…

******************************

“Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική: τριγμοί και διάχυση της αστάθειας”

[“Δεφτερη Ανάγνωση”, 15-22 Ιανουαρίου 2013 – link: http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=506]… 

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές μου}…

Η αστάθεια στον αραβικό κόσμο συνεχίζεται, ενώ διαχέεται και στην κεντρική Αφρική. Οι αντιπαραθέσεις κοσμικών και ισλαμιστών οξύνονται (τόσο στους δρόμους, όσο και ένοπλα στην Συρία) από τη μια, ενώ από την άλλη γίνονται προσπάθειες για τη διαμόρφωση νέων πόλων και κρατικών συμμαχιών, μέσα στο ρευστό σκηνικό της περιοχής. Και ετοιμάζεται και το σκηνικό για τις εξελίξεις, μετά τις εκλογές στο Ισραήλ.

Βόρεια Αφρική

Στην Τυνησία, κατά την επέτειο της εξέγερσης ενάντια στον Μπεν Αλί, έγιναν δύο συγκεντρώσεις στην πρωτεύουσα: 8.000 κοσμικοί διαδήλωσαν στο χώρο, όπου έγινε η τελική διαδήλωση που υποχρέωσε τον Μπεν Αλί να φύγει, ενώ απέναντι τους μαζεύτηκαν και 2.000 ισλαμιστές. Παρά την ένταση, δεν υπήρξαν επεισόδια. Τα συνθήματα των κοσμικών εστιάστηκαν στην κριτική του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος.

http://www.euronews.com/newswires/178714...-ben-alis-fall/

Στη Λιβύη, η κατάσταση παραμένει ρευστή με τη βία διαφόρων ομάδων να λειτουργεί ως δείγμα της αστάθειας. Πριν λίγες εβδομάδες, δολοφονήθηκε ακόμα ένας αξιωματούχος της αστυνομίας στη Βεγγάζη. Αν και οι πρώτες αναφορές συνέδεσαν τη δολοφονία με τους ισλαμιστές, μετέπειτα αναφορές έκαναν λόγο για δύο, ακόμα, πιθανούς δράστες – τους κανταφικούς ή και τον υπόκοσμο της πόλης, ο οποίος είχε έντονη δραστηριότητα στη «βιομηχανία» «προώθησης» και εκμετάλλευσης των αφρικανών μεταναστών προς την Ευρώπη. Το περασμένο σαββατοκύριακο, σημειώθηκε νέο επεισόδιο βίας στη Βεγγάζη με επίθεση στο αυτοκίνητο της ιταλικής πρεσβείας. Ανάλογα επεισόδια σημειώθηκαν πρόσφατα και στα νότια της χώρας.

Η αστάθεια στη Λιβύη, πάντως, φαίνεται να διαχέεται και στην περιοχή νότια της Σαχάρας. Ήδη το Μάλι, είναι η πρώτη χώρα που εμπλάκηκε άμεσα στη διάχυση της λιβυκής κρίσης. Από τη μια, οι Τουαρέγκ οπαδοί του Καντάφι μετέφεραν οπλισμό στις βόρειες περιοχές, όπου και εντατικοποίησαν το κίνημα διεκδίκησης αυτονομίας. Τα ίδια, όμως, έκαναν και οι αντίπαλοι τους, οι ισλαμιστές, οι οποίοι, αρχικά, συνεργάστηκαν με τους Τουαρέγκ, ενώ τώρα διαμορφώνουν τη δική τους στρατηγική δημιουργίας νέων μορφών παρατεταμένου πόλεμου, όπως στο Αφγανιστάν και τη Σομαλία. Η εσπευσμένη επέμβαση των Γάλλων για να αποτρέψουν την προώθηση των ισλαμιστών στο νότιο Μάλι, δείχνει ότι το ζήτημα αποκτά, πια, ευρύτερες γεωπολιτικές διαστάσεις. Η ανησυχία για αποσταθεροποίηση είναι, πια, υπαρκτή σε όλη τη ζώνη που καλύπτεται από το Μάλι μέχρι τη Σομαλία. Αυτή η αστάθεια, που προωθούν από την μια οι ισλαμιστές ευνοεί, από την άλλη και τις δυτικές επεμβάσεις – μια σχολή σκέψης θεωρεί, μάλιστα, ότι σκόπιμα οι δυτικοί αφήνουν (ή ακόμα και ενθαρρύνουν) την αποσταθεροποίηση για να μπορούν μετά να επεμβαίνουν. Αλλά, ακόμα και στα εσωτερικά των ξένων επεμβάσεων, υπάρχει διαφοροποίηση. Οι Αμερικανοί ετοιμάζουν στρατιωτικές δυνάμεις επέμβασης, ενώ η κινητοποίηση των Γάλλων δείχνει ότι θα διεκδικήσουν δυναμικά το χώρο επιρροής τους στις τέως αποικίες τους.

Αναζητώντας στρατηγικές συμμαχίες στην Αίγυπτο

Στην Αίγυπτο, συνεχίζεται η ασταθής ηρεμία μετά το δημοψήφισμα που κέρδισαν οι ισλαμιστές. Η κοσμική αντιπολίτευση συνεχίζει τις κινητοποιήσεις στο Κάιρο και το σαββατοκύριακο, σημειώθηκε νέο επεισόδιο αντιπαράθεσης οπαδών και αντίπαλων της κυβέρνησης. Πάντως, το θέμα, το οποίο φαίνεται να κυριαρχεί σε αυτό το στάδιο είναι το οικονομικό, καθώς η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση όσον αφορά στην εξασφάλιση δανείων για να αποτρέψει επιδείνωση της κρίσης. Το Κατάρ έκανε νέα εισφορά. Ταυτόχρονα, όμως, οι Αιγύπτιοι ισλαμιστές φαίνεται να ανοίγουν τις επιλογές τους, ελπίζοντας να παίξουν ένα ευρύτερο ρόλο στην Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν, ο διάλογος ανάμεσα στην Αίγυπτο και το Ιράν φαίνεται να προχωρεί και να δημιουργεί ένα ακόμα πόλο στο πολύπλοκο παζλ των συμφερόντων στην περιοχή.

http://www.uruknet.info/?p=m94051&hd=&size=1&l=e

Η αντιπαράθεση στη Συρία και η εμπειρία του Ιράκ

Στην ιστορική Μέση Ανατολή, η αντιπαραθεση στη Συρία, παρά τις ελπίδες των δυτικών ότι θα οδηγείτο σε σύντομη νίκη των ενόπλων που στηρίζουν, φαίνεται να οδηγείται πάλι σε αδιέξοδο. Ο Economist ξαναγύρισε στα απαισιόδοξα σενάρια για αδιέξοδο χωρίς τέλος. Στο χώρο των ενόπλων, πάντως, φαίνεται να διαμορφώνονται τάσεις που δεν ελέγχει η Δύση. Η οργάνωση Νούσρα, την οποία οι δυτικοί θεωρούν προέκταση της Αλ Κάιντα, φαίνεται να λειτουργεί αυτόνομα και το υποστηριζόμενο από τους δυτικούς «μέτωπο της αντιπολίτευσης», δεν φαίνεται να έχει τον έλεγχο των ενόπλων, ενώ πληθαίνουν και οι καταγγελίες ότι η όλη κατάσταση εξελίσσεται σε ένα είδος πλιάτσικου από διάφορες ομάδες, τις οποίες επιχορηγεί η Δύση, αλλά και τα Εμιράτα.

Από την κυβερνητική πλευρά, ο Άσσαντ έκανε νέα δημόσια εμφάνιση και προσφορά για διάλογο ενώ φαίνεται ότι η κυβέρνηση μπορεί να αντέξει τις πιέσεις. Στο εξωτερικό, φαίνεται να υπάρχουν διάφορες πρωτοβουλίες για κάποιου είδους συμβιβασμό. Οι Αμερικανοί, μάλλον, ανησυχούν, καθώς δεν ελέγχουν τους ενόπλους στη Συρία, ενώ οι Ρώσοι φαίνονται να είναι πιο άνετοι, βλέποντας ότι έχουν διαπραγματευτικά ατού και ζητώντας από την «αντιπολίτευση» να προτείνει «ιδέες», θεωρώντας ωστόσο την αποχώρηση του Άσσαντ ως μη διαπραγματεύσιμη θέση.

