Ανάρτηση 71/2014 [έκτακτη, αντιπολεμική, αντι-εισβολική, αντι-βάρβαρη, ανθρώπινη και φιλο-παλαιστινιακή] – Για τη συνεχιζόμενη θηριωδία των ισραηλινών σε βάρος των παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας...

Εισαγωγικά

20^η Ιουλίου σήμερα, 40^η επέτειος της βάρβαρης [γιατί όντως ήταν βάρβαρη – και ποιος πόλεμος δεν είναι;] εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο... 

[Και η τωρινή εισβολή και οι αμέτρητες  αεροπορικές επιθέσεις των ναζί ισραηλινών στη Λωρίδα της Γάζας με τις εκατοντάδες νεκρούς, κυρίως παιδιά και τους πάμπολλους τραυματίες, τί άλλο από βαρβαρότητα είναι;]...

Πρόθεση ΜΑΣ εδώ σήμερα ΔΕΝ ήταν [με αφορμή την επέτειο της τουρκικής εισβολής] να ΣΑΣ αφηγηθούμε κάποια  τραγική και πονεμένη ιστορία ή περιπέτεια [από τις αμέτρητες που υπάρχουν] εκείνων των πραγματικά πολύ δύσκολων καιρών. Άλλα είχαμε κατά νουν. Αρχικά είχαμε σκεφτεί ν’ ασχοληθούμε ολίγο τί [αν και δεν είμαστε φιλόλογοι] με την ποίηση εκείνης της εποχής και δη μ’ εκείνη των αστών ποιητών, ή [όπως ΕΓΩ τους ονομάζω] των ποιητών της [κυπριακής] Δεξιάς... Πιο συγκεκριμένα σκόπευα να καταθέσω κάποιες σκέψεις ΜΟΥ [μέσα από ένα ... αιρετικό κείμενο που έχω σχεδόν έτοιμο] πώς αυτοί οι ποιητές [και ειδικά οι Πασιαρδής και Μόντης] είδαν και περιέγραψαν με τους στίχους τους τα τότε τραγικά γεγονότα. Πώς είδαν [ποιητικά] την τότε στάση της Ελλάδας, όπως αυτή εκφράστηκε και εκδηλώθηκε από την τότε [υπό τον Ιωαννίδη] ελληνική χουντική κυβέρνηση [την επέμβαση της στην Κύπρο με το χουντοφασιστικό πραξικόπημα] και τη γενικότερη αδυναμία ή/και απροθυμία της επισήμου Ελλάδας να βοηθήσει την Κύπρο να αντιμετωπίσει την τουρκική εισβολή...

*************************

Αλλαγή θέματος - Προλογικά

Όμως, οι ολοένα κι αυξανόμενες βαρβαρότητες και θηριωδίες του φασιστικού ισραηλινού κράτους και στρατού [που λειτουργεί ξεκάθαρα στη βάση ναζιστικών προτύπων  -100 οφθαλμοί αντί ενός!] σε βάρος του παλαιστινιακού λαού με τις εκατόμβες θυμάτων κυρίως αμάχων [παιδιών, γυναικών, ηλικιωμένων] με αναγκάζουν διαφοροποιήσω τους αρχικούς προγραμματισμούς ΜΟΥ για τα όποια [έστω και αιρετικά] επετειακά αφιερώματα...  Παρεκκλίνω λοιπόν, απ’ αυτά που είχα στο μυαλό ΜΟΥ [θα επανέλθω όμως κάποια άλλη στιγμή] για να διαθέσω τον χώρο του Blog σε ακόμα μιαν ανάρτηση [η οποία μπορεί να θεωρηθεί και ως συμπλήρωμα της πρόσφατης ανάρτησης ΜΑΣ με αρ. 68/2014] με σκοπό να παραθέσω κάποιες εικόνες και να πω ακόμα λίγα λόγια για τη νέα σφαγή των παλαιστινίων που οι ναζιστές κυβερνώντες του Ισραήλ πραγματοποιούν στη Γάζα...

*****************************

Ο ναζιστική βαρβαρότητα  του φασιστικού κράτους του Ισραήλ σε βάρος των παλαιστινίων

Το Ισραήλ συνεχώς κλιμακώνει τις επιδρομές του στη Γάζα με χιλιάδες αεροπορικές επιθέσεις και τόνους βομβών στοχεύοντας οικογένειες, νοσοκομεία, σχολεία, τεμένη, ακόμα και ψαρόβαρκες.

Ιατρικές ομάδες που αποτελούνται από ντόπιους αλλά και ξένους γιατρούς ανακοίνωσαν ότι οι πληγές στα σώματα που εξέτασαν προκλήθηκαν από τα καταστροφικά και διεθνώς απαγορευμένα όπλα DIME (Dense Inert Metal Explosives). [Στο μεταξύ ο ισραηλινός στρατός έχει ήδη εισβάλει και στη Γάζα και κάμνει πλέον χερσαίες “εκκαθαρίσεις” πληθυσμού. Αλήθεια, σε τι διαφέρει από το τουρκικό στρατό εισβολής του 1974;]...

Οι νεκροί από την έναρξη των ισραηλινών επιδρομών πριν 12

μέρες έχουν ξεπεράσει τους 330 340 και οι τραυματίες πλησιάζουν τις δυόμισι χιλιάδες [το 80% των θυμάτων είναι άμαχοι]... Αιματηρός, τραγικός και καταθλιπτικός ο απολογισμός... 

Δεκάδες χιλιάδες είναι και οι εκτοπισμένοι καθώς έχουν μετακινηθεί από τα σπίτια τους, κυρίως από τη βόρεια λωρίδα της Γάζας. Πού όμως να μετακινηθούν και να πάνε όμως κι αυτοί μέσα σε μια γαουροτζιοιλίστραν;

Να θυμίσουμε ότι σ’ αυτή τη λωρίδα γης που έχει εμβαδόν 362 τετρ. χιλιόμετρα έχουν στοιβαχτεί περίπου 1.800.000 ψυχές. Πώς ζούνε; Μόνο οι ίδιοι που το βιώνουν, ξέρουν. Στο μεταξύ το 70% της Λωρίδας της Γάζας είναι αυτές τις μέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα...

  

[Να σημειώσουμε ότι από πλευράς Ισραήλ, οι νεκροί ήταν ΜΟΝΟ δυο στρατιώτες κι ένας πολίτης και δύο άμαχοι!!!]...  

****************************

Συγκλονισμός

Το πιο συγκλονιστικό γεγονός για ΜΕΝΑ αυτές τις μέρες ήταν η δολοφονία των 4 μικρών αγοριών (ξαδελφιών) από ισραηλινό πύραυλο σε παραλία της Γάζας 

και η πιο συγκλονιστική φωτογραφία η  πιο κάτω...

Η φωτογραφία κατασυγκίνησε και σίγουρα εξήγειρε και την ελληνίδα δημοσιογράφο  Μαρία Χούκλη, η οποία έγραψε κι ενα σύντομο κείμενο με τίτλο “Παιχνίδια αίσχους” στο ελληνικό site Protagon.gr, το οποίο αναδημοσίευσε κι ο χτεσινός “Πολίτης”. Εμείς το παραθέτουμε πιο κάτω, με κάποια σχόλια δικά ΜΑΣ...   

“Παιχνίδια αίσχους”

[της Μαρίας Χούκλη, από το Protagon.gr]

“Μοιάζει με σπασμένη κούκλα.