Ένα στοιχείο που φαίνεται να ανησυχεί τους δυτικούς είναι, εμφανώς, η αποτυχία της επέμβασης στο Ιράκ. Παρά την εισβολή του 2003 και την αρνητική εικόνα, που συνόδευσε τόσο την εισβολή, όσο και την αδυναμία των ΗΠΑ να επιβληθούν στην πολύμορφη - έστω και διασπασμένη - ιρακινή αντίσταση, οι ΗΠΑ φαίνεται να βρίσκονται πια μπροστά σε ένα αδιέξοδο, ακόμα και να ασκήσουν μια υποτυπώδη επιρροή. Είναι σαφές ότι η ιρακινή σιητική κυβέρνηση προτιμά τις πολυμερείς συμμαχίες - με κύριο συνεργάτη το Ιράν - παρά την εξάρτηση και σε αυτό το πλαίσιο, όπως παρατηρούν διάφοροι «οι ΗΠΑ περιθωριοποιούνται όσο περνά ο καιρός».

http://www.euronews.com/newswires/176581...elined-in-iraq/

Στο εσωτερικό του Ιράκ, πάντως, η ένταση παίρνει διάφορες μορφές. Οι σουνίτες φαίνεται να κινητοποιούνται έντονα ενάντια την κυβέρνηση – και ο ηγέτης των λαϊκών ισλαμικών τάσεων στην σιητική κοινότητα, ο Μ. Σαντρ, εξέφρασε, πρόσφατα, τη συμπάθειά του στις κινητοποιήσεις, προειδοποιώντας τον πρωθυπουργό. Η στάση του Σαντρ είναι σημαντική – η τάση που εκπροσωπεί στηρίζει την κυβέρνηση στη βουλή, αλλά κατά τη διάρκεια της αντί-αμερικανικής αντίστασης συνεργάστηκε και με την σουννιτική αντίσταση μέχρι το 2005. Ακολούθως, οι Αμερικανοί τους χρησιμοποίησαν σε ένα βαθμό για να προκαλέσουν τον εμφύλιο του 2006. Αποτελεί, με αυτήν την έννοια, ένα σημαντικό βαρόμετρο, καθώς εκφράζει μεν μια ισλαμική τάση, αλλά μέσα στο σιητικό Ισλάμ εκφράζει και την πιο εθνική-ιρακινή τάση. Ο πατέρας του κατά την διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ είχε μείνει στο Ιράκ.

Εκλογικές τάσεις στο Ισραήλ, καθώς ο Ομπάμα στέλλει έμμεσα μηνύματα στον Νετανιάχου

Η άλλη εστία ρευστότητας φαίνεται να είναι το Ισραήλ. Στις εκλογές, φαίνεται ότι θα επικρατήσει ο δεξιός συνασπισμός, αλλά υπάρχουν δύο τάσεις με αυξητικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις: το εργατικό κόμμα με νέα πρόσωπα-υποψήφιους τους ηγέτες του νεολαιίστικου κινήματος για το «κοινωνικό κράτος» φαίνεται να επανακάμπτει από την κρίση, την οποία περνούσε την τελευταία δεκαετία, ενώ εμφανίστηκε δυναμικά στην ακροδεξιά ένα νέο κόμμα που απειλεί τα ποσοστά του συνασπισμού του Νετανιάχου.

Ο μεγαλύτερος, ωστόσο, πονοκέφαλος για την ισραηλιτική ηγεσία φαίνεται να είναι ο Ομπάμα. Ο νέος Υπουργός Άμυνας φαίνεται να είναι ένας από τους λίγους αμερικανούς πολιτικούς, που εκφράστηκαν και αρνητικά για το Ισραήλ και το ισραηλιτικό λόμπι. Βέβαια, μπροστά στις επικρίσεις έδωσε τις διαβεβαιώσεις στο λόμπι. Αλλά, η επιλογή του Ομπάμα, σαφώς έχει να κάνει και με τις ευρύτερες προθέσεις του, που δεν φαίνεται να περιλαμβάνουν ούτε πόλεμο με το Ιράν, ούτε σκλήρυνση των θέσεων απέναντι στους Παλαιστίνιους.

http://www.counterpunch.org/2013/01/11/h...or-the-defense/

Οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται, επίσης, σε αναμονή, καθώς αναμένονται νέες διεθνείς πρωτοβουλίες αφού στο εσωτερικό φαίνεται να υπάρχει μια σκλήρυνση θέσεων (ιδιαίτερα στο Ισραήλ μετά την έστω και έμμεση αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους), ενώ στο εξωτερικό αυξάνονται οι φωνές επίκρισης για την στάση του Ισραήλ. Την περασμένη βδομάδα, είχαμε και μια αυτόνομη κίνηση ομάδας Παλαιστίνιων, που αποφάσισε να υιοθετήσει την πρακτική του occupy και να διεκδικήσει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού χωριού - σε αντιδιαστολή με τους ισραηλιτικούς οικισμούς εποίκων - σε μια αμφιλεγόμενη ζώνη. Ο Νετανιάχου διέταξε την επέμβαση της αστυνομίας, παρά μια αντίθετη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Προφανώς, η δικαιοσύνη δεν είναι εφαρμόσιμη για όλους.

****************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Blogοδεσπότη:

Για το Μάλι και μερικά άλλα συναφή γεωγραφικά [της Αφρικής] ίσως αφιερώσω μια special ανάρτηση…

Όμως εκείνο που ΔΕΝ καταλάβω, ΕΓΩ [ο dieselο-κίνητος], είναι πώς τα ταιρκάζουν «τούτοι» οι Δυτικοί [άγγλοι, γάλλοι, αμερικάνοι και λοιποί], που την μια να βουρούν να ανατρέψουν κοσμικά αραβικά καθεστώτα, όπως στην Αίγυπτο, τη Τυνησία και τώρα στη Συρία [που σίγουρα δεν ήταν/είναι περισσότερο δικτατορικά από εκείνα της Σαουδικής Αραβίας, του Μπαχρέιν και της Υεμένης] και μάλιστα να αποδέχονται με ελαφριά τη καρδία και χωρίς πολλές σκέψεις την άνοδο των ισλαμιστών ακόμα και φονταμενταλιστών στην εξουσία [τι έγινε με τον περιβόητο  «πόλεμο κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας»;], και από την άλλη να τρέχουν στο Μαλί να πολεμήσουν τους [εκεί ισλαμιστές]…

Αν τωρά ΕΓΩ πω ότι τούτα ούλλα εν ιμπεριαλιστικές απροκάλυπτες και χωρίς προσχήματα [και κατά το δοκούν και κατά που συμφέρει] επεμβάσεις στα εσωτερικά άλλων χωρών [δηλ. για την υπεράσπιση και διαφύλαξη των εκεί ιμπεριαλιστικών συμφερόντων], ΕΣΕΙΣ τότε εν να με πείτε «δογματικό παλαιο-κομμουνιστή», αλλά ποιος ΣΑΣ ακούει… Η αλήθεια εν τούτη που περιέγραψα πιο πάνω, κι άστε τους άλλους να λένε πως «ΕΓΩ επιμένω να πιστεύω πως ζούμε σε ένα κόσμο που ταιριάζει με την ιδεολογία μου»…      

Για το copy paste και τα λοιπά

Anef_Oriwn

[πολίτης του Κόσμου – “κοσμοπολίτης”]

Τετάρτη 16/1/2013

Ανάρτηση 8/2013 [έκτακτη, σύντομη, προεκλογική, τηλεοπτική, debate-ιακή, περί της οικονομίας κι αποκαλυπτική] – “Το ντέρμπυ είναι στημένο” κι από πριν κανονισμένο…

Δευτέρα 14/1/2013 – 9:20 μ.μ.