Εξαρθρωμένη από το πολύ παιχνίδι.

Άτσαλα αφημένη στην άμμο, σαν να την ξέχασε ο κάτοχός της, φεύγοντας βιαστικά για τη δροσερή θάλασσα που διακρίνεται στο βάθος ή για το σκιερό σπίτι δεξιά στο κάδρο.

Μοιάζει με παλιά πάνινη κούκλα, λερωμένη από τα πολλά χέρια που την κράτησαν, την τάισαν, τη νανούρισαν, τη μάλωσαν, τη χάιδεψαν, την κοίμισαν, της τραγούδησαν, την έσφιξαν στην αγκαλιά τους, ήταν συντροφιά τους νύχτα και μέρα, χειμώνες και καλοκαίρια. Μαζί στα γέλια και στα κλάματα, στο κυνηγητό και στο κρυφτό, στον πόλεμο και στην ειρήνη.  Πιο πολύ στον πόλεμο παρά στη σύντομη ειρήνη.

Χρειάζεσαι μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσεις ότι είναι ένα παιδί. Ήταν ένα παιδί, που δεν θα μεγαλώσει ποτέ.

Ένα μελαχρινό αγόρι 3-4 χρονών, με το προσωπάκι του στην άμμο, διαλυμένο από πυρά που στόχευαν ενήλικες αλλά οι ‘έξυπνες’ βόμβες δεν έκαναν διάκριση.

 Πρόλαβε να φοβηθεί; Έτρεξε άραγε να σωθεί;

 «Παράπλευρες απώλειες», «εκφράζουμε τη θλίψη μας», «αυστηρές επιπλήξεις», «ανησυχία για την κλιμάκωση», «εκκλήσεις για εκεχειρία».

 Αίσχος, αίσχος, αίσχος”.

******************************

Σχόλια ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Συναισθηματικά φορτισμένο για να μην πω και δακρύβρεκτο το κείμενο της κας Χούκλη. Γιατί όμως δεν κατονομάζει τους εγκληματίες δολοφόνους των μικρών παιδιών; Γιατί δεν λεει ξεκάθαρα ότι αυτοί δεν άλλοι από το κράτος και τον στρατό του Ισραήλ; [Οι απόγονοι των σφαγιασμένων στα κρεματόρια εβραίων έχουν μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας έχει σ’ ένα νέο κρεματόριο]…   

Συνένοχη όμως είναι και η λεγόμενη διεθνής κοινότητα και κυρίως η θεματοφύλακες της διεθνούς [καπιταλιστικής] τάξης και ασφάλειας, οι αμερικανοί και οι ευρωπαίοι. Γιατί δεν κατονομάζει τους εκφραστές των πολιτικών ίσων αποστάσεων που κρατούν όλοι αυτοί μαζί και τα λεγόμενα Ηνωμένα Έθνη;

[Ο Γραμματικός του ΟΗΕ, ο γνωστός Μπακιμούν-ννης, θα επισκεφτεί, όπως ανακοινώθηκε, την περιοχή, «για να βοηθήσει ισραηλινούς και παλαιστίνιους που έχουν εμπλακεί σε μια αιματηρή σύγκρουση». Παράλληλα ζήτησε όπως γίνουν παρεμβάσεις για «να σταματήσει η βία και η σύγκρουση»... Άτε ρε, ΑΣΙΧΤΙΡ, τσογλάνια!!!]...

Γιατί δεν στιγματίζει την πολεμική και ρατσιστική κουλτούρα που καλλιεργείται, συντηρείται κι αναπαράγεται από το ισραηλινό κράτος τις δομές και τους μηυχανισμούς του σε βάρος των παλαιστινίων μέσα από τις δομές του; Απτά δείγματα αυτής της αντι-παλαιστινιακής και πολεμικής κουλτούρας θα δείτε στις πιο κάτω φωτογραφίες:  

Εκπαίδευση μικρών παιδιών του Ισραήλ στα όπλα

Επίθεση σε παλαιστίνια γυναίκα από ισραηλίτες: παιδί που την κλωτσά και γυναίκα που της τραβά τη μαντίλα

************************************

Κινητοποίηση ενάντια στην ισραηλινή βάρβαρη εισβολή

Εμείς πάντως, θα ΣΑΣ καλέσουμε να λάβετε μέρος στην εκδήλωση ενάντια στη ισραηλινή βαρβαρότητα που διοργανώνει το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης (ΠΣΕ) [κι άλλες οργανώσεις της Αριστεράς] έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ στη Λευκωσία, την επόμενη Δευτέρα 21 του μηνός το στις 6:15 απόγευμα...

******************************

Να πούμε όμως δυο λόγια και για την κατάρριψη επιβατικού αεροπλάνου των Μαλαισιανών Αερογραμμών στην Ανατολική Ουκρανία με τους 300 τόσους, επιβάτες και προσωπικό νεκρούς. [Δίπλασε το κακό με τις Αερογραμμές της Μαλαισίας]... Το ποιοι το ‘ριξαν τελικά, αν είναι οι ρωσσόφωνοι αυτονομιστές αντάρτες ή το τακτικός στρατός της Ουκρανίας, με πιο πιθανόν να είναι οι πρώτοι... Κι εδώ αθώοι άνθρωποι πλήρωσαν με τη ζωή τους τις ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις για επικυριαρχία στην ζωτική αυτή περιοχή της Ευρώπης...

Πάλι καλά που εμείς είμαστε καλά και υπάκουα παιδιά κι όλο συγχαρητήρια παίρνουμε από τους τροϊκανούς (ιερο)εξεταστές μας...

Παρεμπιπτόντως, εκαταλάβετε το ότι εδώ στο Cyprus πάμε ολοταχώς για τις εκποιήσεις; Θυμάστε που μας έλεγαν ότι θα έρχονταν οι κομμουνιστές να μας πάρουν και τα σπίτια και τα οικόπεδα και τα χωράφια μας; Λετε να ‘γίναν οι Τράπεζες κομμουνιστικές; Ευτυχώς που ψηφίστηκε κι εκείνο το ευλοημένο το Τρία Έψιλον [το Εγγυημένο Εισόδημα Επιβίωσης] –ας είναι καλά τα βουλευτούθκια του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ- κι έτσι εν να την σκαπουλάρουμε και θα επιβιώσουμε...   

Anef_Oriwn

[μαζί με τους παλαιστίνιους της Γάζας]
Κυριακή 20 Ιουλίου 2014 

[40 χρόνια από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή στην Κύπρο˙ σε εξέλιξη και η βάρβαρη ισραηλινή εισβολή στη Γάζα. Εμείς πάντως εδώ στην Κύπρο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ αυτούς που «αφήκαν τις πόρτες ανοιχτές»]... 

Ανάρτηση 70/2014 [έκτακτη, σύντομη, μουσικο-τραγουδιστική, αντιφασιστική, αντιστασιακή, τιμητική και σε συνέχεια από την προηγούμενη] – Τρία τραγούδια αφιερωμένα σ’ «κείνους» που έδωσαν τη Ζωή τους υπερασπιζόμενοι τη Δημοκρατία... (Επαν-ανάρτηση της ανάρτησης*)...