Αγαπητές Αναγνώστριες,

Φίλοι Αναγνώστες,

Κάθομαι στο σπίτι μπροστά από την τηλεόραση, όπως προφανώς και πολύς άλλος κόσμος και παρακολουθώ το πολυδιαφημιζόμενο πρώτο debate μεταξύ των τριών βασικών υποψήφιων/διεκδικητών της Προεδρίας [του Σταύρου Μαλά, του Νικουθκιού και του Λιλλήκα]… Σίγουρα θα υπάρξουν και debates μεταξύ των μη επικρατέστερων υποψηφίων [όπως ας πούμεν, της Μακαρίας, της Πραξούλας, του Λάκη του ΛΑΣΌΚου, του ΕΛΑΜίτη υποψηφίου – παρεμπιπτόντως εκπρόσωπος Τύπου του εν να ‘ν’ ο Μαλένης;], αλλά θα ήταν πολύ ενδιαφέρον… 

[Άστε που δεν πιστεύω ότι τα debates δεν προσφέρουν οτιδήποτε, παρά μόνο ένα extra εισόδημα στους δημοσιογράφους που συμμετέχουν και αύξηση του οπαδισμού των ψηφοφόρων, έστω και αν ο δικός τους κάνει κακή εμφανιση, όπως απόψε ο Αναστασιάδης]…

Πάντως η πρώτη εντύπωση μου, με βάση τα όσα έχω δει μέχρι τώρα [9:45 μ.μ.], είναι ότι το “Το ντέρμπυ είναι στημένο” κι από πριν κανονισμένο και καθόλου σωστά διαιτητευμένο! [Οι “διαιτητές” δημοσιογράφοι παίζουν πελλον  για τις παρεμβάσεις που κάμνει το Νικούιν, διακόπτοντας τους άλλους δύο υποψήφιους όταν μιλούν, και δη ο Στ. Μαλάς εκτρέποντας τον έτσι από αυτά που έχει κατά νουν να πει, ενώ τους κοιτάζει και επιτιμητικά. “Ο νούρος του shύλλου εν τζιαι ισσιώννει”! Όταν αύριο εν να ‘ν’ Πρόεδρος – μη κακό μας!- έτσι εν να λειτουργεί; Θ’ αφήνει άλλους να μιλούν;]…    

Να σημειώσω ότι το debate άρχισε με ερώτηση από την Κενεβέζενα στον Αναστασιάδη και αφορούσε το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων των Ημικρατικών Οργανισμών, κάτι που απαιτεί και η ομοϊδεάτισσα Μέρκελ και κατά πόσο «τούτος» [αν εκλεγεί Πρόεδρος] θα προχωρήσει σ’ αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις.  Και ώ του θαύματος! Ο κος Αναστασιάδης είχε που πάνω που πάνω στις σημειώσεις του τι περιλαμβάνεται στο συμφωνηθέν Μνημόνιο για τις ιδιωτικοποιήσεις και ΜΑΣ το διάβασε. Σίγουρα δεν ήταν μάγος για να ξέρει ποια ήταν η πρώτη ερώτηση για να το έχει εκεί πρόχειρα μπροστά του! Εσείς τί λέτε;

[Πάντως το Νικούιν καταβάλλει προσπάθειες μεγάλες για να ΜΑΣ πείσει ότι δεν έχει δηλώσει υποταγή στην Μέρκελˑ την «υποταγή» την ονομάζει «αξιοπιστία»… Από την άλλη ο Λιλλήκας προσπαθεί να ΜΑΣ πείσει ότι θα έχουμε σύντομα κέρδη από το Φυσικό Αέριο]…

Οι ερωτήσεις προς τον Σταύρο Μαλά περιστρέφονται γύρω από τι έκαμε ή τι δεν έκαμε η Κυβέρνηση Χριστόφια, προφανώς σε μια προσπάθεια του να τον κάνουν να φανεί απολογητικός, αλλά και για να περιοριστεί έτσι ο χρόνος του να αναλύσει τις δικές του θέσεις. Χαρακτηριστικά ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος ξεκίνησε την ερώτηση του με την εξής αφοριστική τοποθέτηση: «Η κυβέρνηση Χριστόφια έφερε ρεκόρ ανεργίας, έφερε φτώχεια, έφερε συσσίτια…». Μα καλά ρε Βίκτωρα, η Κυβέρνηση Χριστόφια τα ‘φερε αυτά, κι όχι η γενικότερη κρίση στην Νότια Ευρώπη; Μήπως ο Χριστόφιας φταίει και για την ανεργία του 25% στην Ισπανία και για τα προβλήματα φτώχειας στην Ελλάδα, ή τα προβλήματα των τραπεζών στην Ιρλανδία,  ή για την επιβολή μέτρων λιτότητας στην Πορτογαλία και την Ιταλία;   

Ποιος, λοιπόν, θα μου βγάλει την ιδέα ότι “το ντέρμπι [ΔΕΝ] είναι στημένο”;  

Anef_Oriwn

[αντι-debate-ικός]

Δευτέρα 14/1/2013 – 10:45μ.μ.

****************************

Υστερόγραφα 14/1/2013 – 11:20 μ.μ.: 

1. Στο στούντιο του ΡΙΚ έχουν μαζευτεί τρεις οικονομολόγοι [Καζαμίας, Αλωνεύτης και Σπανός] για να κρίνουν μετά τι θα πουν οι τρεις υποψήφιοι για την οικονομία. Εδώ θα σταθώ σε 2-3 σημεία, που είπε εισαγωγικά και προκαταρκτικό  Αντρέας Αλωνεύτης  [πρώην Υπουργός Άμυνας επί Βασιλείου]...
Ο κος Αλωνεύτης είπε πως είναι αναγκαίο όπως  «οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου ομονοήσουν» για να σωθεί ο τόπος [στην ουσία εννοούσε να σωθεί το σύστημα και οι τράπεζες] κι έκανε αναφορά στον Ομπάμα που διόρισε Ρεπουμπλικάνο Υπουργό Οικονομικών. Μα καλά πόση διαφορά έχουν οι Ρεπουμπλικάνο που τους Δημοκρατικούς;
Περιττό να αναφέρω ότι ο κος Αλωνεύτης είπε ότι η υπογραφή του Μνημονίου είναι επιτακτική ανάγκη, ενώ ο Μιχάλης Σπανός έκαμε προσπάθεια να τρομοκρατήσει τον κόσμο λέγοντας ότι έχουμε ήδη πτωχεύσει!

2. Σε διαφήμιση για το debate την οποία παρακολούθησα σήμερα στο “Mega” στη μισή οθόνη προβαλλόταν ο Αναστασιάδης και στην υπόλοιπη μίση οι άλλοι δυο υποψήφιοι, Μαλάς και Λιλλήκας. Ακολούθως προβλήθηκε δυο φορές ο Αναστασιάδης στη μισή οθόνη και στην αλλή μισή, τη μια φορά ο Μαλάς και την άλλη ο Λιλλήκας… 
Και μετά μού λέτε ότι το ντέρμπι δεν είναι στημένο… 
Άιντε ρεεε!!!

3. Ο κος Αναστασιάδης γιατί μίλα πως έχει και τη στήριξη των ΕΥΡΩΚΟ-κων και των Οικολόγων; Έχει κάμει υπόγειες συμφωνίες μαζί τους; 

4. [15/1/2012 – 12:15 μ.μ.] – Υπουργός Οικονομικών του κου Αναστασιάδη θα είναι μάλλον ο Αντρέας Αλωνεύτης… Δήλωσε απόψε στη συζήτηση στο στούντιο του ΡΙΚ μετά το debate: «Υποστηρίζω την κυρία Μέρκελ γιατί είναι ένας πραγματικός εταίρος»!!!  Να ΣΑΣ ζήσει η Μερκέλα ΣΑΣ!

Anef_Oriwn

Ανάρτηση 7/2013 [Αριστερή, (δι)ερωτηματική, απορούσα, (επι)κριτική, προβληματιζόμενη, αντι-νεοφιλελεύθερη, αντι-ισοπεδωτική] – Ερωτήματα και απορίες προς εξ Αριστερών* φίλους και συντρόφους (αυτούς που μιλούν ισοπεδωτικά για τα ΑΚΕΛ)…

{ * - Επεξηγηματική σημείωση:

Με τους άλλους, τους εκ δεξιών, ή/και εθνικιστικώς (πλέον) ορμώμενους πρώην “συντρόφους”,  που κατακεραυνώνουν το ΑΚΕΛ (στην ουσία ξερνούν όξος και χολή εναντίον του), προσπαθούν να πείσουν ότι «το ΑΚΕΛ έχει φτάσει στα όρια του», ή διερωτούνται (δήθεν) αν «το ΑΚΕΛ είναι Αριστερά», (προφανώς για τους ιδίους έπαψε να είναι από τότε που οι ίδιοι το εγκαταλείψαν, ή αποχώρησαν, ή αποστασιοποιήθηκαν ή διαγράφηκαν απ’ αυτό  - ρίξτε, ας πούμε, μια ματιά στα γραπτά του “αριστερού” Κυριάκου Τζιαμπάζη), θα ασχοληθώ κάποια άλλη στιγμή}…

*******************************

Εισαγωγικά:

Δεν ξέρω αν γίνομαι φορτικός [αν κάποιου έχουν βαρεθεί το θέμα, ας μην συνεχίσουν παρακάτω], αλλά ελάτε που δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω… Ίσως όμως «να φταίει και το ξερό μου το κεφάλι», που ως φαίνεται κάποια πράγματα δεν τα πιάνει γι’ αυτό και δεν τα καταλάβει! Είναι βλέπετε και λειψές και περιορισμένες οι γνώσεις μου  πάνω σ’ ό,τι είπαν κ’ έγραψαν οι θεμελιωτές της Κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας [κλασικοί και σύγχρονοι]. Πόσα να μελετήσω και να συγκρατήσω κι εγώ! Άντε, καμιά ντουζίνα πράματα από τον Μαρξ [με πρώτο και καλύτερο το ότι «η ύλη είναι το πρωτεύον», ή ότι «η Ύλη καθορίζει το Είναι» - ίσως γι’ αυτό τζι’ ο παρέας ο Λινός λαλεί μου ότι “μαρξίζω”], 2-3 από τον Λένιν [κυρίως την ανάλυση του για τον Ιμπεριαλισμό] και ένα – ενάμισι από κάποιους άλλους, όπως ο Τρότσκι, ο Στάλιν [τον ορισμό του για το έθνος], ο Δημητρώφ…

Με αυτά, λοιπόν, τα λίγα που γνωρίζω και κατέχω, προσπαθώ να ερμηνεύσω τον κόσμο και το πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι [γεγονότα, εξελίξεις, συμβάντα] και ως είναι φυσικό συχνά να ΜΟΥ προκύπτουν ερωτήματα και απορίες. Κι αφού ξερόλας δεν είμαι, καταλήγω να πέφτω σε περισυλλογή βαθειά και προβληματισμούς ατέλειωτους. [Λαλείτε να ‘μαι και προβληματικός;]…

***************************

Επί του θέματος:

Αλλά για να μην μείνουμε μόνο σε γενικολογίες και αοριστολογίες, ας πάμε και σε μερικά [κατά τη γνώμη μου] παραδείγματα αντιφατικού αριστερού λόγου και διάστασης  μεταξύ θεωρίας και πράξης, από μέρους διαφόρων εξ Αριστερών φίλων:  

1. Σε ανακοίνωση της, η ΕΡΑΣ Λεμεσού κάλεσε τον κόσμο σε συγκέντρωση  διαμαρτυρίας [για χτες Παρασκευή το απόγευμα] “Ενάντια στο Ευρωπαϊκό (Αντί)Λαϊκό Κόμμα”, στο χώρο σύναξης των εκπροσώπων του, κάπου έξω από τη Λεμεσό… Ως γνωστόν σ’ αυτήν την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματο [Ε.Λ.Κ.] που φιλοξενήθηκε από τον ΔΗΣΥ [και τον επίδοξο Πρόεδρο της Δημοκρατίας κον Αναστασιάδη – Πρόεδρο του ΔΗΣΥ] παρευρεθήκαν μεταξύ άλλων και η καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, το Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και αρχηγοί κομμάτων και ηγέτες κρατών, όπως ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς… Η Σύνοδος πραγματοποιήθηκε υπό τη σκιά των επανειλημμένων επιθέσεων αξιωματούχων κομμάτων και μέσων μαζικής ενημέρωσης της Γερμανίας για το ζήτημα της επικείμενης (μη) ψήφισης του Μνημονίου της Κύπρου από το γερμανικό Κοινοβούλιο, των δηλώσεων της Μέρκελ για την ανάγκη ιδιωτικοποιήσεων Ημικρατικών Οργανισμών και τις κατηγορίες για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στην Κύπρο. [Τώρα γιατί το Νικούιν δεν είχε – υποτίθεται – καταφέρει μέχρι χτες να “πείσει” τους ομοϊδεάτες τους στο ΕΛΚ για να επιδείξουν “στήριξη” και “αλληλεγγύη” προς την Κύπρο, μόνο οι ίδιοι ξέρουν τι κόλπα παίζουν! Σίγουρα όμως μέσα από τις συγκεκριμένες δηλώσεις αναδεικνύεται το πασιφανές: ότι «τούτος» συμφωνεί με τις νεοφιλελεύθερες μεθοδεύσεις των ομοϊδεατών του στην Ευρώπη! Πάντως οι αποκαλούμενοι “Λαϊκοί” της Ευρώπης εξέφρασαν τελικά την στήριξη τους προς αυτόν – κι όχι και προς την Κύπρο - καθώς τον προτιμούν για νέο Πρόεδρο. Σίγουρα θα ‘χουν απηυδήσει με τον «Κομμουνιστή Χριστόφια», που έχει το θράσος να τους αποκαλεί και «κλεφταράδες» και ο οποίος «έχει χάσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρεπείας» - κατά τον Κασουλίδη- γιατί προφανώς δεν υπακούει στα κελεύσματα τους]…

Όπως είπε σήμερα κι ο Σταύρος Μαλάς «οι ομοϊδεάτες του κ. Αναστασιάδη δεν ήρθαν ως φίλοι της Κύπρου, αλλά πρόσφεραν, όπως χαρακτηριστικά είπαν, ένα “πικρό φάρμακο” ως λύση του προβλήματος, όμοιο με αυτό που έδωσαν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και στις άλλες χώρες, με τραγικές κοινωνικές συνέπειες»...  

Και επιστρέφω την ανακοίνωση της ΕΡΑΣ, η οποία μεταξύ άλλων έλεγε και τα εξής:  

«Μπροστά στα σχέδια τόσο της συντηρητικής και φιλελεύθερης ελίτ, όσο και του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, απαντάμε με μαζικές και δυναμικές κοινωνικές διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις. Πάμε κόντρα στις συντηρητικές και φιλελεύθερες πολιτικές, που τοποθετούν τα ιδιωτικά συμφέροντα και τα επιχειρηματικά κέρδη πάνω από τον άνθρωπο και την κοινωνία. Ακριβώς επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι οι ζωές και το μέλλον μας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφεθούν έρμαιο στις ορέξεις της οποιασδήποτε αντιδραστικής ελίτ και του κεφαλαίου».

Όμως συντρόφια ΕΡΑΣίτες, εγώ gamoto [είπαμε τζιόλας]  έχω απορίες. Και διερωτούμαι πώς αλήθεια θα εκφραστεί και στην πράξη μεθαύριο στις Προεδρικές εκλογές, η διαμαρτυρία, η αντίδραση και η αντίσταση σας προς αυτές «τις συντηρητικές και φιλελεύθερες πολιτικές, που τοποθετούν τα ιδιωτικά συμφέροντα και τα επιχειρηματικά κέρδη πάνω από τον άνθρωπο και την κοινωνία»; Πώς θα εκφράσετε την άρνηση και διαμαρτυρία σας προς τον εκπρόσωπο του νεοφιλελεύθερου Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στην Κύπρο και υποψήφιο για την Προεδρία,  κον Αναστασιάδη; Μήπως με την αποχή ΣΑΣ από την εκλογική διαδικασία;

Φωτογραφίες από την εκδήλωση διαμαρτυρίας της ΕΡΑΣ θα βρείτε εδώ...  