Εισαγωγικά

Την προηγούμενη ανάρτηση ΜΑΣ [επετειακή για τα 40 χρόνια από το χουντοφασιστικό πραξικόπημα] που ήταν βασικά αφιερωμένη στον δολοφονηθέντα από τους φασίστες ΕΟΚΑΒητατζιήδες ΑΚΕΛιστή Κώστα Μισιαούλη, σκεφτόμουν να τη διανθίσω και με 2-3 συγκεκριμένα [και κατάλληλα για την περίπτωση] τραγούδια. Το προχωρημένο της ώρας ανάρτησης όμως [ήταν ήδη μιάμιση μετά τα μεσάνυχτα] δεν ΜΟΎ επέτρεψε να τα ψάξω στο Youtub-ιν...

Είπα όμως να ολοκληρώσω το [φετινό] τιμητικό αφιέρωμα ΜΟΥ στους πεσόντες και δολοφονηθέντες κατά το πραξικόπημα αγωνιστές της Αντίστασης, με μια νέα ανάρτηση όπου να παραθέσω τα τρία τραγούδια που είχα τελικά επιλέξει...

Αυτά είναι:

1. Το “Οκτώβρης ήταν”, τραγούδι γραμμένο το 1971 [εν καιρώ Χούντας] από τον Μίμη Πλέσσα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και πρωτο-τραγουδημένο από τη [νεο-Κυμα-τίτισα] Ρένα Κουμιώτη... 

Επιλέξαμε το τραγούδι για το «Δεν θα περάσει ο φασισμός» [έτσι για να μην ξεχνιόμαστε] κι αφιερωμένο σ’ όλα τα θύματα του κυπριακού [κι όχι μόνο] Φασισμού...

2. Το “Κάποτε θα ‘ρθουν”, γραμμένο το 1979 [μόλις μερικά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση] από τον Μίκη Θεοδωράκη  σε στίχους [και πάλι] του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Πρωτο-τραγουδήθηκε από τον Παύλο Σιδηρόπουλο, αλλά ΕΜΕΙΣ το παραθέτουμε με την Μαρία Φαραντούρη. Αφιερωμένο σε «κείνους» που οι φασίστες ΕΟΚΑΒητατζιήδες τούς ‘παίρναν από τα σπίθκια ΤΟΥΣ, κι ούτε οι ίδιοι κι ούτε οι δικοί τους ήξεραν αν θα γύριζαν πίσω, όπως ας πούμεν ο Κώστας Μισιαούλης...

3. Το “Μού μιλάτε για κείνον”,  γραμμένο το 1976 [αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση] από τον Μίκη Θεοδωράκη [κι αυτό!] σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη και τραγουδημένο [εδώ] από τον Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Το αφιερώνουμε σε «κείνους» που εκ πεποιθήσεως [κι όχι καθηκόντως] αντιστάθηκαν στο πραξικόπημα κι έδωσαν και τη ζωή τους γι’ την αντίσταση τους, όπως ο καταδρομέας Σωτήρης Αδάμου Κωνσταντίνου...

************************************

Τα 3 τραγούδια

“Οκτώβρης ήταν”  

(για ν’ ακούσετε το τραγούδι πατήστε μόλις πιο πάνω) 

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Τραγούδι: Ρένα Κουμιώτη   

“Οκτώβρης ήταν και με φιλούσες

κι από φαντάρους κάργα ο σταθμός

κι απ’ το βαγόνι μου τραγουδούσες

«Δε θα περάσει ο φασισμός»

Κι ήρθανε μπόρες κι ήρθανε χιόνια

κι όλο αργούσε ο γυρισμός

Και μου μηνούσες με χελιδόνια

«Δε θα περάσει ο φασισμός»

Κλαίω τα βράδια στην θύμησή σου

κι είναι το δάκρυ κατακλυσμός

πού ‘χεις πληρώσει με την ζωή σου

να μην περάσει ο φασισμός”...

*************************************

“Κάποτε θα ‘ρθουν”    

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη   

  

“Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν

πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν

και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί

ψέματα λένε

Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,

λογάδες και γραμματικοί

για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί,

θα σε πουλήσουν

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί

που θα ‘χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα”

*********************************

“Μου μιλάτε για κείνον”  

Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου  

  

“Πώς να με νιώσετε όλοι εσείς

τι ξέρετε για κείνον

κι έτσι θαρρείτε εύκολα

μπορώ να τον ξεχάσω.

Μου μιλάτε για κείνον

σαν να ήτανε κάποιος

όπως όλοι εμείς

κάποιος μέσα στο πλήθος.

Έφευγε κι ήξερε για που

κι όμως χαμογελούσε

τι τον περίμενε ήξερε

κι όμως χαμογελούσε.

Μου μιλάτε για κείνον

σαν να πήγαινε κάπου

όπως όλοι εμείς

κάπου σαν κάθε μέρα.

Πώς να με νιώσετε όλοι εσείς

τι ξέρετε για κείνον

ήξερε για που πήγαινε

κι όμως χαμογελούσε

μου μιλάτε για κείνον

σαν να ήτανε κάποιος

όπως όλοι εμείς

κάποιος μέσα στο πλήθος”

Anef_Oriwn

[βαθύτατα συγκινημένος]
Παρασκευή 18/7/2014 

****************************************

* - Υστερόγραφον 18/7/2014 – 8:45 μ.μ.:

Για κάποιους άγνωστους, μυστήριους και παράδοξους σ’ εμάς λόγους, η ανάρτηση ΜΑΣ αυτή δεν εμφανίστηκε αμέσως μετά τη δημοσίευση της [κι ούτε και μετά την πάροδο 10-11 ωρών] στον συναθροιστή κυπριακών ιστολογιών που δημιούργησε πρόσφατα ο Aceras, αλλά ούτε και στα ιστολόγια που ΜΑΣ φιλοξενούν όπως του Νέου, της Disdaimonaς, στο “Παντός Καιρού”, στου Σολιάτη, στα “Νεκατώματα”... Πολύ πιθανόν να τα ‘παιξε ο Blogger, όμως λέτε να εξυφαίνεται και καμιά συνωμοσία σε βάρος ΜΑΣ; Εμείς πάντως, αφού αναγράψαμε στον τίτλο το “Επαν-ανάρτηση της ανάρτησης”, την ξαναδημοσιεύσαμε κι όλα σταδιακώς διορθώθηκαν και η κατάσταση ομαλοποιήθηκε...

Anef_

Ανάρτηση 69/2014 [προγραμματισμένη, επετειακή, αντι-πραξικοπηματική, αντιφασιστική, αντιστασιακή, μαρτυριακή, τιμητική] – Για την εν ψυχρώ δολοφονία από τους φασίστες πραξικοπηματίες του Κώστα Μισιαούλη στο Τσέρι...

Εισαγωγικά

Ήχησαν και σήμερα κατά τις 8 και 20 το πρωί οι σειρήνες [ο Πάμπος Φιλίππου του “ΑΣΤΡΑ” είπε πως ήχησαν για πιο λίγη ώρα φέτος] για να θυμίσουν στους ξεχασιάρηδες και τους επιλήσμονες [ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!] το χουντοφασιστικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και της γριβικής ΕΟΚΑ Β΄ της 15^ης  του Ιούλη του 1974.

Προφανώς κάποιοι αχάπαροι θα διερωτοούνταν τι να συμβαίνει και παίζουν οι σειρήνες, ίσως κάποιοι άλλοι που ‘χαν ξενυχτήσει και το βράδυ να δκιαολίζονταν αν τους ξύπνησαν πρωινιάτικα τα σφυρίγματα των σειρήνων, ενώ κάποιοι άλλοι, προφανώς και με δυσαρέσκεια να διαμαρτύρονταν και να μουρμουρούσαν γιατί να συνεχίζουμε να ασχολούμαστε και να τα θυμόμαστε όλ’ αυτά ακόμα. Αυτοί οι τελευταίοι ίσως να ήταν και μεταξύ των θυτών εκείνης της εποχής κι εκείνων των ημερών [δεν ήταν λίγοι εκείνοι από την παράταξη της Δεξιάς που έβγαλαν τη μάσκα του “ουδέτερου” κι “αμέτοχου” πολίτη και συντάχτηκαν ξεκάθαρα με τους πραξικοπηματίες], ή αν είναι νεότεροι έχουν ενταχθεί [είτε εκ πεποιθήσεως είτε για 30 αργύρια] στη συνομοταξία των πολιτικών επιγόνων και απολογητών των θυτών...

ΕΜΕΙΣ επειδή ΔΕΝ ξεχνάμε τους φασίστες και τα τανκς κι επειδή θέλουμε και ο κόσμος [κυρίως οι νέοι] να μαθαίνουν για το “θεάρεστο” και το απείρου κάλλους “εθνικό” έργο που οι  ελληνόφωνοι φασίστες της Κύπρου επιτέλεσαν εκείνες τις μέρες, θα αφηγηθούμε πιο κάτω τη εν ψυχρώ δολοφονία του στελέχους της ΑΚΕΛ στο Τσέρι Κώστα Μισιαούλη, συγγενή του άλλου Κώστα Μισιαούλη τον οποίον οι άλλοι φασίστες, εκείνοι της ΤΜΤ, δολοφόνησαν το 1965 μαζί με τον Καβάζογλου.   

Αναδημοσιεύω, λοιπόν, από το “Χρονικό της σύγχρονης κυπριακής τραγωδίας” (έκδοση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ, το 1976), την αφήγηση της συζύγου του Κώστα Μισιαούλη, Χρυστάλλας,  αναφορικά με τις συνθήκες σύλληψης, κράτησης και θανάτου του συζύγου της...

Να σημειώσω πάντως, ότι σήμερα είναι ίσως η δεύτερη φορά εδώ και 30 χρόνια [από τότε που επέτρεψα από τις σπουδές ΜΟΥ] που απουσίασα από το συλλαλητήριο που το ΑΚΕΛ οργανώνει για καταδίκη του χουντοφασιστικού πραξικοπήματος και της τούρκικης εισβολής ... [Κάποτε τα συλλαλητήρια ήταν επαρχιακά και σχεδόν πάντοτε παρευρισκόμαστε οικογενειακώς]... Δεν θυμάμαι ποτέ ήταν η άλλη περίπτωση που απουσίασα, αλλά σήμερα λόγοι ανεξάρτητοι της θελήσεως μου, δεν μου επέτρεπαν να παραστώ...

**********************************

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΝΟΥΣ ΕΝ ΨΥΧΡΏ ΣΤΟ 8ΗΜΈΡΟ ΤΗΣ ΠΡΌΔΟΣΙΑΣ

ΚΩΣΤΑΣ   ΑΝΔΡΕΟΥ   ΜΙΣΙΑΟΥΛΗΣ,  

24 χρόνων από το Τσέρι, μέλος του ΑΚΕΛ, μηχανοτεχνίτης, νεκρός του πραξικοπήματος (σελ. 76 του “Χρονικού)”...

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ. Μέσα σε αγκύλες και με κόκκινο χρώμα παραθέτω σχόλια και σημειώσεις δικές ΜΟΥ... Η γραφή έχει μεταφερθεί στο μονοτονικό σύστημα}...

Για την περίπτωση του τόσον αδικοσκοτωμένου συντρόφου, μας αφηγείται η σύζυγος του Χρυστάλλα Κ.  Μισιαούλη:

“Ήταν 11 παρά τέταρτο περίπου στις 17 Ιουλίου [σημ. δική ΜΟΥ: το βράδυ]. Η σύλληψη έγινε από ομάδα ενόπλων που ήρθαν στο σπίτι μας ειδικά γι’ αυτό το σκοπό. Μαζί τους ήταν και ένας νεαρός χωριανός μας. Ήταν και αυτός μέλος της ομάδας πού συνέλαβε τον άνδρα μου. Όταν κτύπησαν την πόρτα μας, μέσα στη νύκτα, κατέβηκα εγώ για να ανοίξω. Μας είπαν άτι είναι αστυνομικοί. [σημ.: ήταν τότε που όλοι οι baş πατριώτες ζώνονταν τους shεπέττους τζιαι εκάμναν τους αστυνομικούς]... Ένας από την ομάδα των ενόπλων μάλιστα ρώτησε τον άνδρα μου αν τον έχει αναγνωρίσει. «Έκαμαμε δύο χρόνια μαζί στρατιώτες», τού είπε. Αποτεινόμενος σε μένα ο άγνωστος εκείνος μου είπε: «Γνωρίζω τον άνδρα σου, είναι ένα πολύ καλό παιδί, θα τον πάρουμε και θα τον φέρουμε πίσω. Είναι υπό την εγγύηση μου». Αυτά μού εδήλωσε ο άγνωστος εκείνος πρώην συνστρατιώτης του Κώστα μου. Και ο ίδιος πρόσθεσε: «Υπάρχει υποψία ότι έχει όπλα. Αν δεν έχει θα τον φέρουμε πίσω. Θα τον ανακρίνουμε μόνο. Τίποτα  άλλο».

Κι η χαροκαμένη Χρυστάλλα, συνεχίζει: Ακολούθως, συγκέντρωσαν όλους όσους συνέλαβαν, και τον άνδρα μου μαζί, μπροστά στο οίκημα του θρησκευτικού συλλόγου του χωριού μας, το Θ.Ο.Ι.. Εκεί άρχισε η κατατρομοκράτηση τους. Υπό την απειλή των όπλων ανάγκασαν τον κόσμο να φωνάζει «Ζήτω ο Νικόλαος Σαμψών, Ζήτω η Ένωσις» και αλλά παρόμοια. Και οι ίδιοι οι  πραξικοπηματίες  έριχναν ριπές στον αέρα με αυτόματα όπλα για να εκφοβίσουν τον κόσμο. Όλα αυτά τα άκουγα οπό το παράθυρο της κουζίνας μας και ανησυχούσα πάρα πολύ.

Σε λίγο από το ίδιο παράθυρο άκουσα τα αυτοκίνητα πού ξεκίνησαν. Επρόκειτο για τα αυτοκίνητα πάνω στα οποία φόρτωσαν  αυτούς πού συνέλαβαν και τράβηξαν έξω  από το χωριό. Όταν τα αυτοκίνητα έφτασαν 1 περίπου μίλι έξω από το  χωριό, σταμάτησαν και σε λίγο άκουσα ένα πυροβολισμό και μετά ακόμη ένα. Έτσι εξελίχθηκαν τα τραγικά γεγονότα της δολοφονίας του ανδρός μου.

Την επαύριον μια νοσοκόμα με ειδοποίησε εμπιστευτικά για το τι είχε συμβεί και μου είπε να πάμε να δώσουμε αίμα για τον άνδρα μου πού ήταν, (όπως μου είπε, για να με καθησυχάσει),   απλώς πληγωμένος.