2. Αυτή όμως η απορία μου αποτελεί συνέχεια κι άλλων αποριών μου που έχουν σχέση με το κυπριακό και τις συνομιλίες Χριστόφια – Ταλάτ για εξεύρεση λύσης διευθέτησης του. Κατ’ αρχάς να σημειώσω ότι οι εξ Αριστερών σύντροφοι σωστά κρίνουν πως «ο στόχος της Τρόικας δεν είναι η διόρθωση των πραγματικών προβλημάτων της κυπριακής οικονομίας, αλλά η “ομηρία” ενός ακόμη λαού, ο οποίος για δεκαετίες θα είναι δεσμευμένος να ξεχρεώνει τη λαιμαργία και τους κακούς υπολογισμούς των golden boys που κατέστρεψαν την οικονομία της χώρας»...

 Όμως, [διερωτούμαι και πάλι έμπλεος αποριών], αυτή η [πιο πάνω] τοποθέτηση δεν έρχεται σε αντίφαση με την προ μερικών χρόνων ένθερμη στήριξη, από την πλειοψηφία των συντρόφων αυτών, του Σχεδίου Ανάν; Το συγκεκριμένο σχέδιο δεν θα έθετε [με πρόνοιες του] σε ανάλογη “ομηρία” τον κυπριακό λαό; Δεν θα τον πρόσδενε για καλά στο ιμπεριαλιστικό άρμα και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή; Κι αν η συμφωνία της σημερινής κυπριακής [Αριστερής] Κυβέρνησης με το Ισραήλ για συνεκμετάλλευση του φυσικού αερίου θεωρηθεί πολιτικά και ιδεολογικά ανεπίτρεπτη για ένα Κόμμα της Αριστεράς, γιατί να μην ίσχυε [τότε] το ίδιο και για τυχόν αποδοχή του ιμπεριαλιστικού Σχεδίου Ανάν από το ΑΚΕΛ;

Πέραν τούτου… Κατά την περίοδο των συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ αυτοί οι εξ Αριστερών σύντροφοι [σε συγχορδία με τους εκ Δεξιών φιλελεύθερους Επανενωσίτες και διάφορους άλλους, πρώην ΑΚΕΛικούς, εραστές της Κληριδικής πολιτικής] ασκούσαν έντονη και ισοπεδωτική κριτική στον Πρόεδρο γιατί δεν προχωρούσαν οι συνομιλίες. Στην ουσία εγκαλούσαν τον Πρόεδρο [αλλά και το ΑΚΕΛ] για δογματισμό και συντηρητικότητα ακόμα και για εθνικισμό, χωρίς ποτέ να συγκεκριμενοποιούν τι θα ‘πρεπε να ‘χε αποδεχτεί από τις θέσεις της τουρκικής πλευράς. Την ίδια ώρα σαφώς παραγνώριζαν την άτεγκτη κι αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας και την έλλειψη της όποιας διάθεσης από μέρους της για εξεύρεση λύσης, αλλά και την ύπαρξη αντιδράσεων από την τουρκοκυπριακή Δεξιά και τους «εθνικιστές βόρεια» στην προοπτική επανένωσης του τόπου μας.

Έγραφε χαρακτηριστικά ο αγαπητός Gregoris τον Γενάρη του 2010:«… ο Χριστόφιας έσιει τεράστιες ευθύνες, πιο πολλές ίσως που τον Τάσσο για το 2004. αν δεν το λύσει τωρά, θα μείνει στην ιστορία ως ο τσιμεντωτής της διχοτόμησης»… [Οι ευθύνες της Τουρκίας τι απέγιναν; Γιατί άφηναν στο απυρόβλητο την Τουρκία και τον Ταλάτ που συνεχώς παλινδρομούσε;]…

Αν θυμάστε μάλιστα, κάποιοι είχαν χειροκροτήσει και την νέο-πεφωτισμένη Ξένια, όταν η τελευταία σε εκδήλωση της Πλατφόρμας Εκπαιδευτικών είχε εξισώσει τις επαναπροσεγγιστικές εκδηλώσεις της ΕΔΟΝ με τουρκοκυπριακές αριστερές νεολαιίστικες οργανώσεις στο Τρόοδος, με εκείνες του ΕΛΑΜ! Θθου Κύριε, φυλακή το στόματι μου! [Είδετε όμως τους “συναγωνιστές” φιλελεύθερους, που έγιναν τελικά νεοφιλελεύθεροι, όταν είδαν τα συμφέροντα τους να κινδυνεύουν!]…

***************************
Επίλογος:   
Έτσι που λέτε με τους φιλελεύθερους επαναπροσεγγιστές! Εξαπολύσαν τα ούλλα τελικά! Έχουν ταχθεί αναφανδόν κι απροκάλυπτα με τον νεοφιλελευθερισμό του ΔΗΣΥ και του Αναστασιάδη [όχι πώς επάψαν καμιά φορά να είναι θιασώτες του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου] και κάμνουν τζιαι τες πάπιες για την απάλειψη της Ομοσπονδίας από το εκλογικό πρόγραμμα του Αναστασιάδη! Οι εξ αριστερότερα του ΑΚΕΛ επαναπροσεγγιστές, πώς αντιδρούν,  ή/και πως δίνουν αρνητική ψήφο [μια και θα έχουμε και εκλογές] σ’ αυτά; Δια της βροντερής αποχής τους;    

Anef_Oriwn
[αντι-νεοφιλελεύθερος, επαναπροσεγγιστής, αλλά όχι απέχων]
Σάββατο 12/1/2013

**************************************
Υστερόγραφον 12/1/2013 – 7:00 μ.μ.    
Με το ίδιο περίπου θέμα ασχολήθηκε και ο φίλος ο Νέος σ’ έναν νέο [αρκετά ενδιαφέρον] κείμενο του στο Blog του, με τίτλο “Η διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ, οι κριτικοί της και οι πλάτες στον Αναστασιάδη”… Ούτε συνεννοημένοι να ‘μασταν!!!  
Επίσης θα ‘θελα να ΣΑΣ παραπέμψω και σε ένα επίσης ενδιαφέρον, αλλά και ασυνήθιστα μακροσκελέστατο κείμενο του φίλου Aceras στο Blog “Epanenosi”, με τίτλο “Επανένωση 2013”... 
Καλά διαβάσματα!

Anef_Oriwn

Ανάρτηση 6/2013 [προγραμματισμένη, ελλαδική, Αριστερή, ΚΚΕ-δικη, προσυνεδριακή και εξ αναδημοσιεύσεως] – Ένα κείμενο από το ελλαδικό “ΠΟΝΤΙΚΙ” για το ΚΚΕ και τις πολιτικές του…

Απαραίτητες εισαγωγικές διευκρινήσεις: 

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια [από τότε που ήμουν ακόμα μαθητής και στρατιώτης και μετά φοιτητής στο εξωτερικό] παρακολουθούσα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσοχή τα τεκταινόμενα στο ελληνικό Αριστερό κίνημα και δη στο ΚΚΕ. Θεωρώ ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας έχει μια πολύ πλούσια και λαμπρή ιστορία γεμάτη καταξιωμένους αγώνες. Τούτο αποτελεί την κύρια αντικαπιταλιστική πολιτική δύναμη στην Ελλάδα και παρά τα χαμηλά του εκλογικά ποσοστά, πιστεύω ότι χαίρει πολύ μεγαλύτερης εκτίμησης ανάμεσα στον κόσμο και δη τους έλληνες εργαζόμενους. Πάντοτε χαίρομαι με τις επιτυχίες του, λυπούμαι όμως και με τις αποτυχίες του. Τελευταία μάλιστα με στενοχωρεί ιδιαίτερα μια τάση που υπάρχει για αυτο-απομόνωση κι αυτο- περιθωριοποίηση του Κόμματος, κάτι που αντανακλάται [αρνητικά] και στα εκλογικά αποτελέσματα. Όσο κι αν εκεί στο ΚΚΕ συνηθίζουν να υποβαθμίζουν τις εκλογές και γενικότερα τους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς, τα χαμηλά εκλογικά ποσοστά του Κόμματος σε συνδυασμό με τις επιθέσεις που δέχεται αλλά και η πολιτική του να απορρίπτει την προοπτική συμμαχιών και συνεργασιών [εκλογικών ή/και άλλης φύσεως] με άλλες συνιστώσες της ελληνικής Αριστεράς, τείνουν [δυστυχώς] να περιορίσουν τον πολιτικό του ρόλο στα ελληνικά κοινωνικοπολιτικά δρώμενα. 