Αμέσως τρέξαμε όλη η οικογένεια για να τον βρούμε στο κρεβάτι των φρικτών του πόνων. Εγώ κατόρθωσα και μπήκα στο Νοσοκομείο Λευκωσίας χωρίς να πω βέβαια για ποιόν ήταν το αίμα που επρόκειτο να δώσω. Τη μητέρα μου όμως και τούς δικούς μας τούς αντελήφθησαν και τους παρεμπόδισαν να μπουν. Κατόπιν πολλών ταλαιπωριών κατόρθωσα να δώσω αίμα, όμως δεν μού επέτρεψαν να δω τον άνδρα μου, γιατί δήθεν τού έκαμναν εκείνη την στιγμή κάποιαν επέμβαση. Την Πέμπτη [σημ.: στις 18 του Ιούλη] το απόγευμα ξαναπήγα στο   Νοσοκομείο, άλλα όλη η προσπάθεια  μου να δω τον άνδρα μου υπήρξε και πάλι μάταιη. Οι στρατιωτικοί πού τρομοκρατούσαν το νοσοκομείο δεν μας επέτρεψαν να δώσουμε άλλο αίμα, παρ’  όλη την συνεχιζόμενη αιμορραγία πού είχε. Μας έδιωξαν κακήν κακώς μέχρι τον δρόμο με απειλές και φοβέρες. Εγώ κατόρθωσα πάλιν λαθραία  και με την βοήθεια ένας φίλου μας νοσοκόμου να δω τον Κώστα. Την Κυριακή το μεσημέρι, [σημ.: είχε ξεκινήσει ήδη η τούρκικη εισβολή] μπόρεσα να τον δω.   Παρ’ όλον ότι δεν ήθελα να τον στενοχωρήσω όπως  ήταν   τόσο εξαντλημένος, εκείνος επρόφερε με μεγάλη  δυσκολία  τα  έξής: «Άκουσες τι είπαν για μένα γιατί με πυροβόλησαν; Στο   χωριό  διαδίδουν ότι πήγα να φύγω και με πυροβόλησαν».

Εγώ παρατήρησα ότι μας είπαν πως πρόκειται για ατύχημα και πως ο Σαμψών είχε πει ότι σε   στείλει στο εξωτερικό για να γίνεις καλά. «Όχι», μου είπε κατηγορηματικά. «Με πυροβόλησαν ξεπίτηδες». Στο σημείο  αυτό μπήκαν μέσα οι γιατροί πού θα  έκαμναν αλλαγή στις πληγές του. Μας διέκοψαν και δεν επέτρεψαν να συνεχίσουμε άλλο...

Ο Κώστας μου, ένας  φιλήσυχος και καλότατος  άνθρωπος πού σε κανένα δεν έχει κάμει κακό στην ζωή του, ξεψύχησε με φρικτούς πόνους. Το έμαθα πολύ αργότερα ότι είχε πεθάνει την Δευτέρα 22 Ιουλίου στις 11 και 30 π.μ.. Ο φίλος μας ο νοσοκόμος είχε τηλεφωνήσει 2 φορές στο κοινοτικό   τηλέφωνο ζητώντας μας για να μας το αναγγείλει. Όμως οι   πραξικοπηματίες πού καθόντουσαν στο Θ.Ο.Ι. και έπαιρναν τα τηλεφωνήματα, έλεγαν ψέματα ότι θα μας το διαβιβάσουν και δεν μας το έλεγαν. Δεν ετολμούσαν καν να μας δουν στα μάτια. Τέλος μάθαμε την αλήθεια. Πήγε τότε ο συμπέθερος μας ο  Γεώργιος Πίσσης και με αγώνα ολόκληρο κατόρθωσε να αποσπάσει  τον νεκρό από τα  χέρια τους.

Η ταφή έγινε στο χωριό μας στο Τσέρι. Εκείνοι που ευθύνονται για τον θάνατο του μας επρότειναν να κάμουν εκείνοι την κηδεία με τιμές, αλλά εμείς το απορρίψαμε με αηδίαν και περιφρόνηση. Στην κηδεία παρευρέθηκαν, παρ’ όλη την τρομοκρατία που επικρατούσε εκείνες τις μέρες στο χωριό μας, τα τρία τέταρτα του χωριού. Όλοι έκλαψαν και εξέφρασαν την λύπη τους για τον χαμό του Κώστα Μισιαούλη”...

[Αυτός, λοιπόν, είναι ο βίος και η πολιτεία των ελληνοκύπριων φασιστών/ΕΟΚΑΒητατζιήδων, γνήσιων κι άξιων τέκνων της ελληνοκυπριακής Δεξιάς. Ζωσμένοι τ’ άρματα έμπαιναν σε σπίθκιαν τζι’ αυλάες, Αριστερών και δημοκρατικών μακαριακών πολιτών, τους συλλάμβαναν, τους φυλάκιζαν ή/και τους κακοποιούσαν/βασάνιζαν, κάποιους μάλιστα τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ... Δείτε κι εδώ]...

Anef_Oriwn

[τιμώντας τη μνήμη του Κώστα Μισιαούλη και όσων έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τη Δημοκρατία]

Τετάρτη 16/7/2014 [ώρα 1:30 π.μ.]

Ανάρτηση 68/2014 [προγραμματισμένη, μακροσκελής, φιλο-παλαιστινιακή, αντι-ισραηλινή, αντιπολεμική, αντιφασιστική, αντι-ματζιελλάρικη, αντι-θηριώδικη μερικώς αυτοβιογραφική και εξ αναδημοσιεύσεως] - Για την νέα σφαγή των παλαιστινίων στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης “Gaza Camp” από τους μακελάρηδες του Ισραήλ. (Κι ένα άρθρο του Σενέρ Λεβέντ)...

Δίκην πρελουδίου

«Φριχτή θυμάμαι εκείνη τη νύχτα

οι σφαίρες πέφταν σαν νάταν βροχή

δεν πέφτουν φύλλα κάτω απ’ τα δένδρα

πέφτουν αμέτρητα κορμιά καταγής»

[“Πώς να ξεχάσει κανείς την αυγή” – Γιάννης Πουλόπουλος]

***********************************

Προλογικά

Όπως γράφαμε και τότε, πριν πεντέμισι ολόκληρα χρόνια, [στην 53^η ανάρτηση μας τού 2008] «ο νταής της γειτονιάς (λέγε τον “κράτος του Ισραήλ”) βγήκε και πάλι σεργιάνι [σημ.: στη Λωρίδα της Γάζας] και κάνει επίδειξη δύναμης...». Και δεν δέρνει μόνο, αλλά κυριολεκτικά σφάζει κόσμο και κοσμάκη και κυρίως αμάχους. Αφού πρώτα ο ισραηλινός στρατός απειλήσει με βομβαρδισμούς [λόγου χάριν, τους κατοίκους των βορείων περιοχών της Γάζας] κι αναγκάσει τον κόσμο να εγκαταλείψει πανικοβλημένος τα σπίτια του [δεν είναι η πρώτη φορά που δέχτηκαν αεροπορικές επιθέσεις και ξεκληρίστηκαν ολόκληρες οικογένειες] μπαίνουν μέσα και ισοπεδώνουν τα πάντα... Βομβαρδίζοντας ανελέητα κι αδιάκοπα αδιάκριτα, σκοτώνουν αδιακρίτως -μέχρι τώρα κοντά 160 άτομα μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά. Το αίμα τρέχει και πάλι άφθονο στην Γάζα και κανείς, ας πούμεν, από τη δημοκρατική Ευρώπη δεν νοιάζεται... Τι κι αν οι μακελάρηδες σκοτώσουν ακόμα 200, ya 500 παλαιστίνιους... Φτάνει που οι εξτρεμιστές της Χαμάς [της παλαιστινιακής ισλαμικής οργάνωσης που διοικεί τη Λωρίδα της Γάζας] θα πάρουν ακόμα ένα αιματηρό μάθημα. Βλέπετε οι ισραηλινοί ως οι σύγχρονοι εβραίοι τηρούν κατά τα γράμμα τις οδηγίες που τους έδωσε κάποτε ο εκδικητής Θεός τους. Συνεχίζουν, λοιπόν και τηρούν τα ρηθέντα εις τας Γραφάς [την Παλαιά Διαθήκη] όπως το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και το «οδόντα αντί οδόντος»...  Για να δούμε ίσα με πόσες ζωές παλαιστίνιων αξίζουν οι ζωές των τριών έφηβων ισραηλιτών που κάποιοι [προφανώς παλαιστίνιοι εξτρεμιστές, πιθανόν μέλη της Χαμάς] απήγαγαν και δολοφόνησαν πριν μερικές βδομάδες. Κι αμέσως το Ισραήλ ξεκίνησε τα αντίποινα κτυπώντας στόχους της Χαμάς στην Λωρίδα της Γάζας... 

Τι άλλο, λοιπόν, από πολιτική γενοκτονίας είναι η συλλογική τιμωρία στην οποία υποβάλλουν τους παλαιστίνιους;  

Ποιος όμως υποθάλπει τον φονταμενταλισμό της Χαμάς; Έγραφα σχετικά σε σχόλιο ΜΟΥ στην ανάρτηση ΜΟΥ τού 2008:   

«Μήπως (διερωτούμαι) τον (ισλαμικό) φονταμενταλισμό της Χαμάς και τη θέση τους για εξόντωση/διάλυση του κράτους του Ισραήλ τον υποθάλπει ή τον παράγει και αναπαράγει ο φονταμενταλισμός του εβραϊκού κράτους; Εμένα προσωπικά δεν το χωρεί ο νους μου (φαίνεται είναι μικρός σε όγκο) πως “ζουν” ενάμιση εκατομμύριο άνθρωποι σε 360 τετρ. χιλιόμετρα γης [σημ. σημερινή: τόση είναι η έκταση της Λωρίδας της Γάζας] χωρίς τρόφιμα, φάρμακα, ρεύμα και νερό! Δεν είναι τυχαίο που η Χαμάς απέκτησε τόση λαϊκή υποστήριξη και δύναμη ανάμεσα στους Παλαιστίνιους τα τελευταία χρόνια (και κυρίως στη Λωρίδα της Γάζας)»...

Και συνέχιζα πιο κάτω περίπου προφητικά:

«Προσωπικά δεν βλέπω (δυστυχώς) διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Η καταστολή και η καταπίεση (από πλευράς Ισραήλ) μπορεί προσωρινά να κρύψει κάτω από το χαλί τα προβλήματα αλλά σύντομα τούτα και πάλι θα δημιουργήσουν εκρηκτικές καταστάσεις με απρόβλεπτες εξελίξεις και συνέπειες. Εκείνο που θα αποπυροδοτούσε την εκρηκτική κατάσταση ή θα απάμβλυνε το φονταμενταλισμό των Παλαιστινίων και κατ’ επέκταση και την επιρροή της Χαμάς θα ήταν θαρραλέες και ριζοσπαστικές κινήσεις από πλευράς Ισραήλ (προς όφελος των Παλαιστινίων) αλλά δεν βλέπω να γίνονται. Οι νταήδες πάντα λειτουργούν αλαζονικά και ετσιθελικά»...

Και να ‘μαστε «στο ίδιο έργο θεατές»! 

*****************************

Πιο κάτω θα παραθέσω ένα σχετικό πρόσφατο άρθρο του Σενέρ Λεβέντ, όπου ο συγγραφέας αγγίζει πολύ εύστοχα το θέμα συνδυάζοντας το με άλλες καταστάσεις της τρέχουσας επικαιρότητας όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο...

Διαβάστε το... Ακολουθούν και κάποια σχόλια δικά μου, κυρίως αυτοβιογραφικές σημειώσεις από τα φοιτητικά ΜΟΥ χρόνια και μια επίσκεψη ΜΟΥ [πριν χρόνια] στο Ισραήλ...

*******************************

“Ακούς και εσύ την κραυγή της θηριωδίας;”

[τού Σενέρ Λεβέντ, “Πολίτης”, Παρασκευή 11/07/2014, σελ. 13, στήλη “Ημερολόγιο” – link: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=269261&-V=stiles]

{Οι υπογραμμίσεις και επιχρωματώσεις είναι δικές ΜΟΥ... Επίσης δικά ΜΟΥ είναι και τα σχόλια με κόκκινο χρώμα μέσα σε αγκύλες, όπως και η προσθήκη φωτογραφιών}...

Από τη μια ο ενθουσιασμός για το ποδόσφαιρο. Και από την άλλη η τρομερή σφαγή. Η σφαγή ανθρώπων. Η Συρία. Το Ιράκ. Η Γάζα. Η Ουκρανία. Το Αφγανιστάν, η Νιγηρία, η Κεντρική Αφρική. Και η Υεμένη. Και η Λιβύη. Ενώ από τη μια κάνει τσαλιμάκια στο γήπεδο ο Μέσι, από την άλλη ρέει το αίμα ποτάμι. Είδα μια φωτογραφία. Ένα παιδί δέκα χρονών από την Παλαιστίνη. Αναγκάστηκε να γονατίσει. Με δεμένα τα μάτια. Πίσω του στέκονταν Ισραηλινοί στρατιώτες. Έβγαζαν φωτογραφίες χαμογελώντας. Ένας στρατιώτης ακούμπησε το μακρού βεληνεκούς αυτόματο όπλο του στο σβέρκο του παιδιού. Στα πρόσωπα όλων υπήρχε μια έκφραση νίκης.

[Άραγε να ήταν μια τέτοια φωτογραφία σαν κι αυτή, η φωτο στην οποία αναφέρεται ο Σενέρ Λεβέντ;]...

Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο κατά το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Κάποτε ο Ναζίμ Χικμέτ είχε περιγράψει ως εξής την κατάσταση που επικρατούσε στον κόσμο:

 «Ο γιος μας άρρωστος

 Ο πατέρας του στη φυλακή

 Ανάμεσα στα κουρασμένα σου χέρια

 Το κεφάλι σου βαρύ

 Η κατάστασή μας μοιάζει με αυτήν του κόσμου

 

 Άνθρωποι οδηγούν τους ανθρώπους

 Σε καλύτερες μέρες

 Ο γιος μας γιατρεύεται

 Ο πατέρας του βγαίνει απ’ τη φυλακή

 Μέσα στα κουρασμένα σου χέρια

 Βαρύ το κεφάλι σου

 Η κατάστασή μας μοιάζει με αυτήν του κόσμου…»

 

 Ήρθε ένας παλιός μου φίλος, ο οποίος εγκαταστάθηκε πριν 35 χρόνια στη Γερμανία και είχε πει πως δεν επρόκειτο να επιστρέψει ξανά στο νησί. Ένας πολύ παλιός μου φίλος. Από τα πρώτα χρόνια της νιότης. Δεν ξεκόψαμε εδώ και πενήντα χρόνια. Είναι νευροχειρουργός. Είναι ευτυχισμένος με τη ζωή στη Γερμανία. Αλλά έχει απελπιστεί πολύ από τα γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο. «Δεν θα διορθωθεί ποτέ αυτή η ανθρωπότητα», λέει. [Μα καλά, η ανθρωπότητα εν που μόνη της που εν να διορθωθεί;]... Αν και καταφέρνει να κάνει μεταμοσχεύσεις εγκεφάλου, δεν πιστεύει ότι θα αλλάξει κάτι. Κάποτε ονειρευόταν να ζήσει μόνο στην Κύπρο. Έσβησε αυτό του το όνειρο. Όποτε έρχεται για διακοπές, τα βρίσκει όλα χειρότερα. Πιο ξένα. Δεν νιώθει καν σαν πολίτης. Είναι απλώς ένας τουρίστας. Γυρίζει στα σοκάκια κρατώντας τη φωτογραφική του μηχανή. Ξαπλώνει στην άμμο και κοιτάζει τον ουρανό. Ή αφουγκράζεται την Κύπρο με κλειστά τα μάτια.