************************

Προλογικά:

Μέσα στον Δεκέμβρη δόθηκαν στη δημοσιότητα και οι “Θέσεις” της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο του που θα γίνει τον ερχόμενο Απρίλη. Τούτες κυκλοφόρησαν σε ειδικό ένθετο βιβλιαράκι με τον “Ριζοσπάστη”, την Κυριακή 19/12/2012, το οποίο εξασφάλισα και μελέτησα σε μεγάλο βαθμό. Μετά δε την πρώτη ανάγνωση του έγραψα [στα πρόχειρα] και δυο σημειώματα τα οποία θα επεξεργαστώ περαιτέρω και θα τα δημοσιεύσω σε ευθετότερο χρόνο. Το ένα αφορά το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα και τα όρια του και το άλλο το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα και τις εσωτερικές του διαφοροποιήσεις πάνω σε σημαντικά θέματα.

Σήμερα θα περιοριστώ στην αναδημοσίευση από την εβδομαδιαία [εκδίδεται κάθε Πέμπτη] ελληνική πολιτική σατιρική εφημερίδα “Το Ποντίκι” [ΚΑΜΙΑ σχέση με την κυπριακή ΠΟΝΤΙΚΟ-φυλλάδα] ένα άρθρο με τίτλο “Ποδαρικό με αντιπαραθέσεις”. Τούτο καταπιάνεται με την εσωτερική κατάσταση του ΚΚΕ και τα προβλήματα και αδιέξοδα του ένεκα των χαμηλών ποσοστών του. Κάποιοι πιθανόν να θεωρήσουν το κείμενο ως ανυπόστατο, ή/και κακεντρεχές, ή/και χαιρέκακο, ή/και εχθρικό. Εγώ απλώς θα το θέσω για προβληματισμό και χωρίς δικά μου σχόλια. Θα διερωτηθώ όμως μήπως και αναδεικνύει κάποιες αλήθειες και υπαρκτά προβλήματα που πρέπει να ειδωθούν πέραν και μακράν από δογματισμούς και καχυποψίες;   

********************************

“Ποδαρικό με αντιπαραθέσεις

Φουρτούνες στο ΚΚΕ από τις πολιτικές του επιλογές και τα οικονομικά του

Η εκλογική ήττα και η στρατηγική του Περισσού”

[“ΠΟΝΤΙΚΙ”, Πέμπτη 3/1/2012, σελ. 11, link: http://new.topontiki.gr/article/46726/Podariko-me-antiparatheseis]

{Τα μαύρα bold είναι του κείμενο ενώ οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις δικές μου}…

«Η κινητήρια δύναμη των θετικών εξελίξεων δεν είναι μόνο η αγανάκτηση και οργή για τα μεγάλα, ασήκωτα και υπαρκτά οξυμμένα προβλήματα», αλλά «και η συνειδητοποίηση της βαθύτερης ρίζας και αιτίας των προβλημάτων». Αυτό ήταν το μήνυμα της Αλέκας Παπαρήγα για τη νέα χρονιά, ενώ το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του κόμματος υπόσχεται ότι «το ΚΚΕ θα δώσει όλες τις δυνάμεις του για να γίνει το 2013 η χρονιά λαϊκής χειραφέτησης, αναζωογόνησης και ανασύνταξης του εργατικού λαϊκού κινήματος».

Ωστόσο το ΚΚΕ δεν διέρχεται και την καλύτερη φάση του, αντιθέτως κάνει ποδαρικό μέσα σε κλίμα αντιπαραθέσεων με αφορμή και αιτία τις επιλογές του, όσον αφορά τόσο το επίπεδο πολιτικής τακτικής στο πλαίσιο της συγκυρίας όσο και τη διαχείριση των οικονομικών του, η οποία επιφέρει μαζικές απολύσεις στον “Ριζοσπάστη” (καθώς και συρρίκνωση του αριθμού των επαγγελματικών στελεχών), οδηγώντας σχεδόν σε υποδιπλασιασμό του προσωπικού του. Κάτι που ωστόσο δεν έχει συνέπειες μόνο στα στενά κομματικά όρια, αλλά έχει πολιτικό αντίκτυπο και κόστος, για ένα κόμμα που κατεξοχήν τάσσεται στο πλευρό των εργαζομένων.

Όλο αυτό το κλίμα που έχει δημιουργηθεί και δεν προέρχεται μόνο από την αντιπαράθεση με τους έξωθεν επικριτές του αλλά διαχέεται και στο εσωτερικό του, κυρίως λόγω του τρόπου που έγιναν οι απολύσεις (με βάση την «αστική» και δη μνημονιακή νομοθεσία) αλλά και του τρόπου με τον οποίο το κόμμα τις δικαιολογεί (το κόμμα είναι αρμόδιο για το πώς θα χειριστεί τις υποθέσεις του και η κριτική, απ’ όπου κι αν προέρχεται, συνιστά «αντι-ΚΚΕ επίθεση»), έρχεται να επικαθίσει πάνω στη γενικότερη εικόνα που διαμορφώθηκε με τις εκλογές του Ιουνίου.

Είκοσι χρόνια... πίσω

Το αποτέλεσμα των εκλογών σηματοδότησε μια ιστορική ήττα για το κόμμα, καθώς εν μέσω βαθιάς κρίσης και πρωτοφανούς επίθεσης του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος στην εργασία και τον κόσμο της, το ΚΚΕ σημείωσε σημαντική εκλογική υποχώρηση, επανερχόμενο στα ποσοστά των αρχών της δεκαετίας του ‘90, μετά τις διασπάσεις της περιόδου 1989-1991.

Το κόμμα υποστηρίζει ότι το εκλογικό του αποτέλεσμα σηματοδοτεί εκλογική ήττα και όχι πολιτική, την οποία αποδίδει σε οργανωτικές του αδυναμίες αλλά κυρίως σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως η εκτίναξη του «οπορτουνισμού», δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο θεωρεί ότι λειτούργησε ως ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, που απογοητευμένα εγκατέλειπαν το προηγούμενο διάστημα τα δύο κόμματα εξουσίας. Ταυτόχρονα, το κόμμα υποστηρίζει ότι η απόφαση του να μην μπει μετά τις πρόσφατες εκλογές του Μαΐου σε μια κυβέρνηση «αριστερής διαχείρισης» της καπιταλιστικής κρίσης αποτελεί ιστορική παρακαταθήκη.

Η παραπάνω στάση οριοθέτησης του ΚΚΕ απέναντι στις άλλες αριστερές δυνάμεις - ακόμα και υπό συνθήκες οξύτατης κρίσης - επισφραγίζεται από την επιλογή της ηγεσίας να αποσύρει οριστικά στο ερχόμενο συνέδριο τη γραμμή του ισχύοντος προγράμματος αναφορικά με τη δυνατότητα συμμαχιών και με πολιτικές δυνάμεις.