 

Είχα έναν ξάδερφο. Γιο της θείας μου. Ήμασταν αχώριστοι. Πάντα καυχιόταν ότι ήταν δεκαπέντε μέρες μεγαλύτερος από εμένα. Πριν σαράντα πέντε χρόνια, πήρε τα μπογαλάκια του και έφυγε απ’ εδώ. Έριξε μαύρη πέτρα πίσω του. Δεν ήρθε ποτέ ξανά πίσω. Δεν πάτησε ποτέ ξανά το πόδι του εδώ, έστω και μία φορά. Ξέχασε καν πως υπάρχει μέρος στον κόσμο που ονομάζεται Κύπρος. Αν τον ρωτήσω «τι είναι τα Μόναγρα», είμαι βέβαιος ότι δεν θα ξέρει καν πως είναι χωριό. [Απορία δική ΜΟΥ: Μήπως ο Λεβέντ θέλει αν πει Μονάγρι, που είναι χωριό στην Επαρχία της Λεμεσού;]... Ζει σε μια χαριτωμένη μικρή αγγλική πόλη που ονομάζεται Margate. Παρακολουθεί την άμπωτη και την πλημμυρίδα στη θάλασσα. Πήγα και εγώ και είδα. «Σημαία μου είναι το κομμάτι ρούχο με το οποίο σκουπίζω τον ιδρώτα του προσώπου μου και πατρίδα μου είναι το μέρος που μπορώ να αναπνέω ελεύθερα», λέει.

 

 Είναι πολύ θερμή η καλοκαιρινή αυτή βραδιά. Δεν σε παίρνει ο ύπνος. Νά και οι τελευταίες ειδήσεις. Καπνοί στη Γάζα. Παιδιά πιάνονται αιχμάλωτα. Από κάθε σπίτι βγαίνει και ένα πτώμα.

Ο κόσμος δεν συζητά για τη λίμνη αίματος. Για το ποδόσφαιρο συζητά. Για τη Γερμανία και τη Βραζιλία. Το γήπεδο είναι ασφυκτικά γεμάτο. Τα πρόσωπα είναι βαμμένα με διάφορα χρώματα. Το νεαρό κορίτσι από το Ρίο ντε Τζανέιρο κρατάει το κεφάλι του και με τα δυο του χέρια. Κλαίει.

[Απόψε σίγουρα θα κλαίνε και οι αργεντινοί μετά την ήττα της “εθνικής” τους ομάδας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου από τη Γερμανία με 1-0. Και χαρές η Μερκέλλα:]... 

Κλαίνε και οι Σύροι, οι Ιρακινοί και οι Ουκρανοί. Όλα αυτά συμβαίνουν ενόσω ζω εγώ. Και ένας ακαδημαϊκός ακόμα μας λέει «μην αναζητείτε την Αμερική κάτω από κάθε πέτρα.[Ποιους να αναζητούμε; Τα τσογλάνια και τους υποταχτικούς των αμερικανών, ή και τους ευρωπαίους πλέον;]... Ο κόσμος στηρίζει εκείνους που σκοτώνουν. Όχι τους αθώους. Βρισκόμαστε στη μέση μιας θηριωδίας. Σε ένα μικρό νησί. Τέθηκαν στο τραπέζι μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Μήπως έμεινε εμπιστοσύνη σε αυτά τα χώματα;

****************************************

Σημειώσεις (αυτοβιογραφικές), σχόλια και ερωτήματα ΕΜΟΥ του Ιστολόγου

Δεν θα σχολιάσω [περαιτέρω] το κείμενο του Σενέρ Λεβέντ. Όμως, κάποια άλλα, δικά ΜΟΥ θα πω ΕΓΩ, εδώ πιο κάτω... 

1. Τότε [πριν 30-35 χρόνια] στις απαρχές των σπουδών ΜΟΥ, ήταν στην τάξη ΜΟΥ και δύο παλαιστίνιοι, που ήταν μέλη της “Φάταχ”, της Οργάνωσης του Αρχηγού της PLO, Γιάσερ Αραφάτ. Μετά από μερικές μέρες μετακινήθηκαν σ’ άλλη τάξη, καθότι θα σπούδαζαν Ιατρική και τοποθετήθηκαν κατά λάθος εκεί, όμως πρόλαβα να κάνω κάποιες κουβέντες μαζί τους. Να σημειώσω δύο πράγματα που παραμένουν ζωντανά στη μνήμη ΜΟΥ:

– Πρώτον, παρ’ όλο που δεν ήταν κομμουνιστές έτρεφαν μια βαθιά εκτίμηση για τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες για την τεράστια βοήθεια που παρείχαν στον παλαιστινιακό λαό, και
–  Δεύτερον, σε παρατήρηση ΜΟΥ γιατί δεν αναγνωρίζουν ως PLO το κράτος του Ισραήλ με την προϋπόθεση ότι το Ισραήλ θα αναγνώριζε κι ένα δικό τους κράτος που θα δημιουργείτο στις κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές [ΝΑΙ, είχα από τότε και τέτοιες απόψεις!], αυτοί δεν ήθελαν ν’ ακούσουν κουβέντα! Στόχος τους, όπως ΜΟΥ έλεγαν, ήταν η ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους που να καταλάμβανε και την επικράτεια του Ισραήλ και μέσα στο οποίο θα μπορούσαν να ζουν και οι εβραίοι ισραηλίτες...
Πώς αλλάζουν οι καιροί όμως... Μετά από χρόνια ο Αράφατ συμφώνησε με τους ισραηλινούς για αναγνώριση του Ισραήλ ως ξεχωριστού ανεξάρτητου κράτους και για την αυτονομία των παλαιστινιακών περιοχών, χωρίς όμως να γίνει μπορετό μέχρι σήμερα να υλοποιηθεί και το δεύτερο... Και το Ισραήλ συνεχίζει “κανονικά” το ματζιέλελμαν του παλαιστινιακού λαού!