Με άλλα λόγια, οποιαδήποτε υπόνοια για συνεργασία με άλλες πολιτικές δυνάμεις αποκλείεται σαφώς και κατηγορηματικώς. Αντιθέτως, μετά τις εκλογές ακολουθείται με μεγαλύτερη έμφαση μια τακτική επιθέσεων στον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο την ανάδειξη της «σοσιαλδημοκρατικοποίησής» του και την επαναπροσέγγιση τμήματος ψηφοφόρων του ΚΚΕ που διέρρευσε προς το σχήμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τελευταίως, προξενεί εντύπωση και η ενίσχυση της επιθετικότητας προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η τελευταία δέχεται τα βέλη του ΚΚΕ, το οποίο περίπου λέει ότι (η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) επιθυμεί να γίνει ενας νεος ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να καλύψει τον «οπορτουνιστικό» χώρο τον οποίο αφήνει κενό ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινούμενος προς το κέντρο. Άρα ούτε με έναν τέτοιο χώρο που υπερασπίζεται ένα «μεταβατικό πρόγραμμα» αριστερής διακυβέρνησης - το οποίο το ΚΚΕ απορρίπτει - μπορεί να συνεργαστεί.

Μέχρι στιγμής αυτή η τακτική. αποδώσει με την έννοια της συγκράτησης της εκλογικής επιρροής του λίγο πάνω από τα πρόσφατα εκλογικά ποσοστά. Ωστόσο δεν φαίνεται να ανατρέπεται η γενικότερη εικόνα συρρίκνωσης, η οποία δεν είναι μόνο εκλογική. Η ηγεσία του ΚΚΕ εκτιμά ότι η σημερινή στάση του και η πρόταση του για τη διέξοδο από την κρίση θα δικαιωθεί στο μέλλον, όπως σήμερα εκτιμά ότι δικαιώνεται η ανάλυση του και η πρόβλεψη του για το καπιταλιστικό σύστημα.

Ό,τι λοιπόν εκδηλώθηκε εντός του 2012 ως ένδειξη πολιτικής ή οικονομικής κρίσης στο εσωτερικό του κόμματος, μένει να φανεί τι διαστάσεις θα λάβει στη συνέχεια, με δεδομένο και το κρισιμότερο συνέδριο των τελευταίων ετών, που θα διεξαχθεί τον ερχόμενο Απρίλιο...

Anef_Oriwn

[φιλο-ΚΚΕς]

Τετάρτη 9/1/2013

Ανάρτηση 5/2013 [εκλογική, Αριστερή, ερωτηματική, διλημματική, προβληματιζόμενη] – Το “βασανιστικό” δίλημμα ενός (ΑΚΕΛικού) Αριστερού: «Τί θα πράξω αν δεν περάσει στον 2ο γύρο ο Μαλάς» - Μέρος 1ον!

Εισαγωγικά:

Ο τακτικός επισκέπτης και σχολιογράφος του Blog Stelios Papalangi σε παρέμβαση του στην προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ, ζήτησε «… να απαντηθεί […] και από τον φίλο άνευ και φυσικά όσους συμμερίζονται παρόμοιες απόψεις […] αν τύχει τζαι περάσει λιλήκας αναστασιάδης στο δεύτερο γύρο ποιόν θα ψηφίσουν…»

Το ίδιο ερώτημα [ΜΟΥ] υπέβαλε ή το έθεσε 1-2 φορές και η φίλτατη Disdaimona [και στο δικό της Blog, αλλά και στο δικό μου]:

1. «ενα πραμα μας εμεινε Ανευ - να μεν πασιν “οι συντροφοι” στον 2ο γυρο να ψηφίσουν τον Λιλλήκα για πρόεδρο, απλα γιατι εμαθαν πως σε αυτον τον τοπο οτιδηποτε εκτος απο τον Νικο είναι καλυτερο...

αν δεν συμβει και καμια συμπραξη ακελ-λιλληκα - τζιαμε να δεις τζαι να γελασεις...»

2.  «το ακελ όμως και εσυ Ανευ τί θα πραξει αν δεν περάσει στον 2ο γύρο, ειπεν μας; 
υπαρχει ο κίνδυνος η ψηφος μας να καταλήξει στο τραπέζι διαπραγματευσης της δευτερης κυριακής με τον πανηλιθιο»...

Τότε είχα απαντήσει πως «τo τι θα κάνω, το έχω ήδη αποφασίσει προ πολλού [ανεξαρτήτως της όποιας απόφασης/στάσης του ΑΚΕΛ]…»

Και στην ανάρτηση μου με αρ. 152/2012 είχα πει πως:

«Σε προσεχή ανάρτηση μου θα μεταφέρω εδώ ένα σχετικό μ’ αυτό το καυτό ερώτημα κείμενο μου, που (συν)έγραψα τον Φεβράρη του 2008, λίγες μέρες πριν τον πρώτο γύρο των τότε Προεδρικών Εκλογών και αναρτήθηκε στο μακαριστό πλέον “Proletariakon Blog”. Τίτλος του κειμένου “Τι θα κάμει ένας δογματικός αριστερός αν δεν περάσει ο Δημήτρης Χριστόφιας στο δεύτερο γύρο;”, και σ’ αυτό πραγματεύτηκα τους τότε αντίστοιχους σκεπτικισμούς ενός Αριστερού – τότε ήταν μάλιστα και πιο βάσιμοι…»

Το συγκεκριμένο δίλημμα, λοιπόν, πάει κι έρχεται κι εντέχνως και σκοπίμως υποβάλλεται για να προκαλεί σύγχυση, άγχος και προβληματισμό μέσα στον κόσμο της Αριστεράς. Αυτή η τακτική βασικά μεθοδεύεται από το Επιτελείο Λιλλήκα [και τους κολαούζους τους] και βγαίνει πιο έντονα στην επιφάνεια κυρίως μετά από δημοσκοπήσεις που δείχνουν τα ποσοστά του Μαλά και του Λιλλήκα να είναι πολύ κοντά. Τίθεται μάλιστα και με κακεντρέχεια, πίκκα και κακοπροαίρετα κι από αριστερίζοντες ψηφοφόρους που για διαφόρους λόγους αποφάσισαν να μην ψηφίσουν τον Σταύρο Μαλά – θα απόσχουν, θα ρίξουν λευκό ή θα ψηφίσουν κάποιον άλλο, [ας πούμεν τον Λιλλήκα]… Όμως μ’ αυτή την πτυχή των εκλογών θα καταπιαστώ σ’ άλλη ανάρτηση μου…   

{Να σημειώσω ότι στο παλιό μου κείμενο που θα αναρτήσω πιο κάτω έχω κάμει ήδη και στις απαραίτητες αλλαγές, βελτιώσεις και διορθώσεις ούτως ώστε αυτό να συνάδει με την τωρινή κατάσταση.

Με κόκκινο χρώμα σημειώνονται οι συμπληρώσεις που έχω κάμει, ενώ σ’ ότι δεν χρειάζεται ή είναι ανεπίκαιρο, έχω τραβήξει γραμμή διαγραφής}…

*************************

«Τι θα κάμω στο Ββου Γύρο των Προεδρικών  Εκλογών (αν ο Χριστόφιας Μαλάς εν περάσει – Θεός φυλάξοι!)»

Σκέψεις και προβληματισμοί ενός “δογματικού” [ΑΚΕΛικού] Αριστερού.

Α΄ Μέρος - Εισαγωγή:

Τον τελευταίο καιρό “αμφιβολίες σκέψεις το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές” [link: http://www.youtube.com/watch?v=aEUG1xNssoU], που λέει κι ένα λαϊκό τραγουδάκι άσμα. Αν θυμάστε όμως, υπάρχει κι ένα έτερο άσμα του Κώστα Χατζή που μιλούσε για τη συνείδηση του που η οποία ερχόταν τα βράδια και τον αναστάτωνε [link: http://www.youtube.com/watch?v=0ZKAaL1hZYY]! Ε, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και μαζί μου τελευταία. Τα βράδια [και] η δικιά μου συνείδηση με ταλαιπωρεί [πλέον] και δεν με αφήνει να κοιμηθώ, ενώ το μυαλό μου γεμίζει με προβληματισμούς πολλούς και σκέψεις μαύρες κι άραχνες. Ματαίως το έτερο, γλυκύτατο μου ήμισυ με αναμένει στη συζυγική κλίνη. [Μα έγραφα και τέτοια πράματα τότες, το 2008;!] Αλλά κι όταν πάω να ξαπλώσω γυρίζω μέσ’ τα ρούχα σαν την άδικη κατάρα.