2. Κοντά στο 2000 [λίγο πάνω ή λίγο κάτω, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε - πάντως ήταν εν καιρώ σχετικής ειρήνης, προφανώς μεταξύ πρώτης και δεύτερης Intifada], κάναμε τη σύζυγο μια μονοήμερη εκδρομή στο Ισραήλ. [Σημ. 15/7/2014 – 5:15 μ.μ.: Η πρώτη Intifada ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 1983 και τερματίστηκε επισήμως στις 20 Αυγούστου 1993 με τη συμφωνία του Όσλο, ενώ η δεύτερη ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2000 και τελείωσε γύρω στο 2005, άρα το ταξίδι θα έγινε πριν το 2000]... Φύγαμε αεροπορικώς νωρίς το πρωί και επιστρέψανε το βράδυ. Ήταν μια πραγματικά πρωτόγνωρη εμπειρία με πολλές αρνητικές εικόνες και εντυπώσεις και πολύ λίγες θετικές, ή/και χαλαρές στιγμές... Θ’ άξιζε σίγουρα τον κόπο να έκαμνα μια ξεχωριστή ανάρτηση [κάπου έχω καταγραμμένες και κάποιες σημειώσεις], όμως για την ώρα θα περιοριστώ σε κάποιες εικόνες που ανέδειξαν τον αυταρχικό, αστυνομικό, στρατοκρατικό και ρατσιστικό χαρακτήρα του ισραηλινού κράτους, απέναντι στους παλαιστίνιους κι όχι μόνο. Κι αναφέρομαι,  
-   στον πολύ αργό ρυθμό με τον οποίο περάσαμε κάπου 40-50 πλάσματα μόνο από τον έλεγχο διαβατηρίων κατά την άφιξη μας σ’ ένα αεροδρόμιο [μάλλον στρατιωτικό] στη Χάιφα,
-  στους εξονυχιστικούς, εξευτελιστικούς και πολλαπλούς ελέγχους [στο check in και δίκην ανάκρισης λες και εγκληματήσαμε που επισκεφτήκαμε τη χώρα τους] κατά την αναχώρηση μας από το Αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ,  
-   στα τείχη από μπετόν αρμέ που οι ισραηλινοί ξεκίνησαν να κατασκευάζονται τότε πέριξ των [παράνομων] οικισμών για εβραίους έποικους που βρίσκονταν ή/και αναγείρονταν από την ισραηλινή μέσα στις κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές με σκοπό την προστασία των οικισμών,
-   στα road blocks με ισραηλινούς στρατιώτες κατά την είσοδο και εξόδου του λεωφορείου μας στις/ή από παλαιστινιακές περιοχές [τότε υποτίθεται ότι είχαν μια περιορισμένη αυτονομία οι παλαιστίνιοι],
-  στους ένοπλους έφεδρους ισραηλίτες στρατιώτες στις στάσεις των λεωφορείων μέσα στο Τελ Αβίβ, οι οποίοι προφανώς θα περίμεναν κι αυτοί το λεωφορείο για να πανε σπίτι τους,
-   στους ορθόδοξους θρησκευόμενους εβραίους [αυτούς με τις πλεξούδες στα μαλλιά και τα ψηλά καπελά] να φακκούν τις τζιεφαλαές τους στο λεγόμενο Τείχος των Δακρύων [στην Ιερουσαλήμ], 
-  [και φτάνω στα πιο σοβαρά, όπως ας πούμεν], στη ξεναγό μας, μια σχετικά μεγάλη σε ηλικία ελληνο-εβραία, που μας έκανε συνεχώς καθαρά αντι-παλαιστινιακή [και οπωσδήποτε φιλο-ισραηλινή] προπαγάνδα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για την καλλιέργεια αντι-παλαιστινιακής “κουλτούρας”. Να αναφέρω Χαρακτηριστικά ότι σε κάποια περίπτωση που περνούσαμε με το τουριστικό λεωφορείο, από μια παραθαλάσσια περιοχή, η κύρια ξεναγός μας, μάς έδειξε κι ένα παραθαλάσσιο χωριό με περιβόλια από εσπεριδοειδή όπου ζούσαν Παλαιστίνιοι, για να μας πει, με λύπη, ότι «σ’ αυτό το ωραίο μέρος άφησαν “αυτούς”, [δηλ. τους Παλαιστίνιους], να κατοικούν...». Σε ερώτηση/παρατήρηση ΜΟΥ, αφού η γη ήταν δική των παλαιστινίων, γιατί να μην ζουν εκεί, αμέσως ΜΟΥ απάντησε ότι δεν συζητά πολιτικά... Αλλά το φαρμάκι της το έριχνε, ενώ καθ’ οδό προς την Ιερουσαλήμ όπου στον δρόμο υπήρχαν και κάποια σημεία παλιά τανκ αφημένα εκεί σαν μνημεία, δεν παρέλειπε να επαινεί τον Νταγιάν που το 1967 νίκησε τους παλαιστίνιους ...  
-  Πέραν των πιο πάνω όμως, τρομερή αρνητική εντύπωση μου είχε κάνει και ο καθαρά ρατσιστικός τρόπος με τον οποίο έδιναν νούμερα στα αυτοκίνητα. Οι αριθμοί των αυτοκίνητων ήταν τριών χρωμάτων (κίτρινοι, γαλάζιοι και πράσινοι). Δεν θυμάμαι ακριβώς πως ήταν δοσμένα τα χρώματα, αλλά το ένα χρώμα (το κίτρινο νομίζω), ήταν για τα αυτοκίνητα των ισραηλινών, ένα άλλο για τα αυτοκίνητα των αράβων που ζούσαν εντός του Ισραήλ και το τρίτο για τα αυτοκίνητα των παλαιστινίων που ζούσαν στις αυτόνομες παλαιστινιακές περιοχές [στην Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη]!!! Κι έτσι η ταμπέλα του αυτοκίνητου ταπέλλωνε [εθνολογικά] και τον ιδιοκτήτη του αυτοκίνητου...    

3. Εν μέσω όμως, όλων αυτών των νέων δολοφονικών επιθέσεων του ισραηλινού στρατού κατά των παλαιστίνιων [κυρίως στο concentration camp της Γάζας], έχουμε και τον γνωστό συντάκτη της “Σημερινής” Μάριος Δημητρίου να παραγνωρίζει τις σφαγές των παλαιστίνιων αμάχων και ζώντας στο δικό του κόσμο να γράφει κείμενα επαινετικά [πιο πολύ κολακείας] και ηρωικά για τους εβραίους που έζησαν στην Κύπρο...  Άκαιρα και άστοχα [αυτή την εποχή] τα κείμενα του, δύο από τα οποία θα βρείτε αν πατήσετε εδώ κι εδώ... Κι αφού ανέδειξε τη δολοφονία των τριών Ισραηλινών εφήβων, γιατί δεν λέει έστω και τρεις κουβέντες για τις δολοφονίες των παιδιών της Παλαιστίνης; Τόση υποκρισία πια!

4. Κι ένα ερώτημα που με απασχολεί εδώ και κάμποσο καιρό: Άραγε τί να ‘λεγε και τί να συζήτα ο [τέως Πρόεδρος] Χριστόφιας (με) στον χασάπη τον Νετανιάχου, τότε που ο τελευταίος πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Λευκωσία; 

5. Εξαιρετική και η ταινία “BOPHA” που παρακολουθήσαμε απόψε από το ΡΙΚ1, που μάς παρουσιάζει το ματζιέλλεμα των μαύρων που τολμούσαν να σηκώσουν κκελλέν επί εποχής απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική... Οι όποιες συγκρίσεις με τους παλαιστινίους ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαίες!

Για το copy paste

Anef_Oriwn

[δεν χωράει το μυαλό ΜΟΥ πώς στεκόμαστε στις παρυφές της Ευρώπης και παρακολουθούμε απαθείς το ματζιέλλεμα ενός ολόκληρου λαού]
Κυριακή 13/7/2014]