Παιδεύομαι και παιδεύκω και το μυαλό μου για να δώσω απαντήσεις στο μέγα, κομβικό και βασανιστικό ερώτημα που ΜΑΣ υποβάλλουν διαφοροι: “Τι θα κάνετε εσείς οι αριστεροί αν ο Δημήτρης (και εννοούν φυσικά τον Χριστόφια – όλοι, και φίλοι και αντίπαλοι, τον φωνάζουν με το μικρό του τελευταία, εν ιξέρω γιατί) Μαλάς, δεν περάσει στο δεύτερο γύρο».  (Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά!)...

Φυσικά εγώ, όντας ευπειθής ακελικός (από αυτούς που κάποιοι κακεντρεχώς ονομάζουν “αρνιά” – ενώ στην ουσία είμαστε “κλιάροι” – κριοί, και μάλιστα “κάφκαροι” – σημ.: δείτε τη σχετική επεξήγηση για το “κάφκαροι” στην 22^η ανάρτηση μου του 2008), πιστεύω (αφού, λαλεί το τζιαι το Κόμμα, τότε εν σίουρο), ότι θα είμαστε στο δεύτερο γύρο, αλλά και πάλι δεν ξέρεις, ο διάολος έχει πολλά ποδάρια! [Οι ιμπεριαλιστικοί (κωλο)δάχτυλοι εν πολλοί]...   

 Όσο πιο πολύ πλησιάζουμε την ημέρα της Κρίσεως (στον άλφα γύρο των Προεδρικών Εκλογών, στις 17 του Φεβράρη – όλως συμπτωματικώς(;) ππέφτει ακριβώς την ίδια μέρα και φέτος!), όλο και πιο έντονα τίθεται το πιο πάνω καφτό και βασανιστικό ερώτημα, σε συζητήσεις τόσο στην blogόσφαιρα όσο και έξω στην καθημερινή ζωή, από πολιτικούς αντιπάλους αλλά και “δικούς” ΜΑΣ - εκσυγχρονιστές, ανοικτόμυαλους και φιλελευθέρους αριστερούς [κάποιους φοητσσιασμένους Αριστερούς που στην πιθανότητα άμπα τζιαι να φκει ο Αναστασιάδης εν να πάσιν να ψηφίσουν τον Λιλλήκα, ή κάποιους άλλους που λαλούν ότι εν θα παν να ψηφίσουν ή εν να ρίξουν λευκό γιατί εν κακοφανισμένοι με το Κόμμα για τον άλφα ή ωμέγα λόγο – συνήθως για κάτι προσωπικό, ή ίσως και γιατί το ΑΚΕΛ δεν έκαμε – όπως λένε – ό,τι έπρεπε κατά τα 5 χρόνια που κυβερνούσε, όπως ας πούμεν, λαλεί τζι’ ο φίλος μου ο Στ. – ανάρτηση μου 152/2012]. Μάλιστα τούτο υποβάλλεται εντέχνως, εκ του πονηρού και επί σκοπού (σε στυλ πάρε – δώσε), είτε για να μας στριμώξουν, είτε με βάση του τι θα απαντήσουμε (αναφορικά με το τι θα κάνουμε στο βήτα γύρο), να καθορίσουν και εκείνοι (οι αντίπαλοι - βασικά αυτοί του Λιλλήκα) τη θέση τους.

Το ερώτημα αυτό [για το «τι θα κάμετε στον δεύτερον γύρον»] έχει ως αποδέκτες πιο πολύ ΕΜΑΣ τους “θανατικούς” (όπως λαλούν στο χωρκό μου του φανατικούς) ακελικούς ή αλλιώς “κουμπουνιστές” (έτσι τους λαλεί ένας παρέας στο χωρκον, αριστερός κι αυτός,). Λες να το υποβάλλουν ξεπίτηδες για να μας πικκάρουν τζιαι να μας βασανίζουν, οι ασhιμόγνωμοι;

Πάντως το κολάνι πιάνει όλους τους ακελοτραφείς, δηλ. αυτούς που είναι γέννημα και θρέμμα παραδοσιακών (φυσικά εν φορούν τζιαι βράκα) ακελικών οικογενειών, που τους εκάμναν κατήχηση (περί μαρξισμού – λενινισμού και αθεϊσμού) ακόμα που τα Εδονόπουλα και μετά στην ΠΕΟΜ, την ΕΔΟΝ, στην Εργατική Νεολαία της ΠΕΟ, ή στην Αγροτική Νεολαία της ΕΚΑ (πόσους έχει – αν έχει - σε τούτην την οργάνωση εν ι-ξέρω), μετά αν εσπούδασαν στην Ελλάδα ήταν στην “Προοδευτική”, εκτός πάλε τζιαι αν τους εδώσαν υποτροφία σε καμιά χώρα του πρώην (υπάρχει και νυν ακόμα;) υπαρκτού σοσιαλισμού, τζιαι εσπουδάσαν εκεί ποτζιεί.

Το ζήτημα απασχολεί και άλλους ακελογενείς. Ας πούμεν «τούτους» που δουλεύκουν είτε στη ΛΟΕΛ, το Λαϊκό Καφεκοπτείο, σε κανένα αριστερό δημαρχείο [ελλιάναν τζιαι τούτα] ή σε καμιά Συνεργατική [και ως καλοί τεχνοκράτες πέμπουν κόσμο στα δικαστήρια για τα χρέη και τες καθυστερημένες δόσεις του], αλλά και κάποιους άλλους που τρέχουν τα σαββατοκύριακα στα γήπεδα να δουν την “Ομόνοια” (ε ρε, τι τραβάνε και αυτοί οι έρμοι – και ειδικά φέτος), τη “Σαλαμίνα” (που φέτος πάει ολοταχώς διαβάθμιση – κάθε χρόνο «στο ίδιο έργο θεατές», επαρετήθηκε πριν λλίους μήνες τζι’ ο Πρόεδρος της), την ΑΕΛ [«τούτοι» εκαταφέραν τζι’ επιάαν τζιαι πρωτάθλημα πέρσι, μετά που 40(!) χρόνια!] και την “Αλκή” [ούτε «τούτη» πάει καλά, αν και εβάλαν ψηλούς στόχους φέτος], ή που είναι θαμώνες σε κανένα σύλλογο των Λαϊκών Οργανώσεων. Μπορεί όμως να είναι και επιχειρηματίες και να μην έχουν ξεχάσει τις αριστερές τους καταβολές, την ανθρωπιά και την κοινωνική τους ευαισθησία…

Πολύ κόσμο ταλαιπωρεί τελικά αυτό το καυτό ερώτημα!

[Ευτυχώς όμως εν μόνο δίλημμα, τζι’ όι τρίλημμα!]...  

Για το τι θα κάμω ΕΓΩ όμως (ο καθένας ας σηκώσει τον δικό του σταυρό του μαρτυρίου), στην έσχατη των περιπτώσεων που ο Χριστόφιας Μαλάς δεν περάσει στο δεύτερο γύρο («απελθέτω Κύριε το ποτήριον αυτόν απ’ εμού», και δώσ’ το σε κάποιο άλλον να το πιει!), θα σας στο πω στο Βήτα Μέρος αυτού του πονήματος  μου (χρόνου επιτρέποντος, σε δυο μέρες – εν καιρώ το δέοντι). Αναμείνατε λοιπόν στο pc σας.  (Τι δηλαδή, μόνο ο Aceras θα κάνει τέτοια τσαλιμάκια με τες ιστορίες που γράφει; - Προφανώς κάτι θα ‘γραφε τότε και το ‘βγαζε σε δόσεις και με το σταγονόμετρο!). Εν τω μεταξύ όμως, δικαιούστε να … κάνετε τις προβλέψεις σας και να βάλετε και τα στοιχήματα σας [για το τι θα ψηφίσω στον δεύτερο γύρο]. Η μπίλια (του καζαντί) γυρίζει!

Anef_Oriwn

Δευτέρα  11/2/2008 – 6:00 μ.μ.

[για την αντιγραφή και τις συμπληρώσεις ο Ίδιος – Τρίτη 8/1/2012 ]